Nienke Dijkstra en haar moeder Carolien zijn op vakantie in Umbrië, waar ze een meerdaagse kookcursus willen combineren met wandelen, wijnproeven en uitstapjes naar de mooie stadjes in de regio. Maar de eerste de beste ochtend wordt Carolien vermist. Ze blijkt een taxi naar Florence te hebben genomen – de stad waar ze als tiener enkele jaren heeft gewoond – maar daar lijkt het spoor dood te lopen. Nienke is ten einde raad. De politie wil niks doen, terwijl haar moeder sinds twee jaar de eerste verschijnselen van de ziekte van Alzheimer vertoont en niet lijkt te weten wat ze doet. Met niets anders dan een medaillon als aanwijzing gaat ze op onderzoek uit, maar thuis in Nederland ontspint zich intussen een heel ander drama…
Suzanne Vermeer is het pseudoniem van de in juni 2011 overleden auteur Paul Goeken. In 2002 debuteerde hij met zijn eerste thriller onder zijn eigen naam. Na vier titels ontstond het idee om daarnaast andere boeken onder pseudoniem uit te brengen. All-inclusive (2006) was het eerste boek op naam van Suzanne Vermeer en werd meteen een bestseller. Ook voor de volgende boeken waren de reisbranche en het toerisme het uitgangspunt en inmiddels is dat het unieke handelsmerk geworden voor deze ijzersterke vakantiethrillers.
Alle titels (All inclusive, De vlucht, Zomertijd, Cruise, Après-ski, De suite, Zwarte piste en Bella Italia ) zijn in de bestsellerlijst verschenen. De zomerthriller Cruise (2009) werd genomineerd voor de NS Publieksprijs 2010. Noorderlicht (verschijning januari 2012) is het laatste Suzanne Vermeer-boek dat Paul Goeken geschreven heeft.
Dit boek tussendoor geluisterd als luisterboek. Zoals ik al vaker zeg bij de boeken van Suzanne Vermeer: Het is niks bijzonders, maar toch lees ik (of luister in dit geval) elke keer weer een nieuw boek. Waarom? Geen idee. Ook dit was weer niet een heel bijzonder en spannend verhaal. Ik heb betere boeken gelezen, ook slechtere. Kom niet hoger dan 2,5*
Saaie ontknoping en ik zag het van mijlenver al aankomen. De situatie met het zoontje Levi was ook zeer overbodig en bracht niks toe aan het verhaal. Langdradig begin. Maar wou toch weten wat er allemaal ging gebeuren. Niet wauw.
Vind de boeken van Suzanne Vermeer vaak simpel maar prima weglezen. Deze vond ik eruit springen. Goed opgebouwd verhaal met veel lagen, direct begonnen aan de spin-off.
Met dank aan Uitgeverij A.W.Bruna voor dit recensie exemplaar. Nienke heeft het momenteel niet zo gemakkelijk. Kevin, haar ex en de vader van hun zoon Levi wil de volledige voogdij opeisen en komt steeds minder de afspraken na die door de rechtbank werden vastgelegd. Zo brengt hij Levi niet altijd op het afgesproken tijdstip terug en is hij op zoek naar bewijzen om aan te tonen dat zij geen geschikte moeder. Bovendien lijdt haar moeder Carolien aan Alzheimer, wat het voor Nienke allemaal nog moeilijker maakt. Carolien zit nog maar in het beginstadium van de Alzheimer en Nienke beslist haar moeder mee te nemen op vakantie in Italië, nu ze nog vaak heldere momenten heeft. Carolien verbleef als tiener enkele jaren in Italië, maar zwijgt in alle talen over deze periode. Nienke hoopt dan ook dat haar moeder zich iets zal herinneren en haar zal vertellen over haar jeugd in Florence. In Todi, Umbrië volgen ze een meerdaagse kookcursus en alles lijkt goed te verlopen ondanks Caroliens ziekte. Maar dan verdwijnt Carolien plots en gezien haar toestand waarbij ze vaak haar geheugen kwijt raakt slaat de paniek al snel toe bij Nienke. Hoe zal Carolien de weg ter vinden naar de B & B? Zal ze niet te verward raken van de vreemde omgeving? De politie noemt het nog geen verontrustende verdwijning en wil geen actie ondernemen, waardoor Nienke in haar eentje op zoek moet gaan naar haar moeder. Ondertussen krijgt ze echter ook slecht nieuws vanuit Nederland waardoor ze zich minder kan focussen. Zal ze haar moeder terugvinden? Waarom is Carolien verdwenen?
Sinds 2006 verschijnt er elke winter en zomer een boek van Suzanne Vermeer. Souvenir is de nieuwe zomerthriller 2020. Sneeuwexpress die afgelopen winter verscheen was voor mij wat teleurstellend en ik was dan ook positief verrast over Souvenir, wat een mooi verhaal! Het speelt zich deze keer af in Italië in de omgeving van Umbrië en Florence. De auteur heeft duidelijk een grote liefde voor het land: de kleine dorpjes met de oude kerken, pleintjes, gelateria’s, de heerlijke Italiaanse keuken, …. Met oog voor detail en veel liefde krijgt de setting de nodige aandacht. Ik had onmiddellijk zin om het vliegtuig te nemen en naar Italië af te reizen. Het is alsof je zelf ronddwaalt in de Italiaanse steegjes samen met Nienke en Carolien.
De auteur tovert met woorden en heeft een mooie, beeldende stijl.
“Ze kijkt naar de oude staande klok, die rotsvast tegen de muur staat. Een standbeeld van tijd die moment na moment wegtikt. Ze zou zijn wijzers willen knakken, voor altijd stil willen zetten, of beter nog terugdraaien naar het verleden, toen alles nog normaal was en redelijk onbezorgd”
Het verhaal heeft je vanaf de eerste pagina in de ban. Het boek begint met een flashback als proloog die je onmiddellijk al een kippenvel gevoel geeft, je bent ook onmiddellijk geprikkeld om te weten wat er precies gebeurde en hoe het afgelopen is. De personages zijn met veel zorg neergezet. Carolien, Nienkes moeder heeft Alzheimer en de auteur heeft hier toch wel veel aandacht aan besteed. Het is duidelijk dat zij ofwel iemand kent die aan Alzheimer lijdt of dat zij een grondige research over dit onderwerp heeft gedaan. Niet alleen legt ze de nadruk bij Carolien en hoe zij alles ervaart, maar ook bij Nienke die de handen vol heeft met de zorg voor haar moeder. Als je alles wat laat bezinken vond ik het toch wel aangrijpend, het is heel wat wat deze ziekte met een mens en zijn omgeving doet! Ik had hier voorheen niet op deze manier naar gekeken, maar het heeft me toch wel geraakt en bewust gemaakt. De boeken van Suzanne Vermeer hebben steeds terugkerende kenmerken zoals een vakantiebestemming, een vrouwelijk hoofdpersonage, spanning en ook romantiek. Hier heeft de romantiek grotendeels plaatsgemaakt voor liefde, maar niet die tussen man en vrouw, maar deze tussen ouder en kind. Zowel de relatie tussen Carolien en Nienke, als de relatie tussen Nienke en Levi staat centraal in Souvenir. De band tussen een moeder en haar kind is onbreekbaar, ongeacht welke leeftijd haar kind heeft. Deze invalshoek maakt het verhaal nog sterker. Oja, en voor de fans van haar boeken, geen paniek, romantiek is er ook. Hoewel het verhaal af en toe een paar voorspelbare wendingen heeft, zijn er ook heel wat onverwachte gebeurtenissen die ervoor zorgen dat het verhaal spannend is en leest als een heuse page turner. Wat bijzonder is, is dat we in een epiloog te weten komen dat het verhaal nog niet ten einde is. Er komt nog een kortverhaal aan in juli die het verhaal van Claudette en Bas brengt, de eigenaren van Bed & Breakfast waar Nienke en Carolien tijdens hun vakantie in Umbrië verbleven. Wat kijk ik hier al naar uit.
Ik heb enorm genoten van deze nieuwe Suzanne Vermeer zomerthriller en kijk al uit naar het vervolg Waterland die in juli verschijnt. Bij deze thriller is het plaatje compleet: het is spannend, doet je wegdromen naar een mooie vakantie bestemming, leuke schrijfstijl, etc… . Van mij krijgt Souvenir een verdiende 5 sterren *****
Wat kan ik zeggen, niet super en niet slecht. Het verhaal is goed, maar er worden dan bepaalde dingen aan toegevoegd zoals extra verhaallijnen wat het oorspronkelijke verhaal teniet doet. Daarnaast maakt dat het ook wat ongeloofwaardig. De boeken van Vermeer blijf ik toch lezen, maar de mening is vaak hetzelfde de laatste tijd.
Hele fijne schrijfstijl, het leest hierdoor ook super lekker weg. Ook heel prettig om in dit verhaal vanuit twee personages perspectief te krijgen. Zeker de moeite waard om nog een keer te lezen in de toekomst en bij naasten aan te raden.
Om eerlijk te zijn had ik geen hoge verwachtingen van dit boek toen ik eraan begon. Toen ik de achterflap las, dacht ik dat het weer een typisch Suzanne Vermeer boek was: een familie gaat op vakantie naar een zonnig land en één raakt er vermist. Ik heb niet veel Suzanne Vermeer boeken gelezen, maar ze gingen allemaal zo.
In Souvenir bestaat de familie uit Nienke en haar moeder, en de bestemming is Umbrië in Italië. Nienkes moeder heeft Alzheimer en heeft een tijdje in Italië gewoond, en Nienke hoopt dat de plek haar zal helpen.
Wat vantevoren niet wordt verteld is dat er een tweede verhaallijn is, namelijk die van Lorenzo Bianchi, een Italiaanse journalist. Hij is erop gebrand om de waarheid achter Sergio Mattareze te onthullen, een politicus die op het punt staat door te breken. Hij raakt op het spoor van een mysterie dat zich in de jaren tachtig in Umbrië zich ontvouwde.
Ik merk al snel dat deze tweede verhaallijn een stuk interessanter is, ook al ligt de nadruk er niet op. De verhaallijn van Nienke en haar moeder zit vol met evenementen die alleen zijn toegevoegd voor de schok, niet omdat ze iets toevoegen aan het verhaal of ook maar op een of andere manier relevant zijn. Inbraak? In het volgende hoofdstuk weet je al dat het loos alarm is. Kind dat wordt ontvoerd? Ook in het volgende hoofdstuk al opgelost, en nog wel op een hele slappe manier.
De manier waarop de twee verhaallijnen halverwege het boek samenkomen is ook slap. De vermissing van Nienkes moeder is namelijk de link naar Lorenzo's verhaallijn, en dit is op zo'n goedkope manier gedaan die ook nog eens op toeval rust.
Het boek is daar echter nog niet klaar. De vermissing van Nienkes moeder is dan wel opgelost, er is altijd nog Lorenzo's verhaallijn. Die wordt - zonder spoilers - opgelost door heel veel personages toe te voegen en er wordt geprobeerd om al die personages relevant te maken, maar uiteindelijk is het allemaal net te toevallig en te mooi. In andere woorden: het sloeg helemaal nergens op.
En dan is er nog de romantiek die enorm slecht is opgebouwd. Er zijn drie scènes waarin de twee love interests elkaar spreken: in de eerste is er interesse van één kant, in de tweede is er zoveel heisa dat er niet over gevoelens gesproken of gedacht wordt, en in de derde zijn ze een stel. Dat is geen romantiek, dat is een excuus. Heel slecht ontwikkeld.
Ik heb het boek toch twee sterren gegeven in plaats van één omdat op sommige punten in Lorenzo's hoofdstukken het verhaal wel meeslepend kon zijn, maar ik zou het zeker niet aanbevelen.
Leuker dan “wie heeft het gedaan?” Is dit een “wat is er gebeurd?“ waardoor het toch wat minder voorspelbaar is. De eerste paar hoofdstukken konden me nog niet zo boeien maar daarna werd het alsnog een pakkend verhaal. Ook de hints en epiloog waarmee een volgend boek worden aangekondigd zijn een aardige aanvulling.
In Souvenir reizen Nienke en haar moeder Carolien af naar Umbrië voor een cook-and-relax trip. Wanneer Carolien plots in Florence verdwijnt, start Nienke aan een zoektocht met als enige aanwijzing een medaillon. Ondertussen ontvouwt zich een tweede verhaallijn vol journalistieke spanning.
Het grootste pluspunt? De Italiaanse setting: Umbrië en Florence worden zo sfeervol beschreven dat je bijna de geuren, smaken en geluiden van Italië voelt. En dat is zeker geen straf. De emotionele kern — Nienke’s zorg voor haar moeder met Alzheimer — is eveneens aangrijpend en algemeen gewaardeerd.
Maar het verhaal wist me pas echt te grijpen halverwege, want het begin is redelijk rustig en traag. Toch bouwt het boek langzaam spanning op via mysterie en verhaallijnen die je nieuwsgierig houden. De eenvoudige, vlotte schrijfstijl maakt dat je vloeiend door het boek heen leest. Sommige wendingen voelen tijdens het lezen wat voorspelbaar, en af en toe riep een toevalligheid een opgetrokken wenkbrauw op. Het is zeker niet de spannendste thriller die ik ooit las, maar het leest wel een prettig en warm boek.
Heel lang uitgebreid begin, verhaal met levi kan me niet zoveel boeien. Wel heel vet de geschiedenis van die moeder en dat die moeder de journalist tegen komt. Mooie conversaties en verhaallijnen. Dat het gaat om een politiek iemand boeit me ook niet zoveel. Vind meer de relaties om en met Carolien heel mooi. wel echt een super voorspelbaar boek. Hoe ze dan naar die vader van luna gaan en dat ze nog blijkt te leven met een zoon was allang te verwachten. Zitten ook fouten in het boek zoals dat donna eerst enigskind is en erna opeens broer en zus heeft. Hetzelfde met de journalist wiens moeder heel graag oma wil worden en erna een scene wrm hij niet meer lijkt op zn zus met een huis vol kinderen.
Wel heel interessant met de alzeimer. Je kijkt wel een beetje mee met hoeveel gedoe eromheen zit door de mensen die mensen met alzeimer moeten verzorgen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Jammer, maar dit is het slechtste Suzanne Vermeer-boek in tijden.
Het begin is niet in te komen, de eerste 100 pagina's zijn namelijk vreselijk langdradig. Het trekt helaas niet bij. De spanning is ver te zoeken en het verhaal bouwt op naar... niets, om eerlijk te zijn. Geen knallend einde, geen show-off met een dader of slechterik... Gewoon niks. Al met al saai.
Hoe dit boek een gemiddelde van 3.44 kan krijgen, is mij oprecht een raadsel. Alzheimer staat in dit boek centraal, maar als zorgprofessional vond ik het soms erg kinderlijk en 'irritant' beschreven. Het gehele boek lijkt meer op een young adult boek. Voor het eerst is er een vervolg op een boek gemaakt, genaamd Waterland. Ik ben benieuwd of dat boek mij wel kan verrassen
Vind de hoofdpersoon, Nienke erg irritant. Daarnaast kon ze het ene moment geen Italiaans verstaan en later voerde ze wel hele conversaties in Engels en Italiaans. Op het eind wordt alles in elkaar gerbreid. Voor mij geen Vermeer meer!
Verhaal begint traag en sloom, veel introductie van personages. Verhaal speelt zich af in Italië en Nederland. Halverwege wordt het 1 verhaal en is het leuk spannend. Prima om te lezen tijdens telefoonverkeer. Korte hoofdstukken
Even een intermezzo. Spannend boek maar wel met wat vreemde en te ingewikkelde plots die schijnbaar iets te maken hebben met vorige boeken en volgende boeken. Bijzondere manier van schrijven.