Recensie van:
Waarom moet ik u tegen jou zeggen?
Auteur:
Karin Driegen (1961) studeerde kunstgeschiedenis aan de universiteit van Leiden en werkte in het onderwijs. Ze woont aan de zuidkust van Engeland met haar man en twee dochters en schrijft momenteel fulltime. Waarom moet ik u tegen jou zeggen is haar debuutroman.
Genre: roman
Wijze van lezen: paperback gekregen via FB groep Selfpubcafe o.l.v. Shirley Pellikaan en Kim Verheugen
Het verhaal:
Het is oorlog, de Tweede Wereldoorlog. Ook in een Gronings grensdorp.
In dit boek volgen we het leven van de Nederlandse verzetsstrijder Douwe. Hij is getrouwd met de Duitse immigrante Minnie.
Zij wordt met anti Duitse sentimenten door haar dorpsgenoten geconfronteerd door haar afkomst. Minnie voelt zich hierdoor zeer eenzaam. Dit gevoel wordt nog eens versterkt als ze ontdekt dat Douwe een verhouding heeft met een koerierster. Ze is jaloers en als ze Douwe erop aan wil spreken is het te laat. Douwe wordt opgepakt. Kan Minnie het nog uitpraten?
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal heeft mij diep geraakt.
Een verhaal over heldenmoed namelijk werken voor het verzet met de kans opgepakt te worden door de vijand. Door de zeer beeldende schrijfstijl beleefde ik dit verhaal met mijn hele lijf en psyche.
Ik voelde de verbittering, jaloezie en onmacht bij Minnie.
Maar ik zag ook haar diepe liefde voor haar kinderen en later kleinkinderen. Haar vermogen om desondanks het goede in de mens te blijven zien. Dat wekte diepe bewondering en ontzag bij mij op.
Maar ook de passievolle onverzettelijkheid en durf bij Douwe.
De intieme diepgaande liefdevolle momenten met de kinderen.
Door de datums boven de hoofdstukken vind ik het verhaal nog indringender, nog rauwer als het leven zo duister en uitzichtloos lijkt. Als het gevaar aan alle kanten dreigt. De spanning blijft er zo goed in zitten. Je blijft zeer nieuwsgierig doorlezen.
Maar ook verdrietig als de lente in al haar pracht en praal zich aandient maar dat ervan genieten er niet meer bij zal zijn.
De schuingedrukte tekst bij de kop 8 april haakt hier op in. Staat nu in mijn geheugen gegrifd:
Een diepe kuil, omgeploegde aarde. Aan de overkant staat een hert, roerloos, alsof het daar hoort, er altijd geweest is en er nooit meer vandoor zal gaan. Zijn kop met het imponerende gewei straalt een en al kracht uit, zijn ogen tonen een superieure oplettendheid. Aanzwellend motorgeronk verstoort de vrede. Een vrachtauto doemt op, met afmetingen die niet geschikt zijn voor dit smalle bospaadje. Het agressieve voertuig rukt her en der takken van de bomen en komt knarsend tot stilstand. Een brandlucht walmt tussen het tere groen. Het portier zwaait open . Een onheilspellende kreet weergalmt tussen de sidderend bomen:’ Aussteigen!’Geruisloos verdwijnt het hert van het toneel.
Verschrikkelijk die zware schuldenlast voor Minnie. Maar ook die veroordelingen. Natuurlijk waren de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog slecht en de vijand. Maar om nu alle Duitsers omdat ze uit Duitsland komen zo keihard te veroordelen. Verdiep je individueel in mensen en laat jezelf overtuigen en verrassen. En vorm dan pas je oordeel.
Dit verhaal vond ik zeer leerzaam. Ook verteld vanuit het perspectief van de Duitse Minnie. Een sterke, moedige, lieve vrouw en moeder.
De naam Douwe betekent in het Fries duif.
Een krachtig en slim dier. Dapper en niet bang. Passend bij de man die Douwe was.
Gelijk aan de duiven die even verschrikt wegfladderden maar toen weer overgingen tot de orde van de dag. Weg van hier, overleven, verdergaan.
Ik hoop dat zijn levensverhaal nog generaties lang verteld mag worden. En leerzaam mag blijven.
Mijn mening:
De opbouw, de zinderende onderhuidse dreigende spanning, het verhaal vanuit diverse kanten beeldend beschreven, de duidelijke geloofwaardige tijdslijn, alles wat in de plot samenkomt maken dat ik 5 sterren geef.
Bedankt dat ik je verhaal mocht lezen Karin.
Ik kijk uit naar nog meer verhalen van jou. Je bent een uitmuntende auteur.