განდეგილი

by Ilia Chavchavadze

ვუძღვნი ოლღა ჭავჭავაძისას.

Genres: Georgian, Poetry

ebook

First published February 6, 1883

About the author

Ilia Chavchavadze (Georgian: ილია ჭავჭავაძე; 8 November 1837 – 12 September 1907) was a Georgian writer, poet, journalist, lawyer, politicial and public figure who spearheaded the revival of the Georgian national movement in the second half of the 19th century, during the Russian rule of Georgia. Today he is widely regarded as one of the founding fathers of modern Georgia. In 1987 he was canonized as Saint Ilia the Righteous (წმინდა ილია მართალი) by the Georgian Orthodox Church. Today, Georgians revere Chavchavadze as Pater Patriae (Father of the Fatherland) of Georgia.
Inspired by the contemporary liberal movements in Europe, as a writer and a public figure, Ilia Chavchavadze directed much of his efforts toward awakening national ideals in Georgians and to the creation of a stable society in his homeland.
His most important literary works were: The Hermit, The Ghost, Otaraant Widow, Kako The Robber and Is a man a human?!. He was editor-in-chief of the Georgian periodicals Sakartvelos Moambe (1863–1877) and Iveria (1877–1905), and authored numerous articles for journals. Most of his work dealt with Georgia and Georgians. He was a devoted protector of the Georgian language and culture from Russification.
Chavchavadze was fatally wounded by a gang of assassins, led by Gigla Berbichashvili, in Tsitsamuri, outside Mtskheta. His legacy earned him theIlia Chavchavadze was born in Kvareli, a village located in the Alazani Valley, in the Kakheti province of Georgia, which was part of the Russian Empire at that time. Ilia was a tavadi, the Georgian title of prince. It is thought that the noble Chavchavadze family came from the Pshav-Khevsureti region of Georgia, and, in 1726, King Constantine II granted the Chavchavadze family the rank of Prince in recognition of their knighthood and valor to the nation. This resulted in the family moving and settling in the Alazani Gorge in Kakheti. According to King Erekle II's order, Ilia's great grandfather, Bespaz Chavchavadze was knighted when he defeated twenty thousand Persian invaders in Kvareli in 1755.
Ilia was the third son of Grigol Chavchavadze and Mariam Beburishvili. Grigol, like his father and his famous ancestors, had a military background. He, along with the local militiamen protected the village from numerous Dagestani invasions. This can be seen in the architecture of the Ilia Chavchavadze museum house in Kvareli, incorporating a Medieval castle style in the two-storey castle in the yard, which was designed to protect the house during invasions.
Ilia's mother, Mariam, died on May 4, 1848, when Ilia was ten years old, and his father asked his sister, Makrine, to help bring up the children. Aunt Makrine had a significant impact on Ilia's life, because, after 1852, when Ilia's father Grigol died, she was the only remaining caretaker of the family.
Ilia Ch'avch'avadze in 1st Gymnasium of Tbilisi, 1848
Ch'avch'avadze was educated at the elementary level by the deacon of the village before he moved to Tbilisi where he attended the prestigious Academy for Nobility in 1848. However, from an early age, Ilia was influenced by his parents who were highly educated in classical literature, Georgian history and poetry. From his parents, Ilia learned the inspiring stories of Georgian heroism in classical historical novels. In his autobiography, Ilia refers to his mother, Princess Mariam Chavchavadze, who knew most Georgian novels and poems by heart and encouraged her children to study them. Ilia also described the influence of the deacon's storytelling, which gave him an artistic inspiration, later applied in his novel writing.
In 1848, after the death of Princess Chavchavadze, Ilia was sent to Tbilisi by his father to begin his secondary education. Ilia attended a private school for three years before he entered the 1st Academy of Tbilisi in 1851. Soon after, Ilia's father died and Aunt Makrine looked after the family.

Reviews

[Jax Teller · Rating 5 out of 5]

Wverebze moveferebodi ilos

[Nika Tkeshelashvili · Rating 5 out of 5]

ait maladec

[Mary · Rating 5 out of 5]

“განა სწყინს ღმერთს, რომ კაცი შეჰხარის ქვეყანას, ღვთითვე დაბადებულსა? ნეტა მაშ რისთვის მორთო ესე ლამაზად წუთისოფელი? განა მისთვის, რომ ადამიანმა შეაჩვენოს და აიღოს ხელი?”

[Anisaki · Rating 5 out of 5]

“თვით შური, მტრობა ვერ უპოვიდა
ქალს მშვენიერსა ვერაფერს ნაკლსა.
მის თვალთა ელვით, ღაწვთა შუქფენით,
გულ-მკერდის რხევით ვინ არ ათრთოლდეს!..
დახე მის ტუჩთა!.. თითქო თვით ტრფობას
თვის ნაზი კოცნა ზედ დარჩენოდეს.
ვის არ მოიმხრობს, მოინადირებს
ყოვლად ძლიერი მშვენიერება!..
თქმულა - მხეციც კი გააფთრებული
მის წინ დატკბება და დაწყნარდება.
და დაუწყნარდა ძალს მშვენებისას
იგი მწირიცა მწყრალი, გულმშრალი,
და უცოდველის გულის ტკივილით
ქალს შეაჩერა ტყვექმნილი თვალი.” 🌧:”)

[Lizo · Rating 5 out of 5]

"თუ ცოდვა არის,ეგრე რადა ჰგავს
სულისთვის აღთქმულ უკვდავებასა?"

[Nika · Rating 5 out of 5]

არასდროს არ მომბეზრდება ამის წაკითხვა.

[Natali Mtsariashvili · Rating 4 out of 5]

სად იყო ,,ფლიბეგი” და ,,winter light” როცა ილიას უკვე ,,განდეგილი” ჰქონდა დაწერილი😎 ჩვენი კახელი გენიოსი❤️❤️

[Kakha · Rating 5 out of 5]

ილიას ამ უკანსკნელ პოემას რეალისტურ ჟანრს მიაკუთვნებენ და ახლა ვხვდები მართალი რომაა ეგ. სკლის მოსწვალეობიდანვე ჩემებურად, ძალიან ცხოვრებისეულად აღვიქვი ეს პოემა. ას ემეგონა, რომ ეს ყველაფერი აი ახლა, ამწუთას ხდება სადღაც, იქ, სენაკში.
მგონი ვიცი და თან არც ვიცი, რატომ გამოიწვია ამ თხზულებამ იმდენი და ისე სასწაულად წინააღმდეგობრივი გამოხმაურება ილიას თანამედროვე კრიტიკოსებში. ისე, თუმცა, ალბათ ბევრი სხვა კლასიკოსის მნიშვნელოვან ნაწარმოებს მოსვლია მსგავსი რამ. გამიგონია, თუ რომელიღაც ბიოგრაფიულ დოკუმენტურ ნაწარმოებში წამიკითხავს, რომ ილია ამ პოემის თითოეულ სიტყვას დიდი შრომით, დიდი წვალებით არცევდა და ალაგებდაო. ჩემი აზრით ეს აშკარად ეტყობა კიდეც ნაწარმოებს. მე ლექსის რითმაც მომწონს, ის ათასჯერ აწონილი და ერთმანეთზე ლამაზად მილაგებული სიტყვებიც ძალიან მომწონს. პოემის აზრი კი ძალიან მნიშვნელოვანია, ჭკუის სასწავლებელია და ალბათ კაცობრიობის არსებობის ბოლომდე იქნება აქტუალური. კლასიკური ნაწარმოების ბედიც მასეთია ხოლმე.

[ninnn0___ · Rating 5 out of 5]

განდეგილი არის სახე იმისა, თუ როგორები არ უნდა ვიყოთ.

[Rya · Rating 4 out of 5]

განდეგილის დაცემა, ეს იყო ტრაგიკული დასასრული ადამიანისა, რომელმაც ყველაფერი დათმო, რათა მიეღწია სულიერი სრულყოფილებისთვის. თუმცა აღსანიშნავია, რომ ვერასდროს დაკარგავდა განდეგილი ამ სრულყოფილებას მისი სულიერი მდგომარეობა მტკიცე და ნაკლებად მერყევი რომ ყოფილიყო:) იგი მწყემსმა გოგონამ არა შეაცდინა, არამედ დაანახა, რომ მან ფუჭად დათმო ყველაფერი, ტყუილად გამოეყო ადამიანებს და ბრალი მათ ტყუილად დასდო სულის დაბინძურებისთვის. სინამდვილეში, ადამიანი, რომლის სულიერი მდგომარეობაც მერყევია უფსკრულის წინაშე დგას და ერთი პატარა ბიძგი სჭირდება გადავარდნამდე, მწყემსი გოგონა კი განდეგილისთვის სწორედ ეს ბიძგი იყო. თორემ, მისი სულიერი მდგომარეობა რომ არამერყევი ყოფილიყო, რატომ არ აარიდა ცდუნებას თავი? რატომ ქრისტესავით არ აერიდა ცდუნებისთვის გამოგზავნილ სატანის მოციქულ გველს?

[Nikoloz Tkeshelashvili · Rating 5 out of 5]

ორი შეხედულებაა ამ პოემაზე, ერთნი თვლიან, რომ ეს არის ილიას მწვერვალი, მეორე პირიქით, რომ ოთარაანთ ქვრივის და მგზავრის წერილების დამწერმა ეს როგორ იკადრაო.
ჩემი აზრით, ილია ბერის სახით ანახებს ადამიანს, თუ რა რთულია ასკეტური ცხოვრება და ასევე ანახებს, რომ ეშმაკს არასდროს სძინავს, არც მაშინ, როცა მარტო გამოიკეტები მყინვარზე მისგან დასამალად.
ყველა მიზანს თავგანწირვა სჭირდება, ის თავგანწირვა და ნებისყოფა, რომელიც განდეგილს, სამწუხაროდ, არ აღმოაჩნდა.

[მათე გიორბელიძე · Rating 4 out of 5]

მიყვარს განდეგილის ასოციაციები

[Milana · Rating 4 out of 5]

ცუდი არაა
ყველაზე მეტად მწყემსი ქალის სახე მომწონს სიხალისით და სიცოცხლით სავსე რომაა

[anano]

გამოცდებამდე კიდე სამჯერ წავიკითხავ🥲

[Lika Liparteliani · Rating 4 out of 5]

მწირს არაფერი აკლდა საუკუნო გაბრწყინებამდე, რომელიც საკუთარი სურვილისამებრ მოღვაწეობით შეიქმნა. აშკარაა, რომ “უნებლიე შეცდომით” წლების განმავლობაში განმტკიცებული სულის სიმტკიცემ სასტიკი რღვავა განიცადა. ალბათ ამიტომაა ბეთლემი დაცარიელებული, მაგრამ არა მადლმოკლებული.
მწყემსი ქალის ამბავი კი უძღები შვილის იგავს მაგონებს.)

[lily · Rating 5 out of 5]

,, როგორ იწამოს და რა დაარქვას
ამ ჯერ არ ცნობილს სიტკბოებასა?
თუ ცოდვა არის, ეგრე რადა ჰგავს
სულისთვის აღთქმულ უკვდავებასა?”