What do you think?
Rate this book
Μια στιγμή ακόμα
Λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, χάνεται στα μονοπάτια των αναμνήσεων που επιστρέφουν την ύστατη στιγμή. Ολόκληρη η ζωή του περνάει σαν σε όνειρο μπροστά από τα μάτια του. Ορφάνια, εγκατάλειψη, έρωτας, προδοσία, όλα ένα κουβάρι. Την ίδια ώρα, μια γυναίκα, συγκλονισμένη από τις πρόσφατες αποκαλύψεις, ικετεύει να τον προλάβει ζωντανό και ζητά απεγνωσμένα μια στιγμή ακόμα για να προλάβει να του πει όσα δεν κατάφερε χρόνια ολόκληρα, να του φανερώσει όλες τις πλεκτάνες που σχεδίασε εν αγνοία τους η ζηλόφθονη μοίρα. Αρκεί όμως μία μόνο στιγμή για να διορθώσει λάθη που σημάδεψαν ανεξίτηλα τόσες ζωές;
282 pages, Paperback
First published May 1, 2020
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
July 26, 2020
Η συγγραφέας Εύη Δουργούτη εκ Σουφλίου επιστρέφει λογοτεχνικά με ένα ταξίδι σε αλλοτινές εποχές, το βιβλίο «Μια στιγμή ακόμα», βασισμένο σε αληθινά γεγονότα.
Και πράγματι, λίγη ώρα αργότερα άνοιξαν οι ουρανοί. Λες και θρηνούσε κι ο Θεός για τη ζωή που τόσο άδικα είχε κοπεί, για τα δυο νεογέννητα που έμειναν ορφανά και τ’ άλλα δυο παιδιά που στερήθηκαν το μητρικό χάδι και για τον πατέρα που τόσο άκαρδα είχε παρατήσει τα παιδιά του.
Ένα έντονο ανάγνωσμα συγκινήσεων, που αποφεύγει τους “μελό” σκοπέλους, στημένο σε μια περίτεχνη ιστορία σε δύο χρόνους. Η νοερή εικονογράφηση κάθε σελίδας, σε κρατάει εκεί, δέσμιό της. Ορφάνια, αποχωρισμοί, υιοθεσίες, εγκατάλειψη, νοσταλγία και έρωτας. Παιχνίδια της μοίρας που μετακινούν σαν πιόνια, έτσι λυσσαλέα, κατά βούληση τα ανεκπλήρωτα σκιρτήματα, σεισμοί που σε καταποντίζουν ή σε μετατρέπουν σε βράχο…
Στα όνειρα τα χίλια μου, σε γύρευαν τα χείλια μου
σε γύρευε η ψυχή μου και πόθοι κρυφοί μου.
Εκείνος, με Αλτσαχάιμερ, στα στερνά του, με τη ζωή να περνά μπροστά στα μάτια του σαν ταινία. Ο πόνος, ο έρωτας, η ορφάνια, η προδοσία. Το παγωμένο κορμί παραδίνεται σε μια παράταση χρόνου, μια στιγμή διαύγειας, να βουτήξει σε παρελθοντικές θύμησες γλύκας και πόνου.
Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα
πριν να γνωρίσω εσένα, που πρόσμενα καιρό,
μα πως φοβάμαι πως ίσως μια μέρα, σε χάσω
γιατί να σε ξεχάσω ποτέ δε θα μπορώ...
Εκείνη, μια γυναίκα που εκλιπαρεί να τον προλάβει ζωντανό. Να του πει ό, τι δεν μπόρεσε τόσα χρόνια. Όσα κρύβει στην ψυχή της. Μια στιγμή όμως φτάνει να διορθώσει λάθη μιας ζωής;
«Αχ, αν ήξερα! Όλα θα ήταν αλλιώς!» της ξέφυγε μαζί μ’ έναν αναστεναγμό. «Μία ακόμα στιγμή, μόνο μία!»
Μια δυνατή κι ενδιαφέρουσα ιστορία που βασίζεται σε πραγματικούς ανθρώπους και γεγονότα. Σε κρατάει, σε ταξιδεύει...
Όταν το παρελθόν γίνεται καταφύγιο, για μια στιγμή ακόμα. Απάνθρωπη η επιβίωση χωρίς οικογένεια, με μια αδερφή μόνο. Η μητρική απουσία άλικο στίγμα. Οδύνη, στερήσεις, χαρές κι απώλεια. Θα έρθει η λύτρωση; Θα φτάσει ένα αύριο όταν μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε το τώρα; Υπάρχουν πράγματα που δε μπορούν να συγχωρεθούν ακόμα όταν κι οι προδοσίες συγχωρούνται;
Η γραφή της συγγραφέως παρουσιάζεται απλή και στρωτή, χωρίς πολλές κουραστικές λεπτομέρειες, αλλά με διαδοχικές εξελίξεις κι αγωνιώδεις διακυμάνσεις. Γρήγορη ροή και δουλεμένοι χαρακτήρες. Σ’ ένα άρτιο σύνολο, χωρίς κενά. Με φόντο ένα τόσο ζεστό και οικείο περιβάλλον, το πατρογονικό χωριό μας…
Με πινελιές από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θίγονται μαεστρικά τα τότε κοινωνικά στερεότυπα, οι αντιλήψεις καθώς και το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Φόβος, παύση χαράς, νεκρική σιγή και κούρνια.
1933, η άβγαλτη, άτυχη κι αθώα Λεμονιά και ο αλλοπρόσαλλος, τραμπούκος Γιώργης Ιγνατιάδης.
1944, Φρανκ και Χέλγκα. Λαθραίοι συνοδοιπόροι. Τρικυμία ψυχής, εσωτερική πάλη, φως και ανάσταση, χρώματα χαράς κι απόλυτου έρωτα.
Εκείνο το φιλί άναψε το φιτίλι, και η λογική παραδόθηκε στην πυρά. Τα χάδια τους αγρίευαν, τα φιλιά γίνονταν πιο βίαια, απαιτητικά λαίμαργα.
1960, Θεσσαλονίκη, ο υπερπροστατευτικός Χρήστος Ιγνατιάδης κι ολόγυρά του η μοναξιά, η εγκατάλειψη, η ορφάνια. Μα και ο πόθος κι ο αληθινός, ανατρεπτικός, ανίκητος έρωτας, η Βαλεντίνη, της παιδικότητας, του επιπέδου των αυστηρών εγκρίσεων. Μα όπου έρωτας, βλέπε πάθη και προδοσία…
1984, με τον Χρήστο μεσήλικα να μετρά πληγές και προδοσίες, να βιώνει ανατροπές, δαιμόνιες πλεκτάνες και μοιραίες συμπτώσεις.
Κι εμφανίζονται πολύπλοκα τα παιχνίδια της μοίρας. Σαν να επιλέγουν να σπέρνουν ανέμους κι ας θερίσουν θύελλες. Αλίμονο αν συμπεριληφθείς στα σχέδιά τους!
2013…
Οι παλιές πληγές δεν αιμορραγούσαν πια. Μα ακόμα οι θύμησες πονούσαν, γι’ αυτό και τις έδιωχνε με βιασύνη κάθε φορά που εισέβαλλαν με φούρια στο μυαλό του.
Όση δύναμη κι αν έχει το παρόν κι με όση δύναμη μπορείς να προικίσεις το μέλλον, ποτέ μην αμφισβητήσεις τη δύναμη του παρελθόντος.
Μνήμες σε λήθαργο, που αποζητούν την παραμικρή αφορμή για ξεσηκωμό, πίκρα διαπίστωσης αγάπης, παρά τις πληγές. Λήθη, αν και πείσμα κατάφορης αδικίας.
https://www.youtube.com/watch?v=50A5k...
«Σ’ αγαπώ. Πάντα σ’ αγαπούσα, δεν σε πρόδωσα ποτέ!»
Φόρος τιμής σε όσους θα ήθελαν μια στιγμή ακόμα, μια λέξη, μια πράξη, ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα σ’ αγαπώ.
Και πράγματι, λίγη ώρα αργότερα άνοιξαν οι ουρανοί. Λες και θρηνούσε κι ο Θεός για τη ζωή που τόσο άδικα είχε κοπεί, για τα δυο νεογέννητα που έμειναν ορφανά και τ’ άλλα δυο παιδιά που στερήθηκαν το μητρικό χάδι και για τον πατέρα που τόσο άκαρδα είχε παρατήσει τα παιδιά του.
Ένα έντονο ανάγνωσμα συγκινήσεων, που αποφεύγει τους “μελό” σκοπέλους, στημένο σε μια περίτεχνη ιστορία σε δύο χρόνους. Η νοερή εικονογράφηση κάθε σελίδας, σε κρατάει εκεί, δέσμιό της. Ορφάνια, αποχωρισμοί, υιοθεσίες, εγκατάλειψη, νοσταλγία και έρωτας. Παιχνίδια της μοίρας που μετακινούν σαν πιόνια, έτσι λυσσαλέα, κατά βούληση τα ανεκπλήρωτα σκιρτήματα, σεισμοί που σε καταποντίζουν ή σε μετατρέπουν σε βράχο…
Στα όνειρα τα χίλια μου, σε γύρευαν τα χείλια μου
σε γύρευε η ψυχή μου και πόθοι κρυφοί μου.
Εκείνος, με Αλτσαχάιμερ, στα στερνά του, με τη ζωή να περνά μπροστά στα μάτια του σαν ταινία. Ο πόνος, ο έρωτας, η ορφάνια, η προδοσία. Το παγωμένο κορμί παραδίνεται σε μια παράταση χρόνου, μια στιγμή διαύγειας, να βουτήξει σε παρελθοντικές θύμησες γλύκας και πόνου.
Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα
πριν να γνωρίσω εσένα, που πρόσμενα καιρό,
μα πως φοβάμαι πως ίσως μια μέρα, σε χάσω
γιατί να σε ξεχάσω ποτέ δε θα μπορώ...
Εκείνη, μια γυναίκα που εκλιπαρεί να τον προλάβει ζωντανό. Να του πει ό, τι δεν μπόρεσε τόσα χρόνια. Όσα κρύβει στην ψυχή της. Μια στιγμή όμως φτάνει να διορθώσει λάθη μιας ζωής;
«Αχ, αν ήξερα! Όλα θα ήταν αλλιώς!» της ξέφυγε μαζί μ’ έναν αναστεναγμό. «Μία ακόμα στιγμή, μόνο μία!»
Μια δυνατή κι ενδιαφέρουσα ιστορία που βασίζεται σε πραγματικούς ανθρώπους και γεγονότα. Σε κρατάει, σε ταξιδεύει...
Όταν το παρελθόν γίνεται καταφύγιο, για μια στιγμή ακόμα. Απάνθρωπη η επιβίωση χωρίς οικογένεια, με μια αδερφή μόνο. Η μητρική απουσία άλικο στίγμα. Οδύνη, στερήσεις, χαρές κι απώλεια. Θα έρθει η λύτρωση; Θα φτάσει ένα αύριο όταν μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε το τώρα; Υπάρχουν πράγματα που δε μπορούν να συγχωρεθούν ακόμα όταν κι οι προδοσίες συγχωρούνται;
Η γραφή της συγγραφέως παρουσιάζεται απλή και στρωτή, χωρίς πολλές κουραστικές λεπτομέρειες, αλλά με διαδοχικές εξελίξεις κι αγωνιώδεις διακυμάνσεις. Γρήγορη ροή και δουλεμένοι χαρακτήρες. Σ’ ένα άρτιο σύνολο, χωρίς κενά. Με φόντο ένα τόσο ζεστό και οικείο περιβάλλον, το πατρογονικό χωριό μας…
Με πινελιές από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θίγονται μαεστρικά τα τότε κοινωνικά στερεότυπα, οι αντιλήψεις καθώς και το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Φόβος, παύση χαράς, νεκρική σιγή και κούρνια.
1933, η άβγαλτη, άτυχη κι αθώα Λεμονιά και ο αλλοπρόσαλλος, τραμπούκος Γιώργης Ιγνατιάδης.
1944, Φρανκ και Χέλγκα. Λαθραίοι συνοδοιπόροι. Τρικυμία ψυχής, εσωτερική πάλη, φως και ανάσταση, χρώματα χαράς κι απόλυτου έρωτα.
Εκείνο το φιλί άναψε το φιτίλι, και η λογική παραδόθηκε στην πυρά. Τα χάδια τους αγρίευαν, τα φιλιά γίνονταν πιο βίαια, απαιτητικά λαίμαργα.
1960, Θεσσαλονίκη, ο υπερπροστατευτικός Χρήστος Ιγνατιάδης κι ολόγυρά του η μοναξιά, η εγκατάλειψη, η ορφάνια. Μα και ο πόθος κι ο αληθινός, ανατρεπτικός, ανίκητος έρωτας, η Βαλεντίνη, της παιδικότητας, του επιπέδου των αυστηρών εγκρίσεων. Μα όπου έρωτας, βλέπε πάθη και προδοσία…
1984, με τον Χρήστο μεσήλικα να μετρά πληγές και προδοσίες, να βιώνει ανατροπές, δαιμόνιες πλεκτάνες και μοιραίες συμπτώσεις.
Κι εμφανίζονται πολύπλοκα τα παιχνίδια της μοίρας. Σαν να επιλέγουν να σπέρνουν ανέμους κι ας θερίσουν θύελλες. Αλίμονο αν συμπεριληφθείς στα σχέδιά τους!
2013…
Οι παλιές πληγές δεν αιμορραγούσαν πια. Μα ακόμα οι θύμησες πονούσαν, γι’ αυτό και τις έδιωχνε με βιασύνη κάθε φορά που εισέβαλλαν με φούρια στο μυαλό του.
Όση δύναμη κι αν έχει το παρόν κι με όση δύναμη μπορείς να προικίσεις το μέλλον, ποτέ μην αμφισβητήσεις τη δύναμη του παρελθόντος.
Μνήμες σε λήθαργο, που αποζητούν την παραμικρή αφορμή για ξεσηκωμό, πίκρα διαπίστωσης αγάπης, παρά τις πληγές. Λήθη, αν και πείσμα κατάφορης αδικίας.
https://www.youtube.com/watch?v=50A5k...
«Σ’ αγαπώ. Πάντα σ’ αγαπούσα, δεν σε πρόδωσα ποτέ!»
Φόρος τιμής σε όσους θα ήθελαν μια στιγμή ακόμα, μια λέξη, μια πράξη, ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα σ’ αγαπώ.
May 20, 2023
DNF @ 40%
Το συγκεκριμένο ξεκίνησε ωραία και σε έβαζε και στο κλίμα της εποχής. Αλλά όσο προχωρούσε, δεν ασχολούταν με τους χαρακτήρες που εμένα με ενδιέφεραν περισσότερο. Δεν ασχολούταν καν με τη βασική πλοκή, είχε ανοίξει διάφορα secondary plots που δεν με ενδιέφεραν. Συν ότι εκνευριζόμουν με το ότι προσπαθούσε να εξιλεώσει χαρακτήρες που δεν το άξιζαν ή είχε χαρακτήρες που ξεκίναγαν μια χαρά, αλλά τελικά έκαναν επιλογές που δεν μπορούσα να δικαιολογήσω.
Ήρθε ο καιρός να παραδεχτώ πως αυτό εδώ δεν με ενδιαφέρει αρκετά για να συνεχίσω να το διαβάζω. Συν ότι σκέφτομαι πως το πιο πιθανό είναι να συνεχίζει να χειροτερεύει και ειλικρινά, δεν θέλω σε καμία περίπτωση να συνεχίζω να διαβάζω ένα μέτριο προς κακό βιβλίο απλά και μόνο επειδή το βρήκα δωρεάν στο Auvril 🙌
If you made it this far, congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)
Το συγκεκριμένο ξεκίνησε ωραία και σε έβαζε και στο κλίμα της εποχής. Αλλά όσο προχωρούσε, δεν ασχολούταν με τους χαρακτήρες που εμένα με ενδιέφεραν περισσότερο. Δεν ασχολούταν καν με τη βασική πλοκή, είχε ανοίξει διάφορα secondary plots που δεν με ενδιέφεραν. Συν ότι εκνευριζόμουν με το ότι προσπαθούσε να εξιλεώσει χαρακτήρες που δεν το άξιζαν ή είχε χαρακτήρες που ξεκίναγαν μια χαρά, αλλά τελικά έκαναν επιλογές που δεν μπορούσα να δικαιολογήσω.
Ήρθε ο καιρός να παραδεχτώ πως αυτό εδώ δεν με ενδιαφέρει αρκετά για να συνεχίσω να το διαβάζω. Συν ότι σκέφτομαι πως το πιο πιθανό είναι να συνεχίζει να χειροτερεύει και ειλικρινά, δεν θέλω σε καμία περίπτωση να συνεχίζω να διαβάζω ένα μέτριο προς κακό βιβλίο απλά και μόνο επειδή το βρήκα δωρεάν στο Auvril 🙌
If you made it this far, congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)
June 22, 2020
Ένα βιβλίο που η μοίρα παίζει τα δικά της παιχνίδια. Μια ιστορία γεμάτη στιγμές αγάπης, έρωτα, πάθους και προδοσίας.
May 26, 2020
Η Εύη έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο χώρο της λογοτεχνίας το 2018 με το βιβλίο “O χορός της φωτιάς”. Δύο χρόνια μετά έρχεται το δεύτερο βιβλίο της που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από τις Εκδόσεις Πνοή.
«Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα..» το τραγούδι που ντύνει μουσικά την ιστορία είναι μοναδικό. Οι στίχοι και το άκουσμα του φέρνει στο μυαλό του ήρωα θύμησες που τον πονάνε. Συναντάμε τον Χρήστο Ιγνατιάδη στην πιο δύσκολη φάση της ζωής του καθώς έχει διαγνωστεί με την νόσο Αλτσαχάιμερ. Αν και η καθημερινότητα του είναι δύσκολη το παρελθόν είναι το μοναδικό του καταφύγιο που του δίνει ζωή και λόγο ύπαρξης. Από μικρό παιδί στερήθηκε την χαρά της οικογένειας και αναγκάστηκε να δουλέψει για να επιβιώσει. Ο άνθρωπος που τον στήριξε και τον αγάπησε πραγματικά ήταν η αδερφή του. Η απουσία της μητέρας και τα άσχημα παιχνίδια του έρωτα τον στιγμάτισαν. Η ζωή του είχε πόνο, στερήσεις, απώλειες και χαρές. Στο φινάλε ζητάει «Μια στιγμή ακόμα» μ΄ ένα κομμάτι από το παρελθόν που τον καθόρισε. Θα δοθεί η λύτρωση που ζητά; Θα εμφανιστεί η μυστηριώδης γυναίκα;
Όπως διαβάζω και στο εξώφυλλο του βιβλίου η συγγραφέας μας παρουσιάζει μία ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Κατάφερε να δημιουργήσει ένα άρτιο ανάγνωσμα χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς και δεν έπεσε στην παγίδα να γίνει μελό. Οι λογοτεχνικοί χαρακτήρες έχουν φτιαχτεί με μεράκι όσον αφορά στο ψυχολογικό υπόβαθρο. Ο κύριος κορμός του έργου που είναι η ζωή του Χρήστου κινείται παράλληλα με τις υπόλοιπες μικρές και λειτουργικές ιστορίες που καλύπτουν κενά που δημιουργούνται στον αναγνώστη.
Η συγγραφέας μας παρουσιάζει τις αντιλήψεις και τα ιδανικά μίας εποχής που ο άντρας είναι ο αφέντης και η γυναίκα ακολουθεί τις διαταγές του. Από αυτό το κοινωνικό πρότυπο ξεπηδάει και ένα θέμα που θίγει με ευαισθησία και είναι η ενδοοικογενειακή βία.
Ένα βιβλίο που με συγκίνησε. Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι «Μια στιγμή ακόμα» είναι αρκετή για να πούμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα αυτά που νιώθουμε.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
«Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα..» το τραγούδι που ντύνει μουσικά την ιστορία είναι μοναδικό. Οι στίχοι και το άκουσμα του φέρνει στο μυαλό του ήρωα θύμησες που τον πονάνε. Συναντάμε τον Χρήστο Ιγνατιάδη στην πιο δύσκολη φάση της ζωής του καθώς έχει διαγνωστεί με την νόσο Αλτσαχάιμερ. Αν και η καθημερινότητα του είναι δύσκολη το παρελθόν είναι το μοναδικό του καταφύγιο που του δίνει ζωή και λόγο ύπαρξης. Από μικρό παιδί στερήθηκε την χαρά της οικογένειας και αναγκάστηκε να δουλέψει για να επιβιώσει. Ο άνθρωπος που τον στήριξε και τον αγάπησε πραγματικά ήταν η αδερφή του. Η απουσία της μητέρας και τα άσχημα παιχνίδια του έρωτα τον στιγμάτισαν. Η ζωή του είχε πόνο, στερήσεις, απώλειες και χαρές. Στο φινάλε ζητάει «Μια στιγμή ακόμα» μ΄ ένα κομμάτι από το παρελθόν που τον καθόρισε. Θα δοθεί η λύτρωση που ζητά; Θα εμφανιστεί η μυστηριώδης γυναίκα;
Όπως διαβάζω και στο εξώφυλλο του βιβλίου η συγγραφέας μας παρουσιάζει μία ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Κατάφερε να δημιουργήσει ένα άρτιο ανάγνωσμα χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς και δεν έπεσε στην παγίδα να γίνει μελό. Οι λογοτεχνικοί χαρακτήρες έχουν φτιαχτεί με μεράκι όσον αφορά στο ψυχολογικό υπόβαθρο. Ο κύριος κορμός του έργου που είναι η ζωή του Χρήστου κινείται παράλληλα με τις υπόλοιπες μικρές και λειτουργικές ιστορίες που καλύπτουν κενά που δημιουργούνται στον αναγνώστη.
Η συγγραφέας μας παρουσιάζει τις αντιλήψεις και τα ιδανικά μίας εποχής που ο άντρας είναι ο αφέντης και η γυναίκα ακολουθεί τις διαταγές του. Από αυτό το κοινωνικό πρότυπο ξεπηδάει και ένα θέμα που θίγει με ευαισθησία και είναι η ενδοοικογενειακή βία.
Ένα βιβλίο που με συγκίνησε. Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι «Μια στιγμή ακόμα» είναι αρκετή για να πούμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα αυτά που νιώθουμε.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
January 5, 2023
Είναι ένα κοινωνικό μυθιστορημα μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα όπως μας λεει και η συγγραφεας στο σημείωμα.Ο ήρωας μας ο Χρήστος σημαδεμένος απ το τραγούδι «Μα ποσό λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα., από μικρός το μίσησε και αργότερα το αγάπησε μαζί με τη γυναίκα που λάτρεψε.Παιχνίδια της μοίρας που πόνεσαν πλήγωσαν πολλούς ανθρώπους.Μια ιστορία που κυλάει όμορφα γεμάτη αγάπη έρωτα προδοσία πόνο. Με κάνε να βουρκώσω αρκετές φορές ακόμη και τη δεύτερη φορά (μετά από πολύ καιρό) που το άκουσα σε audiobook.
Αρκεί αραγε μια στιγμή ακόμα;
Αρκεί αραγε μια στιγμή ακόμα;
October 5, 2024
Ένα βιβλίο με θέμα κοινωνικό και στοιχεία Love story βασισμένο σε αληθινά γεγονότα. Οι σκηνές είναι άρτια δομημένες κάνοντας χρήση του show don't tell και οι χαρακτήρες πολυδιάστατοι. Το μόνο αρνητικό είναι πως είχε πολλούς δευτερεύοντες ρόλους που αναπτύσσονταν πολύ μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα, ο στίχος που χωρίς να το θες το σιγοτραγουδάς και κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης αλλά και μετά. Η ζωή δυο ανθρώπων που η μοίρα δεν θέλησε να είναι μαζί. Βέβαια πέρα από τη μοίρα και οι άνθρωποι έβαλαν το χεράκι τους.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews