Τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο τις γνώριζα φυσικά, φημίζονται για τις εξαιρετικής ποιότητας εκδόσεις τους, αλλά δεν είχε τύχει να διαβάσω κανένα βιβλίο τους. Έφτασε στα χέρια μου το «Πέρα από το δάσος και η Μαγεμένη καρυδιά» λίγες μέρες πριν ανακοινωθεί η υποψηφιότητά του για τα βραβεία του Αναγνώστη στην κατηγορία εφηβικού βιβλίου. Πρόκειται για δύο διηγήματα τα οποία εκτυλίσσονται στην ηπειρωτική ενδοχώρα τον καιρό του Εμφυλίου. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν «τολμηρό πράγμα αυτό και δύσκολο». Και πράγματι ήταν. Μολαταύτα, κατά τη γνώμη μου, η εκτέλεση υπήρξε απόλυτα επιτυχής. Με γλώσσα σφιχτή, ατμόσφαιρα τσιτωμένη και μυρωδιές έντονες, κατάφερε να αποδώσει πλήρως τη δραματικότητα της εποχής και τις αγωνίες των ανθρώπων της. Ειδικά το πρώτο διήγημα, «Η μαγεμένη καρυδιά», με συγκίνησε βαθιά. {Το κορίτσι τον πλησίασε, έσκυψε στ’ αυτί του. «Αν γυρίσω τώρα, την έχω φιλήσει για τα καλά. Αν γυρίσω τώρα...» Η ήρεμη φωνή της διέκοψε τη σκέψη του. «Άκουσα ότι τον μπαμπά σου θα τον πάνε στη μαγεμένη καρυδιά». Γύρισε και την κοίταξε. «Πότε;» «Αύριο το πρωί, όταν θα βγαίνει ο ήλιος. Αν θες με πιστεύεις».}
Είναι ένα βιβλίο που θα σου θυμίσει πολύ τις ιστορίες που έχεις ακούσει από τους παππούδες σου για τον πόλεμο και τα παλιά χρόνια, ιστορίες που θα ακούσεις γύρω από μια φωτιά κλπ.
Και οι δύο ιστορίες είναι καθηλωτικές, καθώς κρύβουν μέσα στις λέξεις τους τη μαγεία των ιστοριών που όλοι λίγο πολύ έχουμε ακούσει από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας. Είναι εκείνες οι ιστορίες που μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και που κρατούν μέσα τους το παρελθόν μας, που δεν έχουν ηλικία και δεν απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο ηλικιακά γκρουπ αναγνωστών. Μπορούν εξίσου ευχάριστα να διαβαστούν από ένα παιδί Δημοτικού και από έναν ενήλικα. Ενα εξαιρετικό βιβλίο, με ένα εκπληκτικό εξώφυλλο, σχεδιασμένο από τη γραφίστρια/εικονογράφο Δανάη Παρουνιάδη**, που κατάφερε να κλείσει σε μία μόνο εικόνα τη δύναμη της μνήμης, της φύσης, του φόβου και της ζωής.