Nigel de Jong probeert ze al de hele week op te peppen. "Wie zijn die kut-Spanjaarden nou helemaal?" brult de Amsterdammer. Hij slaat met zijn rechtervuist in zijn linkerhand. "Wij zijn Nederland en we gaan ze pakken!"
Dit boek is een langdurige injectie van chauvinistische adrenaline. Wat een genot. Lezen voordat het EK begint.
Ik heb warme herinneringen aan het WK van 2014 en dit boek haalde dat allemaal weer boven. And then some.
Anekdotes over Bruno Martins Indi die zo van dammen houdt en met liefde en aandacht het haar van Arjen Robben millimetert met z'n tondeuse. Iedere vlucht met z'n allen Happy van Pharrell zingen. Dat het team juicht als ze frites krijgen of hun favo toetje, chocoladevla met aardbeien. Dat Daley Blind z'n eigen wedstrijdshirts wast en te drogen hangt in z'n hotelkamer waar ze prompt gejat worden, waarschijnlijk door hotelpersoneel.
Hoe van Gaal in de wedstrijd tegen Chili precies wist wanneer hij Sneijder ging wisselen voor Leroy Fer, in de minuut dat de Chilenen ongeveer iedere wedstrijd moe werden. En Leroy Fer scoort acuut. Robben zegt daar achteraf tegen Maalderink over: 'misschien heeft ie een gouden pik.' Van Gaal reageert verbaasd dat ie dat niet weet: 'Truus heeft het nooit gezegd.'
Ja, die enorme focus van Van Gaal maakt 'm extreem veeleisend, rücksichtlos en af en toe zelfs een sadist maar wat een team kweekte hij. En de meeste spelers liepen met 'm weg en gingen voor 'm door het vuur.
Mijn hartje werd blij van dit boek.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Beste Van Gaal-boek dat ik las (en dat waren er best een paar). Hugo Logtenberg reconstrueert het WK 2014 in Brazilië héél grondig - en hij schrijft het ook nog eens verrukkelijk. Hij sprak echt iedereen: Van Gaal zelf en nog vijftig andere betrokkenen, wat een verbazingwekkend onthullend inkijkje oplevert. Van Gaal in volle glorie: zijn visie, zijn vakmanschap, zijn perfectionisme, zijn eigenaardigheden, zijn verhouding met De Media en zijn spelers. Het boek overtuigt als WK-reconstructie én als Van Gaal-portret. Het is hilarisch (de grappen van Wesley Sneijder, Van Gaal zelf) en inzichtelijk (en je gaat gegarandeerd heel veel sympathie krijgen voor Bruno Martins Indi).
Net als de voorpublicatie in NRC waardoor ik het boek kocht leest het lekker weg. Hugo Logtenberg laat zien dat je niet voor of tegen Louis van Gaal hoeft te zijn. Mooi anekdotes ook, vaak grappig en/of tenenkrommend tegelijk. Meer dan een sportboek!