What do you think?
Rate this book
Վերջին դուռը
Այս գրքում մեծ շանսոնիեն խոսում է ամենապոպուլյար հարցերի մասին։ Ինչու է ժամանակակից արվեստն այդքան կանխատեսելի, հեռուստատեսությունը՝ մակերեսային, շոու բիզնեսը՝ գռեհիկ։ Ինչպես վերաբերվել ձեզ առնչվող հրապարակումներին, որոնք հայտնվում են դեղին մամուլում և ֆեյք լուրերի հոսքում։ Եվ երբ ու որ տարիքում վերջ տալ վատ սովորություններին։ Արվեստ, ամերիկյան մշակույթի պատճենում և քաղաքականություն։ Ազնավուրը պատմում է, թե ինչպես է քվեարկել ընտրություններում, արձագանքել իր մահվան մասին կեղծ լուրերին, ծանոթացել իր կեղծ ազգականների հետ, առաջին անգամ նստել նախագահական օդանավ ու աշխատել դեսպանի պաշտոնում։ Եվ վերջապես հենց այս գրքում առաջին ու վերջին անգամ պատասխանում է հարցին. «Դուք Ձեզ ավելի շատ ֆրանսիացի՞ եք զգում, թե՞ հայ»։
160 pages, Hardcover
First published January 1, 2011
20 people want to read
About the author
Charles Aznavour
72 books22 followersBeloved French chanson entertainer Charles Aznavour, who wrote more than 800 songs, recorded more than 1,000 of them in French, English, German and Spanish and sold over 100 million records in all, was born Chahnour Varinag Aznavourian on May 22, 1924, in Paris, the younger of two children born to Armenian immigrants who fled to France. His mother was a seamstress as well as an actress and his father was a baritone who sang in restaurants. Both Charles and his sister waited on tables where he performed. He delivered his first poetic recital while just a toddler. Within a few years later he had developed such a passion for singing/dancing, that he sold newspapers to earn money for lessons.
He took his first theatrical bow in the play "Emil and the Detectives" at age 9 and within a few years was working as a movie extra. He eventually quit school and toured France and Belgium as a boy singer/dancer with a traveling theatrical troupe while living the bohemian lifestyle. A popular performer at the Paris' Club de la Chanson, it was there that he was introduced in 1941 to the songwriter Pierre Roche. Together they developed names for themselves as a singing/writing cabaret and concert duo ("Roche and Aznamour"). A Parisian favorite, they became developed successful tours outside of France, including Canada. In the post WWII years Charles began appearing in films again, one of them as a singing croupier in Goodbye Darling (1946).
Eventually Aznavour earned a sturdy reputation composing street-styled songs for other established musicians and singers, notably Édith Piaf, for whom he wrote the French version of the American hit "Jezebel". Heavily encouraged by her, he toured with her as both an opening act and lighting man. He lived with Piaf out of need for a time not as one of her many paramours. His mentor eventually persuaded him to perform solo (sans Roche) and he made several successful tours while scoring breakaway hits with the somber chanson songs "Sur ma vie" and "Parce que" and the notable and controversial "Après l'amour." In 1950, he gave the bittersweet song "Je Hais Les Dimanches" ["I Hate Sundays"] to chanteuse Juliette Gréco, which became a huge hit for her.
In the late 50s, Aznavour began to infiltrate films with more relish. Short and stubby in stature and excessively brash and brooding in nature, he was hardly leading man material but embraced his shortcomings nevertheless. Unwilling to let these faults deter him, he made a strong impressions with the comedy Une gosse sensass' (1957) and with Paris Music Hall (1957). He was also deeply affecting as the benevolent but despondent and ill-fated mental patient Heurtevent in Head Against the Wall (1959). A year later, Aznavour starred as piano player Charlie Kohler/Edouard Saroyan in 'Francois Truffaut''s adaptation of the David Goodis' novel Shoot the Pianist (1960) [Shoot the Piano Player], which earned box-office kudos both in France and the United States. This sudden notoriety sparked an extensive tour abroad in the 1960s. Dubbed the "Frank Sinatra of France" and singing in many languages (French, English, Italian, Spanish, German, Russian, Armenian, Portuguese), his touring would include sold-out performances at Carnegie Hall (1964) and London's Albert Hall (1967).
Aznavour served as actor and composer/music arranger for many films, including Gosse de Paris (1961), which he also co-wrote with director Marcel Martin, and the dramas Three Fables of Love (1962) [Three Fables of Love") and Dear Caroline (1968) [Dear Caroline]. The actor also embraced the title role in the TV series "Les Fables de la Fontaine" (1964), then starred in the popular musical "Monsieur Carnaval" (1965), in which he performed his hit song "La bohême."
His continental star continued to shine and Aznavour acted in films outside of France with more dubious results. While the sexy satire Candy (1968), with an international cast that included Marlon Brando, Richard Burton and Ringo Sta
He took his first theatrical bow in the play "Emil and the Detectives" at age 9 and within a few years was working as a movie extra. He eventually quit school and toured France and Belgium as a boy singer/dancer with a traveling theatrical troupe while living the bohemian lifestyle. A popular performer at the Paris' Club de la Chanson, it was there that he was introduced in 1941 to the songwriter Pierre Roche. Together they developed names for themselves as a singing/writing cabaret and concert duo ("Roche and Aznamour"). A Parisian favorite, they became developed successful tours outside of France, including Canada. In the post WWII years Charles began appearing in films again, one of them as a singing croupier in Goodbye Darling (1946).
Eventually Aznavour earned a sturdy reputation composing street-styled songs for other established musicians and singers, notably Édith Piaf, for whom he wrote the French version of the American hit "Jezebel". Heavily encouraged by her, he toured with her as both an opening act and lighting man. He lived with Piaf out of need for a time not as one of her many paramours. His mentor eventually persuaded him to perform solo (sans Roche) and he made several successful tours while scoring breakaway hits with the somber chanson songs "Sur ma vie" and "Parce que" and the notable and controversial "Après l'amour." In 1950, he gave the bittersweet song "Je Hais Les Dimanches" ["I Hate Sundays"] to chanteuse Juliette Gréco, which became a huge hit for her.
In the late 50s, Aznavour began to infiltrate films with more relish. Short and stubby in stature and excessively brash and brooding in nature, he was hardly leading man material but embraced his shortcomings nevertheless. Unwilling to let these faults deter him, he made a strong impressions with the comedy Une gosse sensass' (1957) and with Paris Music Hall (1957). He was also deeply affecting as the benevolent but despondent and ill-fated mental patient Heurtevent in Head Against the Wall (1959). A year later, Aznavour starred as piano player Charlie Kohler/Edouard Saroyan in 'Francois Truffaut''s adaptation of the David Goodis' novel Shoot the Pianist (1960) [Shoot the Piano Player], which earned box-office kudos both in France and the United States. This sudden notoriety sparked an extensive tour abroad in the 1960s. Dubbed the "Frank Sinatra of France" and singing in many languages (French, English, Italian, Spanish, German, Russian, Armenian, Portuguese), his touring would include sold-out performances at Carnegie Hall (1964) and London's Albert Hall (1967).
Aznavour served as actor and composer/music arranger for many films, including Gosse de Paris (1961), which he also co-wrote with director Marcel Martin, and the dramas Three Fables of Love (1962) [Three Fables of Love") and Dear Caroline (1968) [Dear Caroline]. The actor also embraced the title role in the TV series "Les Fables de la Fontaine" (1964), then starred in the popular musical "Monsieur Carnaval" (1965), in which he performed his hit song "La bohême."
His continental star continued to shine and Aznavour acted in films outside of France with more dubious results. While the sexy satire Candy (1968), with an international cast that included Marlon Brando, Richard Burton and Ringo Sta
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
January 25, 2021
Charles Aznavour nous livre certaines de ses pensées, "d'une porte à l'autre", de sa jeunesse à sa vieillesse.
Un livre intéressant et offert par un ami qui avait rejoint la fameuse pile à lire que nous possédons tous mais que nous éclusons plus lentement qu'elle ne grandit (avec une injustice consistant à prendre les derniers empilés...)
Etant grand fan d'Aznavour, le livre m'a intéressé dans son ensemble pour en savoir un peu plus sur sa vie ou ses pensées. Il est évident qu'Aznavour sait bien écrire. Chaque pensée est souvent séparée par un petit texte en vers sur le même thème.
J'ai beaucoup apprécié certains anecdotes, comme par exemple d'avoir la liste de livre rédigée par Jean Cocteau à la demande du jeune Aznavour lui demandant quoi lire pour se forger une culture littéraire (et je suis fier d'en avoir lu plusieurs et d'en avoir quelques autres sur ma PAL!) ou bien le récit de son voyage à la recherche de ses racines ou encore son rôle d'ambassadeur.
Pourtant je ne mettrais que quatre étoiles pour deux principales raisons et une troisième plus égoïste. En premier, comme Aznavour prévient dès le début, le livre est très décousu et ne suit pas de réel fil directeur, ce qui peut s'avérer un atout comme un inconvénient selon votre façon de lire. Je pense que le livre se savoure mieux en en lisant une partie par soir, ce qui n'a pas été mon cas. Je me suis donc retrouvé à enchaîner des passages sans rapport. Et surtout, le principal "problème" selon moi est que j'ai eu l'horrible impression qu'Aznavour se moquait ouvertement de moi, passant son temps à donner des leçons (comment ne pas saboter sa carrière, comment se comporter face aux journalistes, comment s'intégrer...), ce qui peut être OK, après tout il jouit d'un certains prestige, mais...tout en passant son temps à répéter qu'il n'est pas un donneur de leçons. J'avoue que ça m'a un peu fait tiquer, entre le doute de savoir s'il s'agit d'une ironie grinçante ou bien d'une cécité totale à ses défauts!
Enfin pour terminer, la troisième raison plus triviale : Aznavour affirme dans ce livre qu'il compte être centenaire, voire aller jusqu'à 110 ans et je déteste les gens qui ne tiennent pas leurs promesses :'(
Un livre intéressant et offert par un ami qui avait rejoint la fameuse pile à lire que nous possédons tous mais que nous éclusons plus lentement qu'elle ne grandit (avec une injustice consistant à prendre les derniers empilés...)
Etant grand fan d'Aznavour, le livre m'a intéressé dans son ensemble pour en savoir un peu plus sur sa vie ou ses pensées. Il est évident qu'Aznavour sait bien écrire. Chaque pensée est souvent séparée par un petit texte en vers sur le même thème.
J'ai beaucoup apprécié certains anecdotes, comme par exemple d'avoir la liste de livre rédigée par Jean Cocteau à la demande du jeune Aznavour lui demandant quoi lire pour se forger une culture littéraire (et je suis fier d'en avoir lu plusieurs et d'en avoir quelques autres sur ma PAL!) ou bien le récit de son voyage à la recherche de ses racines ou encore son rôle d'ambassadeur.
Pourtant je ne mettrais que quatre étoiles pour deux principales raisons et une troisième plus égoïste. En premier, comme Aznavour prévient dès le début, le livre est très décousu et ne suit pas de réel fil directeur, ce qui peut s'avérer un atout comme un inconvénient selon votre façon de lire. Je pense que le livre se savoure mieux en en lisant une partie par soir, ce qui n'a pas été mon cas. Je me suis donc retrouvé à enchaîner des passages sans rapport. Et surtout, le principal "problème" selon moi est que j'ai eu l'horrible impression qu'Aznavour se moquait ouvertement de moi, passant son temps à donner des leçons (comment ne pas saboter sa carrière, comment se comporter face aux journalistes, comment s'intégrer...), ce qui peut être OK, après tout il jouit d'un certains prestige, mais...tout en passant son temps à répéter qu'il n'est pas un donneur de leçons. J'avoue que ça m'a un peu fait tiquer, entre le doute de savoir s'il s'agit d'une ironie grinçante ou bien d'une cécité totale à ses défauts!
Enfin pour terminer, la troisième raison plus triviale : Aznavour affirme dans ce livre qu'il compte être centenaire, voire aller jusqu'à 110 ans et je déteste les gens qui ne tiennent pas leurs promesses :'(
May 19, 2020
Ինչո՞ւ է ժամանակակից արվեստը կանխատեսելի, հեռուստատեսությունը՝ տափակ, շոու-բիզնեսը՝ գռեհիկ։ Ինչպե՞ս վերաբերվել Ձեզ առնչվող ֆեյք նյուզերին ու դեղին մամուլի հրապարակումներին։
Եվ ե՛րբ ու ո՛ր տարիքում վերջ տալ վատ սովորություններին։
Ազնավուրն այս խոսում է ամենապոպուլյար հարցերի մասին։ Արվեստ, ամերիկյան մշակույթի պատճենում և քաղաքականություն։ Ազնավուրը պատմում է, թե ինչպես է քվեարկել ընտրությունների ժամանակ, արձագանքել իր մահվան մասին կեղծ լուրերին, ծանոթացել իր կեղծ ազգականների հետ, առաջին անգամ նստել նախագահական օդանավ ու դեսպան աշխատել։ Եվ հենց այս գրքում, պատասխանում է հարցին. Դուք ավելի շուտ ֆրանսիացի՞ եք, թե՞ հայ։
Ազնավուրի արձակն ունի մի համեստ հմայք. նա գրում է անկեղծ, առանց պարտադրելու։ Իր կարծիքը շարադրում է առանց որևէ երկիմաստության։ Ավելին, գրում է, ոչ թե որովհետև ի լուր աշխարհի պետք է հայտնի իր դատավճիռը, այլ որովհետև կարծում է, որ իսկապես ունի փորձ ու աշխարհայացք և ցանկանում է կիսվել դրանով։
ԵՎ ամեն տեքստի սկզբում, վերջում կամ մեջտեղում դնում է բանաստեղծություն, կարծես զգուշացնելով. Ես ընդամենը արտիստ եմ, ո՛չ փիլիսոփա, հետևաբար սա սոսկ իմ կարծիքն է։ Ու հավանաբար հենց այդ համեստության պատճառով էլ սկսում ես ավելի ուշադիր կարդալ, ավելի հարգանքով վերաբերել նրա մտքերին և ավելի խնամքով մոտենալ նրա կարծիքին։
Եվ ե՛րբ ու ո՛ր տարիքում վերջ տալ վատ սովորություններին։
Ազնավուրն այս խոսում է ամենապոպուլյար հարցերի մասին։ Արվեստ, ամերիկյան մշակույթի պատճենում և քաղաքականություն։ Ազնավուրը պատմում է, թե ինչպես է քվեարկել ընտրությունների ժամանակ, արձագանքել իր մահվան մասին կեղծ լուրերին, ծանոթացել իր կեղծ ազգականների հետ, առաջին անգամ նստել նախագահական օդանավ ու դեսպան աշխատել։ Եվ հենց այս գրքում, պատասխանում է հարցին. Դուք ավելի շուտ ֆրանսիացի՞ եք, թե՞ հայ։
Ազնավուրի արձակն ունի մի համեստ հմայք. նա գրում է անկեղծ, առանց պարտադրելու։ Իր կարծիքը շարադրում է առանց որևէ երկիմաստության։ Ավելին, գրում է, ոչ թե որովհետև ի լուր աշխարհի պետք է հայտնի իր դատավճիռը, այլ որովհետև կարծում է, որ իսկապես ունի փորձ ու աշխարհայացք և ցանկանում է կիսվել դրանով։
ԵՎ ամեն տեքստի սկզբում, վերջում կամ մեջտեղում դնում է բանաստեղծություն, կարծես զգուշացնելով. Ես ընդամենը արտիստ եմ, ո՛չ փիլիսոփա, հետևաբար սա սոսկ իմ կարծիքն է։ Ու հավանաբար հենց այդ համեստության պատճառով էլ սկսում ես ավելի ուշադիր կարդալ, ավելի հարգանքով վերաբերել նրա մտքերին և ավելի խնամքով մոտենալ նրա կարծիքին։
September 7, 2020
Յուրահատուկ մարդիկ ունենում են նաև յուրահատուկ աշխարհայացք։ Նա կարողացել է երազել, երբ շատերը կկոտրվեին, նա կորողացել է ստեղծագործել, երբ մյուսները կհանձնվեին, նա կարողացել է մնալ անսահմանորեն համեստ ու խոնարհ իրեն բաժին հասած փառքը ճաշակելուց հետո ևս ու, վերջապես, նա կարողացել է սիրել, երբ բոլորը կատեին։ Այս գրքում շատ նուրբ անցումներով ներկայացվում է նաև հայկական ցեղասպանությունը, բայց ոչ թե ատելությամբ, այլ զարմանալի մեղմությամբ, մարդասիրությամբ։ Հասկանալու համար պետք է կարդալ գիրքը։ Իսկ ինքս ուզում եմ նրա մյուս գրքերին էլ ծանոթանալ։
June 17, 2022
Հավանել եմ գիրքը։ Ազնավուրի սիրահարներին խորհուրդ կտամ կարդալ։ Բայց էս գրքից առաջ լավ կլինի կարդաք <<Ազնավուրն Ազնավուրի մասին>>, <<Մեղմ շշուկով>> գրքերը։
Displaying 1 - 6 of 6 reviews