«Δεν είχα καλά καλά προλάβει να διαπεράσω τον τοίχο, λεπτό σαν φύλλο χαρτιού, που χωρίζει τη ζωή από το θάνατο, και πίστεψα ότι άγγιξα τη χαρά, την ειρήνη. Μα να που κάτι με κρατούσε. Το φως ήταν δίπλα μου και δεν μπορούσα να γίνω ένα μαζί του. Ήδη από τη στιγμή εκείνη όμως γνώριζα ότι θα ?ρχόταν η μέρα να φτάσω αυτό το προσωρινά απρόσιτο φως» Η κυρία του Γκρατσάνο
«Εσείς οι ζωντανοί μάς ξέρετε ελάχιστα κι ελάχιστα μας καταλαβαίνετε εμάς τα φαντάσματα. Εμείς σας έχουμε ανάγκη, έχουμε ανάγκη από τις σκέψεις, τις προσευχές και τις διαθέσεις σας κι απ? την ενέργεια που έχετε χωρίς να το γνωρίζετε... Μπορείτε να καλυτερέψετε την ύπαρξη των φαντασμάτων, αυτών των όντων σε αναμονή, που είναι συχνά δυστυχισμένα. Εσείς οι ταπεινοί θνητοί, οι δίχως γνώση και σοφία, οι περιπλανώμενοι στις αβύσσους αυτής της γης, μπορείτε να βοηθήσετε αυτούς που βρίσκονται στην άλλη μεριά του κρυστάλλινου τείχους. Κάθε φορά που η σκέψη σας πηγαίνει σ? εμάς, κάθε φορά που προσεύχεστε για μας, μια λάμψη φεύγει προς τον ουρανό και το φως αυτό θα επανέλθει σ εσάς, θα σας βοηθήσει, θα σας φωτίσει».
Michel de Grèce aka Prince Michael of Greece and Denmark is a member of the Greek royal family and descendant of the Romanovs. He is the author of several historical novels and biographies, as well as a contributing writer to Architectural Digest.
Έμεινα με ανοιχτό το στόμα όταν είδα το ηλεκτρονικό βιβλίο στο πιάτο μου ... Ποιος είναι αυτός ο Michel de Grece είπα, εις γνώσιν των περιορισμένων ιστορικών δυνατοτήτων μου ...
Πρίγκηπας της Ελλάδας και της Δανίας, ούτως ειπείν μέλος της πρώην δικής μας βασιλικής οικογένειας. Τι μαθαίνει κανείς!! Είναι επίσης, το μόνο μέλος της βασιλικής οικογένειας που έχει ελληνική υπηκοότητα και δεν έφυγε από την Ελλάδα μετά το αποτυχημένο Κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, που επιχείρησε ο Κωνσταντίνος Β΄ για να ανατρέψει τη Χούντα.
Γράφει στα γαλλικά και τη δεκαετία του '80 τον αποκαλούσαν οι Γάλλοι "συγγραφέα των αεροπορικών μπεστ-σέλλερς" επειδή οι επιβάτες διάβαζαν βιβλία του στις πτήσεις.
Ο ίδιος ο συγγραφέας μαζί με κάποιον συνοδό, περιπλανιέται σε ερειπωμένα ή μη, διάσημα για ύπαρξη φαντασμάτων, κάστρα και επαύλεις. Τα κείμενα συνοδεύουν ημιάθλιας αποτύπωσης φωτογραφίες. Δεν κατάλαβα εάν είχαν αληθινή βάση οι περιπλανήσεις και οι ιστορίες των φαντασμάτων, αλλά διαβάζονταν ευχάριστα. Υπήρχε όμως και 2ο μέρος σε κάθε ιστορία, το οποίο ήταν, εννοείται, επινόηση. Τα φαντάσματα στο 2ο μέρος της κάθε ιστορίας έλεγαν και τη δική τους άποψη, συνήθως με τη μορφή της απολογίας. Ο εμφανής στόχος τους ήταν να τα λυπηθεί ο αναγνώστης. Κακόμοιρα φαντάσματα, που εγκλωβισμένα μεταξύ του ορατού και του αόρατου κόσμου επιζητούν την αιώνια ανάπαυση τους.