'Een goed jaar lang heb ik voor de enige linkse Vlaamse krant, De Morgen, een column geschreven, "Dagboek van een flaptekstlezer". Eigenlijk had ik het hoofdzakelijk over poëzie willen hebben en hoe je daar dagelijks mee omgaat. Op die vraag weet ik namelijk het antwoord. Op de vraag hoe je daar niet dagelijks mee omgaat, weet ik het antwoord alleen van horen zeggen. Ik vond zo'n dagboekachtig verslag van mijn leven met poëzie directer en avontuurlijker dan de gedegen essays die ik daartoe, ten behoeve van de universitaire fotokopieerapparaten, ook wel eens geschreven heb. Dat was de opzet. Alleen heeft het jaar 1991 ervoor gezorgd dat het toch een ruimer boek geworden is. Hoe leeft een poëzielezer met de Golfoorlog, met de ineenstorting van het communisme, met de putsch tegen Gorbatsjov, met het Vlaams Blok? Welke poëzie helpt daartegen? Dit is niet het boek geworden dat ik had gepland, maar dat het jaar 1991 in mijn plaats heeft bedacht. Een boek met meer verbeelding dan ik van mezelf heb.' – Herman de Coninck
Zes sterren. Als ik eerlijk ben, ben ik nog nooit zo enthousiast geweest over een boek (wat redelijk pijnlijk is om toe te geven, want het komt van de boekenplank van papa...)
Ik geef een review want waarom zijn we hier anders! Grappig ventje: goeie oneliners. Veel eigentijds geleuter dat ik net niet snapte (VSO, van Rossem) maar het meeste is van alle tijden. Zijn poëzie recensies gingen mijn petje te boven maar dat hebben we dan ook is gehad hé, en dat voelt natuurlijk wel stoer. Fijne zomer vrienden!