Αγριότοπος

Στα Άκρα #2

by John Killian

Ο Ντέμιαν Τζόουνς δεν είχε ξαναβρεθεί στον Αγριότοπο των Εκατό Μιλίων του Μέιν, μία από τις πιο γοητευτικές και ταυτόχρονα πιο δύσκολες και απαιτητικές διαδρομές σε βουνό. Όμως είχε πια πάρει την απόφαση να κάνει αυτό το δεκαήμερο ταξίδι, μαζί με τη γοητευτική και χαρισματική Άμπερ και τους άλλους πέντε, όσο επικίνδυνο κι αν ήταν.
Δεν σκέφτηκε δεύτερη φορά την τρομερή κούραση που θα αντιμετώπιζε, τον παράξενο καιρό που άλλαζε από στιγμή σε στιγμή πάνω στο βουνό, τις επίπονες αναρριχήσεις πάνω σε κοφτερούς βράχους, τους ορμητικούς χειμάρρους, τα θανάσιμα τσιμπούρια, ή τις αρκούδες που παραμόνευαν πίσω από τα δέντρα του πυκνού δάσους. Ήξερε καλά από κινδύνους.
Αυτό που δεν μπορούσε να υπολογίσει ήταν οι άνθρωποι-πουλιά.
Οπλισμένοι με τόξα, βαλλίστρες και ματσέτες, η ομάδα των αδίστακτων ορεσίβιων είναι εκεί για έναν και μοναδικό λόγο: για να σκοτώσουν, και μάλιστα με άσπλαχνους, φρικτούς τρόπους — με τρόπους που θα σε κάνουν να ουρλιάξεις με όλη σου τη δύναμη.
Μόνο που εκεί πάνω, στον Αγριότοπο, δεν υπάρχει κανείς για να σε ακούσει.
Αν θέλεις να σωθείς, πρέπει να το κάνεις μόνος σου. Πρέπει να φτάσεις στα άκρα.

Genres: Mystery

408 pages, Paperback

First published January 1, 2020

Reviews

[Γιώργος Δάμτσιος · Rating 5 out of 5]

Ο ορισμός του page turner, σε ένα αφηγηματικό πλαίσιο που δεν προτιμάται συχνά από Έλληνες συγγραφείς (ούτε καν από τα alter ego τους!) λόγω των δυσκολιών που ενέχει.

Η ασταμάτητη αγωνία, το εντελώς ανατρεπτικό φινάλε, η εκπληκτική απόδοση των κλιμακούμενων συναισθημάτων του κεντρικού ήρωα όσο κυλούν οι μέρες στον Αγριότροπο, είναι μόνο μερικά από τα πολλά θετικά που κρύβονται στις σελίδες του βιβλίου.

Επιπρόσθετα, να πω ότι κατά τα χρόνια που φοιτούσα στο δημοτικό, τα καλοκαίρια πήγαινα με τους παππούδες μου κατασκήνωση βαθιά μέσα στα πευκόδαση του Βερμίου. Υπήρχαν νύχτες που ο ο καιρός χαλούσε. Πολύ. Το τοπίο γινόταν ξεκάθαρα Αγριότοπος. Ταύτιση 100% λοιπόν. (Χώρια την ιστορία που είχα σκαρφιστεί στα 17 μου να εξελίσσεται εκεί πάνω. Ευτυχώς ''με πρόλαβε'' ο JK παραδίδοντας αυτό το άρτιο κείμενο).

[Giota Kariofilla · Rating 5 out of 5]

Ο John Killian για ακόμα μια φορά με εξέπληξε.

Κατάφερε με την εξαιρετική γραφή του και τον μοναδικό του τρόπο να με ταξίδεψει και να με ξεναγήσει στο μονοπάτι των 100 μιλίων του ΑΓΡΙΟΤΟΠΟΥ και να γίνω ένας από τους χαρακτήρες της ιστορίας του βιβλίου.
Πραγματικά διαβάζοντας το ήταν σαν να έκανα την διαδρομή και εγώ.

Το τρέξιμο, το κυνήγι, η αγωνία και η αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο με έκαναν να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου.

Επτά διαφορετικοι άνθρωποι αποφασίζουν να κάνουν την διαδρομή του μονοπατιού όταν του επιτίθονται άνθρωποι πουλιά. Χωρίς να ξέρουν το γιατί και χωρίς να μπορούν να καταλάβουν το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να επιβιώσουν, να αντιμετωπίσουν τον θάνατο και να βγουν ζωντανοί.

Η γρήγορη δεμένη πλοκή, οι ανατριχιαστικές και σοκαριστικές σκηνές, η αγωνία που σου κόβει την ανάσα και το αίσθημα της επιβίωσης σε ένα επικίνδυνο τόπο, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου βιβλίου. Το τέλος συγκλονιστικό, ανατρεπτίκο, τρομακτικό τόσο που όταν έκλεισα το βιβλίο έμεινα με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό αφού δεν πίστευα ότι το είχα διαβάσει.

Ο Αγριότοπος είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα θυμάμαι για πολύ καιρό και σίγουρα διαβάζοντας το σε οδηγεί ΣΤΑ ΑΚΡΑ.

[Margaret · Rating 5 out of 5]

Ουαου; Ποσο ουαου; ΕΝΤΕΛΩΣ ΟΥΑΟΥ! Και στα άκρα! Πιο άκρα δεν πάει! Δηλαδή εντάξει, έχει τη μέση της κι η άκρη-άκρη αλλά τούτο δω είναι στην άκρη της άκρης- άκρης! Τρόμαξα πολύ και δεν τρομάζω εύκολα! Ευφυής κλιμάκωση του τρόμου. Ευφυής διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Εξερεύνηση στα όρια του αδύνατου.

[Δημήτρης Δελαρούδης · Rating 5 out of 5]

Ναι, το φτάνει στα άκρα! Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνώριζα τον Έλληνα συγγραφέα με το ψευδώνυμο John Killian. Το βιβλίο το αγόρασα χάρη στην πολύ χαμηλή τιμή του (για την ακρίβεια 2,70 ευρώ σε πολύ γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ). Ε, δεν το περίμενα! Είναι ταυτόχρονα περιπέτεια, θρίλερ και τρόμου. Η ανατροπή στο τέλος είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί εκτός και αν ο αναγνώστης έχει IQ 140. Ο John Killian ξέρει να γράφει. Είναι έμπειρος συγγραφέας και κάποια στιγμή θα ήθελα να μάθω ποιος κρύβεται πίσω από αυτό το ψευδώνυμο. Τα κεφάλαια, που μπορεί μερικές φορές να αποτελούνται και από πέντε αράδες, και τα υποκεφάλαια, που χωρίζονται με αστεράκια και μπορεί να αποτελούνται από μία και μοναδική αράδα, το καθιστούν εύπεπτο, αλλά είναι η ίδια η πλοκή που σε κάνει να γυρίζεις τις σελίδες σχεδόν ψυχαναγκαστικά, καθώς τρως τα νύχια σου για να δεις τι θα συμβεί παρακάτω. Ο συγγραφέας αγαπάει τα b-movies και την παραλογοτεχνία (με την καλή έννοια πάντα) και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής σε αυτά τα δυο με τη διαφορά ότι ο ίδιος γράφει πλούσια λογοτεχνία. Απόλαυσα την ανάγνωση και την περιπέτεια όσο σε λίγα βιβλία και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αγοράσω κι άλλα βιβλία του Killian. Ιδανικό page turner για παραλία, κρεβάτι ή βεράντα, με καύσωνα, χιόνι ή καταιγίδα. Try it!

[Vichy · Rating 4 out of 5]

Σκεφτόμουν ότι είναι πολύ ανατρεπτικό το τέλος. Από την αρχή είχα την αίσθηση ότι η αρχηγός της ορειβατικής εκδρομής ήταν στο κόλπο αλλά με την εξέλιξη της ιστορίας αναθεώρησα. Οπότε αφού τελείωσα το βιβλίο ανατωτιόμουν ότι είναι τρελό αυτό το τέλος και ο λόγος που έγιναν όλα αυτά δεν υπεραναλύθηκε τόσο όσο η ποιητική σκέψη του Ντέμιαν καθ'όλη τη διάρκεια και σε κάθε βήμα του αλλά κυριολεκτικά σε κάθε σήκωμα του αριστερού και μετά του δεξιού ποδιού του. Επίσης αισθάνθηκα αηδία και για το Ντέμιαν και για τους τιμωρούς του που είχαν την υπομονή να του στήσουν τέτοια παγίδα. Shoot him and end the life of him already. Σήμερα, όμως, διάβασα ότι ο συγγραφέας είναι κάποιος ο οποίος δεν υπογράφει με το όνομά του αλλά με το ψευδώνυμο Killian και μια χαρά γιατί το marketing δουλεύει αλλά εξεπλάγην που διάβασα ότι είναι Έλληνας. Gratz γιατί και αυτό ήταν ανατροπή που δεν την περίμενα.

[Σταύρος Θάνος · Rating 4 out of 5]

Πριν φτάσω στο τέλος θα του έδινα τρία αστέρια. Ενώ το πρώτο βιβλίο το ''καταπια" σε αυτό το δεύτερο βιβλίο ένιωσα πως υπήρχαν πολλά ανούσια κεφάλαια που ούτε έδιναν κάτι στην εξέλιξη αλλά ούτε έχτιζαν τον χαρακτήρα. Ένιωσα πως και με πενήντα σελίδες λιγότερες θα ήταν μια χαρά. Το τέλος βέβαια ήταν απρόσμενο, η ιστορία απίθανη σε μεγάλο βαθμό και αυτό ανέβασε τη βαθμολογία! Σίγουρα αξίζει αν σας αρέσει το είδος.

[Μιχάλης Δαγκλής · Rating 4 out of 5]

Ο Αγριότοπος είναι ένα love letter για εκείνες τις nasty ταινίες με τις οποίες μεγαλώσαμε και υπηρετεί πιστά το συγκεκριμένο είδος. Έχει τρομακτικούς εχθρούς, σκοτωμούς, κυνηγητά και ένα σεναριακό εύρημα που σφιχτοδένει την πλοκή και την ανεβάζει ψηλά.

Για την ολοκληρωμένη κριτική, ακολουθήστε τον σύνδεσμο

https://www.lefalok.gr/bibliokritiki-...

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 4 out of 5]

Ο Ντέμιαν Τζόουνς θέλοντας να κάνει κάτι διαφορετικό στη ζωή του, πείθεται να κάνει μια απαιτητική, μα και γοητευτική διαδρομή στον Αγριότοπο των 100 Μιλίων του Μέιν. Μαζί του η Άμπερ που τον έχει γοητεύσει, αλλά και άλλα πέντε άτομα. Αυτό που κανείς τους δεν ήξερε είναι ότι κάπου εκεί κρυμμένοι, οπλισμένοι και με απόλυτα άγρια διάθεση ήταν οι άνθρωποι-πουλιά.
Ένας πρωταγωνιστής με πολλά συναισθήματα που άλλαζαν συνέχεια (κι ήταν κι αυτός ένας λόγος που διάβαζα χωρίς ανάσα), ωραία γραφή, περιγραφές που τις έκανα εικόνες κατευθείαν στο μυαλό μου, αδρεναλίνη, αγωνία που ανέβαινε συνεχώς και ένα τέλος που δε περίμενα με τίποτα. Κάτι είχε περάσει από το μυαλό μου για κάτι που γίνεται εκεί προς το τέλος, αλλά σαν σύνολο συγκλονιστικό. Κάποιες σκηνές απόλυτα ανατριχιαστικές και ειδικά μία μου σήκωσε την τρίχα από την αηδία. Δεν με έκανε όμως να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου.
Μου είχαν πει ότι είναι τελείως διαφορετικό από τη Νεκρή πόλη και είχαν δίκιο. Περιμένω το επόμενο, όπου σίγουρα ο Killian για άλλη μια φορά, θα με φτάσει στα άκρα

[George Panopoulos · Rating 3 out of 5]

Αρκετά ατμοσφαιρικό με αναπάντεχο τέλος

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο Ντέμιαν Τζόουνς φτάνει στο Μόνσον, όπου για δέκα μέρες θα ζήσει μια συναρπαστική εμπειρία: θα διασχίσει μαζί με άλλους τον Αγριότοπο των Εκατό Μιλίων, το Μονοπάτι των Απαλαχίων στο Μέιν, «μία από τις πιο γνωστές, πιο γοητευτικές, πιο δύσκολες και πιο επίπονες διαδρομές για όσους αγαπούν την ορεινή πεζοπορία» (σελ. 29). Κανείς όμως δεν ξέρει πως αυτή η διαδρομή θα τους φέρει όλους αντιμέτωπους με τη σκοτεινή πλευρά της φύσης αλλά κυρίως θα τους οδηγήσει στα άκρα.

Ο «Αγριότοπος» είναι μια ανατριχιαστική αναγνωστική εμπειρία από την πρώτη μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία σελίδα. Μάλιστα, αυτή η ανατριχίλα αλλάζει πηγές προέλευσης, με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι σε περιμένει στο επόμενο κεφάλαιο και φυσικά ούτε στο τέλος, όπου τα πάντα ανατρέπονται! Αρχικά, ένιωθα πως κάτι θα συμβεί κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας (η αναφορά στις ταινίες με θέμα τέτοιες εκδρομές το πρώτο βράδυ των συνοδοιπόρων στο μονοπάτι είναι ένας καλός προάγγελος), στη συνέχεια τα πράγματα βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου και τελικά κατέληξα να διαβάζω όρθιος το υπόλοιπο βιβλίο ώστε να καταλάβω γιατί συμβαίνουν όσα διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μου! Είναι από τα ελάχιστα βιβλία που δεν μπορώ να υπαινιχθώ κάτι ως προς την πλοκή, γιατί μέρος της μαγευτικής πένας του John Killian είναι ακριβώς αυτό, η έκπληξη! Στο γκρουπ συμμετέχουν ο δημοσιογράφος και ιδιοκτήτης ραδιοφωνικού σταθμού Τζέισον Μπράουν, το ζευγάρι Ρόμπερτ Πλίσκεν, personal trainer και Γιονγκ-Σου Παρκ, χρηματιστής, η ηθοποιός Τζουν Πάρκερ, η ψυχαναλύτρια Μάντλιν Πέιτζις και η Άμπερ, η ιδιοκτήτρια της πανσιόν στην αρχή του μονοπατιού. Προπονημένοι και σχετικά έτοιμοι, ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες προετοιμασίας και πεζοπορίας της Άμπερ, προσθέτοντας νέες λέξεις στο λεξιλόγιό μου και δείχνοντάς μου πόσο δύσκολη και σκληρή είναι μια τέτοια ιδέα.

Η περιγραφή του τόπου είναι ρεαλιστική: «Αυτά τα εκατό μίλια, ή κάπου δέκα την ημέρα, δεν ήταν ένα απλό περπάτημα στη φύση, μια ακόμη ορεινή πεζοπορία. Ήταν ένας λόγος να φτάσεις τον εαυτό σου στα όριά του, ή και να τα ξεπεράσεις. Κι αυτό όφειλες να το ξέρεις από πριν. Όφειλες να έρθεις προετοιμασμένος εδώ. Καλά και συστηματικά προπονημένος» (σελ. 32). Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Ντέμιαν, ενός αθλητικού τύπου που ζει ως συγγραφέας ιστοριών με ζόμπι, γράφοντας με ψευδώνυμο, βοηθάει να γνωρίσουμε από πιο κοντά τις καιρικές και ατμοσφαιρικές συνθήκες, καθώς και τα φυτά και τα ζώα του δάσους. Από τους αθώους κάστορες στις λαίμαργες αρκούδες, από τον ήλιο στη βροχή και από τα ξέφωτα στα σκοτεινά δάση καταγράφονται παραστατικά συνθήκες που ευχαρίστως θα παρακολουθούσα σ’ ένα ντοκιμαντέρ ή με τα κιάλια στο μπαλκόνι ενός άνετου, κλιματιζόμενου δωματίου σε ξενοδοχείο.

«Προχωρούσαμε για ώρα αμίλητοι, ενώ τα σύννεφα από πάνω άλλαζαν σχηματισμούς λες και παρακολουθούσαμε ένα time-lapse βίντεο στο ίντερνετ. Έτρεχαν, κυνηγούσαν το ένα το άλλο, άλλαζαν χρώμα και πύκνωναν διαρκώς, σαν να έπρεπε να ετοιμάσουν το σπίτι για μια επίσημη εκτός προγράμματος επίσκεψη. Οι σωρείτες έγιναν μελανίες και θυσανοστρώματα, βροχοφόρα νέφη που καταλάμβαναν μεγάλες εκτάσεις στον ουρανό, τρέχοντας και φουσκώνοντας βουλιμικά πάνω από κεφάλια μας, κρύβοντας τον ήλιο και πλημμυρίζοντας σταγονίδια υγρασίας την ατμόσφαιρα που αναπνέαμε» (σελ. 180). Ο συγγραφέας έχει ένα πλούσιο λεξιλόγιο, όπως αποδεικνύεται από το προηγούμενο απόσπασμα, κάτι που δίνει αληθοφάνεια και ρεαλισμό σε μια ιστορία κλιμακούμενης αγωνίας και αναπάντεχων γεγονότων.

Όσο οι ήρωες αντιμετωπίζουν τη φύση και κάποια απρόβλεπτα, φονικά εμπόδια, ο John Killian βρίσκει την ευκαιρία να τονίσει την αυτοδυναμία της φύσης και την ανικανότητα του ανθρώπου να την κουμαντάρει. Στην εποχή μας, με την οικολογική συνείδηση να είναι αδύναμη και ταυτόχρονα να απαιτείται η συνδρομή της για τη συνέχιση της επιβίωσης του φυσικού περιβάλλοντος, τέτοια μηνύματα, όχι μόνο αγάπης και σεβασμού προς αυτό αλλά και αυτογνωσίας δικής μας πως δε θα τη δαμάσουμε ποτέ, αντίθετα πρέπει να τη θαυμάζουμε και να την αφήνουμε ανενόχλητη, είναι απολύτως απαραίτητα και χρήσιμα, ώστε ν’ αγαπήσουμε λίγο περισσότερο κάτι που θεωρούμε δεδομένο ή, στα αστικά κέντρα τουλάχιστον, ανύπαρκτο. «Η φύση μπορούσε να είναι απολύτως τρομακτική και θανάσιμη και ήταν πράγματι, πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι πίστευαν οι περισσότεροι. Πολλές φορές, μάλιστα, το απολάμβανε να είναι τόσο ακραία δολοφονική και τόσο ξένη» (σελ. 198), αυτό υποστηρίζει ο συγγραφέας, ο οποίος μάλιστα και στο δεύτερο βιβλίο ξεκινάει την ιστορία του με μια τυχαία συνάντηση άγριου ζώου στον διαπολιτειακό αυτοκινητόδρομο, αυτήν τη φορά μ’ ένα ελάφι.

Ο «Αγριότοπος» είναι ένα γρήγορο, ανατρεπτικό θρίλερ, μια περιπέτεια στην άγρια φύση όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν και τίποτα δε μένει το ίδιο από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Αγωνία, ένταση και οικολογικά μηνύματα είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός μυθιστορήματος που με ξενύχτησε και μ’ έκανε να καρδιοχτυπώ συνέχεια από τα αλλεπάλληλα γεγονότα.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b1%ce%b3%c...

[Dimitra Hellsing · Rating 5 out of 5]

Άριστη τεχνική στην γραφή σπάνια.και δύσκολη
Ο συγγραφέας έχει ένα είδος που είναι για λίγους και το έφτιαξε για όλους και για αυτούς που διαβάζουν τρομου ακόμα και για τους λάτρεις
Η πλοκή σε αφήνει σε φοβερή αγωνία όλα είναι σαν μια ταινία σε κάνει να το ζεις η να το βλέπεις
Έχει τον μηδενισμό, πλοτ τουιστ φυσικά μαζί με την δράση και τον τρόμο, η συνειδητοποίηση του κεντρικού χαρακτηρα σου δίνει μηνύματα
Το συνιστώ εννοείται σε ολους είναι για όλους ακόμη και για αυτούς που θέλουν να περάσουν απλά ευχάριστα, είναι φθινοπωρινό/χειμωνιάτικο ειδικά για το Halloween 🎃 χωρίς να είναι αναγκαίο Να έχει Halloween, μέσα
Είναι χουχουλιαρικο σε κάνει να θες να τυλίχτεις με την κουβέρτα με μια κούπα καφέ
Τα τοπία που περιγράφει στην όμορφη φύση από το ξενοδοχείο μέχρι την διαδρομή στην φύση σε ταξιδεύουν με έκαναν να δω κάθε εικόνα στο μυαλό μου

[Milt Theo · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο έχει κάμποσο ¨λίπος", κάνει ενίοτε μικρές κοιλιές, και επιδίδεται επανειλλημένα σε ανούσια φλυαρία. Παρ' όλ' αυτά, παραμένει ένα μυθιστόρημα πολύ πάνω του μετρίου, με συνεχόμενο σασπένς, πολύ καλή αφηγηματική πλοκή και εξαιρετική γραφή. Το τέλος είναι απολύτως ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα- όχι τόσο η ανατροπή όσο η συγκεκριμένη δικαιολόγησή της. Για τους λάτρεις των περισσότερο στρωτών θρίλερ, ενδεχομένως αποτελεί μια πρώτης τάξεως προδοσία των προσδοκιών τους. Είναι, ίσως για το λόγο αυτό, εντελώς απρόβλεπτη, αλλά δεν αφαιρεί απ' ό,τι έχει προηγηθεί. Εξαιρετική προσπάθεια. Φυσικά προχωρώ στην ανάγνωση του επόμενου βιβλίου.

[Anna Paragioudaki · Rating 5 out of 5]

Αρχικά το είχα βαθμολογήσει 3/5. Το διάβασα μέσα σε μία μέρα καθώς δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου αλλά το τέλος, αν και απρόσμενο, δεν ήταν αυτό που ήθελα. Εξου και τα 3 αστέρια. Εντούτοις όμως από χθες (6/1) που το τελειώσα δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι, οπότε πέτυχε να με κερδίσει ως αναγνώστη. Οπότε 5/5 χωρίς δεύτερη σκέψη.
Κάποια κεφάλαια θα μπορούσαν βέβαια να λείπουν αλλά αξίζει κάποιος να το διαβάσει.

[Marianna Flessa · Rating 4 out of 5]

🖌Ο Αγριότοπος είναι το πρώτο βιβλίο του John Killian που διάβασα και ομολογώ ότι ήταν μία τεράστια έκπληξη ο συγγραφέας για μένα. Η μικρή έρευνα που έκανα μου αποκάλυψε ότι παρά το ξενικό όνομά του είναι κάποιος, λέει, Έλληνας συγγραφέας, πολύ γνωστός, που γράφει βιβλία θρίλερ με ψευδώνυμο. Γιατί άραγε; Μυστήριο πυκνό καλύπτει την ταυτότητά του… Δεν μπορώ να πω, κάτι τέτοιες ιστορίες με τσιγκλίζουν πολύ και μου τραβούν το ενδιαφέρον ακόμα περισσότερο. Έχουμε, λέτε, μια ελληνική εκδοχή της Elena Ferrante; Θα δείξει! Διαβάζοντας τον Αγριότοπο προσπαθούσα να βρω κοινές συγγραφικές νόρμες με άλλους Έλληνες συγγραφείς που είχα διαβάσει. Να εδώ, αυτό το σημείο, θα μπορούσε να το έχει γράψει ο τάδε. Ή μήπως όχι;

🖌Ο Ντέμιαν Τζόουνς είναι ένας πολύ γνωστός συγγραφέας θρίλερ με ζόμπι… Θέλοντας να αλλάξει παραστάσεις, αποφασίζει να συμμετάσχει σε μία πεζοπορία που γίνεται σε μία από τις πιο δύσκολες διαδρομές του κόσμου. Ο Αγριότοπος είναι ένα μονοπάτι 100 μιλίων στα Απαλάχια Όρη του Μέιν των Ηνωμένων Πολιτειών. Για τον Ντέμιαν που θέλει ένα διάλειμμα από τη ζωή του και αναζητά καινούργια έμπνευση για τις νέες τους συγγραφικές απόπειρες, μοιάζει ιδανική η συγκυρία. Η ομάδα, που μαζί του θα επιχειρήσει το πέρασμα, αποτελείται από άλλους επτά πεζοπόρους. Αντιπροσωπεύουν μια ποικιλία χαρακτήρων που ο καθένας για τους δικούς του λόγους επέλεξε να κάνει τη δύσκολη διαδρομή. Όλοι τους είναι ενημερωμένοι για τις δυσχέρειες που κρύβει και είναι ανάλογα προετοιμασμένοι για δύσβατα μονοπάτια, για ανυπέρβλητα φυσικά εμπόδια αλλά και για τη μαγευτική φύση που θα γνωρίσουν. Θα είναι μια πρωτοφανής εμπειρία… Ή μήπως περιπέτεια;

🖌Μέχρι αυτό το σημείο, θα έλεγε κανείς ότι η ιστορία ρέει νορμάλ όπως τα ρυάκια της Διαδρομής των 100 μιλίων, του Αγριότοπου. Η φύση που περιγράφεται αναλυτικά, μαρτυρά μια μεγάλη έρευνα από την πλευρά του συγγραφέα. Τόσο ζωντανή, που μπορείς να δεις κομμάτια της μπροστά σου, φίλε αναγνώστη, και να τα θαυμάσεις. Η παρέα ξεκινά χαρούμενη: λουλουδάκια ανθίζουν, πουλάκια τιτιβίζουν… Αν και προοικονομείται στο μυθιστόρημα ότι η ηρεμία αυτή δεν θα κρατήσει πολύ, πέφτεις στην παγίδα σαν πρωτάρης! Βήμα με το βήμα, ο συγγραφέας δομεί μια ατμόσφαιρα που σιγά σιγά βαραίνει. Η ευχάριστη εκδρομή σύντομα θα γίνει ένας εφιάλτης. Δεν θα σας αποκαλύψω τι θα συμβεί αλλά θα σας πω το εξής: τα πουλάκια στα βάθη του Αγριότοπου ΔΕΝ τιτιβίζουν…

✅Το θρίλερ που μας εμπιστεύεται ο μυστηριώδης John Killian είναι ένα δυνατό page turner. Η ασταμάτητη αγωνία για το τι θα γίνει παρακάτω, σε συνδυασμό με μία πανέξυπνη χειραγώγηση των στοιχείων που θα οδηγήσουν στο τέλος της περιπέτειας μπορεί να σε κρατήσει ξάγρυπνο, φίλε αναγνώστη. Εμένα με κράτησε. Περπάτησα αρχικά με χαρά την Διαδρομή και με την αδρεναλίνη μου να αγγίζει το κόκκινο έφτασα να τρέχω με φρενήρεις ρυθμούς ανάμεσα στα δέντρα για να γλυτώσω στο τέλος. Στα υπέρ του βιβλίου το συγκλονιστικό φινάλε, που τίποτα δεν το μαρτυρούσε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Αξιόλογη δουλειά. John Killian, μπράβο σου! Πολύ καλό και συναρπαστικό! Περιμένουμε και ανάλογη συνέχεια!

Περισσότερα εδώ 👇👇👇👇:

https://vivliografika.blogspot.com/20...

[Giota]

Ο «Αγριότοπος» εκτυλίσσεται στο Μέιν, σε έναν αγριότοπο, όπου ο πρωταγωνιστής μας συγγραφέας Ντέμιαν Τζόουνς αποφασίζει να κάνει ένα 10ήμερο ταξίδι, ένα «σαφάρι», με μία παρέα που γνώρισε εκεί, στον Αγριότοπο των εκατό μιλίων. Αντιμέτωποι με την άγρια φύση, όπου χλωρίδα και πανίδα ήταν εχθρικά απέναντί τους, στη μέση της διαδρομής είχαν να αντιμετωπίσουν και άλλον ένα εχθρό: τους ανθρώπους- πουλιά..
Και αυτό το βιβλίο κυκλοφόρησε μέσα στη δίνη της καραντίνας και πραγματικά η αίσθηση διλήμματος που δημιουργεί είναι αν είναι χειρότερο να σε κυνηγά κάτι που βλέπεις ή να σε πολιορκεί κάτι που δε βλέπεις.
Και εκεί «αν θέλεις να σωθείς, πρέπει να το κάνεις μόνος σου, πρέπει να φτάσεις στα άκρα…»
Τί και αν «η Κόλαση είναι μια βαθύτερη, ψυχολογική ανάγκη των ανθρώπων ν’ αυτοτιμωρούνται, ένα ηθικο μπαχαρικό που δεν προσθέτει, αλλά αφαιρεί γεύση απ’ τη ζωή» για τον Ντέμιαν είναι «η επιδρομή του μέλλοντος στο παρόν».

https://www.clevernews.gr/telika-poio...

[ΑΝΝΑ]

Wtf did i just read?
Ναι.
Μια φορά ακόμα να διαβάσω αυτό το ξερό ναι, θα πετάξω το βιβλίο.
Η πλοκή φιδοσέρνεται σαν το Μονοπάτι που ξεκίνησε να διασχίζει -υποτιθεται για διασκέδαση - ο πρωταγωνιστής.
Ντέμιαν. Ταιριαστό όνομα.
Ωστόσο αν δεν ήταν τόσο μικρά τα κεφάλαια (147 σε 400 σελίδες????), θα το είχα αφήσει. Μονίμως το μυαλό ταξίδευε και αναγκαζόμουν να γυρίσω πίσω, γιατί δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ και να διαβάσω.
Δεν ξέρω αν έχασα τίποτα που δεν τα πήρα από την αρχή ή αν είναι αυτοτελείς οι ιστορίες.
Ελπίζω το πρώτο....

[Angelina Baxevani · Rating 4 out of 5]

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχει γραφεί από Έλληνα και δεν είναι μεταφρασμένο από κάποιον αμερικανό συγγραφέα . Κυλάει γοργά π.χ. σαν επεισόδιο του criminal minds. Από τη μέση και μετά οι στοχασμοί του βασικού ήρωα και η ας πούμε "παραίτηση" του μάλλον προσπαθούν να καθυστερήσουν την πλοκή . Το τέλος εντελώς αναπάντεχο και εκνευριστικό . Νιώθεις ότι "επένδυσες" σε λάθος άνθρωπο

[Konstantinos · Rating 4 out of 5]

*4,5 / 5 για την ακρίβεια.
Απροσδόκητα ωραία γραφή και παρόλο που ήμουν δύσπιστος για το εάν είναι page turner - κάτι που αναφερόταν σε διάφορες κριτικές -, τελικά είναι ο ορισμός του. Σίγουρα μου θύμισε κάτι σε Lovecraft, Poe, Golding, S. King..μάλλον κάποιος ξέχασε το blender ανοιχτό..

[kostas vamvoukakis · Rating 3 out of 5]

Έκανα πάρα πολύ καιρό να το τελειώσω λόγω μεγάλου readers block... Δεν είναι κακό... Μέχρι ένα σημείο είναι πάρα πολύ καλό θα έλεγα... Αλλά... Χάνει το έλεγχο του ενδιαφέροντος για να βγάλει κάτι όχι τετριμμένο.... Εχουμε ξαναδιάβασει ανάλογα βιβλία...

[Maria Rai · Rating 2 out of 5]

Πρωτότυπο τέλος, ναι.
Αλλά κουραστικό, συνεχείς ανούσιες σκέψεις και χωρίς να προκαλεί κανένα ενδιαφέρον για τους χαρακτήρες, οι οποίοι όντως είναι σαν να βγήκαν από b-movie. Κρίμα, περίμενα κάτι πιο ενδιαφέρον.

[Xenia Sideri · Rating 5 out of 5]

Απίστευτο!

[Vasilis Triantafillou · Rating 1 out of 5]

Δεν κατάφερα να το τελειώσω.Βαρετο

[Ιωάννα Λ · Rating 2 out of 5]

Καλές και γλαφυρες οι περιγραφές αλλά πολύ αργό χωρίς ενδιάμεσες κορυφώσεις να σου κρατούν το ενδιαφερον. Νομίζω ότι το τέλος του ήταν προβλέψιμο τουλάχιστον για μένα. 2.5/5

[Ekkli · Rating 2 out of 5]

Σαφώς καλύτερο από το πρωί, εξού και τα 2 αστέρια.