Geen enkele politicus heeft de voorbije twee decennia zo virtuoos in de spits gespeeld als Bart De Wever. Vriend en vijand moeten erkennen dat hij Vlaanderen veranderd heeft. Hij bracht het democratische debat weer tot leven, voerde een conservatieve cultuurstrijd om af te rekenen met de erfenis van mei '68, en wilde het Vlaams-nationalisme redden uit de klauwen van het sinds eind jaren tachtig almaar aanzwellende extremisme.
Maar wat heeft de strijd om de macht gedaan met de politieke, intellectuele en ideologische integriteit van de man die voorbestemd lijkt om voorzitter voor het leven te blijven bij N-VA? Waarom heeft hij behalve de scherpste tong soms ook de langste tenen? Hoe robuust is zijn conservatisme eigenlijk? En heeft hij Vlaams Belang niet opnieuw wakker gekust?
In een persoonlijke brief aan Bart De Wever blikt journalist Joël De Ceulaer, die hem altijd op de voet heeft gevolgd, terug op een indrukwekkend en controversieel politiek parcours.
Joël de Ceulaer heeft duidelijk zijn huiswerk gemaakt. Met veel quotes en feiten schetst hij een profiel van de politicus die de laatste 10 jaar het land beheerste. Soepel geschreven. Aan te raden.
Journalist De Ceulaer fileert het beleid van De Wever. Het interessante aan het vijf jaar later herlezen van dit boek is welke wisselingen van macht intussen daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. Zo schrijft De Ceulaer op een bepaald moment dat De Wever zijn "hoogtepunt achter zich heeft, dat de neergang is ingezet. Dat is vooralsnog niet dramatisch, hij gaat zeker nog een tijdje mee, maar de gouden jaren komen wellicht nooit meer terug." Het is ironisch om die passage vandaag te lezen, wetende dat diezelfde man inmiddels premier is geworden. Tenzij het premierschap niet telt tot de "gouden jaren" uiteraard. Ik geef er nog eentje: "Weet u wat een Antwerpse moslim mij ooit vroeg? 'Een gemeenschap moet toch geen holocaust meemaken voor ze recht heeft op respect?" Wie had kunnen vermoeden dat vijf jaar later opnieuw beelden van massaal geweld en collectieve ontmenselijking het nieuws zouden domineren? Weliswaar niet in België - maar bon, ik wijk af van het boek. Na het lezen van dit boek denk ik dat Joël De Ceulaer een zeer grote fan is van Bart De Wever. En zoals een prof me onlangs zei: "Vaak ben je het meest kritisch voor de mensen van wie je fan bent, omdat je wil dat ze het goed doen en - in jouw ogen - de juiste keuzes maken." Opvallend herkenbaar ;) Op één punt ben ik het absoluut oneens met De Ceulaers uiteenzetting: hij doorboort De Wever meermaals omdat die doorheen de jaren zijn standpunten heeft aangepast. Om toepasselijk te eindigen, in De Wever-stijl: Cuiusvis hominis est errare; nullius nisi insipientis perseverare in errore. ("Het is eigen aan elke mens om te dwalen; aan niemand behalve de onverstandige om in de dwaling te volharden.", Cicero)
Een mooi overzicht van het politieke, culturele en ideologische gedachtengoed en carrière van BDW. Inhoudelijk het beste boek dat ik al over BDW al heb gelezen; het beschrijft de vele contradicties die in de loop der jaren in het politieke gedachtengoed van BDW zijn geslopen, en wijst op enkele fouten die hij toch gemaakt heeft. Dit boek is uitgebracht in volle coronaperiode, tijdens de lockdown. Dat geeft het boek een extra duwtje in de rug, in die zin dat de Ceulaer wijst op de fouten die BDW gemaakt heeft in tijden van crisis. Aanrader voor al die -voor of tegenstander- geïnteresseerd is in de (nachts)politicus Bart De Wever.
Vlot geschreven kort essay in briefvorm aan de machtigste Vlaamse politicus van het voorbije decennium. Enkel interessant voor degenen die de Vlaamse politiek wat volgen, want het is doorspekt met anekdotes uit de Vlaamse politiek die als bewijsstukken moeten dienen voor de inconsequenties in het verhaal van De Wever doorheen de jaren.
Over de fundamentele opzet kan je al wat kritisch zijn. Niets zo normaal als mensen - ook al zijn ze machtspolitici - die evolueren op 10 à 20 jaar tijd. Dus het denken en het gedrag evolueert mee. Ik ben blij dat niemand mijn denken en zeggen nauwkeurig bijhoudt om dan over tien jaar mijn tegenspraken op te lijsten. Maar ik ben dan ook geen politieke gamechanger zoals BDW dat was. Het is op zich gewoon interessant waar en op welke specifieke punten BDW bochten heeft gemaakt.
BDW heeft het uitzonderlijke talent om zichzelf in de voet te schieten en het wapen dan overtuigend in de handen van socialisten/walen/moslims/... te stoppen. Hij hunkert zo naar verantwoordelijkheid en macht dat hij telkens weer in een hoekje verdwijnt als het hem aangeboden wordt. Ja, hij is burgemeester van Antwerpen, maar wat doet hij daar eigenlijk? Heeft hij zijn war on drugs al gewonnen? Daarnaast blijf ik me de vraag stellen waarom je een partij als N-VA zou opnemen in een federale regering, terwijl die totaal niet geïnteresseerd is in het federale niveau. Een partij die net garen spint wanneer het federaal niet goed loopt, heeft eigenlijk niets te zoeken in onze nationale regering.
Deze kritische brief aan één van de machtigste politici van het voorbije decennium in Vlaanderen, Bart de Wever, leest weliswaar zeer vlot en snijdt hout, maar voor wie de stukken van de journalist Joël de Ceulaer in de kranten waarvoor hij schreef al heeft gelezen, bevat deze brief weinig nieuws.
Boeiend en vlot geschreven boek dat toont hoe Bart De Wever evolueerde van een intelligente en principiële politicus naar een pure machtsmens. Aanrader.
Interessant al zijn verschillende punten van kritiek overtrokken. Het geeft gied de sfeer weer van de progressieve kritiek op De Wever en zijn discours. Een debat erover zou zeer interessant zijn.
Leest vlot, maar ik vond toch een paar rare kronkels. Soms leek het ook een beetje geschreven door Joe Goldberg, van wie BDW dan de nieuwe liefde (of haat) zou zijn. Overigens wel interessant.