ไทเปมีน้ำตาโปรยปรายเป็นบางแห่ง

by นัท ศุภวาที

คำของธันวา’ เรื่องสั้นสำดับที่หนึ่งที่เปิดตัวรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ได้เหงาจับใจ ผ่านชีวิตของ ‘ธันวา’ ที่คืบเคลื่อนไปในไทเปเพียงลำพัง โดดเดี่ยวอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยสีสันและผู้คนมากหน้าหลายตา แต่ด้านหนึ่งกลับจำเจเงียบเหงา โดยไม่ได้ประกาศตัวว่าเป็นคนเหงาและฟูมฟายให้กับมัน แต่บรรยากาศเหงาๆ ฉายชัดออกมาจากกิจวัตรประจำวัน ชีวิตที่วนซ้ำระหว่างที่พักกับที่ทำงาน ไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีคนรัก ไม่พูดถึงบ้านที่รอให้กลับไปหา มีแค่ความสัมพันธ์ขาดๆ หายๆ ในแอปพลิเคชันหาเพื่อนบางครั้งคราวที่พอจะยึดโยงไว้ได้บ้าง

240 pages, Paperback

Published February 1, 2020

Reviews

[MonoNoAware · Rating 5 out of 5]

4 เรื่องสั้น 4 อารมณ์ 4 ความสัมพันธ์

ฉันเริ่มอ่านหนังสือเล่มนี้ ตอนที่สายฝนโปรยปราย ทว่าอ่านไปเรื่อยๆ ก็คิดว่า คงไม่ใช่แค่สายฝนแหละที่โปรยปราย น้ำตาในใจของฉันก็เริ่มโปรยปรายเช่นกัน
——
01 คำของธันวา
“ไม่รู้จะตามไปอีกนานแค่ไหน วันหนึ่งเราอาจจำความรู้สึกตอนที่ชอบเขามากขนาดนี้ไม่ได้ก็ได้ แต่อย่างน้อยก็อยากให้เขา
มีความสุขต่อไปเรื่อยๆ ในอนาคต”
——
02 ด็อพเพิลเก็งเงอร์
“ฉันกลายเป็นคนเข้มแข็งอย่างที่อยากเป็น
อาการโหยหาใครสักคนไม่มีเหลืออีกแล้ว
ฉันกลายเป็นคนที่ไม่ต้องการใครอีก
พูดอีกอย่าง เหมือนว่าฉันเหลือเพียงชีวิต
แต่สูญหายทางจิตใจ”
——
03 วัตถุอยู่ไกลจะมีสีน้ำเงิน
“เวลาที่เรารอคอยใครสักคน อย่างเป็นสุข เวลานั้นมักจะสั้นเสมอ”
——
04 แสงสุดท้ายที่เจียงไคเซก
“ไม่เคยสัญญาอะไรแต่มั่นใจว่านี่จะเป็นความทรงจำสุดท้ายที่จะลืม”

[thitiworada · Rating 5 out of 5]

เราเชื่อมโยงกับตัวละครจากทั้ง 4 เรื่องสั้น ได้ไม่ยาก ผ่านช่องโหว่ภายในจิตใจจากหลายเรื่องราว

ตัวอักษรพาเรากลับเข้าไปสัมผัสความอ้างว้างโดดเดี่ยวในตัวเอง ที่จริงๆ มีอยู่เสมอ และเมื่อมีเหตุการณ์เข้ามากระตุ้นเป็นครั้งคราว จึงพาให้ขมุกขมัว จนเป็นเหตุให้มีน้ำตาโปรยปรายเป็นบางแห่ง

อย่างน้อยตัวละครเหล่านั้นก็ทำให้รู้สึกว่า มันก็เป็นความเศร้า เหงา อ้างว้าง ที่ไม่โดดเดี่ยวเกินไปนี่นา แถมบางถ้อยคำยังปลอบประโลมจิตใจไปอีก

[Araya Pichitkul · Rating 4 out of 5]

ปกติเคยอ่านผลงานของผู้เขียนในลักษณะบันทึกการเดินทาง แล้วชอบ คือตอนหยิบหนังสือมาเพราะชื่อเรื่องล้วนๆ ฝนๆ ไทเปๆ เออน่าจะดี พอหยิบมาอ่านถึงได้รู้ว่าอ่าวคุณนัทเขียนหรอกหรือ เซอร์ไพรส์เบาๆ ส่วนตัวชอบตอนแรกมากสุด เหมาะกับการหยิบมาอ่านหน้าฝน อ่านแล้วทำให้คิดถึงการท่องเที่ยวในไต้หวัน แต่ตอนที่ไปรู้สึกจะเป็นช่วงหน้าร้อน แต่มีฝนตกวันนึงนะเท่าที่จำได้ ไทเปในความทรงจำของเราเป็นไทเปวันแดดจ้า ชวนให้หาชานมไข่มุกมาดื่มแก้กระหาย เป็นเมืองที่คึกครื้นเต็มไปด้วยร้านอาหารที่อยากแวะกินให้ตัวแตก ไม่ค่อยเหงาสักเท่าไหร่ 55อาจเป็นเพราะเดินทางกับแก็งเพื่อน เรื่องราวหลายตอนมีรถไฟใต้ดินเป็นฉากหลัง คราวที่แล้วไม่ได้โดยสารรถไฟเลย คราวหน้าต้องไปลองนั่งรถไฟบ้างและ😃

[Shingu · Rating 4 out of 5]

"You are my world. But you are not mine."
你是我的世界， 但你不是我的。