"Το ημερολόγιο ενός δολοφόνου", εκδόσεις Bell.
Μπορεί να μην ανήκει ακριβώς στην αστυνομική νουάρ λογοτεχνία, όμως η μαυρίλα της ιστορίας και η σκοτεινή ατμόσφαιρα μου άφησαν μια τέτοια αίσθηση.
Όπως φανερώνει και ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης, έχουμε να κάνουμε με την έγγραφη εξιστόρηση της ζωής ενός διαταραγμένου νεαρού άντρα, από τότε που ήταν μικρό παιδί μέχρι την στιγμή που έκανε τον πρώτο του φόνο, γεγονός που τον οδήγησε σε πολλούς περισσότερους και σε μια διπρόσωπη ζωή. Διαβάζουμε το ημερολόγιο του κατά συρροήν δολοφόνου Γουίλιαμ "Μάκερελ" Μπάρτον, που αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο πολλά σημαντικά γεγονότα των παιδικών και εφηβικών του χρόνων και στη συνέχεια όλων των φόνων και της ζωής που έκανε όταν μεγάλωσε. Πρόκειται για έναν τύπο που στους υπόλοιπους ανθρώπους φαίνεται ένας μάλλον συμπαθητικός και αδιάφορος άντρας, κατά βάθος όμως κάτι δεν πάει καλά μαζί του. Αυτό το κάτι είναι οι εντελώς τυχαίοι, άγριοι και συνάμα παστρικοί φόνοι απέναντι σε γυναίκες και άντρες και η διαφορετική κοσμοθεωρία του απέναντι στην ζωή και τον θάνατο, την ευτυχία και την δυστυχία.
Την ιστορία θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω ακόμα και ως κωμικοτραγική, μιας και κάποια σημεία είναι αρκετά ανάλαφρα παρά τις δυσάρεστες στιγμές. Η πλοκή δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις, διαβάζεται όμως με ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Τον κεντρικό χαρακτήρα δύσκολα θα τον συμπαθήσει κανείς, λόγω των εγκλημάτων του, όμως δεν μου φάνηκε και εντελώς αντιπαθητικός. Η γραφή είναι πολύ καλή και ευκολοδιάβαστη, βοηθάει στην γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου. Αυτά τα ολίγα. Δεν πρωτοτυπεί, όμως σίγουρα ψυχαγωγεί. Προσωπικά πέρασα πολύ καλά.