"Even a man who is pure in heart and says his prayers by night, may become a wolf when the wolfbane blooms, and the autumn moon is bright."
-The Wolfman
Review in Nederlands + Engels!
(NL)
Ritus verweeft twee tijdlijnen: in 1764 wordt de Franse regio Gévaudan geteisterd door een reeks dodelijke aanvallen die doen denken aan een onbekend roofdier, terwijl in het heden een Duitse fotografe onverwacht met een vergelijkbare dreiging wordt geconfronteerd. Markus Heitz mengt historische gebeurtenissen met een fictieve invulling van weerwolflegendes. De roman volgt jagers, onderzoekers en getuigen die elk op hun eigen manier proberen te achterhalen wat er schuilgaat achter de gewelddadige incidenten en hoe verleden en heden met elkaar verbonden raken.
Wat ben ik achteraf blij dat ik dit boek niet meteen na aankoop in 2008 heb gelezen. De jongere versie van mij had het waarschijnlijk niets gevonden, en mijn huidige zelf helaas ook niet.
Het verhaal leest als een combinatie van James Bond en Van Helsing, wat op zich nog best werkt. Waar het voor mij misging, waren de personages. Vooral het hoofdpersonage in de hedendaagse verhaallijn kon me totaal niet bekoren. Hij wordt neergezet als een 38-jarige man met lang donker haar, een sikje, een bril en kniehoge witte rijglaarzen — en heeft al in het tweede hoofdstuk twijfelachtige seks met een willekeurige 25-jarige vrouw. De seksscènes zijn expliciet, en het terugkerende leeftijdsverschil tussen hem en de vrouwen die hij onderweg oppikt vond ik ongemakkelijk. Het feit dat dit personage duidelijke uiterlijke gelijkenissen vertoont met de auteur zelf maakte het voor mij nog pijnlijker. Ik begrijp dat Heitz een eigen draai wilde geven aan het James Bond-achtige archetype — gewelddadig, wapenvaardig, voortdurend omringd door jong vrouwelijk schoon — maar voor mij werkte het simpelweg niet.
De historische verhaallijn in de achttiende eeuw vond ik interessanter, maar ook daar komen vooral jonge vrouwen er slecht vanaf en wordt het masochisme op den duur vermoeiend.
Mijn twee sterren zijn vooral te danken aan het onderzoek dat Heitz zichtbaar heeft gedaan naar weerwolflegendes en de keuze om het verhaal te situeren op een historische locatie waar daadwerkelijk op een “beest” werd gejaagd. Dat aspect vond ik wél boeiend.
Ik kan me voorstellen dat sommige lezers veel plezier beleven aan dit boek, maar voor mij was het helaas geen geslaagde leeservaring.
(ENG)
Ritus interweaves two timelines: in 1764, the French region of Gévaudan is ravaged by a series of deadly attacks reminiscent of an unknown predator, while in the present day, a German photographer is unexpectedly confronted with a similar threat. Markus Heitz mixes historical events with a fictional interpretation of werewolf legends. The novel follows hunters, investigators and witnesses who each try in their own way to uncover what lies behind the violent incidents and how the past and present are connected.
In hindsight, I am glad that I did not read this book immediately after purchasing it in 2008. The younger version of me would probably not have liked it, and unfortunately, neither would my current self.
The story reads like a combination of James Bond and Van Helsing, which in itself works quite well.
Where it went wrong for me was the characters. I particularly disliked the main character in the contemporary storyline. He is portrayed as a 38-year-old man with long dark hair, a goatee, glasses and knee-high white lace-up boots — and in the second chapter he has questionable sex with a random 25-year-old woman. The sex scenes are explicit, and I found the recurring age difference between him and the women he picks up along the way uncomfortable. The fact that this character bears clear physical resemblance to the author himself made it even more painful for me. I understand that Heitz wanted to put his own spin on the James Bond-like archetype — violent, skilled with weapons, constantly surrounded by young female beauty — but for me, it simply didn't work.
I found the historical storyline set in the eighteenth century more interesting, but even there, young women fare poorly and the masochism becomes tiresome in the long run.
My two stars are mainly due to the research Heitz has clearly done on werewolf legends and the choice to set the story in a historical location where a “beast” was actually hunted. I did find that aspect fascinating.
I can imagine that some readers will enjoy this book, but for me, unfortunately, it was not a successful reading experience.