What do you think?
Rate this book
Vruchteloos
In 2090 bereikt de overbevolking op aarde een hoogtepunt. De overheid is genoodzaakt om een rampzalige maatregel te nemen, die het grootste deel van de bevolking onvruchtbaar maakt. Tachtig jaar later is de aarde een dorre, verlaten plek. De weinige jongeren die wel nog vruchtbaar zijn, worden gedwongen zich voort te planten in Centra. Zij worden de Kinderen van de Toekomst genoemd. Ava groeit op in deze verschroeide wereld. Ze is net zestien wanneer ook zij een vruchtbaarheidstest moet ondergaan. Vanaf dat moment wordt Ava meegezogen in een wereld van manipulatie en misleiding.
Een dystopische toekomstroman voor young adults over een samenleving waarin vrijheid ver te zoeken is.
Een dystopische toekomstroman voor young adults over een samenleving waarin vrijheid ver te zoeken is.
259 pages, Hardcover
First published April 1, 2020
1 person is currently reading
46 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
August 4, 2020
Kleine edit: Ik realiseer me dat mijn review heel lang is en dat mensen misschien niet aan het einde komen, maar mijn belangrijkste punt komt pas aan bod aan het einde. Daarom besluit ik het ook even in het begin te zetten: dit boek gaat in mijn ogen niet op een goede manier om met het thema van verkrachtingen. Een trigger warning voor seksueel misbruik zou ook zeker niet misplaatst staan bij dit boek.
Dat gezegd zijnde, hieronder mijn originele review:
Dit is geen makkelijke review voor mij om te schrijven. Ik ben actief op dezelfde schrijfsite als Bes en ik heb een aantal leuke interacties met haar gehad. Ze is oprecht een heel vriendelijke persoon, met een passie voor schrijven. Maar dat alles kan mijn mening over dit boek niet veranderen.
Aanvankelijk was mijn grootste probleem met dit boek de worldbuilding. Ik probeerde notities bij te houden over alle dingen die geen steek hielden, maar uiteindelijk had ik één pagina vol en besefte ik dat ik me zou focussen op de belangrijkste dingen, de dingen die ik me nog herinner aan het einde van dit boek.
Ik denk dat Bes te weinig research heeft gedaan naar de medische achtergrond die ze nodig zou hebben om haar claims te maken. Er is geen manier om mensen met enkel bloedgroep AB onvruchtbaar te maken, en ik zie ook geen enkele manier waarop dat mogelijk zou zijn. Er is ook geen ding als ‘vruchtbaar’ en ‘onvruchtbaar’. Vruchtbaarheid is meer een soort spectrum en het is heel moeilijk te bepalen waar iemand valt. Er zijn vele oorzaken van onvruchtbaarheid, vele die we nog niet kennen. En zelfs als er geen enkele afwijking zichtbaar is, is het nog mogelijk dat een persoon geen kinderen kan krijgen. Hoe kan je dan vruchtbaarheid ‘testen’? Zeker wanneer de overheid in dit boek blijkbaar geen enkele research heeft gedaan naar fertiliteitstechnieken, aangezien de enige manier om meer baby’s te maken is om kinderen te forceren seks te hebben.
Daarnaast werd gezegd dat het middel via het kraantjeswater verspreid werd, maar aangezien er geen kraantjeswater meer gebruikt wordt, zou je denken dat het middel geëlimineerd is. Toch is nog steeds een aanzienlijk deel van de populatie onvruchtbaar – hoe dan?
Dan komen we bij ‘de slechte overheid’, die vooral heel erg dom te werk gaat. Ivf wordt niet gebruikt omdat het ‘onnatuurlijk’ is, maar ze leven in een hypertechnologische wereld, met artificiële tuinen, robots, en sensoren die blijkbaar ziektes kunnen doden. In de bijna honderd jaar nadat het grootste deel van de bevolking onvruchtbaar werd, heeft de overheid blijkbaar niet eens overwogen om bijvoorbeeld de baarmoeders van onvruchtbaren te gebruiken (of te kijken of dat een mogelijkheid was) of te werken met artificiële baarmoeders, om zo veel mogelijk kinderen te maken. En het is ook niet zo slim om de vruchtbare jongeren compleet te isoleren, aangezien mentale gezondheid een enorm grote invloed op vruchtbaarheid kan hebben.
De overheid was ook niet erg slim door te zeggen dat ze het allemaal verpest hebben en de wereld met een enorm probleem hebben opgezadeld. Dat zouden ze beter op hun vijand hebben afgeschoven. Ook heel vreemd dat ze nog steeds overweldigend veel publiek support hebben, ook al hebben ze bijna voor de uitroeiing van de mensheid gezorgd. Het plan van de overheid om de populatie te laten krimpen was ook niet erg geniaal, want het in stand houden van de bevolking is op dit moment nodig voor socio-economische redenen (wie denk je dat er voor onze pensioenen gaat betalen als er opeens 4% minder jonge, werkende mensen zijn?).
Daarnaast… Er lijkt wereldwijd één overheid te zijn en sorry, maar dat is heel erg ongeloofwaardig.
Er zijn nog meer domme dingen die opgelost hadden kunnen worden met wat meer research, zoals een gynaecoloog die met het ‘blote oog’ kan zien of iemand vruchtbaar is, terwijl er genoeg chemische en genetische oorzaken van onvruchtbaarheid zijn. De auteur was beter voor een ‘soft sci-fi’ gegaan, in plaats van zoveel woorden te besteden aan een worldbuilding die niet heel erg goed is uitgewerkt.
Het plot van dit boek daarnaast was weinig origineel, aangezien dit specifieke thema in andere boeken al onder de lens wordt gelegd. De personages waren ook niet erg speciaal… Geen van hen voelde echt en authentiek en ik voelde geen enkele connectie met hen. De gedachten van de personages bleven ook altijd heel oppervlakkig.
Ik denk dat de schrijfstijl ook beter had kunnen zijn. Er is vrij veel ‘tell’ ipv ‘show’. Hierdoor voelt het alsof er een barrière staat tussen de lezer en de personages en voelden de spannende scènes niet veel spannender dan de samenvatting van nutteloze events. Over nutteloze events gesproken: er zaten een heel aantal scènes in die volgens mij niet nodig waren, in zwaar contrast met scènes die veel meer aandacht verdienden.
Dat brengt ons bij het volgende probleem van dit boek: pacing. Het duurt iets minder dan 100 pagina’s voordat Ava, het hoofdpersonage, in het voortplantingscentrum terecht komt. Het duurt nog eens bijna 100 pagina’s voordat er enige actie tot ontsnappen wordt ondernomen. Dan blijven er dus 60 pagina’s over, waarin alles samen hoorde te komen, alleen ging alles veel te snel om een bevredigende conclusie te geven. In deze conclusie ging alles naar mijn mening ook iets te makkelijk.
Oh ja, niet te vergeten: er is een insta-love. En een plottwist die ik zag aankomen in hoofdstuk 2.
De epiloog vervolgens is een droge samenvatting van alles wat er na het boek gebeurt. Het was totaal niet nodig en het voelt heel erg ‘goedkoop’, aangezien we deze verwezenlijkingen niet zien.
Er waren ook twee termen waar ik me aan stoorde, maar dit is misschien persoonlijk. Mavru en Vrovru (voor Mannelijke Vruchtbare en Vrouwelijke Vruchtbare) klinken in mijn oren vrij kinderlijk. Bovendien had de auteur ook gewoon voor een bestaande term zoals ‘partner’ kunnen gaan.
En ja, we moeten afsluiten met de scène die ervoor zorgde dat ik letterlijk misselijk werd en er even over nadacht om gewoon niet meer verder te lezen. In deze wereld worden kinderen dus geforceerd om seks met elkaar te hebben, terwijl personeel van Centra toekijkt. Spoiler: Ava moet helemaal niets hebben van haar ‘mavru’ en ze is vocaal over hoe ze geen seks met hem wil hebben. Op het moment dat haar ‘paringsceremonie’ gebeurt, vertelt haar mavru haar plusminus tien fun facts over zichzelf. Ava denkt dat hij zo slecht nog niet is. Hij creëert wat sfeer. Ze hebben seks, Ava geniet ervan. Het is een romantische scène. Dit was een verkrachting, hoe je er ook naar kijkt. Ava zegt doorheen heel het boek dat ze niet wil dat haar lichaam aan de overheid behoort, dat ze geen seks wil hebben in Centra. Maar zodra haar mavru haar aanraakt, is ze er opeens helemaal oké mee. Voor heel veel mensen is dit misschien geen overduidelijke verkrachting, want hey, Ava genoot ervan. En dat is precies het gevaarlijke aan deze scène. Door Ava ervan te laten genieten, door er een romantische, sensuele scène van te maken, terwijl Ava heel erg vocaal was over het feit dat ze dit NIET WILDE, werk je mee aan het beeld dat vrouwen die ‘nee’ zeggen, het stiekem toch echt wel willen. Bovendien… Als je een verhaal schrijft over hoe het slecht is om mensen te forceren om seks te hebben voor een publiek, doe je er thematisch ook niet veel goed aan door het een romantische, sensuele scène te maken. Ik denk niet dat Bes deze scène zo heeft bedoeld, maar ik vind het heel schrijnend dat meerdere ogen hiernaar hebben gekeken en niemand heeft gezien hoe problematisch (dit is geen term die ik snel gebruik, trouwens) dit is.
Uiteindelijk denk ik dat dit, met wat meer kritische ogen in de vroege fase van het boek, wel een entertainende YA had kunnen zijn, maar voor mij voelt dit boek wat onafgewerkt met kleine en grote fouten die gemakkelijk voorkomen hadden kunnen worden.
Dat gezegd zijnde, hieronder mijn originele review:
Dit is geen makkelijke review voor mij om te schrijven. Ik ben actief op dezelfde schrijfsite als Bes en ik heb een aantal leuke interacties met haar gehad. Ze is oprecht een heel vriendelijke persoon, met een passie voor schrijven. Maar dat alles kan mijn mening over dit boek niet veranderen.
Aanvankelijk was mijn grootste probleem met dit boek de worldbuilding. Ik probeerde notities bij te houden over alle dingen die geen steek hielden, maar uiteindelijk had ik één pagina vol en besefte ik dat ik me zou focussen op de belangrijkste dingen, de dingen die ik me nog herinner aan het einde van dit boek.
Ik denk dat Bes te weinig research heeft gedaan naar de medische achtergrond die ze nodig zou hebben om haar claims te maken. Er is geen manier om mensen met enkel bloedgroep AB onvruchtbaar te maken, en ik zie ook geen enkele manier waarop dat mogelijk zou zijn. Er is ook geen ding als ‘vruchtbaar’ en ‘onvruchtbaar’. Vruchtbaarheid is meer een soort spectrum en het is heel moeilijk te bepalen waar iemand valt. Er zijn vele oorzaken van onvruchtbaarheid, vele die we nog niet kennen. En zelfs als er geen enkele afwijking zichtbaar is, is het nog mogelijk dat een persoon geen kinderen kan krijgen. Hoe kan je dan vruchtbaarheid ‘testen’? Zeker wanneer de overheid in dit boek blijkbaar geen enkele research heeft gedaan naar fertiliteitstechnieken, aangezien de enige manier om meer baby’s te maken is om kinderen te forceren seks te hebben.
Daarnaast werd gezegd dat het middel via het kraantjeswater verspreid werd, maar aangezien er geen kraantjeswater meer gebruikt wordt, zou je denken dat het middel geëlimineerd is. Toch is nog steeds een aanzienlijk deel van de populatie onvruchtbaar – hoe dan?
Dan komen we bij ‘de slechte overheid’, die vooral heel erg dom te werk gaat. Ivf wordt niet gebruikt omdat het ‘onnatuurlijk’ is, maar ze leven in een hypertechnologische wereld, met artificiële tuinen, robots, en sensoren die blijkbaar ziektes kunnen doden. In de bijna honderd jaar nadat het grootste deel van de bevolking onvruchtbaar werd, heeft de overheid blijkbaar niet eens overwogen om bijvoorbeeld de baarmoeders van onvruchtbaren te gebruiken (of te kijken of dat een mogelijkheid was) of te werken met artificiële baarmoeders, om zo veel mogelijk kinderen te maken. En het is ook niet zo slim om de vruchtbare jongeren compleet te isoleren, aangezien mentale gezondheid een enorm grote invloed op vruchtbaarheid kan hebben.
De overheid was ook niet erg slim door te zeggen dat ze het allemaal verpest hebben en de wereld met een enorm probleem hebben opgezadeld. Dat zouden ze beter op hun vijand hebben afgeschoven. Ook heel vreemd dat ze nog steeds overweldigend veel publiek support hebben, ook al hebben ze bijna voor de uitroeiing van de mensheid gezorgd. Het plan van de overheid om de populatie te laten krimpen was ook niet erg geniaal, want het in stand houden van de bevolking is op dit moment nodig voor socio-economische redenen (wie denk je dat er voor onze pensioenen gaat betalen als er opeens 4% minder jonge, werkende mensen zijn?).
Daarnaast… Er lijkt wereldwijd één overheid te zijn en sorry, maar dat is heel erg ongeloofwaardig.
Er zijn nog meer domme dingen die opgelost hadden kunnen worden met wat meer research, zoals een gynaecoloog die met het ‘blote oog’ kan zien of iemand vruchtbaar is, terwijl er genoeg chemische en genetische oorzaken van onvruchtbaarheid zijn. De auteur was beter voor een ‘soft sci-fi’ gegaan, in plaats van zoveel woorden te besteden aan een worldbuilding die niet heel erg goed is uitgewerkt.
Het plot van dit boek daarnaast was weinig origineel, aangezien dit specifieke thema in andere boeken al onder de lens wordt gelegd. De personages waren ook niet erg speciaal… Geen van hen voelde echt en authentiek en ik voelde geen enkele connectie met hen. De gedachten van de personages bleven ook altijd heel oppervlakkig.
Ik denk dat de schrijfstijl ook beter had kunnen zijn. Er is vrij veel ‘tell’ ipv ‘show’. Hierdoor voelt het alsof er een barrière staat tussen de lezer en de personages en voelden de spannende scènes niet veel spannender dan de samenvatting van nutteloze events. Over nutteloze events gesproken: er zaten een heel aantal scènes in die volgens mij niet nodig waren, in zwaar contrast met scènes die veel meer aandacht verdienden.
Dat brengt ons bij het volgende probleem van dit boek: pacing. Het duurt iets minder dan 100 pagina’s voordat Ava, het hoofdpersonage, in het voortplantingscentrum terecht komt. Het duurt nog eens bijna 100 pagina’s voordat er enige actie tot ontsnappen wordt ondernomen. Dan blijven er dus 60 pagina’s over, waarin alles samen hoorde te komen, alleen ging alles veel te snel om een bevredigende conclusie te geven. In deze conclusie ging alles naar mijn mening ook iets te makkelijk.
Oh ja, niet te vergeten: er is een insta-love. En een plottwist die ik zag aankomen in hoofdstuk 2.
De epiloog vervolgens is een droge samenvatting van alles wat er na het boek gebeurt. Het was totaal niet nodig en het voelt heel erg ‘goedkoop’, aangezien we deze verwezenlijkingen niet zien.
Er waren ook twee termen waar ik me aan stoorde, maar dit is misschien persoonlijk. Mavru en Vrovru (voor Mannelijke Vruchtbare en Vrouwelijke Vruchtbare) klinken in mijn oren vrij kinderlijk. Bovendien had de auteur ook gewoon voor een bestaande term zoals ‘partner’ kunnen gaan.
En ja, we moeten afsluiten met de scène die ervoor zorgde dat ik letterlijk misselijk werd en er even over nadacht om gewoon niet meer verder te lezen. In deze wereld worden kinderen dus geforceerd om seks met elkaar te hebben, terwijl personeel van Centra toekijkt. Spoiler: Ava moet helemaal niets hebben van haar ‘mavru’ en ze is vocaal over hoe ze geen seks met hem wil hebben. Op het moment dat haar ‘paringsceremonie’ gebeurt, vertelt haar mavru haar plusminus tien fun facts over zichzelf. Ava denkt dat hij zo slecht nog niet is. Hij creëert wat sfeer. Ze hebben seks, Ava geniet ervan. Het is een romantische scène. Dit was een verkrachting, hoe je er ook naar kijkt. Ava zegt doorheen heel het boek dat ze niet wil dat haar lichaam aan de overheid behoort, dat ze geen seks wil hebben in Centra. Maar zodra haar mavru haar aanraakt, is ze er opeens helemaal oké mee. Voor heel veel mensen is dit misschien geen overduidelijke verkrachting, want hey, Ava genoot ervan. En dat is precies het gevaarlijke aan deze scène. Door Ava ervan te laten genieten, door er een romantische, sensuele scène van te maken, terwijl Ava heel erg vocaal was over het feit dat ze dit NIET WILDE, werk je mee aan het beeld dat vrouwen die ‘nee’ zeggen, het stiekem toch echt wel willen. Bovendien… Als je een verhaal schrijft over hoe het slecht is om mensen te forceren om seks te hebben voor een publiek, doe je er thematisch ook niet veel goed aan door het een romantische, sensuele scène te maken. Ik denk niet dat Bes deze scène zo heeft bedoeld, maar ik vind het heel schrijnend dat meerdere ogen hiernaar hebben gekeken en niemand heeft gezien hoe problematisch (dit is geen term die ik snel gebruik, trouwens) dit is.
Uiteindelijk denk ik dat dit, met wat meer kritische ogen in de vroege fase van het boek, wel een entertainende YA had kunnen zijn, maar voor mij voelt dit boek wat onafgewerkt met kleine en grote fouten die gemakkelijk voorkomen hadden kunnen worden.
March 30, 2021
Via de facebookgroep Young Adult België kon ik dit boek lezen. Vruchteloos speelt zich af in de toekomst. In het jaar 2090 is er een grote overbevolking. De overheid wil dit oplossen maar door een fout is bijna de ganse bevolking onvruchtbaar geworden. De weinige mensen die vruchtbaar zijn, worden gedwongen om de mensheid te redden door op commando baby’s te maken. In het verhaal volgen we de 16 jarige Ava die vruchtbaar blijkt te zijn en het niet eens is met wat de overheid van haar verlangd. Ik vind het een boeiend thema vooral omdat er een grote populatie op de aarde rondloopt en er op dit moment niet op grote schaal aan geboortebeperking gedaan wordt. In dit verhaal ben je als mens niet meer vrij in je keuze en heeft de overheid de overhand op alle beslissingen.
Dit boek leest erg vlot en voor ik het besefte zat ik al in de helft van het verhaal. Ik las het dan ook in twee dagen uit.
Dit boek leest erg vlot en voor ik het besefte zat ik al in de helft van het verhaal. Ik las het dan ook in twee dagen uit.
May 13, 2020
Het privilege gehad om proeflezer te zijn voor dit verhaal. Toegegeven: it didn’t disappoint, nog straffer zelfs: ik kan wel zeggen dat dit mijn favoriete boek van Bes is. Genoeg spanning om je te laten blijven lezen en net genoeg romantiek zodat het niet te melig is. Kortom: de ideale mix (voor mij dan toch). Ik kan hem alleen maar aanraden. Dit is nog niet het laatste wat we van Bes Ceyssens gaan horen! (Gelukkig maar!)
Read
June 27, 2020Van genoten.
August 16, 2020
Het boek heeft wel enige potentie en de schrijfstijl is erg prettig (ik had dit boek binnen een dagje uit), maar de worldbuilding is vrij zwak (als er overbevolking is en opeens bijna iedereen onvruchtbaar is, hoe zijn er dan geen problemen wat betreft vergrijzing? waarom moesten kinderen alleen gemaakt worden door de natuurlijke manier, terwijl de wereld technologisch erg vooruit is gegaan zoals robots die zelfs les kunnen geven?), wat de love-interest echt te overdreven en te geforceerd en was een scène vrij tenenkrommend en zelfs problematisch. Hoe verder ik las, hoe meer vraagtekens ik had en hoe meer ik moest fronsen... Mijn recensie zal verschijnen op fantasywereld!
February 5, 2024
Een vlot-lezend boek waar ik oprecht van genoten heb! Het verhaal zet aan tot denken. In deze maatschappij zijn er namelijk maar een beperkt aantal vruchtbare mensen, die zich gedwongen moeten voortplanten in Centra. Ik voelde echt de wanhoop van de hoofdpersonages en wat ze allemaal moeten doorstaan is gewoon verschrikkelijk. Ondanks dat het verhaal niet altijd even realistisch is, werd ik er echt in meegezogen. Ik kon me al snel goed verplaatsen in Ava. Ook Rowen vond ik een zeer sterk personage!
Echter, hadden er wat mij betreft wel wat triggerwarnings mogen staan aan het begin van het verhaal. Ondanks dat de auteur een zeer luchtige schrijfstijl heeft, en veel details bespaarde, is dit boek misschien niet geschikt voor gevoelige lezers.
Echter, hadden er wat mij betreft wel wat triggerwarnings mogen staan aan het begin van het verhaal. Ondanks dat de auteur een zeer luchtige schrijfstijl heeft, en veel details bespaarde, is dit boek misschien niet geschikt voor gevoelige lezers.
May 20, 2021
BAM! Zonet heb ik dit boek verslonden! Dit boek is een soort Sciene-Fiction met een thrillerachtige ondertoon en een vleugje politiek! Als dit boek verfilmd zou worden, zou het een hele goede film kunnen worden!
Dit boek gaat over het jaar 2090. Er brak een epidemie uit waardoor er zoveel mensen stierven dat de mensheid uit dreigde te sterven. Daarom heeft de overheid een systeem bedacht waardoor alle kinderen na hun zestiende verjaardag een vruchtbaarheidstest moeten doen. En wanneer ze vruchtbaar zijn, worden ze gedwongen naar een centrum gestuurd. En daar ze worden gedwongen (door middel van paringceremonies) om kinderen te verwekken om de wereld weer te laten herbevolken. Op een dag wordt Ava naar het Centrum toegestuurd na haar vruchtbaarheidstest. Maar ze is het helemaal niet eens met de overheid en staat er volledig niet achter. Maar wat doe je als je niet wilt, terwijl je moet en er geen ontsnapping mogelijk is?
Dit was een bijzonder en waanzinnig boek!
Dusss... hou jij van sciene fiction? Hou jij van een beetje spanning en een beetje politiek? Dan is dit boek zeker een aanrader voor jou!
Dit boek gaat over het jaar 2090. Er brak een epidemie uit waardoor er zoveel mensen stierven dat de mensheid uit dreigde te sterven. Daarom heeft de overheid een systeem bedacht waardoor alle kinderen na hun zestiende verjaardag een vruchtbaarheidstest moeten doen. En wanneer ze vruchtbaar zijn, worden ze gedwongen naar een centrum gestuurd. En daar ze worden gedwongen (door middel van paringceremonies) om kinderen te verwekken om de wereld weer te laten herbevolken. Op een dag wordt Ava naar het Centrum toegestuurd na haar vruchtbaarheidstest. Maar ze is het helemaal niet eens met de overheid en staat er volledig niet achter. Maar wat doe je als je niet wilt, terwijl je moet en er geen ontsnapping mogelijk is?
Dit was een bijzonder en waanzinnig boek!
Dusss... hou jij van sciene fiction? Hou jij van een beetje spanning en een beetje politiek? Dan is dit boek zeker een aanrader voor jou!
May 16, 2020
Fantastisch boek, dat zeer vlot leest. Je nieuwsgierigheid blijft gewekt tot op de laatste pagina. Zeer aangrijpend! Zeker een grote aanrader! Na de ontknoping neemt het verhaal je nog een hele tijd mee. Proficiat aan deze jonge schrijfster!!
May 16, 2020
Na je vorig boek 'De laatste dans' is dit weeral een voltreffer. Een spannend boek dat alweer vlot leest. Ik kijk uit naar de volgende boeken van deze schrijfster.
Lp
Lp
July 3, 2022
Heel erg genoten van dit boek, het enige wat ik jammer vind, is dat het een standalone is :P
August 19, 2021
Toen ik de cover van Vruchteloos voor het eerst zag, was mijn interesse meteen gewekt. De cover in combinatie met de titel beloofde veel goeds. Een Nederlandstalige Young Adult die focust op een dystopische wereld. Een boek waarin ik hoopte dat de politiek belangrijker zou zijn dan de romantiek. Jammer genoeg bleek al snel dat Vruchteloos niet echt uniek is. Ik had het gevoel het verhaal al is gelezen te hebben, maar dan wel een betere versie ervan.
Bes Ceyssens is geen slechte schrijfster. Ze slaagt er in, ondanks het (bijna) saaie en op veel vlakken ondoordachte plot, om de aandacht van de lezer vast te houden. De spanningsboog blijft gedurende de 260 pagina’s strak gespannen. Het nadeel hiervan is dat het minder ruimte laat voor de personages om zich te ontwikkelen, om hun eigen stem te laten horen. Hierdoor vermengt Ava zich met de Katnissen, Offreds en andere gelijkaardige personages van de Engelstalige wereld. De bijpersonages, van wie ik de namen na twee weken al allemaal ben vergeten, verdwijnen in het niets. Ze zijn inwisselbaar.
De grootste zwakheid van het boek is de ondoordachte manier waarop bepaalde scenes en plots zijn uitgewerkt. Vooral het wetenschappelijk en politieke aspect is zo zwak, dat ik me afvraag of er überhaupt wel enige vorm van research werd gedaan? Ik begrijp echt niet hoe een redacteur/uitgever dit over het hoofd heeft kunnen zien. De basis van het verhaal wankelt, waardoor je uiteraard niet kunt verwachten dat het verhaal op zich stevig staat.
Ava is een ‘kind van de toekomst’ en wordt daarom gekoppeld aan een partner. De opdracht is om samen zo veel mogelijk kinderen te krijgen aangezien de mensheid anders zal uitsterven. Blijkbaar zijn alle medische ontwikkelingen op dit vlak in 2090 verdwenen of wil de overheid hier geen gebruik van maken, want de enige manier dat een vrouw zwanger kan geraken is door seks te hebben met haar partner. Gedwongen seks waarbij ook nog eens een hele hoop wetenschappers toekijken. Een verontrustend uitgangspunt dat in het boek niet genoeg aandacht krijgt behalve hier en daar een gedachte van Ava. Voordat de ‘paringsceremonie’ begint, is Ava tegen het hele concept, maar op het moment zelf vindt ze het plots helemaal oké. Want goh haar partner is toch niet zo lelijk en hij is best vriendelijk. Haar lichaam reageert meteen op zijn aanraking, alsof er niets aan de hand is en er wordt een ‘romantische sfeer’ gecreëerd. Los van het feit dat Ava uiteindelijk toch semi-gewillig seks heeft met haar partner, wordt er zo goed als geen aandacht aan de traumatische ervaring besteed. Niet bij haar, maar ook niet bij haar vriendin die een veel meer geforceerde ‘eerste keer’ heeft gehad. Het boek zou zo veel sterker zijn geweest als de auteur hier wat meer aandacht aan had besteed en er niet zo nonchalant over was gegaan. Want hoe je het ook draait of keert, eigenlijk gaat het hier om een vorm van verkrachting. Gedwongen seks. En de traumatische gevoelens en gedachten die daarmee gepaard gaan verdwijnen niet door na de ceremonie even in het zwembad te duiken…
De tweede grootste zwakheid van het boek vond ik het einde. Het is niet enkel snel en nogal abrupt, het komt gewoonweg ook belachelijk over. Uiteraard eindigt het boek met de overheid die ten val wordt gebracht of op zijn minst maken de rebellen (=De Orde) duidelijk aan de burgers dat de overheid toch niet zo goed is als iedereen dacht. Trouwens welke overheid? Over welk land gaat het hier? Of zijn er binnen 70 jaar geen landen meer en regeert er maar één overheid? De oplossing om de overheid omver te werpen was zo simpel, dat ik de scene twee keer moest lezen omdat ik dacht iets te hebben gemist. Hoe kan het in godsnaam dat dit nooit eerder werd geprobeerd? Uiteraard slaagt de Orde er in om haar plan tot uitvoering te brengen, maar zijn er enkele dramatische (te voorspellen) gebeurtenissen onderweg.
Vruchteloos is een boek dat alle belangrijke punten heeft gemist. Het enige wat het iets of wat overeind houdt is de schrijfstijl van de auteur. Deze is meeslepend en vlot, maar weegt niet op tegen de slechte verhaallijn. Naast de nogal lichtzinnige manier waarmee er met thema’s zoals verkrachting en (on)vruchtbaarheid wordt omgegaan, is het bijna lachwekkend hoe snel Ava verliefd wordt op een andere jongen (die uiteraard meteen hetzelfde voor haar voelt want ze is zo uniek) en hoe naïeve zo veel burgers zijn. Alle clichés worden aangevinkt, maar jammer genoeg doet de auteur ook niets meer dan dat.
Bes Ceyssens is geen slechte schrijfster. Ze slaagt er in, ondanks het (bijna) saaie en op veel vlakken ondoordachte plot, om de aandacht van de lezer vast te houden. De spanningsboog blijft gedurende de 260 pagina’s strak gespannen. Het nadeel hiervan is dat het minder ruimte laat voor de personages om zich te ontwikkelen, om hun eigen stem te laten horen. Hierdoor vermengt Ava zich met de Katnissen, Offreds en andere gelijkaardige personages van de Engelstalige wereld. De bijpersonages, van wie ik de namen na twee weken al allemaal ben vergeten, verdwijnen in het niets. Ze zijn inwisselbaar.
De grootste zwakheid van het boek is de ondoordachte manier waarop bepaalde scenes en plots zijn uitgewerkt. Vooral het wetenschappelijk en politieke aspect is zo zwak, dat ik me afvraag of er überhaupt wel enige vorm van research werd gedaan? Ik begrijp echt niet hoe een redacteur/uitgever dit over het hoofd heeft kunnen zien. De basis van het verhaal wankelt, waardoor je uiteraard niet kunt verwachten dat het verhaal op zich stevig staat.
Ava is een ‘kind van de toekomst’ en wordt daarom gekoppeld aan een partner. De opdracht is om samen zo veel mogelijk kinderen te krijgen aangezien de mensheid anders zal uitsterven. Blijkbaar zijn alle medische ontwikkelingen op dit vlak in 2090 verdwenen of wil de overheid hier geen gebruik van maken, want de enige manier dat een vrouw zwanger kan geraken is door seks te hebben met haar partner. Gedwongen seks waarbij ook nog eens een hele hoop wetenschappers toekijken. Een verontrustend uitgangspunt dat in het boek niet genoeg aandacht krijgt behalve hier en daar een gedachte van Ava. Voordat de ‘paringsceremonie’ begint, is Ava tegen het hele concept, maar op het moment zelf vindt ze het plots helemaal oké. Want goh haar partner is toch niet zo lelijk en hij is best vriendelijk. Haar lichaam reageert meteen op zijn aanraking, alsof er niets aan de hand is en er wordt een ‘romantische sfeer’ gecreëerd. Los van het feit dat Ava uiteindelijk toch semi-gewillig seks heeft met haar partner, wordt er zo goed als geen aandacht aan de traumatische ervaring besteed. Niet bij haar, maar ook niet bij haar vriendin die een veel meer geforceerde ‘eerste keer’ heeft gehad. Het boek zou zo veel sterker zijn geweest als de auteur hier wat meer aandacht aan had besteed en er niet zo nonchalant over was gegaan. Want hoe je het ook draait of keert, eigenlijk gaat het hier om een vorm van verkrachting. Gedwongen seks. En de traumatische gevoelens en gedachten die daarmee gepaard gaan verdwijnen niet door na de ceremonie even in het zwembad te duiken…
De tweede grootste zwakheid van het boek vond ik het einde. Het is niet enkel snel en nogal abrupt, het komt gewoonweg ook belachelijk over. Uiteraard eindigt het boek met de overheid die ten val wordt gebracht of op zijn minst maken de rebellen (=De Orde) duidelijk aan de burgers dat de overheid toch niet zo goed is als iedereen dacht. Trouwens welke overheid? Over welk land gaat het hier? Of zijn er binnen 70 jaar geen landen meer en regeert er maar één overheid? De oplossing om de overheid omver te werpen was zo simpel, dat ik de scene twee keer moest lezen omdat ik dacht iets te hebben gemist. Hoe kan het in godsnaam dat dit nooit eerder werd geprobeerd? Uiteraard slaagt de Orde er in om haar plan tot uitvoering te brengen, maar zijn er enkele dramatische (te voorspellen) gebeurtenissen onderweg.
Vruchteloos is een boek dat alle belangrijke punten heeft gemist. Het enige wat het iets of wat overeind houdt is de schrijfstijl van de auteur. Deze is meeslepend en vlot, maar weegt niet op tegen de slechte verhaallijn. Naast de nogal lichtzinnige manier waarmee er met thema’s zoals verkrachting en (on)vruchtbaarheid wordt omgegaan, is het bijna lachwekkend hoe snel Ava verliefd wordt op een andere jongen (die uiteraard meteen hetzelfde voor haar voelt want ze is zo uniek) en hoe naïeve zo veel burgers zijn. Alle clichés worden aangevinkt, maar jammer genoeg doet de auteur ook niets meer dan dat.
July 12, 2020
Ik ben erg enthousiast over dit boek. Misschien ben ik wat partijdig, omdat ik het goed met de schrijfster kan vinden, maar los daarvan heb ik van het boek genoten.
Het boek was goed doorheen te komen, de schrijfstijl is erg prettig en het hield mijn aandacht vast. Dit boek heeft me uit een kleine reading slump getrokken en het heeft me weer enthousiast gemaakt om te lezen. Dat is heel fijn.
Verder vond ik de wereld heel interessant, hoewel ik toch af en toe een gevoel van ‘dit kan helemaal niet’ kreeg. Natuurlijk is deze hele wereld niet van toepassing, maar stel dat het dan wel zo was, zijn veel gebeurtenissen niet realistisch. Sommige dingen gaan veel te makkelijk een veel gebeurtenissen zijn erg voorspelbaar. Ook de karakters zijn vrij voorspelbaar. Het zijn niet persé verfrissende karakters waar ik een goede band mee op kan bouwen. Eric ben ik wel erg enthousiast over en hij heeft me verrast – hoewel hij op een gegeven moment toch wel een cliche werd in de wagon.
De karakters vond ik opzich fijn lezen, maar erg verfrissend zijn ze niet.
De wereld is heel interessant. Hij is goed beschreven en ik heb het gevoel dat ik het snap – dat heb ik niet vaak met dit soort boeken.
Al met al ben ik erg tevreden en zou ik het boek aanraden, maar als je een erg kritische lezer bent, die graag wil dat alles tot in de puntje klopt en je op het puntje van je stoel wil zitten tot het laatste woord, is dit niet persé het boek voor jou.
De vier sterren geef ik om hoe erg ik er van heb genoten. Er zijn altijd dingen die beter kunnen, maar overall ben ik erg enthousiast over Bes’ werken en kijk ik uit naar haar volgende boeken.
Ik ben keer op keer onder de indruk van Bes’ schrijfsels en ik ben groot fan.
Het boek was goed doorheen te komen, de schrijfstijl is erg prettig en het hield mijn aandacht vast. Dit boek heeft me uit een kleine reading slump getrokken en het heeft me weer enthousiast gemaakt om te lezen. Dat is heel fijn.
Verder vond ik de wereld heel interessant, hoewel ik toch af en toe een gevoel van ‘dit kan helemaal niet’ kreeg. Natuurlijk is deze hele wereld niet van toepassing, maar stel dat het dan wel zo was, zijn veel gebeurtenissen niet realistisch. Sommige dingen gaan veel te makkelijk een veel gebeurtenissen zijn erg voorspelbaar. Ook de karakters zijn vrij voorspelbaar. Het zijn niet persé verfrissende karakters waar ik een goede band mee op kan bouwen. Eric ben ik wel erg enthousiast over en hij heeft me verrast – hoewel hij op een gegeven moment toch wel een cliche werd in de wagon.
De karakters vond ik opzich fijn lezen, maar erg verfrissend zijn ze niet.
De wereld is heel interessant. Hij is goed beschreven en ik heb het gevoel dat ik het snap – dat heb ik niet vaak met dit soort boeken.
Al met al ben ik erg tevreden en zou ik het boek aanraden, maar als je een erg kritische lezer bent, die graag wil dat alles tot in de puntje klopt en je op het puntje van je stoel wil zitten tot het laatste woord, is dit niet persé het boek voor jou.
De vier sterren geef ik om hoe erg ik er van heb genoten. Er zijn altijd dingen die beter kunnen, maar overall ben ik erg enthousiast over Bes’ werken en kijk ik uit naar haar volgende boeken.
Ik ben keer op keer onder de indruk van Bes’ schrijfsels en ik ben groot fan.
October 8, 2020
Ik vond het boek, de schrijfstijl en het verhaal in 1 woord: zwakjes...
Ik ervaarde het hoofdpersonage Ava als saai, met een enorm kinderachtige manier van denken en handelen. Dat telt trouwens ook voor sommige andere personages zoals Rowen en Ava’s ouders bijvoorbeeld.
Er komt in dit boek ook geen seks aan bod of dergelijke, er wordt naar ‘gehint’. Verder wordt er veel gesproken over hoe vreeeeselijk de centra zijn en de paringsceremonie enz enz. Het voelde gewoon erg overdreven aan. Ava komt voor mij over als een zéér gevoelig persoon dat graag drama maakt, en Rowen trouwens ook. Sommige van hun beslissingen en denkwijzen zijn ronduit dom, impulsief en niet geloofwaardig.
Er waren stukken in het boek die te langdradig waren, en je hebt zeer weinig feeling met de personages en het verhaal omdat er vaak in ‘vertellende’ vorm wordt geschreven. Om nog maar te zwijgen van hoe ‘cringe en awkward’ sommige stukken aanvoelen door het gebruik van de Nederlandse taal.
Meer een boek voor 12-13 jarigen dan voor young adults. Ik vond hier niets grappigs, eng, schokerend, of spannend aan eerlijk gezegd.
Ik ken auteur Bes Ceyssens niet, maar ik hoor dat ze een fantastische persoonlijkheid heeft en nog erg jong is. Ik vind het idee voor haar verhaal goed, maar ik had de uitwerking helemaal anders aangepakt. Chapeau voor wat ze bereikt heeft, maar absoluut niet mijn ding.
Ik ervaarde het hoofdpersonage Ava als saai, met een enorm kinderachtige manier van denken en handelen. Dat telt trouwens ook voor sommige andere personages zoals Rowen en Ava’s ouders bijvoorbeeld.
Er komt in dit boek ook geen seks aan bod of dergelijke, er wordt naar ‘gehint’. Verder wordt er veel gesproken over hoe vreeeeselijk de centra zijn en de paringsceremonie enz enz. Het voelde gewoon erg overdreven aan. Ava komt voor mij over als een zéér gevoelig persoon dat graag drama maakt, en Rowen trouwens ook. Sommige van hun beslissingen en denkwijzen zijn ronduit dom, impulsief en niet geloofwaardig.
Er waren stukken in het boek die te langdradig waren, en je hebt zeer weinig feeling met de personages en het verhaal omdat er vaak in ‘vertellende’ vorm wordt geschreven. Om nog maar te zwijgen van hoe ‘cringe en awkward’ sommige stukken aanvoelen door het gebruik van de Nederlandse taal.
Meer een boek voor 12-13 jarigen dan voor young adults. Ik vond hier niets grappigs, eng, schokerend, of spannend aan eerlijk gezegd.
Ik ken auteur Bes Ceyssens niet, maar ik hoor dat ze een fantastische persoonlijkheid heeft en nog erg jong is. Ik vind het idee voor haar verhaal goed, maar ik had de uitwerking helemaal anders aangepakt. Chapeau voor wat ze bereikt heeft, maar absoluut niet mijn ding.
May 26, 2024
De cover maakt me nieuwsgierig naar wie dit meisje is, en waar zij van weg loopt? Ook de kleuren vind ik erg mooi. Niet te druk, mooi in evenwicht.
Toen ik begon in dit boek kwam ik er al snel achter dat dit een boek zou zijn waar ik doorheen zou vliegen. Een fijne schrijfstijl, niet al te moeilijk en zwaar, en dat leest gewoon erg vloeiend.
Het verhaal is een heftig verhaal, en hier moet je als lezer wel tegen kunnen. De uitwerking voelt minder heftig aan door de schrijfstijl.
Ik vond dit een erg goed boek. Ik was constant nieuwsgierig wat er zou gebeuren en vooral hoe het af zou lopen met het hoofdpersonage.
Het eind vond ik iets te snel gaan waardoor het bijna een beetje afgeraffeld aanvoelde, maar ook dat is een kwestie van smaak: een ander zal dit wellicht anders ervaren.
4 welverdiende sterren voor dit goede boek wat ik kan aanraden, vooral wanneer je van dystopische verhalen houdt.
Toen ik begon in dit boek kwam ik er al snel achter dat dit een boek zou zijn waar ik doorheen zou vliegen. Een fijne schrijfstijl, niet al te moeilijk en zwaar, en dat leest gewoon erg vloeiend.
Het verhaal is een heftig verhaal, en hier moet je als lezer wel tegen kunnen. De uitwerking voelt minder heftig aan door de schrijfstijl.
Ik vond dit een erg goed boek. Ik was constant nieuwsgierig wat er zou gebeuren en vooral hoe het af zou lopen met het hoofdpersonage.
Het eind vond ik iets te snel gaan waardoor het bijna een beetje afgeraffeld aanvoelde, maar ook dat is een kwestie van smaak: een ander zal dit wellicht anders ervaren.
4 welverdiende sterren voor dit goede boek wat ik kan aanraden, vooral wanneer je van dystopische verhalen houdt.
July 20, 2020
Ik was mijn boeken aan het editten omdat ik een deel boeken wegdeed en daarmee heb ik per ongeluk deze recensie verwijdert. Het kwam erop neer dat ik een minder uitgebreide versie had geschreven van de recensie die Romi hier reeds schreef, dus als je echt wilt weten hoe ik over het boek denk plus dat het plot chaotisch was en het tempo nergens op sloeg, dan kan je best Romi's recensie lezen.
October 21, 2020
Amazing book! It really shows something that’s plausible in the future! I think that the governments of all countries wil try to do this and it will end in chaos. Anywho! Loved reading it! I couldn’t keep my eyes off of it! You must read this!
October 10, 2022
Leuk young adult boek. Helaas vond ik het einde wat overhaast geschreven.
June 11, 2025
Leuk tienerboek!
June 26, 2021
Op pagina één was het eerste kippenvelmoment al daar. Ik dacht eerst dat ik enkel trots op onze oud-leerling was, maar het bleek gewoon een goed boek: spannend, fris, vlot geschreven en een goed verhaal. ‘1984’ meets ‘The Handmaid’s Tale’: dit tweede boek van Bes gaat over een futuristische, dictatoriale dystopie waarin toch ook ruimte is voor een sprankeltje hoop. Aanrader!
Displaying 1 - 21 of 21 reviews