Pokpong Lawansiri20 reviews6 followersFollowFollowNovember 22, 2021วิภาส ศรีทองทำได้ดีมากกับเรื่องสั้นรวมเล่มแรกของเขา สมกับได้เข้ารอบสุดท้ายซีไรต์ปีพ.ศ. 2563เรื่องสั้นส่วนใหญ่แสดงถึงกลิ่นอายของความเป็นตัวตนของวิภาส ใช้ภาษาใกล้เคียงกับวรรณกรรมเล่มก่อนๆ ของเขาอย่าง 'คนแคระ' และ 'หลงลบลืมสูญ' คือ ภาษาที่เรียบง่าย แต่อธิบายอย่างละเอียดละออ สะท้อนอารมณ์ส่วนลึกของความคิด-จิตใต้สำนึกของตัวละคร และยึดโยงต่อเหตุการณ์ที่ร่วมสมัยในระยะเวลาปัจจุบันผมประทับใจสองเรื่องเป็นพิเศษ คือ 'เด็กระเบิด' ที่พูดถึงการละเล่นของเด็กวัยเยาว์ที่สะท้อนอันตรายเพื่อแลกกับการได้ยอมรับในหมู่พ้องเพื่อน และ 'ศูนย์อัสดง' ที่ฉายภาพบั้นปลายชีวิตของคนชราในศูนย์ดูแลคนแก่ การต่อสู้ให้มีสติแทนการถูกส่งตัวต่อไปในตึกสำหรับคนป่วยระยะสุดท้าย มีพล๊อตเรื่องคล้ายกับ 'เวลา' ของชาติ กอบจิตติ แต่มีความร่วมสมัยมากกว่าเป็นอีกเล่มที่นักอ่านวรรณกรรมเรื่องสั้นและผู้ติดตามวิภาสไม่ควรพลาด