What do you think?
Rate this book
Convalescent Conversations
Originally published under the pseudonym Madeleine Vara in 1936 by Laura Riding’s and Robert Graves’s Seizen Press, Convalescent Conversations is one of Riding’s least known works, and one of her most idiosyncratic. A novel unfolding almost entirely in dialogue form, Convalescent Conversations tells the story of Adam and Eleanor, two patients recovering from unknown maladies in a nondescript sanitarium. Through a series of increasingly esoteric philosophical conversations regarding topics such as God, love, and the meaning of illness, Adam and Eleanor come to tell the stories of who they are and what ails them. While not strictly an allegorical work, it is difficult to not see historical parallels between the suffering of the protagonists and the state of the world in the late 1930s. 1936 was also the year Riding and Robert Graves had to flee Mallorca, Spain following the outbreak of the Spanish Civil War.
- GenresFiction
139 pages, Hardcover
First published January 1, 1936
2 people are currently reading
34 people want to read
About the author
Laura Riding
42 books10 followersLaura (Riding) Jackson was an American poet, critic, novelist, essayist and short story writer.
1923-1926 as Laura Riding Gottschalk
1927-1939 as Laura Riding
1963-1991 as Laura (Riding) Jackson
She also published under the pseudonym Madeleine Vara.
1923-1926 as Laura Riding Gottschalk
1927-1939 as Laura Riding
1963-1991 as Laura (Riding) Jackson
She also published under the pseudonym Madeleine Vara.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
November 9, 2020
Conversation never ends, it ebbs and flows, flotsam and jetsam, until the end of contradiction--convalescence.
Platonic in its conception of thought, Eleanor and Adam’s conversations draw circles around desire, its sublation, and who and where they really are. The reader is trusted to do the thinking and recognize the nuance and subtext between Eleanor and Adam’s exchanges; we’re allowed to draw our own conclusions about their often idiosyncratic yet visceral and bare views of life, about their disagreements—which notably never turn into conflicts, also reminding me of the sudden and intentional shift in Plato’s Phaedrus where the two interlocutors swiftly end their conversation on love and begin instead on writing, never quite reaching a conclusion on either.
Platonic in its conception of thought, Eleanor and Adam’s conversations draw circles around desire, its sublation, and who and where they really are. The reader is trusted to do the thinking and recognize the nuance and subtext between Eleanor and Adam’s exchanges; we’re allowed to draw our own conclusions about their often idiosyncratic yet visceral and bare views of life, about their disagreements—which notably never turn into conflicts, also reminding me of the sudden and intentional shift in Plato’s Phaedrus where the two interlocutors swiftly end their conversation on love and begin instead on writing, never quite reaching a conclusion on either.
April 30, 2018
Laura Riding was in the most prolific stage of her writing when she published this brief novel, which, perhaps because she was already writing A Trojan Ending, assisting Graves in the second of the Claudius books, finishing her bulletin to friends, Focus, as well as the second of the Epilogue volumes, may have seemed something of a flier, publishable because, through Graves' growing fame, the reputation of their press, the Seizin, and her own reputation with, among others, Yeats, with whom she was just then in correspondence, she could bring out whatever she was working on, thus Constable agreed to a co-publication agreement with the Seizin for Riding to put out Convalescent Conversations under the Epiloguean pseudonym, Madeleine Vara, hoping -- I suppose -- the novel might catch on. It did not. Copies have become hard to find since its 1936 appearance. I'm a Riding scholar who'd never read it. In the late-Nineties, when all the collector's books went on-line, I recall seeing in my L(R)J scouting 14A in scarce copies but no Convalescent Conversations. So how lovely that UDP has brought out this Laura Riding novel I'm reading 82 years after it furtively glimpsed the world.
A dialogue between two, and then again, four or five persons, Riding sets the story in a London convalescent hospital whose balcony overlooks a street of flats, and on either corner, shops people come in and go out of. The two convalescents, Eleanor and Adam, watch folks come in and out, and talk about these persons' lives, letting the conversation dilate upon their own lack of insight with regard to the lives promised by their persons. It's a novel much concerned with the average, the cultural, the mores of the persons going about on the block, as the convalescents's own mores are tested by their attitudes, the opinions the author is careful to always remind us are the existing views of groups one can only dream of somehow individuating oneself from among. This waking dream of a personal talk through which we come to value another's companionship against the averages of the crowd goes a long way in this story toward being the only human story, or at least, the novel's only story, the story of what a modern novel might usefully be. The novel's flaws are those in the existing views the convalescents share. (There's no reason to doubt whether they are the existing views of Laura Riding.) There's talk of "primitives" and "fairies" to make one wonder why ever one listens to existing views. There's plenty of "plain" talk and talk that is richly polysemous -- almost a mystical allegory about literature. A joke is promised, and a joke is told, and when it's told it seems to tell everything the book has promised.
A dialogue between two, and then again, four or five persons, Riding sets the story in a London convalescent hospital whose balcony overlooks a street of flats, and on either corner, shops people come in and go out of. The two convalescents, Eleanor and Adam, watch folks come in and out, and talk about these persons' lives, letting the conversation dilate upon their own lack of insight with regard to the lives promised by their persons. It's a novel much concerned with the average, the cultural, the mores of the persons going about on the block, as the convalescents's own mores are tested by their attitudes, the opinions the author is careful to always remind us are the existing views of groups one can only dream of somehow individuating oneself from among. This waking dream of a personal talk through which we come to value another's companionship against the averages of the crowd goes a long way in this story toward being the only human story, or at least, the novel's only story, the story of what a modern novel might usefully be. The novel's flaws are those in the existing views the convalescents share. (There's no reason to doubt whether they are the existing views of Laura Riding.) There's talk of "primitives" and "fairies" to make one wonder why ever one listens to existing views. There's plenty of "plain" talk and talk that is richly polysemous -- almost a mystical allegory about literature. A joke is promised, and a joke is told, and when it's told it seems to tell everything the book has promised.
January 10, 2019
What a find - thanks Ugly Duckling Presse for presenting the Lost Literature series & rescuing this from obscurity.
Works on many levels, although slightly dated, a vision of a future under the rise of Fascism, a simple interaction between two melancholy souls, a reflection on memory, a discussion on social mores.
I’ll be hunting down more of her works.
Works on many levels, although slightly dated, a vision of a future under the rise of Fascism, a simple interaction between two melancholy souls, a reflection on memory, a discussion on social mores.
I’ll be hunting down more of her works.
September 21, 2024
Laura Riding (1901- 1991) was een zeer gereputeerde dichter, denker en schrijfster, maar ik kende haar in het geheel niet. Ook tijdens haar lange leven was ze vooral bekend als uitgeefpartner en geliefde van de toen zeer beroemde Robert Graves. En binnen haar curieuze en al te onbekende oeuvre is "Gesprekken aan de beterende hand" (vertaling van "Convalescent Conversations", 1936) ook nog eens één van de minst bekende en meest eigenaardige werken. Maar wel een uitermate intelligent en origineel curiosum, waar ik heel vrolijk van werd. Te meer omdat het mooi vertaald is door Hans Kloos, zodat het ook in het Nederlands volop sprankelt.
Het verhaal in deze korte roman ontvouwt zich grotendeels als dialoog tussen Adam en Eleanor, twee patiënten die in een naamloos verpleeghuis herstellen van niet nader benoemde aandoeningen. Een plot is er niet. Psychologische duiding is er al evenmin: ook in de passages waarin een alwetende verteller aan het woord is horen we niets over de achtergronden van beide personages of over wat ze nou precies denken en waarom. Ze praten, en praten, en praten, met elkaar en soms ook met andere eloquente gesprekspartners. Over allerlei onderwerpen: God, taal, de betekenis van ziekte, seks, vliegtuigen, liefde, taal, en nog veel meer. En dat doen ze op hoogst originele, ongelofelijk slimme en vaak oergeestige wijze. Te vergelijken wellicht met Naphta en Settembrini in "De Toverberg", maar dan wel veel paradoxaler, eigenzinniger, en verrassender. Misschien zijn ze al pratend bezig verliefd op elkaar te worden, zij het op een wel heel curieuze wijze en niet zonder het begrip “verliefdheid” op wel heel originele en vermakelijke wijze te ontrafelen. Met name Eleanor is bovendien nogal sceptisch: “Maar we lijken niet bij elkaar te kunnen komen omdat er niets lijkt te zijn om voor bij elkaar te komen. Je moet wel heel jong of heel naïef zijn om het idee te hebben dat er nog wat leven over is om te leven”. Maar of en hoe hun verhouding zich zal ontwikkelen blijft ongewis, al was het maar door het open einde van dit toch al plotloze verhaal.
De aandoeningen van Eleanor en Adam blijven erg abstract en onbenoemd. Veel lezers interpreteren die aandoeningen mede daarom als metaforen of allegorieën van het fascisme, dat in 1936 natuurlijk sterk opkwam. Zelf zie ik, net als de schrijver van het nawoord trouwens, beide personages als existentialistische figuren met een scherp oog voor de absurditeit van het bestaan. Ze staan immers beiden “genadeloos onverschillig” tegenover hun lot, ze zien zichzelf qua verschijning en intelligentie als “doorsnee”, en “mensen van doorsnee intelligentie kunnen zichzelf in feite ook niet tot een bepaalde soort rekenen”. Een nogal verrassende redenering, die echter wel impliceert dat zij buitenstaanders zijn die alles vanuit een ander perspectief bekijken dan anderen.
En die blik van de buitenstaander lijkt wezenlijk verbonden met hun ziekte. Zoals een van de personages zegt: “Het ergste effect van ziekte is de heldhaftige kalmte waarin ze mensen terecht laat komen. Ze hebben natuurlijk allemaal het idee dat ze de dood nabij zijn geweest en dat geen enkele ervaring hen ooit nog zo diep zal raken”. Vandaar misschien ook Eleanors even laconieke als ontnuchterende gedachte dat je wel heel naïef of jong moet zijn “om het idee te hebben dat er nog wat leven over is om te leven”. Adam en Eleanor zien niet de zin van het leven die anderen zien, en lijken alles te ervaren als absurd. Of alles te ervaren op een manier die er voor onze burgermannenogen behoorlijk absurd uitziet. Bovendien ontrafelen zij alle conventies die ons leven zinvol doen lijken, zonder daar nieuwe zingevende conventies voor in de plaats te stellen. Dat doen ze in ellenlange gesprekken waarin alles op vaak oergeestige wijze op zijn kop wordt gezet. Maar dat heeft tegelijk ook iets zwartgalligs: niet voor niets vergelijkt de schrijver van het nawoord Eleanor en Adam met personages van Beckett. Terecht, al is Riding niet zo extreem sardonisch.
Uit het nawoord, en een interessant stuk op internet van Hans Kloos, maak ik bovendien op dat Riding vrij radicaal twijfelde aan het vermogen van traditionele taal en literatuur om echte betekenis uit te drukken. En dat ze daarom haar eigen literaire teksten bestand probeerde te maken tegen kritische ontleding. Zodat de weerbarstigheid van de werkelijkheid, die door onze conventies vaak wordt miskend, in haar verhalen en gedichten juist voorop stond. De buitenstaandersblik en de dialogen van Eleanor en Adam verzetten zich in elk geval sterk tegen eenduidige en conventionele interpretaties, en monden bovendien vaak uit in ongrijpbare dubbelzinnigheid en opschorting van conclusies. Bovendien is er geen psychologische duiding, zoals ik eerder al zei: we weten nooit wat deze personages precies denken en waarom.
Ook zien de dialogen er vaak uit als een soort parodie op de Socratische dialogen: ze monden immers niet uit in een conclusie, en streven geen zekerheden na, maar juist de ondermijning van alle zekerheden. Het in dialoog doorvragen naar wat begrippen als “God”, “waarheid” en “liefde” in wezen betekenen vergroot juist de onwetendheid over wat ze in wezen betekenen. Dat laatste, gekoppeld aan de ziekte en de buitenstaanderspositie van Eleanor en Adam, benadrukt misschien het niet- weten en het in het duister tasten van de wereld in 1936. Maar zelf had ik ook associaties met de “bewonderende verwondering” die volgens o.a. Arendt de kern is van elk werkelijk filosofisch onderzoek. Want elke vaste waarheid wordt in Gesprekken aan de beterende hand omgetoverd in bijzonder vermakelijke en scherpzinnig geformuleerde dubbelzinnigheden, waar je alleen met verwondering en bewondering naar kan kijken.
Sommige daarvan zijn vooral heel vermakelijk in hun paradoxaliteit. Zoals: “Iedereen begrijpt wel iéts- anders is hij niet in leven. Zelfs dieren en vissen. Iedereen begrijpt op zijn minst één ding. De rest is een kwestie van inzet. Vissen begrijpen behalve water niets omdat ze lui zijn. Ze zijn zó lui dat ze niet eens de moeite nemen zichzelf te begrijpen”. Andere zijn dan weer op absurdistische wijze filosofisch: “Wat is het nut nu echt van alle informatie die wetenschappers vergaren? Wat wéten ze nu echt? Ze weten hoe dingen zich gedragen, maar weten ze ook wat dingen betékenen? En als je niet weet wat dingen betekenen, dan mag je er nog zo veel informatie over hebben, maar je blijft een vreemde in het leven. Dan ben je slechts publiek en het enige wat je interesseert is het decor en wat de acteurs dragen en wie de mannen zijn en wie de vrouwen en wie er weggaat of binnenkomt, opstaat of gaat zitten, en opmerken dat deze hier boos kijkt en die daar tevreden. Maar als het gaat om wat er nu gebéúrt, zou je net zo goed thuis een toneelstuk kunnen zitten lezen dat alleen maar bestaat uit regieaanwijzingen”.
Een toneelstuk dat alleen maar bestaat uit regieaanwijzingen….. Wat een mooi absurdistisch beeld. Net zo fraai absurdistisch als: “Ja, de mensen die piekeren en peinzen en ernstige gedachten koesteren, zitten allemaal aan het einde van de week. Die van zaterdag, dat zijn de zwaargewichten, degenen die lang na alle anderen nog doorgaan, ook al is het leven in dat stadium misschien niets meer dan een conferentietafel ergens in nergenshuizen, met een piepende Chinees aan het ene einde en een zichzelf steeds herhalende Duitser aan het andere en iedereen ertussen in zichzelf mompelend in alle andere vreemde talen”. Of, ook niet verkeerd: “Ik heb geen idee of beeld van God. God is voor mij een naam- een naam voor alle allerbelangrijkste zaken die niemand kan definiëren, en niet de juiste naam”. God als een verkeerde naam voor alle ondefinieerbare zaken, het leven van piekerende mensen als een absurdistische Babylonische spraakverwarring, het hele bestaan als een van zin verstoken toneelstuk dat alleen uit regieaanwijzingen bestaat….. Welkom in de verwarrende wereld van Laura Riding. Of in elk geval die van Adam en Eleanor.
Eleanor oppert dan ook dat generaliseren en spreken in algemene wetmatigheden onmogelijk is: “Het probleem is dat je niet iets kunt zeggen dat op iedereen van toepassing is […]. Er is geen gemiddeld iemand over wie je kunt generaliseren. Iedereen is een beetje excentriek, behalve mensen als nummer Zeventien [= Adam] hier, en ik wellicht- en wij zijn niet heel echt, als mens dan”. Adam gaat, in reactie daarop, zelfs nog wat verder: volgens hem kun je inderdaad nooit generaliseren, maar bovendien ook niets exact benoemen, en zelfs niks analyseren omdat mensen en dingen geen duidelijk onderscheidbare onderdelen kennen. En Adam zegt dat eleganter dan ik: “De misvatting behelst dat je niet alleen niet kunt generaliseren en iets een onderwerp kunt noemen, ongeacht hoe allesomvattend je het ook denkt te maken, maar je kunt ook niet iets opbreken in getallen of afzonderlijke delen of eenheden, want niets is onmiskenbaar het een of het ander- het zit van nature allemaal door elkaar en in de war, en zulk scherp onderscheid is kunstmatig en kinderlijk”.
Ook "Gesprekken aan de beterende hand" ontsnapt aan generaliseringen, ook Gesprekken aan de beterende hand is nauwelijks te analyseren. Het is een curiosum, dat je door zijn raadselachtigheid voortdurend vermaakt en verrast. Al was het in de roerige tijden van 1936 tegelijk misschien ook behoorlijk verontrustend, en is het ook in onze niet veel minder roerige tijden soms Beckettiaans absurd. Ik las het kortom met bewonderende verwondering. En ik verheug mij op de aangekondigde vertaling van haar "Selected Poems in Five Sets".
Het verhaal in deze korte roman ontvouwt zich grotendeels als dialoog tussen Adam en Eleanor, twee patiënten die in een naamloos verpleeghuis herstellen van niet nader benoemde aandoeningen. Een plot is er niet. Psychologische duiding is er al evenmin: ook in de passages waarin een alwetende verteller aan het woord is horen we niets over de achtergronden van beide personages of over wat ze nou precies denken en waarom. Ze praten, en praten, en praten, met elkaar en soms ook met andere eloquente gesprekspartners. Over allerlei onderwerpen: God, taal, de betekenis van ziekte, seks, vliegtuigen, liefde, taal, en nog veel meer. En dat doen ze op hoogst originele, ongelofelijk slimme en vaak oergeestige wijze. Te vergelijken wellicht met Naphta en Settembrini in "De Toverberg", maar dan wel veel paradoxaler, eigenzinniger, en verrassender. Misschien zijn ze al pratend bezig verliefd op elkaar te worden, zij het op een wel heel curieuze wijze en niet zonder het begrip “verliefdheid” op wel heel originele en vermakelijke wijze te ontrafelen. Met name Eleanor is bovendien nogal sceptisch: “Maar we lijken niet bij elkaar te kunnen komen omdat er niets lijkt te zijn om voor bij elkaar te komen. Je moet wel heel jong of heel naïef zijn om het idee te hebben dat er nog wat leven over is om te leven”. Maar of en hoe hun verhouding zich zal ontwikkelen blijft ongewis, al was het maar door het open einde van dit toch al plotloze verhaal.
De aandoeningen van Eleanor en Adam blijven erg abstract en onbenoemd. Veel lezers interpreteren die aandoeningen mede daarom als metaforen of allegorieën van het fascisme, dat in 1936 natuurlijk sterk opkwam. Zelf zie ik, net als de schrijver van het nawoord trouwens, beide personages als existentialistische figuren met een scherp oog voor de absurditeit van het bestaan. Ze staan immers beiden “genadeloos onverschillig” tegenover hun lot, ze zien zichzelf qua verschijning en intelligentie als “doorsnee”, en “mensen van doorsnee intelligentie kunnen zichzelf in feite ook niet tot een bepaalde soort rekenen”. Een nogal verrassende redenering, die echter wel impliceert dat zij buitenstaanders zijn die alles vanuit een ander perspectief bekijken dan anderen.
En die blik van de buitenstaander lijkt wezenlijk verbonden met hun ziekte. Zoals een van de personages zegt: “Het ergste effect van ziekte is de heldhaftige kalmte waarin ze mensen terecht laat komen. Ze hebben natuurlijk allemaal het idee dat ze de dood nabij zijn geweest en dat geen enkele ervaring hen ooit nog zo diep zal raken”. Vandaar misschien ook Eleanors even laconieke als ontnuchterende gedachte dat je wel heel naïef of jong moet zijn “om het idee te hebben dat er nog wat leven over is om te leven”. Adam en Eleanor zien niet de zin van het leven die anderen zien, en lijken alles te ervaren als absurd. Of alles te ervaren op een manier die er voor onze burgermannenogen behoorlijk absurd uitziet. Bovendien ontrafelen zij alle conventies die ons leven zinvol doen lijken, zonder daar nieuwe zingevende conventies voor in de plaats te stellen. Dat doen ze in ellenlange gesprekken waarin alles op vaak oergeestige wijze op zijn kop wordt gezet. Maar dat heeft tegelijk ook iets zwartgalligs: niet voor niets vergelijkt de schrijver van het nawoord Eleanor en Adam met personages van Beckett. Terecht, al is Riding niet zo extreem sardonisch.
Uit het nawoord, en een interessant stuk op internet van Hans Kloos, maak ik bovendien op dat Riding vrij radicaal twijfelde aan het vermogen van traditionele taal en literatuur om echte betekenis uit te drukken. En dat ze daarom haar eigen literaire teksten bestand probeerde te maken tegen kritische ontleding. Zodat de weerbarstigheid van de werkelijkheid, die door onze conventies vaak wordt miskend, in haar verhalen en gedichten juist voorop stond. De buitenstaandersblik en de dialogen van Eleanor en Adam verzetten zich in elk geval sterk tegen eenduidige en conventionele interpretaties, en monden bovendien vaak uit in ongrijpbare dubbelzinnigheid en opschorting van conclusies. Bovendien is er geen psychologische duiding, zoals ik eerder al zei: we weten nooit wat deze personages precies denken en waarom.
Ook zien de dialogen er vaak uit als een soort parodie op de Socratische dialogen: ze monden immers niet uit in een conclusie, en streven geen zekerheden na, maar juist de ondermijning van alle zekerheden. Het in dialoog doorvragen naar wat begrippen als “God”, “waarheid” en “liefde” in wezen betekenen vergroot juist de onwetendheid over wat ze in wezen betekenen. Dat laatste, gekoppeld aan de ziekte en de buitenstaanderspositie van Eleanor en Adam, benadrukt misschien het niet- weten en het in het duister tasten van de wereld in 1936. Maar zelf had ik ook associaties met de “bewonderende verwondering” die volgens o.a. Arendt de kern is van elk werkelijk filosofisch onderzoek. Want elke vaste waarheid wordt in Gesprekken aan de beterende hand omgetoverd in bijzonder vermakelijke en scherpzinnig geformuleerde dubbelzinnigheden, waar je alleen met verwondering en bewondering naar kan kijken.
Sommige daarvan zijn vooral heel vermakelijk in hun paradoxaliteit. Zoals: “Iedereen begrijpt wel iéts- anders is hij niet in leven. Zelfs dieren en vissen. Iedereen begrijpt op zijn minst één ding. De rest is een kwestie van inzet. Vissen begrijpen behalve water niets omdat ze lui zijn. Ze zijn zó lui dat ze niet eens de moeite nemen zichzelf te begrijpen”. Andere zijn dan weer op absurdistische wijze filosofisch: “Wat is het nut nu echt van alle informatie die wetenschappers vergaren? Wat wéten ze nu echt? Ze weten hoe dingen zich gedragen, maar weten ze ook wat dingen betékenen? En als je niet weet wat dingen betekenen, dan mag je er nog zo veel informatie over hebben, maar je blijft een vreemde in het leven. Dan ben je slechts publiek en het enige wat je interesseert is het decor en wat de acteurs dragen en wie de mannen zijn en wie de vrouwen en wie er weggaat of binnenkomt, opstaat of gaat zitten, en opmerken dat deze hier boos kijkt en die daar tevreden. Maar als het gaat om wat er nu gebéúrt, zou je net zo goed thuis een toneelstuk kunnen zitten lezen dat alleen maar bestaat uit regieaanwijzingen”.
Een toneelstuk dat alleen maar bestaat uit regieaanwijzingen….. Wat een mooi absurdistisch beeld. Net zo fraai absurdistisch als: “Ja, de mensen die piekeren en peinzen en ernstige gedachten koesteren, zitten allemaal aan het einde van de week. Die van zaterdag, dat zijn de zwaargewichten, degenen die lang na alle anderen nog doorgaan, ook al is het leven in dat stadium misschien niets meer dan een conferentietafel ergens in nergenshuizen, met een piepende Chinees aan het ene einde en een zichzelf steeds herhalende Duitser aan het andere en iedereen ertussen in zichzelf mompelend in alle andere vreemde talen”. Of, ook niet verkeerd: “Ik heb geen idee of beeld van God. God is voor mij een naam- een naam voor alle allerbelangrijkste zaken die niemand kan definiëren, en niet de juiste naam”. God als een verkeerde naam voor alle ondefinieerbare zaken, het leven van piekerende mensen als een absurdistische Babylonische spraakverwarring, het hele bestaan als een van zin verstoken toneelstuk dat alleen uit regieaanwijzingen bestaat….. Welkom in de verwarrende wereld van Laura Riding. Of in elk geval die van Adam en Eleanor.
Eleanor oppert dan ook dat generaliseren en spreken in algemene wetmatigheden onmogelijk is: “Het probleem is dat je niet iets kunt zeggen dat op iedereen van toepassing is […]. Er is geen gemiddeld iemand over wie je kunt generaliseren. Iedereen is een beetje excentriek, behalve mensen als nummer Zeventien [= Adam] hier, en ik wellicht- en wij zijn niet heel echt, als mens dan”. Adam gaat, in reactie daarop, zelfs nog wat verder: volgens hem kun je inderdaad nooit generaliseren, maar bovendien ook niets exact benoemen, en zelfs niks analyseren omdat mensen en dingen geen duidelijk onderscheidbare onderdelen kennen. En Adam zegt dat eleganter dan ik: “De misvatting behelst dat je niet alleen niet kunt generaliseren en iets een onderwerp kunt noemen, ongeacht hoe allesomvattend je het ook denkt te maken, maar je kunt ook niet iets opbreken in getallen of afzonderlijke delen of eenheden, want niets is onmiskenbaar het een of het ander- het zit van nature allemaal door elkaar en in de war, en zulk scherp onderscheid is kunstmatig en kinderlijk”.
Ook "Gesprekken aan de beterende hand" ontsnapt aan generaliseringen, ook Gesprekken aan de beterende hand is nauwelijks te analyseren. Het is een curiosum, dat je door zijn raadselachtigheid voortdurend vermaakt en verrast. Al was het in de roerige tijden van 1936 tegelijk misschien ook behoorlijk verontrustend, en is het ook in onze niet veel minder roerige tijden soms Beckettiaans absurd. Ik las het kortom met bewonderende verwondering. En ik verheug mij op de aangekondigde vertaling van haar "Selected Poems in Five Sets".
May 23, 2020
Thank you to Ugly Duckling Presse for gifting me a copy of this book in exchange for an honest review.
Can love exist without passion? Is this maybe the most fruitful kind of love? Laura Riding asks these questions in her novel "Convalescent Conversations", featuring a dialogue based story about two sick patients who fall in love. Don’t get excited though, this is the least romantic love you’ve ever seem; lacking passion and replacing it with reason. This is a story of an unusual love affair, and by unusual I mean usually bland to the point of curiosity. It that the point?
Originally published under the pseudonym Madeleine Vara, Laura Riding explores the communication between Adam and Eleanor as their relationship grows and matures. Both characters slowly get to know each other; learning about each of their troubling pasts with alarming casualty. Together, they enjoy philosophical discussions about life, sex, God, architecture, language and many other intricacies of the human condition.
These characters seem to have a narrative air about them. They seem to be telling and seeing their story from the outside instead of experiencing it. We see this mostly through the way they communicate together, making them hard to relate to as characters since they don’t seem emotionally invested in their own relationship.
With this being said, I also thought that the narration itself was a little too much. I think this piece of work would have been stronger if there was less from the narrator, especially since she mainly makes observations about life in general instead of pushing the plot along. Even when the narrator explains what’s happening, its all fluff since there isn’t much of a plot anyway. I didn’t mind the lack of plot, though, it seemed to work well as an essay like series of conversations.
While there is no reason for Ridings narrative tangents about life and love, there is also extra fluff that is less intelligent, merely explaining the situation with grave clarity, leaving no questions unanswered — nothing to muse over. This collection is full of repetition, and too much telling when that same thing could have been shown. For example, in one instant Riding unnecessarily says,
“She was going to tell them a story–a very short story.”
I think this collection would have been stronger as a dialogue only piece between Adam and Eleanor. Even the addition of Mrs. Lyley felt forced. She seemed to only come into the story to convince the two main characters to fall in love and move in together, seemingly giving the book a plot within the final pages.
While I did find several sections interesting, I had a hard time really getting into the story with these characters. They were plain, and not extremely likable. If Riding meant for this novel to be more of a philosophical essay that she produced through the lens and words of her characters, than she succeeded. Below are examples of some of my favorite quotes, showing the true intelligence and enlightenment that Riding hoped to portray.
“All out lives, whatever we say is either dismissed or contradicted.”
“People always dressed better for strangers than for their friends or intimates, unless there was a strong sex-element, as in the first days of marriage. But then, if there was a strong sex-element it was the same thing as being strangers.”
“Music is pure hypnotism. It gets hold of your attention and then does things to you–whatever it likes.”
“But people like to feel like they’re both natural and unnatural, both consistent and inconsistent.”
“People only believe in that makes them feel important.”
“Everything’s disgusting if you make it personal.”
“And lack of information tempts people to be liars.”
“People ought to admit to some feeling of helplessness in life and be together in that feeling. That was what love what, and what these two needed.”
Can love exist without passion? Is this maybe the most fruitful kind of love? Laura Riding asks these questions in her novel "Convalescent Conversations", featuring a dialogue based story about two sick patients who fall in love. Don’t get excited though, this is the least romantic love you’ve ever seem; lacking passion and replacing it with reason. This is a story of an unusual love affair, and by unusual I mean usually bland to the point of curiosity. It that the point?
Originally published under the pseudonym Madeleine Vara, Laura Riding explores the communication between Adam and Eleanor as their relationship grows and matures. Both characters slowly get to know each other; learning about each of their troubling pasts with alarming casualty. Together, they enjoy philosophical discussions about life, sex, God, architecture, language and many other intricacies of the human condition.
These characters seem to have a narrative air about them. They seem to be telling and seeing their story from the outside instead of experiencing it. We see this mostly through the way they communicate together, making them hard to relate to as characters since they don’t seem emotionally invested in their own relationship.
With this being said, I also thought that the narration itself was a little too much. I think this piece of work would have been stronger if there was less from the narrator, especially since she mainly makes observations about life in general instead of pushing the plot along. Even when the narrator explains what’s happening, its all fluff since there isn’t much of a plot anyway. I didn’t mind the lack of plot, though, it seemed to work well as an essay like series of conversations.
While there is no reason for Ridings narrative tangents about life and love, there is also extra fluff that is less intelligent, merely explaining the situation with grave clarity, leaving no questions unanswered — nothing to muse over. This collection is full of repetition, and too much telling when that same thing could have been shown. For example, in one instant Riding unnecessarily says,
“She was going to tell them a story–a very short story.”
I think this collection would have been stronger as a dialogue only piece between Adam and Eleanor. Even the addition of Mrs. Lyley felt forced. She seemed to only come into the story to convince the two main characters to fall in love and move in together, seemingly giving the book a plot within the final pages.
While I did find several sections interesting, I had a hard time really getting into the story with these characters. They were plain, and not extremely likable. If Riding meant for this novel to be more of a philosophical essay that she produced through the lens and words of her characters, than she succeeded. Below are examples of some of my favorite quotes, showing the true intelligence and enlightenment that Riding hoped to portray.
“All out lives, whatever we say is either dismissed or contradicted.”
“People always dressed better for strangers than for their friends or intimates, unless there was a strong sex-element, as in the first days of marriage. But then, if there was a strong sex-element it was the same thing as being strangers.”
“Music is pure hypnotism. It gets hold of your attention and then does things to you–whatever it likes.”
“But people like to feel like they’re both natural and unnatural, both consistent and inconsistent.”
“People only believe in that makes them feel important.”
“Everything’s disgusting if you make it personal.”
“And lack of information tempts people to be liars.”
“People ought to admit to some feeling of helplessness in life and be together in that feeling. That was what love what, and what these two needed.”
July 11, 2020
I liked reading Convalescent Conversations, and then I didn’t. It started out interesting and intriguing. I “joined in” the conversation between the characters Adam and Eleanor by writing my thoughts on their dialog in the margins. Mundane, absolutist, outlandish, ordinary… all kinds of statements are lobbed by the two main characters, not so much as “truth”, but more so as fodder for the conversations to continue. It was interesting at the beginning, but after a while I didn’t see the point. Not that full blown sentimentality is any better, but perhaps it began to not sit well with me because the conversations felt so “sterile” and “logical” that they reminded me of those kinds of contemporary bad faith arguments —about culture, politics, sexuality, etc.—that exist under the guise of “neutrality” or “objectivity”. As I started to read this, I felt it would be great material for a staged adaptation, but as I came up against some of the less timeless opinions, I started to lose interest and wanted to finish the book just to finish it.
That said, the introduction does a good job of providing the context of the personhood, intellectual environment, and stylistic development of the author Laura Riding, and I am happy to have been introduced to another female writer.
That said, the introduction does a good job of providing the context of the personhood, intellectual environment, and stylistic development of the author Laura Riding, and I am happy to have been introduced to another female writer.
October 7, 2023
I want to like this more than I did! I think it's conceptual foundation is really neat but it doesn't really stick the landing. Like it's cool that there is no internal thoughts of any characters so you have to parse out their sincerity, but there's so little at stake and Adam and Eleanor are really good at having bad takes. Could be a me thing though
June 9, 2025
In het Nederlands gelezen, 'Gesprekken aan de beterende hand', Laura Riding. Is boek uit 1936.
Graag gelezen. Twee oudere mensen verblijven 10 dagen in een verpleeghuis en hebben er aangename, toch wel filosofische gesprekken over taal, liefde, God, ziek zijn, ...Ik hou ervan als 'grote thema's' herleid worden tot meest nuchtere kijk op het leven, met een vleugje humor.
Graag gelezen. Twee oudere mensen verblijven 10 dagen in een verpleeghuis en hebben er aangename, toch wel filosofische gesprekken over taal, liefde, God, ziek zijn, ...Ik hou ervan als 'grote thema's' herleid worden tot meest nuchtere kijk op het leven, met een vleugje humor.
Read
May 18, 2019Thank you, UDP.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews