Στη πόλη του Γκρίν Φολς, η δεκαοχτάχρονη Μέριλιν Φόγκς αποκτά πρόσβαση στο Σκοτεινό Ιστό (Dark Web) όπου γνωρίζεται με έναν άγνωστο ο οποίος της συστήνεται ως Μωβ. Μετά τη διαδικτυακή τους συνομιλία, η κοπέλα αντιλαμβάνεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και αποφασίζει να διακόψει. Εκείνος δεν το αποδέχεται και ένα τρομακτικό παιχνίδι γάτας και ποντικού ξεκινάει. Ένας εφιάλτης ο οποίος θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για τη Μέριλιν όσο και για το κοντινό της περιβάλλον. Μια ανατριχιαστική ιστορία εμπνευσμένη από τις πασίγνωστες ιστορίες creepypasta για το Dark Web που σίγουρα θα σας καθηλώσει.
Το «Μωβ» είναι το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από τον Μηνά Τσαμπάνη μετά την (πολύ ενδιαφέρουσα) «Θλιμμένη Πριγκίπισσα των Ωκεανών». Και αυτή τη φορά πέρασα εξαιρετικά με το βιβλίο του, καθώς το «Μωβ» πραγματεύεται σημαντικά και επίκαιρα θέματα. Συγκεκριμένα, βλέπουμε πόσο δύσκολες είναι οι σχέσεις μεταξύ γονιών και παιδιών που βρίσκονται στο στάδιο της ενηλικίωσης, νεανικές φιλίες να δοκιμάζονται, ενώ τη μερίδα του λέοντος την κερδίζει το αβέβαιο ταξίδι της νεαρής πρωταγωνίστριας στον άκρως επικίνδυνο κόσμο του Σκοτεινού Ιστού. Η ιστορία μάλιστα εξελίσσεται και στην Αμερική, την οποία και θεωρώ πολύ ταιριαστή στις ανάγκες τις ιστορίας.
Ο αναγνωστικός ρυθμός του βιβλίου είναι γρήγορος, (με παρέσυρε και το τελείωσα μέσα σε δύο μέρες), ενώ η νεαρή πρωταγωνίστρια μού έγινε γρήγορα συμπαθής ακριβώς επειδή συμπεριφέρεται όπως τα περισσότερα κορίτσια της ηλικίας της.
Νομίζω ότι ακριβώς για τους ανωτέρω λόγους, το «Μοβ» θα βρει τον δρόμο του και σε νεότερα άτομα.
Το πρώτο ‘’καραντινάτο’’ ανάγνωσμα του δεύτερου (και ευελπιστώ τελευταίου) lockdown είναι το ‘’Μοβ-Το Χρώμα της Λύπης’’ από τον Μηνά Τσαμπάνη και τον Εμμανουήλ Κομπάνη. Πρόκειται για μία σύγχρονη ιστορία που μας δείχνει τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει η ψηφιακή δραστηριότητα στον πραγματικό κόσμο. Μας παρουσιάζει πόσοι κίνδυνοι ελλοχεύουν στην σκοτεινή άβυσσο της σβηστής οθόνης. Φυσικά, από την αρχή τρέφουμε συμπάθεια για το πρόσωπο της Μέριλιν που παγιδεύεται στον ιστό που ύφαινε ο χρήστης Μωβ. Σε ορισμένα σημεία η γλώσσα είναι πιο σκληρή και τραχιά αλλά αντικατοπτρίζει το ζοφερό κλίμα. Σίγουρα το βιβλίο δεν απευθύνεται μόνο στους εφήβους αλλά και στους γονείς που πρέπει να έχουν ανοικτή τη γέφυρα επικοινωνίας για να εξασφαλίσουν την ποιοτική στάση των παιδιών τους στον ψηφιακό κόσμο. Ενδιαφέρουσα βρήκα και την παράλληλη ιστορία του Μάρκου γιατί προσπαθούσα να δω που τέμνεται με το κεντρικό στόρυ και σοκαρίστηκα με την εξήγηση. Αλλά το μεγαλύτερο σοκ μου προκάλεσαν οι τελευταίες σελίδες με το καλοζυγισμένο σασπένς και ο επίλογος. Σίγουρα θα μεσολαβήσουν λίγες μέρες για να αποδιώξω το χρώμα της λύπης. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ζενίθ.
Μοβ. Το Χρώμα της Λύπης. Κάπου στην Αμερική, η ζωή της Merilin Foggs αλλάζει ριζικά όταν αποφασίζει να περιπλανηθεί στο Σκοτεινό Ιστό του διαδικτύου. Από τότε, όλα όσα ήξερε το ασήμαντο σπουργιτάκι χαμηλής αυτοεκτίμησης, τα βλέπει πλέον διαφορετικά. Τα οικογενειακά προβλήματα την ωθούν στο να αποζητά λίγη προσοχή. Ακόμα κι η ελάχιστη διαφορά την οδηγεί όλο και πιο κοντά στα άκρα.
Μια εξίσου συγκινητική (αλλά για διαφορετικούς λόγους) ιστορία, εκείνη της πρωταγωνίστριας σε αυτό το εφιαλτικό σενάριο που ο καθένας μας θα μπορούσε να αντιμετωπίσει. Μια ιστορία τρόμου, η οποία πραγματεύεται με έναν αληθινό παράγοντα. Από τις Εκδόσεις Ζενίθ.
Το ατελείωτο άγνωστο την προκαλούσε να κάνει εκεί τη βουτιά της με έναν τρόπο τόσο ελκυστικό, που κατάφερνε να κάμψει οποιανδήποτε αντίσταση.
Γκριν Φολς. Τόπος διαμονής της Μέριλιν, με τη δεσποτική, υστερική μητέρα της και την μικρή της αδερφή, Σούζαν. Παιδί χωρισμένων γονιών. Η σχέση μαμάς/κόρης, όχι πολύ καλή, μετά το διαζύγιο. Μοναδική της φίλη η Cate Melisa Cortbright. Η Κέιτ δίνει στη Μέριλιν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, το TOR, για εγκατάσταση στον υπολογιστή. Μετά το τέλος της, η Κέιτ θα περιηγηθεί στον Βαθύ Ιστό για ν’ ανακαλύψει έναν διαφορετικό κόσμο. Επικίνδυνα σαγηνευτικό. Ή σαγηνευτικά επικίνδυνο… Δε θ’ αργήσει θα συνδεθεί σε ένα διαδικτυακό φόρουμ και θ’ αρχίσει να συνομιλεί με έναν άγνωστο. Η Μέριλιν θα ανακαλύψει ότι ο άγνωστος PUrPLE ήρθε για να μείνει, για να εισβάλλει με το έτσι θέλω στην καθημερινότητά της, για να στοιχειώσει τη ζωή της. Οι συνέπειες; Τρομαχτικές. Έκτοτε δεν θα είναι τίποτα ίδιο…
Μοβ εφιάλτες καραδοκούν…
Μοβ. Από τη φύση του ένα σκοτεινό χρώμα αλλά σε αντίθεση με το μαύρο, σου δίνει μια μικρή ιδέα. Σαν να σου αποκαλύπτει την κορυφή ενός κοφτερού και άκρως επικίνδυνου παγόβουνου…
Ας κοιτάμε τους βυθούς. Μη μένουμε μόνο στην επιφάνεια της θάλασσας.
Με πρόσβαση πλέον στον ανώνυμο Σκοτεινό Ιστό, η ηρωίδα μπαίνει σε μια σελίδα γνωριμιών και αρχίζει επικοινωνία με κάποιον Μοβ. Κατά την διάρκεια της συνομιλίας τους η κολακευμένη μεν, μπερδεμένη δε Μέριλιν (LILA) καταλαβαίνει ότι κάτι παράξενο συμβαίνει οπότε αποφασίζει να διακόψει την συνομιλία τους, πράγμα διόλου εύκολο, αφού ο Μοβ δεν το δέχεται.
Ήταν σε δίλημμα. Θυμόταν την προειδοποίηση της Κέιτ να κόψει τα πάρε δώσε με αυτόν τον άγνωστο. Δεν τον ήξερε καν. Από την άλλη όμως, αυτός ο άγνωστος την είχε προσέξει και ήθελε ν’ ανοίξει έναν δίαυλο επικοινωνίας μαζί της, χωρίς να δώσει το παραμικρό ίχνος σημασίας στην εξωτερική της εμφάνιση.
Άραγε πόσες πιθανότητες να υπήρχαν να ξαναβρεθεί κάποιος άλλος που θα ήθελε να μιλήσει μαζί της και να της έδινε λίγη σημασία;
Η Μέριλιν Φογκς καλείται να αντιμετωπίσει τις επικρίσεις της αυταρχικής, αιχμηρής και ενίοτε ψυχαναγκαστικής μητέρας της, η οποία προσπαθεί όμως με τη σειρά της να βάλει την οικογένειά της σε μια νέα ισορροπία μετά το χωρισμό της από τον σύζυγό της, Τζωρτζ. Η Μέριλιν είναι ένα καλό παιδί, πολύ καλή μαθήτρια, με πολλές αρετές που δε λαμβάνονται υπ’ όψιν δεδομένων των συνθηκών.
Η Κόνστανς εξαπέλυε μίσος και αρνούνταν να παραδεχτεί ότι ο αυστηρός και αδιάλλακτος τρόπος που είχε επιλέξει να διαπαιδαγωγήσει τις κόρες της ήταν αναποτελεσματικός.
Το λεκτικό σφυροκόπημα δεν είχε τελειωμό.
Φυσιολογική παρέκκλιση;
Κάπου εκεί αποφασίζει να κάνει το πρώτο της λάθος. Τα λάθη μάς διδάσκουν πού μπορούμε να βρούμε το σωστό; Πόσο βάση έχει αυτό;
Η επιστήθια φίλη της, η Κέιτ, είναι η έκφανση του: Κοίτα τον βυθό της ψυχής, μπορεί να βρεις θησαυρούς.
Στην εφηβική ηλικία, και σε αντιπαράθεση με τους γονείς, οι νέοι είναι πιο ευάλωτοι, πιο δεκτικοί να πράξουν κάποια λάθος κίνηση, μια εφόρμηση στο άγνωστο εν θερμώ.
Η ματιά της αιχμαλωτίστηκε από ένα μοβ πλαίσιο. Στο κέντρο του μια καρδιά χτυπούσε τόσο ρυθμικά που της συνέπαιρνε τον λογισμό. Κλίκαρέ με!
«Τι έχουμε εδώ;» σιγομουρμούρισε μαγνητισμένη.
Το χέρι της έπιασε το ποντίκι. Ο κέρσορας κατευθύνθηκε προς το μοβ πλαίσιο και ο δείκτης της ήταν έτοιμος να πατήσει το εικονίδιο, όταν ένιωσε μια μικρή ανατριχίλα στα χέρια. Σαν κάποιος, κάτι να την προειδοποιούσε να απομακρύνει τον κέρσορα μακριά από αυτό το εικονιδιάκι και να κάνει αλλού αναζήτηση.
Η θέα του χρώματος όμως ήταν εθιστική. Δεν είχε ξαναδεί άλλο τόσο ελκυστικό μοβ όπως εκείνο που αντίκριζε εκείνη τη στιγμή. Και αλίμονο… Ήταν… Ήταν το αγαπημένο της χρώμα.
Μοβ απειλές. Το χρώμα της απόλυτης λύπης… Ή του φόβου;
Κάπως έτσι, αρχίζει ένας εφιάλτης και για την Μέριλιν και για την οικογένειά της. Η περιπέτεια της νεαρής Μέριλιν έχει απρόβλεπτες εξελίξεις για την ίδια αλλά και τους οικείους της.
Θα μπορέσει η Μέριλιν να προστατευτεί από την επέλαση του Μοβ;
Το ανάγνωσμα εξελίσσεται σελίδα-σελίδα, η αγωνία ισορροπεί με το ενδιαφέρον, γεμάτο αλήθειες, γεμάτο συναισθήματα και μηνύματα για τη φιλία, την οικογένεια, την αγάπη. Ο ρόλος της οικογένειας, τα ζητήματα φιλίας, η ισότητα των φύλων σε έναν εργασιακό, ανδροκρατούμενο χώρο, η εξαντλητική “υπερδουλειά” του νοσηλευτικού προσωπικού.
Δύσκολες είναι οι σχέσεις παιδιών/γονιών -ειδικά στην ενηλικίωση-, όπου νεανικές φιλίες δοκιμάζονται. Όπως και σχεδόν τα πάντα…
Ήταν σαν να περπατούσε σε ένα τεντωμένο σχοινί με ξεφτισμένες άκρες και ��πό στιγμή σε στιγμή κινδύνευε να βρεθεί στο κενό.
Βυθίστηκα μέσα του. Με κατάπιε και το κατάπια με βουλιμία. Η ευφάνταστη ιστορία τρόμου δίνεται σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, με πλούσια και γλαφυρή περιγραφή, σαν βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Είναι καλογραμμένη και επίκαιρη. Με ελάχιστες λεπτομέρειες πληροφοριακού χαρακτήρα για το εν λόγω Dark Web (δυστυχώς!). Διαβάζεται πανεύκολα. Με στρωτή γραφή και σύγχρονο παλμό, κόβει την ανάσα. Ο ρυθμός της φρενήρης και μια πρωταγωνίστρια που κερδίζει αμέσως τις συμπάθειες. Φέρνει σε King και Ketchum, συνεπαίρνει και καθηλώνει. Κάπου, κάπως, κάποτε, σαν να μυρίστηκα ποιος πραγματικά κρυβόταν πίσω από κάθε ρόλο. Μην μισήσετε το συγγραφικό φινάλε!
Κυριαρχεί το δράμα στο βιβλίο, με τραγικές πινελιές σε κάθε σκηνή, ακόμα και στις πιο τρυφερές. Ταυτίζεσαι τόσο ως γονέας αλλά και ως έφηβη Μέριλιν. Χαρακτηρίζεται από αληθοφάνεια και αμεσότητα.
Παραδέχομαι ότι σε πόνεσα με τα λόγια μου. Θέλω να ξέρεις όμως ότι αν κι εσύ με πόνεσες, τα λόγια που μου είπες σε εκείνη την αποθήκη δεν θα τα ξεχάσω ποτέ. Ίσως αυτά τα λόγια καταφέρουν να με φέρουν κοντά σου και πάλι. Για την ώρα όμως θα παλέψω να αποδείξω σε όλους και ιδίως στον ίδιο μου τον εαυτό ότι αξίζω να υπάρχω.
Θα ήθελα κι άλλες λεπτομέρειες ανάμεσα στη σχέση των δυο φίλων, καθώς και με τη μητέρα της νεαρής πρωταγωνίστριας.
Σαν ιστορία της διπλανής πόρτας. Αναπάντεχη και συγκλονιστική. Η γραφή, οι πληροφορίες και οι περιγραφές σε ωθούν να συμπάσχεις με τους ήρωες. Προσοχή! Το εξώφυλλο δεν σε προϊδεάζει καθόλου για ό, τι ακολουθήσει.
Γιατί δύο 18χρονες φίλες θέλουν να διεισδύσουν στον Σκοτεινό Ιστό και να μπλέξουν σε έναν αδιανόητο εφιάλτη;
Η σκληρότητα και οι διαφορετικές αφηγήσεις που συνδέονται περίπλοκα, σοκάρουν. Συνηθισμένες εκρήξεις εφηβείας. Εδώ όμως ξεφεύγουν και γίνονται άκρως επικίνδυνες.
Γνωρίζεις τι κρύβεται πίσω από κάθε οθόνη υπολογιστή; Κι αν γνωρίζεις, πόσο καλά είσαι προετοιμασμένος να το αντιμετωπίσεις;
Οι περισσότεροι από μας έχουμε παιδιά. Τι είναι τελικά το διαδίκτυο και για ποιους λόγους μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει ώστε να προκαλέσει κακό; Το Μοβ ταρακουνά συθέμελα κι εκτοξεύει στα ύψη κάθε γονική φοβία. Στο YouTube υπάρχουν πολλές αφηγήσεις για το Σκοτεινό Διαδίκτυο. Πρόκειται για έναν αληθινό κίνδυνο, μπορεί πραγματικά να συμβούν αυτά που περιγράφονται στο βιβλίο…
Τα τέρατα υπάρχουν και μας μοιάζουν. Ελλοχεύουν πάντα στο σκοτάδι… Δεν υπάρχει μεγαλύτερο και πιο άγριο θηρίο απ' τον άνθρωπο.
Μάλκολμ Στεήν. Ένας άνθρωπος που έχει βαρεθεί τη γυναίκα του και τη δουλειά του, ώσπου γνωρίζει τη Ντάνι Καλτμέην κι αποφασίζει να τα αλλάξει όλα.
Δυο παράλληλες ιστορίες. Λιτές περιγραφές, απλό, “εφηβικό” λεξιλόγιο, που σε μπάζει στην καρδιά της υπόθεσης και δε θέλεις να αφήσεις το βιβλίο μέχρι την τελευταία σελίδα του. Με έντονα συναισθήματα να σε κατακλύζουν. Στα συν; Η ευανάγνωστη γραμματοσειρά έκδοσης -αν και θα ήθελα καλύτερη φιλολογική επιμέλεια σε κάποια σημεία. Επίσης, οι συγγραφείς -ξαδέρφια- δε διστάζουν να κάνουν χρήση ιατρικής ορολογίας από την πείρα του ενός -σίγουρα-, χωρίς να χάνουν τον αναγνώστη. Παρακολουθώ την εξέλιξη της πένας του Μηνά Τσαμπάνη. Αυτή εδώ μοιάζει να είναι η κορυφαία του λογοτεχνική στιγμή ως τώρα. Το ταλέντο του επίσης στο σκιτσάρισμα είναι απαράμιλλο. Αγαπώ Minerboh.
Η τραγική του ζωή ήταν γεμάτη εσωστρέφεια, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις και αλλεπάλληλα λάθη. Δεν έμαθε ποτέ να διεκδικεί αυτό που επιθυμούσε. Μόνο στο τέλος της ζωής του κατάφερε να έρθει αντιμέτωπος με τα τρωτά σημεία του εαυτού του και αυτήν την ανακάλυψη την όφειλε σε εκείνη που λάτρεψε και τον σημάδεψε όσο καμία άλλη.
Από τα πρώτα κεφάλαια είχα βρει το θέμα πολύ ενδιαφέρον και την ανάπτυξή του ελκυστική κι εθιστική. Το διαδίκτυο και οι παγίδες που κρύβει. Ο τρόμος είναι διάχυτος για όλα αυτά που δε σου λέει. Για όλα αυτά που σε αφήνει να φανταστείς. Τα χειρότερα σενάρια φαντασίας. Αγωνία στο κατακόρυφο και ανατριχίλες που σηκώνουν την τρίχα.
Dark Web. Πόσα μυστικά κρύβει; Πόσα παιχνίδια διαστροφής; Πόσο επικίνδυνο είναι για τους έφηβους;
Στα άδυτα του διαδικτύου, στις εικονικές κακοτοπιές. Όταν μια λάθος επιλογή, κοστίζει πολύ ακριβά τελικά. Κι ας είσαι εντός των πυλών σου.
Πλησίασε στην οθόνη κι εστίασε στο πρόσωπό της για να παρατηρήσει κάθε λεπτομέρεια. Ναι. Αυτή ήταν η ιδανική που θα έδινε νόημα στην άδεια του ζωή με ή χωρίς τη θέλησή της.
Οι επιλογές και οι ευθύνες των γονιών. Τι αντιμετωπίζουμε; Η χρήση της τεχνολογίας εγκυμονεί και κινδύνους. Η καθημερινή ενασχόληση με το διαδίκτυο έχει συνέπειες στα παιδιά μας, που δε δείχνουν όση προσοχή χρειάζεται και ξεχνούν τις συμβουλές. Με το διαχρονικό αυτό πρόβλημα καταπιάνονται οι συγγραφείς. Σε μια γρήγορη και καταιγιστική κι ανατρεπτική ιστορία, οι κύριοι Τσαμπάνης και Κομπάνης στήνουν ένα σκοτεινό παραμύθι σκέψεων και προβληματισμών. Η ζωή είναι ένα συνονθύλευμα ρίσκων. Για να πετύχεις τον στόχο σου ή να βιώσεις κάτι που επιθυμείς διακαώς, πρέπει να τα παίρνεις. Η αυλαία γλυκόπικρη, που θα εύχεσαι να μην είναι αληθινή.
Θετικά -Η ανάγνωση κυλά πολύ γρήγορα κι είναι κάτι που εκτιμώ στα βιβλία. -Το τέλος ήταν μη αναμενόμενο. -Ρεαλιστικό χωρίς υπερβολές.
Αρνητικά -Αν και δεν μου αρέσουν οι πολλές περιγραφές στα βιβλία, θα ήθελα να είχε μερικές. Όλη η αφήγηση είναι σε εσωτερικούς χώρους και δεν μου δημιούργησε καμία εικόνα εξωτερικού χώρου, ώστε να μπω στο κλίμα του εξωτερικού. -Κάποιες φορές η μικρή αδερφή φαινόταν να μην υπάρχει μέσα στο σπίτι κι αυτό μείωνε την αληθοφάνεια της αφήγησης σε εσωτερικό χώρο.
Είναι από τις λίγες φορές που θέλω να παραθέσω και δύο πράγματα που μου έκαναν εντύπωση. Θετικό -Ο συγγραφέας είναι ένας πάρα πολύ ευγενικός άνθρωπος και δέχτηκε με ειλικρίνεια όταν του είπα την άποψή μου (κάτι υποκειμενικό φυσικά). Αρνητικό -Tο εξώφυλλο, νομίζω, πως δεν πετυχαίνει το σκοπό του. Δεν συνάδει με το περιεχόμενο του βιβλίου κι ίσως να το καταδικάζει εμπορικά.
Το μωβ δεν είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Η λύπη δεν είναι το αγαπημένο μου συναίσθημα. Το μωβ συμβολίζει τη δύναμη, την αριστοκρατία, την πολυτέλεια, και τη φιλοδοξία. Αντιπροσωπεύει τον πλούτο και την εκκεντρικότητα και θέλησα να μάθω πώς γίνεται ταυτόχρονα να συνδέετε με τη λύπη.
Πριν ξεκινήσω να μιλωυ για αυτό το βιβλίο και τις σκέψεις που, μου προκάλεσε θα ήθελα να αναφερθώ στο εξώφυλλο. Το συγκεκριμένο εξώφυλλο δεν αντικατοπτρίζει την ιστορία του βιβλίου ούτε στο 1%. Θεωρώ ότι το εξώφυλλο είναι ο μαγνήτης του βλέμματος, το κλικ του αναγνώστη με το μυθιστόρημα. Το συγκεκριμένο θα μπορούσε να σταθεί σε ερωτική, συναισθηματική ιστορία. Όχι στην ιστορία που περιέχει το μυθιστόρημα. Πολύ μεγάλο φάουλ του εκδοτικού. Έχω μιλήσει με συγγραφείς και πολλοί εκδοτικοί ( όχι όλοι) θεωρούν ότι μία γυναίκα και ένα τοπίο σε ένα εξώφυλλο αποφέρει μεγαλύτερο κοινό, συμφωνώ εν μέρει αλλά διαφωνώ κιόλας. Και ο συγκεκριμένος τύπος εξωφύλλου με την ιστορία του είναι ένας κακός συνδυασμός.!
Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα μου προκάλεσε πολλά ερωτηματικά. Ερωτηματικά που κλείνουν περισσότερο ως προς τον τρόπο που αποφάσισε το συγγραφικό δίδυμο να προσεγγίσει την επίλυση του θέματος που καταπιάνονται.
Το μυθιστόρημα αυτό ανήκει στην κατηγορία της λογοτεχνίας του κοινωνικού. Απασχολεί τους ήρωες του και τους φέρνει αντιμέτωπους με το σκοτεινό διαδίκτυο ( dark web). Αυτό το κομμάτι είναι ο πυρήνας του. Είναι όμως και η αφετηρία που στην πορεία γίνεται ένα συνονθύλευμα από ακραίες καταστάσεις που έρχονται αντιμέτωποι οι ήρωες του βιβλίου.
Βασικά κοινωνικά συστατικά, του βιβλίου είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Πιο συγκεκριμένα, σχέση μητέρας - κόρης, σχέση μητέρα & πατέρα- παιδιών, σχέση φίλων αλλά κυριότερα σχέση εμπιστοσύνης χωρίς φόβο για την ειλικρίνεια και φόβο της συνέπειας
Δύο φίλες. Δύο καταπιεσμένες έφηβες. Η μία περισσότερο από την άλλη. Ένας επικίνδυνος διαδικτυακός κόσμος. Στη μέση η γοητεία του που στον επίλογο του γράφει τον εφιάλτη του.
Ένα καθαρά κοινωνικό μυθιστόρημα, πού όμως κατά την ανάγνωση μεταμορφώνεται σε βιβλίο δράσης, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας! Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα που με απασχόλησε σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης: Γιατί θα πρέπει σε ένα λεπτό ρεαλιστικό κοινωνικό ζήτημα να υπάρχει η υπερβολή; Είναι ένα βιβλίο που είναι άκρως ρεαλιστικό. Ένα βιβλίο που δε θα έπρεπε να έχει ψήγμα υπερβολής.
Με προβλημάτισε πολύ αυτό το χαρακτηριστικό στο βιβλίο. Συζητώντας με φίλους αναγνώστες, η πάντηση πολλών ήταν ότι ίσως αυτό έγινε για, να ευαισθητοποιηθεί ο ενήλικας αναγνώστης. Έβαλα και αυτό το ενδεχόμενο στο μυαλό μου , αλλά δε με έπεισε.
Είναι ένα θέμα που από μόνο του θα έπρεπε να ευαισθητοποιεί τους ανθρώπους. Είναι ένα θέμα που προκαλεί βαθιά ενσυναίσθηση. Για εμένα κάποια σημεία του βιβλίου, " κακοποίησαν" την αλήθεια του θέματος. Το μωβ θα έπρεπε να είναι ένα βιβλίο που αφυπνίζει με την αλήθεια του, και όχι με επίκληση στο συναίσθημα πλάθοντας σενάρια και εικόνες επιστημονικής φαντασίας.
Σε τέτοια ζητήματα, δε θα πρέπει να παρακαλάμε για ενσυναίσθηση. Έχοντας ακούσει ανά τον κόσμο στις ειδήσεις για θύματα του σκοτεινού διαδικτύου, έχοντας σοκαριστεί από ειδήσεις που φτάνουν στα αυτιά μας, για μάνες που δεν ξανά πήραν ποτέ πίσω τα κορίτσια τους, για παιδιά που έχασαν την αθωότητα τους, για παιδιά που κάθε μέρα πέθαιναν παρόλο που κατάφεραν να σωθούν. Όχι! Ένα τεράστιο όχι. Καμία υπερβολή δεν του ταιριάζει. Του ταιριάζει μόνο η σκοτεινή του αλήθεια. Σκοτεινό διαδίκτυο. Δεν έχει φως, δεν έχει ελπίδα. Έχει μόνο σκοτάδι, και κανένα σκοτάδι δε γεννήθηκε από υπερβολή πάρα μόνο από την αλήθεια.!
👁️ Ψυχογραφημα ηρώων.! Αυτό το στοιχείο για μένα είναι ελλειπείς κατά μία έννοια. Στην αρχή της ιστορίας, το ψυχογράφημα των εφήβων γίνεται εις βάθος, μετά το τέλος του λαβύρινθου, είναι ελλειπείς. Θα ήθελα να δω την κάθε γωνιά της ψυχής τους, το πώς νιώθουν, τα συναισθήματα τους, τις σκέψεις τους. Υπάρχουν αλλά είναι ξωφαλτσα και φαίνονται ( στα δικά μου μάτια) ως κάτι δευτερεύων στην ιστορία.
👁️ Αγωνία & δράση. Υπάρχουν διάχυτα και τα δύο στοιχεία καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Είναι αλληλένδετα και κάποιες φορές σου κόβουν την ανάσα. Σε συνδιασμό με την ταραχώδη ατμόσφαιρα συμβάλουν δίνοντας ένα διαφορετικό "όπλο"στην ιστορία του βιβλίου.
Σε γενικές γραμμές είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο. Σίγουρα καταπιάνεται με ένα μείζον θέμα, και έχει προοπτικές για να γίνει ακόμη καλύτερο μυθιστόρημα, αν εξαιρέσουμε τα στοιχεία που για μένα ήταν μεγάλο φάουλ. Σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο που μένει αδιάφορο, και στο τέλος η ανατροπή αποζημίωνει τον αναγνώστη. Μία πολύ ιδιαίτερη ματιά στο ταλέντο των δύο συγγραφέων στην λογοτεχνία φανταστικού και τρόμου. ☺️
Ακόμα ένα δυνατό βιβλίο. Ένα βιβλίο που αρχικά θα το χαρακτήριζα εκτός των αναγνωστικών μου προτιμήσεων (Φανταστικό). Κι όμως είναι αγωνιώδες, τρομακτικό και καθόλα επίκαιρο. Πραγματεύεται την ιστορία μιας έφηβης που χειρίζεται επιπόλαια το διαδίκτυο, πέφτει σε λάθος άνθρωπο και... Η συνέχεια στο δυναμικά δοσμένο βιβλίο των Τσαμπάνη-Κομπάνη. Ξέρω, ξέρω, το θέμα είναι κλισέ. Και τι έγινε; Προσωπικά με κράτησε τόσο που το διάβασα σε δυο μέρες. Μονορούφι. Καταιγιστικός ρυθμός ο οποίος δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Ακόμα και τα ιντερλούδια έδεναν αρμονικά στην πλοκή και είχαν τη δική τους αίγλη. Βιβλίο γροθιά για την επιπολαιότητα με την οποία οι έφηβοι χειρίζονται το διαδίκτυο καθώς και τα προσωπικά τους δεδομένα. Ιδιαίτερα οι ανήλικοι. Υπάρχουν καρχαρίες εκεί έξω και καμιά φορά βγαίνουν ακόμα και στη στεριά για να κατασπαράξουν τα θύματά τους. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από τους νέους ιδιαίτερα, αλλά και από γονείς. Διότι όσο έξυπνους κι αν θεωρούμε τους εαυτούς μας, οι άριστοι χειριστές του διαδικτύου (κανονικό, βαθύ, σκοτεινό) είναι πολύ πιο έξυπνοι και το θέμα είναι μη στοχοποιηθούμε. Από εκεί και πέρα, το βιβλίο έχει κάποια ελάχιστα θέματα επιμέλειας, ενώ σε κάποια σημεία όσον αφορά την πλοκή έχω τις ενστάσεις μου (θέματα πειστικότητας). Δεν θα ξενίσουν τον μέσο αναγνώστη, μπορεί απλά να αναρωτηθεί. Το γράφω αυτό στην κριτική, διότι το βιβλίο θα μπορούσε να το θάψει κάποιος με αφορμή αυτά τα θεματάκια, αλλά για μένα μετράει η ευχαρίστηση της ανάγνωσης η οποία ήταν μεγάλη. Στα συν το φοβερό τέλος... Βαθμολογία (στην 17βάθμια προσωπική μου κλίμακα): 8/11 το πόσο μου άρεσε. 2/3 η απήχηση στον μέσο αναγνώστη καθώς και το τι προσφέρει στην ελληνική λογοτεχνία. Υψηλή βαθμολογία στον συγκεκριμένο τομέα διότι το βιβλίο είναι καμπάνα για γονείς και παιδιά. Δοσμένη στην υπερβολή μεν αλλά καμπάνα. Επίσης διαπραγματεύεται ένα θέμα που απασχολεί πολλούς. Είναι ευκολοδιάβαστο. 1/3 η σχέση αξίας-τιμής. Εδώ δυσκολεύτηκα πολύ: Από τη μία είναι όλα αυτά που έγραψα πιο πάνω, από την άλλη έχουμε μια τιμή 13,5 ευρώ. Δε λέω, για 453 σελίδες θα μπορούσε να είναι και παραπάνω. Εδώ όμως είναι και το θέμα μου. 453 σελίδες για ένα κείμενο 65000-70000 λέξεις; Όταν κάποιες άλλες εκδόσεις θα μπορούσαν να το βγάλουν στις μισές σελίδες και με τιμή γύρω στα 10 ευρώ; Όταν κάθε σελίδα κειμένου έχει 150-200 λέξεις μέσο όρο ενώ η μέση έκδοση έχει300-350; Πραγματικά θα το προτιμούσα μικρότερο σε σελίδες και τιμή. Το περιεχόμενο όπως είπα, αξίζει. Σύνολο 11/17.
1ον να πω ότι αυτό το εξώφυλλο μου φαίνεται τόσο μυστηριώδες αλλά και παραμυθένιο μαζί! 2ον άργησα να γράψω κριτική γιατί είχα πάθει ενα μικρο-σοκ και από το τέλος του βιβλίου αλλά και από όλη την πλοκή
Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο από ένα creepypasta που αφορά τον Σκοτεινό Ιστό (Dark Web). Λοιπόν άλλο είναι όμως να έχεις διαβάσει απλά την ιστορία και άλλο να διαβάζεις ένα ολοκληρωμένο βιβλίο πάνω σε αυτό. Το αποτέλεσμα; Τρομακτικό αλλά με την καλή έννοια! Πολύ γρήγορος ρυθμός, εξελίξεις που διαδέχονται η μία την άλλη, οι κύριοι χαρακτήρες αρκετά καλά δομημένοι. Στα συν θα βάλω επίσης και την μεγάλη γραμματοσειρά που έκανε το βιβλίο ακόμα πιο ευανάγνωστο ακόμα και μετά από ώρα χωρίς να κουράζει. Γενικά γνώριζα για το Dark Web , αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσοι κίνδυνοι κρύβονται εκεί μέσα πριν διαβάσω το βιβλίο. Επίσης στο βιβλίο αντικατοπτρίζονται οι δύσκολες σχέσεις μεταξύ γονιών και παιδιών ειδικά όταν βρίσκονται στην εφηβεία. Καλό θα ήταν το βιβλίο να διαβαστεί και από μικρότερες ηλικίες καθώς πρέπει να καταλάβουν πόσοι κίνδυνοι υπάρχουν στον ψηφιακό κόσμο, οι οποίοι είναι καλά κρυμμένοι, αλλά και από μεγαλύτερες ηλικίες (π.χ. γονείς) για να μπορέσουν να προστατεύσουν τα παιδιά. Η γλώσσα σε πολλά σημεία του βιβλίου ήταν τραχιά λόγω του ύφους του βιβλίου και έδινε περισσότερη έμφαση στις εξελίξεις.
Υ.Γ. Ευχαριστώ τον συγγραφέα για το αντίτυπο! Υ.Γ. 2 Άνετα θα διάβαζα και ένα σίκουελ αυτού του βιβλίου, γιατί μας αφήνετε σε cliffhanger και θέλω να ξέρω τι θα γίνει!
Το βιβλίο αυτό το διάβασα εδώ και πολύ καιρό. Τολμώ να πω πως με ενθουσίασε αφάνταστα. Η αλήθεια είναι πως δεν διαβάζεις συχνά βιβλία που αφορούν το σκοτεινό διαδίκτυο. Οπότε πληροφορήθηκα για διάφορα ζητήματα τα οποία προφανώς δεν γνώριζα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που αναρωτήθηκα σε τι κόσμο ζούμε και πόσο εύκολο είναι να μπλέξουμε σε κάτι όπως η Μέριλιν. Οι γονείς της είναι χωρισμένοι και η ίδια ζει με την καταπιεστική μητέρα της. Μια μητέρα που δίνει σημασία σε όλα τα υπόλοιπα θέματα εκτός από το συναισθηματικό. Άρα δεν είναι μονόδρομος; Δεν είναι λογικό η Μέριλιν να είναι αντιδραστική; Εξάλλου ας θυμόμαστε ότι είναι μία έφηβη η οποία ψάχνει μια παρέα, μια σιγουριά θέλει να ανήκει κάπου. Όμως, όλη αυτή η επιθυμία της καταλήγει σε σκοτεινά μονοπάτια καθώς γνωρίζει τον Μωβ και εκεί αρχίζουν όλα. Φυσικά μου άρεσε και η δεύτερη ιστορία (έπρεπε να το σχολιάσω και αυτό ;)) η οποία μπλέκεται με την πρώτη. Το τέλος φουλ ανατρεπτικό, η γραφή με παρέσυρε από την πρώτη στιγμή και οι διάλογοι ήταν άκρως ρεαλιστικοί. Πράγματι, το βιβλίο αυτό έχει μία ενδιαφέρουσα πλοκή και η ιστορία μου δημιούργησε αρκετούς προβληματισμούς. Σίγουρα το προτείνω γιατί αυτό το βιβλίο θα σε κερδίσει. Συγχαρητήρια και στους δύο συγγραφείς.
Το ξεκίνησα, το σταμάτησα και το ξανά ξεκίνησα. Ως μητέρα παιδιών σε αυτή την ηλικία, με συγκλόνισε και με φόβισε. Φαντασία; πραγματικότητα; και τα δύο μάλλον. Δεν είχα ακούσει ποτέ όρους όπως σκοτεινό ιστό, οπότε ουσιαστικά το βιβλίο αυτό ήταν διδαχή. Στρωτή γραφή με νεανικό παλμό.
Να ένα βιβλίο γραμμένο από δύο νέα παιδιά, όχι ιδιαίτερα γνωστά, που το διαβάζεις και σε εντυπωσιάζει. Το “Μωβ” μας συστήνει το Dark Web και αναφέρεται στους κινδύνους που εγκυμονεί αυτό, αλλά και κατ’ επέκταση το δίκτυο αυτό καθ’ αυτό, ιδιαίτερα στις επαφές μεταξύ αγνώστων. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Γιατί η ιστορία περιέχει και άλλες όψεις. Όπως, πού μπορεί να οδηγήσει το παιδί η καταπίεση ενός γονιού; Ή πόσο σημαντικό είναι να επιβραβεύουμε, έστω και σπάνια, τους δικούς μας ανθρώπους; Ή μέχρι ποια όρια μπορεί να φτάσει κάποιος προς χάριν της φιλίας; Ή, τελικά, ποιο κοστίζει περισσότερο: ο πόνος στον πραγματικό ή στον ψηφιακό κόσμο; Οι συγγραφείς απλώνουν τον δικό τους ιστό, σαν την αράχνη, αργά και στέρεα. Είναι τόσο γερός που όταν πιαστείς, σε πιάνει ασφυξία. Όσο μάλιστα, πλησιάζει η ολοκλήρωση, τόσο η δράση πυκνώνει και αλλάζει ανά λιγότερο αριθμό σελίδων. Υπέθεσα ότι θα το διαβάσω σε δύο μέρες, αλλά όσο προχωρούσε η πλοκή, τόσο δεν μπορούσα να το αφήσω για την επόμενη. Τελικά, το διάβασα απνευστί. Μπορώ να ομολογήσω, ότι ένιωσα μια λύτρωση με το τέλος, το οποίο μου άρεσε όπως το απέδωσαν. Θα ήθελα να γράψω περισσότερα, αλλά δε μου αρέσουν τα σπόιλερ. Υπάρχουν πολλές σινεφιλικές αναφορές (κάτι που προσωπικά με γοήτευσε), όπως και λεπτομερείς επεξηγήσεις ιατρικών συμβάντων, στοιχείο που εκτιμώ πως οφείλεται στον Μηνά, επειδή γνωρίζω ότι είναι νοσηλευτής-φροντιστής. Υποσχόμενη και ελπιδοφόρα προσπάθεια. Είμαι σίγουρος, ότι η επόμενη ιστορία τους θα είναι εξίσου γοητευτική και ενδιαφέρουσα.
Η ιστορία του συγκεκριμένου βιβλίου με τράβηξε από την πρώτη στιγμή! Δεν κατάφερε μέχρι και το τέλος του να με ξεκολλήσει, το διάβασα μέσα σε μια μέρα! Είναι καταπληκτικό βιβλίο, με πολύ ενδιαφέρον και καταπληκτική γραφή από τους συγγραφείς! Πραγματικα υπέροχο!
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη Ξεκινώντας το διάβασμα αυτού του βιβλίου, στη πορεία πραγματικά με συνεπήρε. Παρ’ όλες τις 456 σελίδες του, είναι απίστευτα καλογραμμένο και ευκολοδιάβαστο. Όμορφο κι περιποιημένο εξώφυλλο, εξαιρετική γραφή, με πολύ καλή συνοχή στην αφήγηση, κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο, μέχρι τη τελευταία του σελίδα. Η όλη αφήγηση είναι απόλυτα προσγειωμένη και χωρίς φανφαρολογίες. Οι χαρακτήρες της ιστορίας πατούν πολύ καλά στη γη, και θα μπορούσαν να είναι οικογένειες της διπλανής πόρτας, ίσως και συγγενείς μας. Κακά τα ψέματα, είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουν οι νέοι μας πως οι μόνοι που μπορούν να εμπιστεύονται είναι οι γονείς τους. Αλλά πολλές φορές αυτή η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στις γενιές, κάνει αυτό το επικοινωνιακό κανάλι πολύ δύσβατο. Το θέμα του είναι πολύ επίκαιρο. Μιλάει για τον «σκοτεινό» και παράνομο κόσμο του διαδικτύου, τους κινδύνους που παραμονεύουν και πόσο εύκολα μπορεί να την «πατήσει» κάποιος, -ανεξαρτήτου ηλικίας-, αν αποφασίσει να σερφάρει σε τέτοιου είδους σελίδες. Κι αυτό γιατί το άγνωστο ήταν και παραμένει πάντα πολύ ελκυστικό. Ισχύει απόλυτα αυτό που λένε, πως στο διαδίκτυο μπορεί να βρει κανείς τα πάντα. Πρέπει όμως οι γονείς, με απόλυτη ηρεμία, να συζητήσουν με τα παιδιά τους σχετικά με αυτούς τους κινδύνους κι όσο μπορούν να πάρουν μέτρα προστασίας. Αυτό όσο είναι νωρίς, όχι κατόπιν εορτής, γιατί τα τέρατα καραδοκούν εκεί έξω. Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Γκριν Φολς της Αμερικής, αλλά θα μπορούσε να διαδραματίζεται σε οποιαδήποτε άλλη πόλη του κόσμου, μεγαλούπολη ή επαρχιακή, που έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο. Το μυθιστόρημα είναι πλούσιο σε αγωνία, σασπένς, μυστήριο και τρόμο, αλλά παράλληλα μας γεμίζει με συναισθήματα μιλώντας μας για την φιλία, την οικογένεια και την αγάπη. Το τέλος της όλης ιστορίας – αν μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει τέλος – μας αφήνει μια ζοφερή γεύση φρίκης και τρόμου. Όλο το βιβλίο είναι μια εξαιρετική διδαχή, και ταρακουνάει τον αναγνώστη. Σας προκαλούμε να την ανακαλύψετε!
Στο διάλειμμα ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο τόμο του Ζοφερού Οίκου αποφάσισα να διαβάσω ένα βιβλίο που μου έστειλε ο άνθρωπος που το έγραψε, το Μωβ - το Χρώμα της Λύπης του Μηνά Τσαμπάνη. Δε συνηθίζω να διαβάζω βιβλία κατά παραγγελία, αλλά το παιδί ήταν τόσο ευγενικό που παράτησα με ευχαριστηση τις 1400 σελίδες του θείου Τσαρλς και το ξεκίνησα, λέγοντάς του Μηνά βέβαια πως θα του έλεγα την αληθινή μου άποψη χωρίς διπλωματία και γαλυφιές. Το βιβλίο για μένα το αδικεί το εξώφυλλο. Και αυτό είναι μία παρατήρηση που δεν εχει να κάνει με το περιεχόμενο, αλλά με το κοινό του βιβλίου, θα μπορούσε (για μένα πάντα και πάντα βάση περιεχομένου) να είχε κάτι πιο μυστηριώδες, και όχι κάτι τόσο τζενερικ που εμένα προσωπικά δε θα μου κέντριζε ποτέ την προσοχή σε ένα ράφι. Και γιατί το λέω αυτό, εξηγούμαι. Το βιβλίο είναι ένα πολύ καλογραμμένο whodunnit pageturner, με ένα επίκαιρο θέμα, με διαρκείς ανατροπές, σόρι κιόλας αλλά από τον τελευταίο Φίτζεκ που διάβασα το διασκέδασα πολύ περισσότερο! Έχω κενά στην υπόθεση, κάποιοι χαρακτήρες θεωρώ δεν αναπτύχθηκαν επαρκώς, και γλωσσικά θα το ήθελα πιό δύσκολο, πιό δουλεμένο, πιό απαιτητικό για τον αναγνώστη, αλλα εγώ είμαι αυτός που είμαι και αυτό, αυτό που είναι, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα δηλαδή με διαρκείς ανατροπές, αδιάκοπα μυστηριώδη αιματηρά εγκλήματα και ένα πραγματικά απρόσμενα δυνατό τέλος (δεν του το χα, όχι μπράβο του ξανά), το Μωβ λοιπόν αποδείχτηκε πως ήταν ότι ακριβώς ήθελα για να δραπετεύσω από την βασανιστικά αργή βικτωριανή Αγγλία του Ντίκενς. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, ξαναμανάμπράβο στα παιδιά που το έγραψαν, εύχομαι από καρδιάς στο μέλλον να τους δώ ακόμα πιο ψηλά. Ένα βήμα τη φορά.
Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο δεν περίμενα ποτέ αυτή την εξελίξει, είναι ένα βιβλίο συγκλονιστικό με πολλές αλήθειες , με πολλά μηνύματα , με γεμάτο συναισθήματα για την φιλία , την οικογένεια και την αγάπη . Είναι ένα πολύ δυνατό βιβλίο που είναι γροθιά στο στομάχι . Εγω όταν το τελείωσα το πρώτο πράγμα που είπε είναι γιατί ; Άμα το διαβάσετε θα καταλάβετε γιατί το είπα . Όταν το τελείωσα ήθελα να έχει λίγο ακόμα και επίσεις έχει τόσο ενδιαφέρων αλλά και αγωνία που δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.
Ένα εφιαλτικό σενάριο. Μια φανταστική ιστορία που.... πόσο απέχει από την πραγματικότητα; Ένα ηχηρό χαστούκι σε γονείς και παιδιά για την λανθασμένη χρήση του διαδικτύου και σε τι καταστάσεις μπορεί να οδηγήσει. Καταιγιστική δράση, απλή και καθημερινή γραφή (λογικό εφόσον απευθύνεται και σε εφήβους), υπερβολικό σε κάποια σημεία, αλλά χωρίς να επηρεάζει την αληθοφάνεια, γρήγορος ρυθμός, ζωντανές σκηνές. Σε επηρεάζει και σε αφυπνίζει. Το τέλος αναπάντεχο και.... ίσως ευκαιρία και για συνέχεια;;;;
Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται από όλους και πιστεύω πως πρέπει να το διαβάσουν ειδικά οι νέοι που χρησιμοποιούν περισσότερο το ίντερνετ για να δουν και την άλλη του, την κακιά πλευρά. Ήταν τέλειο, εκτός από το τέλος που είναι ανοιχτό, κόβεται κάπως απότομα και θα το ήθελα πιο χαρούμενο.
Πολύ δυνατό βιβλίο με θέμα άκρως επίκαιρο και καυτό!! Γρήγορη ροή, ωραίος λόγος, ανατροπές...αλλά το τέλος με τσάκισε....μου στέρησε αυτό το αίσθημα κάθαρσης που περίμενα...αλλα το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
Τα τέρατα,λίγο έως πολύ,μας τρομάζουν όλους κι όλες καί μπορούν ως σκέψη καί μόνο να μας ''στοιχειώσουν'' σαν τους πιο φοβερούς εφιάλτες. Δυστυχώς,όπως έχει αποδειχθεί,τα αληθινά ''τέρατα'' κυκλοφορούν ελεύθερα παντού γύρω μας καί έχουν ανθρώπινη μορφή. Δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας πολλών συγγραφέων,που τα συναντάμε μόνο στα παραμύθια καί θα τα νικήσει ο εκάστοτε ήρωας. Γιατί απλούστατα,δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο καί πιο άγριο θηρίο απ'τον ίδιο τον άνθρωπο. Τον συγγραφέα κύριο Μηνά Τσαμπάνη είχα την τύχη να τον ''γνωρίσω'' μέσα από τα δύο προηγούμενα βιβλία φαντασίας που έχει γράψει καί κατάφερε να με ''κερδίσει'' με την γραφή του. Σε συνεργασία με τον κύριο Μανώλη Κομπάνη,γράφουν από κοινού ένα διαφορετικό είδος βιβλίου από αυτά που τον έχουμε συνηθίσει. Για μένα είναι η καλύτερη συγγραφική του στιγμή έως τώρα. Ο λόγος για το βιβλίο ''ΜΩΒ. ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ'',το οποίο συγκαταλέγεται στα ψυχολογικά θρίλερ. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί. Το μωβ χρώμα ανέκαθεν υπήρξε ένα από τα πιο αγαπημένα μου κι από μικρή είχα την απορία,γιατί το συσχετίζουν με την λύπη καί το πένθος. Αυτές οι ''ταμπέλες'' που ακολουθούν κάποια χρώματα είναι αλληλένδετες με την φύση τους,ή,τελικά εμείς οι ίδιοι/ες τις ταιριάζουμε με εκείνα; Η υπόθεση του βιβλίου με τράβηξε σαν μαγνήτης. Κακά τα ψέματα,η επέλαση της τεχνολογίας καί του ίντερνετ στη ζωή μας είναι σχεδόν σαρωτική. Υπάρχει παντού γύρω μας καί μοιάζει καθημερινά όλο καί πιο αναγκαία. Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι έχει επιφέρει πολλά οφέλη καί η σωστή χρήση της από μεριάς του κοινού βοηθάει στο να καλυτερεύσουν πολλά πράγματα τριγύρω μας. Όμως,υπάρχει καί η αρνητική πλευρά. Λίγο έως πολύ όλοι κι όλες είμαστε ενήμεροι/ες σχετικά με αυτή. Ακόμη κι αν δεν έχει κάποιος/α διανοηθεί ποτέ να ασχοληθεί με το λεγόμενο ''dark web'',η ύπαρξή του είναι κοινό μυστικό. Δεν θέλω,ούτε μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να βρεί κανείς εκεί κατά την διάρκεια της έρευνάς του. Επιβάλλεται όλοι οι γονείς να μιλήσουν γι'αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα στα παιδιά τους με τον κατάλληλο τρόπο καί παραδείγματα που αρμόζουν στην ηλικία τους. Να τα ενημερώσουν για τους κινδύνους που ελλοχεύουν καί να τα προφυλάξουν. Δεν πρέπει να βρεθούν σε δυσμενή θέση για να τους μιλήσουν τότε. Γιατί πολύ απλά,ίσως τότε να είναι πλέον αργά... Το σκοτεινό διαδίκτυο μοιάζει σαν τον ιστό της αράχνης καί οι άνθρωποι τα ανυποψίαστα θύματά της. Πάνω εκεί βασίστηκαν οι δύο συγγραφείς καί έγραψαν μία ιστορία που σκοπό έχει να αποδείξει,όπως προανέφερα στον πρόλογό μου,ότι τα τέρατα υπάρχουν κι έξω από τα βιβλία. Εδώ έχουμε μία ιστορία που κάλλιστα θα μπορούσε να είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. Άλλωστε,πόσες παρόμοιες ιστορίες δεν έχει τύχει να ακούσουμε καθημερινά; Από αρπαγές ανηλίκων,θύματα σεξουαλικής επίθεσης έως καί δολοφονίες; Πραγματικά αναρωτιέμαι πόση διαστροφή καί τρέλα μπορεί να υπάρχει μέσα στο ανθρώπινο μυαλό,ώστε να σκεφτεί καί να τα υλοποιήσει κάποιος/α όλα αυτά. Γι'αυτό,τα παιδιά καί τα μάτια σας! Ακόμη κι αν βρίσκονται στην εφηβεία καί θεωρούν πως τάχα μου τα ξέρουν όλα. Στα θετικά του βιβλίου είναι: ο σύγχρονος,οικείος λόγος,οι γρήγοροι,αληθοφανείς διάλογοι,το επιτρεπτό ωμό καί καυστικό ύφος όπου χρειάζεται,η άριστη προσέγγιση της ψυχοσύνθεσης τόσο των εφήβων,όσο καί των λοιπών ηρώων καί οι περιγραφικές εικόνες. Με μόνιμους συνοδοιπόρους μας σε αυτό το ταξίδι την αγωνία,το σασπένς,το μυστήριο καί τον τρόμο,το βιβλίο θα μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή έως καί το τέλος. Ένα τέλος ανατρεπτικό καί καθόλου αναμενόμενο. Ένα τέλος που με έκανε να νιώσω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Κι αν επιθυμείτε περισσότερες λεπτομέρειες για το βιβλίο,σας παραθέτω την περίληψη που κοσμεί το οπισθόφυλλό του: ''Στην πόλη του Γκριν Φολς η δεκαοχτάχρονη Μέριλιν Φογκς αποκτά πρόσβαση στο Σκοτεινό Ιστό (Dark Web), όπου γνωρίζεται με έναν άγνωστο, ο οποίος της συστήνεται ως Μωβ. Μετά τη διαδικτυακή τους συνομιλία η κοπέλα αντιλαμβάνεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και αποφασίζει να διακόψει, όμως εκείνος δεν το αποδέχεται κι ένα τρομακτικό παιχνίδι γάτας και ποντικού ξεκινάει. Ένας εφιάλτης, ο οποίος θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες τόσο για τη Μέριλιν όσο και για το κοντινό της περιβάλλον. Μία ανατριχιαστική ιστορία εμπνευσμένη από πασίγνωστες ιστορίες Creepy Pasta για το Dark Web στο You Tube, που σίγουρα θα σας καθηλώσει.''. Καλές σας αναγνώσεις!
Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι η Μέριλιν Φογκς, μια τυπική έφηβη, που βιώνει… τυπικές θα έλεγα καταστάσεις. Οι γονείς της είναι διαζευγμένοι και η ίδια ζει με την καταπιεστική, συντηρητική μητέρα της, η οποία θέτει αυστηρά όρια, αναλώνεται στους βαθμούς της Μέριλιν, ενώ συχνά τσιγκουνεύεται την αγάπη και την τρυφερότητα. Η Κόνστανς δεν είναι παρά μια μεσήλικη νοικοκυρά, γεμάτη πικρία που ο άντρας της επέλεξε μια ξένη αγκαλιά. Η Μέριλιν είναι αντιδραστική, γεμάτη σκαμπανεβάσματα και αντιφάσεις, ριψοκίνδυνη, όπως κάθε έφηβη, μέχρι που κάνει ένα φρικτό, μοιραίο λάθος, του οποίου οι συνέπειες είναι πολύ πιο σοβαρές από ότι θα περίμενε κανείς.
Η Μέριλιν αρχίζει να πειραματίζεται με τον Σκοτεινό Ιστό, ένα απαγορευμένο μέρος του Διαδικτύου, γεμάτο περίεργο περιεχόμενο, επικίνδυνους χρήστες και ταλαντούχους χάκερ. Εκεί, γνωρίζει τον Μωβ. Ο Μωβ της δείχνει μια συμπάθεια, της κινεί το ενδιαφέρον. Είναι ένας καρπός που δεν πρέπει να φάει, αλλά όταν το καταλαβαίνει, είναι πια αργά. Η Μέριλιν γίνεται το μπουμπουκάκι του Μωβ, του οποίου οι προθέσεις μόνο αγνές δεν είναι.
Ο εφιάλτης ξεκινά.
«Πάλι με έστησες, μικρό, κακομαθημένο μπουμπουκάκι! Δεν έχεις καλή συμπεριφορά, αλλά επειδή σου έχω αδυναμία κι επειδή οι φωτογραφίες σου συνεχίζουν να με ερεθίζουν, ακόμα και τώρα θα σου δώσω μία τελευταία ευκαιρία. Θα σε περιμένω! Έλα».
Παράλληλα με τη Μέριλιν, γνωρίζουμε τον Μάλκομ, έναν μεσήλικα άντρα, παγιδευμένο σε ένα γάμο που δε θέλει. Η γυναίκα του, η Ροζαλίντα, του προκαλεί αποστροφή. Ο Μάλκομ γνωρίζει την Ντάνιελ, μια γυναίκα με τα μισά περίπου του χρόνια, και μια φλόγα ανάβει μέσα του. Ο Μάλκομ παραδίδεται στα συναισθήματά του. Αργά ή γρήγορα θα παραστρατήσει. Τα λάθη όμως πληρώνονται. Η Ροζαλίντα θα έχει τον τελευταίο λόγο.
Η ιστορία του Μάλκομ, μολονότι έχει μια σύνδεση, την οποία θα κρατήσω μυστική, με την ιστορία της Μέριλιν, θεωρώ πως λειτουργεί περισσότερο ως διάλειμμα από την κεντρική ιστορία, παρά ως παράλληλή της ή ίση. Κάθε φορά που η αγωνία κορυφωνόταν στην ιστορία της Μέριλιν και μια νέα αποκάλυψη ήταν κοντά, κάπου εκεί ερχόταν ο Μάλκομ.
Η ιστορία της Μέριλιν είναι πολύ πιο συναρπαστική. Κάτι που ξεκίνησε ως αθώα, εφηβική χαζομάρα εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Πήρε τερατώδεις διαστάσεις και άρχισε να επηρεάζει όχι μόνο τη Μέριλιν, αλλά και τη φίλη της την Κέιτ και τις δύο οικογένειες. Ο Μωβ είναι επικίνδυνος, ψυχοπαθής, τρομακτικά ταλαντούχος με τους υπολογιστές, εκβιαστής, σκοτεινός, μυστηριώδης… Είναι ένα τέρας που εξουσιάζει και κατευθύνει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Δε διστάζει πουθενά. Θα κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τη διαστροφή του. Η Μέριλιν είναι μόνο ένα παιδί, δεν μπορεί να σωθεί. Πρέπει να ωριμάσει, να αλλάξει, να διαχειριστεί τα τραύματά της, να παλέψει με νύχια και με δόντια και να δείξει γενναιότητα, ενώ μέσα της υπάρχει μόνο τρόμος. Ο Μωβ και οι τερατώδεις πράξεις του θα την ακολουθούν για μια ζωή.
Το βιβλίο του Μηνά είναι ένα σύγχρονο, σκοτεινό μυθιστόρημα, γεμάτο αγωνία, εφιαλτικές αποκαλύψεις, αποτρόπαιες πράξεις και διαστροφικές επιθυμίες. Κρατάει το άγχος στο ζενίθ, με μικρά μόνο διαλείμματα. Το τέλος έρχεται απροειδοποίητα να ανατρέψει τα πάντα. Κανείς δε θα το περιμένει. Κανείς δεν είναι έτοιμος να το διαχειριστεί…
Μόλις μιάμιση μέρα μετά την εξαιρετική παρουσίαση. Δεν το κρύβω,ότι πάντα κρατάω μικρό καλάθι. Όταν άκουσα την φράση "Μην το πάρετε μαζί σας στην παραλία,γιατί θα ξεροτηγανιστειτε,αφού δεν θα το αφήνετε από τα χέρια σας" ήμουν αρκετά επιφυλακτική. Χαίρομαι που με διαψευσατε Μηνάς Τσαμπάνης και Εμαννουήλ Κομπάνης. Ήδη το διαβάσαμε και το δωδεκάχρονο και εγώ. Το δωδεκάχρονο σε λίγες ώρες. Που δεν το κάνει εύκολα. Τα λιβανιζει. "Καλουτσικο ήταν,στο τέλος σε αφήνει με απορία." Λακωνικός όπως πάντα. Στα δικά μου τώρα. Σκοτεινό διαδίκτυο και στα άδυτα του Ίντερνετ. Οι εικονικές κακοτοπιες. Εκεί που μια λάθος επιλογή,μπορεί να κοστίσει πολύ ακριβά. Και ας έχεις περιηγηθεί τζάμπα και από την υποτιθέμενη ασφάλεια του σπιτιού σου. Το βιβλίο διαβάζεται με μια ανάσα. Μας μιλάει για τις επιλογές μας και την ανάληψη των ευθυνών μας. Που κλεινόμαστε να αντιμετωπίσουμε. Αν και η γραφή θα μπορούσε να το κατατάξει στα "εφηβικά",εν τούτοις είναι μια γροθιά στο στομάχι και για μας τους ενήλικες. Κυρίως για μας τους γονεις. Αγωνία στο κατακόρυφο και αντριχιλες που σου σηκώνουν την τρίχα. Το μεγάλο του μειονέκτημα είναι το εξώφυλλο. Αν δεν ήξερα την γραφή του Μηνά από τον Κόκκινο Μαχητή της Γης ίσως και να το προσπερνούσα. Ευελπιστώ να υπάρξει και συνέχεια. Ακούτε παιδιά?
Και τώρα,αγαπητέ αναγνώστη, που βάλαμε ένας τέλος σε αυτήν την ιστορία... Πιστεύεις πραγματικά ότι τα τέρατα δεν υπάρχουν?
💻Μια έφηβη, απογοητευμένη από την μητέρα της ,τον πατερα της και το αγόρι με το οποίο είναι ερωτευμένη , μπαίνει σε μια εφαρμογή στο διαδίκτυο για γνωριμίες, και αρχίζει συνομιλία με έναν περίεργο τύπο.Παρόλο που η ίδια γνωρίζει του κινδύνους που κρύβει αυτή η συνομιλία, τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο και οι συνέπειες είναι άσχημες.
💻Στην υπόθεση εμπλέκεται και η καλή της φίλη ενώ παράλληλα παρακολουθούμε και την ερωτική ιστορία ενός άλλου ζευγαριού σε κάποια άλλη περιοχή της χώρας.
💻Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν οι νέοι για τους κινδύνους του διαδικτύου και πώς τα πράγματα μπορούν να πάρουν επικίνδυνη τροπή. Ένα βιβλίο που πρέπει όμως να διαβάσουν και οι γονείς , για να θυμηθούν πως πρέπει να είναι κοντά στους νέους, να τους ακούν ,να τους καταλαβαίνουν και να μιλάνε μαζί τους.
💻Μια ιστορία που πολύ θα ήθελα να ήταν υπερβολική αλλά πολύ φοβάμαι πως θα μπορούσε να είναι και αληθινή, τουλάχιστον κάποια σημεία της. Μια ιστορία με πολύ μυστήριο, γρήγορη , που τη διάβασα σε δύο ημέρες γιατί ήθελα πολύ να δω τι θα συμβεί στο τέλος. Ένα τέλος τελείως διαφορετικό από αυτό που περίμενα και υποψιαζόμουν αλλά που δικαιολογεί πως το Μωβ είναι όντως το χρώμα της λύπης.
💻 Ένα βιβλίο που αποτελείται κυρίως από διαλόγους οι οποίοι όμως κατά την ταπεινή μου πάντα άποψη και για τα δικά μου μόνο γούστα θα ήθελα να ήταν λιιιιιγο πιο συνοπτικοί και λιγότερο λεπτομερείς.
Το "Μωβ, Το Χρώμ�� Της Λύπης" είναι ένα βιβλίο που διάβασα στα πλαίσια της προώθησης του (book tour). Θα ήθελα, αρχικά να ευχαριστήσω τον συγγραφέα και την Βιβή από το fancyowl, για την ευκαιρία που μου έδωσαν, και μου έστειλαν να διαβάσω αυτό το βιβλίο. ‘’Το ατελείωτο άγνωστο την προκαλούσε να κάνει εκεί τη βουτιά της με έναν τρόπο τόσο ελκυστικό, που κατάφερνε να κάμψει οποιανδήποτε αντίσταση.’’ Η ζωή της Μέριλιν αλλάζει ριζικά όταν αποφασίζει να περιπλανηθεί στο Σκοτεινό Ιστό. Από εκείνη την στιγμή, όλα όσα ήξερε, τα βλέπει πλέον διαφορετικά. Ακόμα και η παραμικρή διαφορά την φέρνει όλο και πιο κοντά στα άκρα. Ένα βιβλίο που σε καθηλώνει από την πρώτη κιόλας σελίδα, με τα ‘γιατί’ και ‘μα πως’ του κάθε κεφαλαίου να γυρνάνε συνεχώς μέσα στο κεφάλι σου. Με όλα αυτά που ακούμε πως γίνονται, θα μπορούσε άνετα να περάσει ως αληθινή ιστορία. Ο τρόπος γραφής, οι πληροφορίες και οι περιγραφές, σε φέρνουν πιο κοντά στους χαρακτήρες. Μια ιστορία που μαθαίνει στους μικρούς και υπενθυμίζει στους μεγάλους πως τα τέρατα υπάρχουν και δεν μοιάζουν με εκείνα που βλέπουμε στην τηλεόραση, αλλά μοιάζουν με εμάς.
Η χρήση της τεχνολογίας ενίοτε εγκυμονούσε κινδύνους. Η καθημερινή ενασχόληση με το διαδίκτυο έχει αρκετές συνέπειες στη ζωή των παιδιών, τα οποία και σερφάρουν χωρίς τη δέουσα προσοχή και συμβουλή. Στην ιστορία αυτή οι δυο συγγραφείς καταπιάνονται με αυτό το θέμα, που αποτελεί διαχρονικό πρόβλημα, με τον τρόμο μάλιστα αυτή τη φορά να είναι προ των πυλών. Σε μια καλογραμμένη, γρήγορη και καταιγιστική ιστορία, όπως και οι ανατροπές της, ο Μηνάς και ο Μανώλης, έχουν στήσει μια ενδιαφέρουσα ιστορία που οδηγεί σε σκέψεις και προβληματισμούς. Παράλληλα με την ιστορία αναδεικνύονται πολλά θέματα όπως ο ρόλος της οικογένειας, ζητήματα φιλίας, ισότητας των δύο φύλων σε έναν εργασιακό, ανδροκρατούμενο χώρο καθώς και η πολύωρη και εξαντλητική δουλειά του νοσηλευτικού προσωπικού. Αγωνία, μυστήριο, ανατροπές και ένα γλυκόπικρο φινάλε που θα εύχεται κανείς να μην είναι αληθινό.
Η ζωή είναι γεμάτη από ρίσκα και αν θέλεις να πετύχεις τον στόχο σου ή να βιώσεις κάτι που επιθυμείς διακαώς, τότε πρέπει να τα παίρνεις.
Ο σκοτεινός ιστός που μπαίνει στις ζωές των δύο κοριτσιών, φέρνει τα πάνω κάτω, σε βαθμό τόσο αναπάντεχο και συνάμα συγκλονιστικό. Τα ευφάνταστα γεγονότα, με την γλαφυρή περιγραφή, τα οποία θα μπορούσαν να είναι βγαλμένα από ταινία επιστημονικής φαντασίας, δυστυχώς, είναι δυνατόν να έχουν συμβεί ή να συμβούν, κάπου, κάποτε ανά τον κόσμο, όπου κάποιο ανίδεο άτομο θα εισχωρήσει αθώα, στον κόσμο του dark web.
Μια δεκαοχτάχρονη ψάχνει τρόπους διαφυγής από την καταπίεση της μητέρας της. Εξάλλου, η μονοτονία στην άχαρη ζωή της δεν της άφηνε πολλά περιθώρια. Κι ο τρόπος βρέθηκε....
Πρώτο στάδιο... Απομόνωση Δεύτερο στάδιο.... Αναζήτηση νέων δεδομένων. Δεδομένα που θα της φέρουν νέες συγκινήσεις. Όμως.... Οι νέες συγκινήσεις συνδέονται συνήθως με ένα ρίσκο. Έτσι δεν είναι; Τρίτο στάδιο..... Άνοιγμα υπολογιστή Τέταρτο στάδιο.... Εγκατάσταση νέου προγράμματος Και η web camera είναι έτοιμη να καταγράψει την μοναξιά της... Στο κάτω κάτω της γραφής, στον κόσμο του διαδικτύου οι σιωπές δεν είναι αμήχανες, όπως εκείνες που βιώνει με τους γονείς της.
Η Μέριλιν είναι παιδί χωρισμένων γονιών και μένει μαζί με την μικρή της αδερφή και την καταπιεστική μητέρα της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν ασκεί κι ο πατέρας την δική του επιρροή πάνω της. Θα έλεγε κανείς πως τα δύσκολα χρόνια της εφηβείας είχαν περάσει. Αλλά σε αυτό το σπίτι, η εφηβεία και η αντίδραση που την συνόδευε πάντα, παρέμεναν ακόμα και όταν η Μέριλιν πάτησε τα 18. Ίσως γιατί οι αριθμοί μέσα στο σπίτι της είχαν μεγάλη σημασία. Όπως οι βαθμοί στο σχολείο. Γιατί πήρε 19 αφού θα μπορούσε να πάρει 20; Η λέξη "μπράβο" απουσιάζει από το λεξιλόγιο της μητέρας της. (Πόσο λάθος έχει.... Μα πόσο λάθος.....)
Κι εδώ ξεκινά αυτό το άρρωστο και δυσάρεστο συναίσθημα... Το συναίσθημα του εγκλωβισμού. Ίσως γι' αυτό το μωβ ήταν το αγαπημένο της χρώμα. Γιατί το μωβ συμβολίζει την λύπη. Γι' αυτό και η επιφάνεια εργασίας ήταν μωβ. Ίσως γιατί και η καρδιά της είχε αυτό το χρώμα.... Δεν ήταν κόκκινη. Ήταν λυπημένη!
Η Μέριλιν είναι μια ευαίσθητη κοπέλα. Εύθραυστη σαν πορσελάνινη κούκλα. Εύκολο να σπάσει από μια λάθος κίνηση. Και η πρώτη λάθος κίνηση μόλις έγινε. Η γνωριμία με τον Σκοτεινό Ιστό. Μια φίλη της φρόντισε γι' αυτό. Το απαγορευμένο είναι γλυκό, λένε. Το σκοτεινό κι απαγορευμένο όμως είναι επικίνδυνο.
Αλλά ακόμα κι αυτός ο κίνδυνος μυρίζει όμορφα πολλές φορές. Όπως ένα όμορφο μπουμπούκι. Δελεάζει και προκαλεί με το άρωμα του αθώες κι άγουρες ψυχές. Αρκεί μόνο ένας κωδικός κι ένα κλικ.... Κι εδώ ξεκινά το ταξίδι στις επικίνδυνες σελίδες του διαδικτύου. Θα γνωρίσουμε όλες τις αποχρώσεις του σκοταδιού.
Έναν διαφορετικό κόσμο από αυτόν που γνωρίζαμε έως τώρα. Έναν κόσμο που μονάχα περίεργοι και σκοτεινοί τύποι θέλουν να ζουν μέσα σ' αυτόν. Κι αν πέσουν κατά τύχη πάνω σε ένα αθώο και φωτεινό πλάσμα....Ω! Πόσο γευστική είναι αυτή η αθωότητα! Σκέτη απόλαυση! Και σκουπίζουν τα σάλια τους με το λερωμένο ένδυμα που φορούν....
Και το δόλωμα για την περιέργεια ενός εφήβου είναι το "Αν τολμάς κάνε κλικ". Δεν χρειάζεται κάτι άλλο. Αυτό αρκεί. Αρκεί για να κάνει μια βουτιά στο μυστήριο και στο ελκυστικό άγνωστο για να αλλάξει εντελώς η ζωή του....
"Αυτή θα ήταν η ιδανική που θα έδινε νόημα στη άδεια του ζωή με ή χωρίς την θέληση της"....
Αυτή θα ήταν η ιδανική για να δώσει χρώμα στην άχρωμη ζωή του. Χρώμα μώβ. Ένα μήνυμα "Μην τολμήσεις να καλέσεις την αστυνομία! Θα το μετανιώσεις!" Κι ο εφιάλτης ξεκινά .....
Ένα βιβλίο σύγχρονο, επίκαιρο. Με ένα θέμα που καίει! Μας δείχνει πώς μια λάθος επιλογή μπορεί να καταστρέψει σχέσεις και πώς εξαιτίας αυτών οι ισορροπίες γκρεμίζονται. Πώς το μωβ, το χρώμα της λύπης, θα βάψει τις ζωές όλων;
Ένα υπέροχο βιβλίο γραμμένο από δύο Έλληνες συγγραφείς, το οποίο όμως δεν θυμίζει καθόλου την γραφή Ελλήνων συγγραφέων. Δεν έχει λυρισμό. Δεν σου αφήνει μια ποιητική χροιά στο τέλος όπως πολλών βιβλίων της ελληνικής λογοτεχνιας. Νομίζεις πως διαβάζεις ένα βιβλίο γραμμένο από ξένο συγγραφέα. Με την έντονα κινηματογραφική αφήγηση που είναι ένα χαρακτηριστικό Αμερικανών συγγραφέων και λίγοι Έλληνες συγγραφείς το έχουν αυτό. Ζωντανή γραφή, καθημερινή, προσιτή. Η αμεσότητα της είναι χαρακτηριστική. Η αφήγηση τόσο ρεαλιστική. Σα να βλέπεις μία ταινία αγωνίας. Τόσο που κάποια στιγμή έπιασα το τηλεκοντρόλ και χαμήλωσα την φωνή. Μόνο που...η τηλεόραση δεν ήταν ανοιχτή. Η φωνή ήταν η "φωνή" της αφήγησης. Που με είχε συνεπάρει τόσο πολύ που για μια στιγμή ξέχασα πως διάβαζα ένα βιβλίο, πιστεύοντας πως παρακολουθούσα ταινία. Και τότε χτυπά το τηλέφωνο...κι εγώ πετάγομαι... Γιατί η αγωνία χτυπά κόκκινο σε αυτό το βιβλίο. Και τότε συνειδητοποιώ πως έχει σκοτεινιάσει. Κι εγώ ξεκίνησα να διαβάζω ώρες πριν.... Μα μήπως με άφησε να το αφήσω;
Αν θέλετε η καρδιά σας να καλπάζει σαν τρελή από την αγωνία, δεν έχετε παρά να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Σας το συνιστώ. Ειδικά αν είσαστε γονείς.... Τώρα που το σκέφτομαι κι έφηβοι ή νεαροί... Ή μάλλον.... Αυτή η ιστορία μας αφορά ΌΛΟΥΣ! Γιατί ΌΛΟΙ μπορούμε ανά πάσα στιγμή να βρεθούμε στην θέση του θύματος με τους κινδύνους που παραμονεύουν μέσα στο διαδίκτυο. Τουλάχιστον, εύχομαι...να μην βρίσκεται κανένας από εσάς στην μεριά του θύτη... Όπως εκείνος... Δεν θα σας ήθελα κοντά μου... Και πόσο λυπάμαι που θα χρειαστεί να διώξω το μωβ από την ζωή μου... Αυτό το μωβ δεν το θέλω στην ζωή μου! Αυτόν τον κόσμο δεν τον θέλω! Έχει γίνει ένας ιστός τόσο σκοτεινός και βαθύς που όποιος μπει μέσα του δεν ξαναβγαίνει ποτέ έξω. Κι αυτό είναι τόσο τρομακτικό...
Και μόνο το γεγονός πως τελείωσα το βιβλίο σε μισή μόλις μέρα, δείχνει πόσο πολύ μου άρεσε. Είναι καλογραμμένο, ευκολοδιάβαστο και πιο επίκαιρο από ποτέ. Χωρίς να χρησιμοποιεί ευφάνταστες περιγραφές και πολύπλοκες λέξης, ο συγγραφές μένει στο ζουμί της υπόθεσης και σε κάνει να μη θέλεις να αφήσεις το βιβλίο μέχρι να γυρίσεις την τελευταία σελίδα του. Και μόλις διαβάσεις το τέλος, κοιτάς για ώρα το κενό, άφωνος μα μαγεμένος από τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν. Το διαδίκτυο και οι παγίδες του, δεν είναι κάτι καινούργιο στην λογοτεχνία τρόμου, μα εδώ έρχονται φέρνοντας έναν νέο αέρα. Δεν χρησιμοποιούνται κλισέ εκφράσεις, ούτε καν σκληρές σκηνές. Ο τρόμος που σου προκαλεί το βιβλίο είναι για όλα αυτά που δε σου λέει. Για όλα αυτά που σε αφήνει να φανταστείς. Και αυτό το κάνει άψογα. Καθώς είμαι πλέον σε μια ηλικία που δεν με αφήνει να μπω στην θέση της 18χρονης πρωταγωνίστριας, μπήκα ευκολότερα στην ψυχολογία των γονιών. Και ανατρίχιασα. Αν σκεφτείς πως δεν έχω παιδιά, γίνεται κατανοητό πόσο καλογραμμένο είναι το βιβλίο για όλους τους χαρακτήρες. Αν έπρεπε να βρω κάποιο αρνητικό, αυτό θα ήταν η πολλές οπτικές που ίσως μπερδέψουν κάποιους και το σημαντικότερο ότι οι δύο παράλληλες ιστορίες, εύκολα είναι ανιχνεύσιμο που συναντιόνται. Μα προσωπικά αυτό δεν με χάλασε καθόλου. Και σίγουρα δεν περίμενα το τέλος, όπου ο δολοφόνος Μωβ... ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ; περιμένατε spoiler; Να το διαβάσετε για να καταλάβετε! Χωρίς να πω καθόλου ότι είναι αντιγραφή ή κάτι τέτοιο, δεν μπορώ να μην πω πως σε πολλά σημεία το βιβλίο μου θύμισε τον Jack Ketchum, κάτι που λάτρεψα. Τέλος, θετικό κρίνω και το γεγονός πως ο συγγραφέας μιλάει με ιατρικούς όρους όταν χρειάζεται και δείχνει να ξέρει τι λέει.
Πρόκειται για ένα βιβλίο 430 σελίδων το οποίο μου έδωσε ο πολυτάλαντος διαδικτυακός φίλος Μηνάς Τσαμπάνης να διαβάσω πριν περίπου 4 μήνες. Το διάβασα όλο. Θα μπορούσα απλώς να πω ότι "ήταν καταπληκτικό, καθηλωτικό" κ.λπ., θέλω όμως να είμαι ειλικρινής με τους αναγνώστες και τίμιος προς τους καλούς συγγραφείς.
Καταρχάς, να μιλήσω για τα σημεία που βρήκα θετικά: α)Η γλώσσα του βιβλίου, που είναι υπερεπαρκής, με μερικές εξαιρετικές πινελιές και μερικές καταπληκτικές σπάνιες λέξεις. Το βιβλίο είναι γενικά και ειδικά πολύ ως πάρα πολύ καλογραμμένο και προσεγμένο στις περιγραφές του μέχρι λεπτομέρειας. β)Η γενική ιδέα του βιβλίου: μια κοπέλα στα όρια της ενηλικίωσης σε μια μικρή πόλη των ΉΠΑ, με μια αυταρχική μάνα και με τον πατέρα της μακριά λόγω χωρισμού, βρίσκεται να κάνει περαντζάδα στο σκοτεινό διαδίκτυο (Dark Web), δηλ. αυτό που δεν ανευρίσκεται μέσω μηχανών αναζήτησης, καταλήγει να πέφτει σε έναν τύπο διεστραμμένο, έναν stalker υπό μία έννοια με τάσεις βίας και σαδισμού. γ)Ο κακός χαρακτήρας και τα μηνύματά του σου δημιουργεί παροργισμό, ναυτία και σου δίνει άγριες τσιμπιές στο αίσθημα δικαίου, που περιμένει ως το τέλος να βρει ικανοποίηση. δ)Οι σκηνές δράσης και περιπέτειας, που οπωσδήποτε θα ικανοποιήσουν τους αναγνώστες που έχουν συνηθίσει σε ανάλογες στιγμές από σημερινές ταινίες τρόμου.
Επειδή όπως είπα θέλω να είμαι σωστός προς τους αναγνώστες, υπήρχαν και σημεία που, προσωπικά τουλάχιστον, δεν με ικανοποίησαν: α)Ως πληροφορικάριος, δε μπορώ παρά να διατυπώσω ένσταση με την ανεύρεση κάποιου ΕΝΏ χρησιμοποιεί τον TOR browser, όπως η Μέριλιν. Είναι γνωστό ότι τεχνικά ο TOR χρησιμοποιείται για να μπαίνεις στο Dark (και Surface) Web. Επίσης, στο Dark Web μπορούν να σε χακάρουν κακόβουλα άτομα. Όμως, τεχνικά ο TOR σου παρέχει ανωνυμία. Ακόμη και αν ανακαλύψουν την ακριβή σου IP οι χάκερς (που βεβαίως είναι εφικτό), αυτή η IP δεν είναι η δική σου. Εδώ πρέπει να πω ότι αυτά τα πράγματα είναι αρκετά εξειδικευμένες γνώσεις και δεν είναι εύκολο να τα ξέρει ο καθένας, ούτε οι ειδήμονες που θα συμβουλευτεί κανείς κατά τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Η ιστορία διαβάζεται κάλλιστα αν θεωρήσουμε ότι αντί του TOR μπαίνει στη σελίδα του Μωβ και αλλού με τον I2P-Browser. β)Η ιστορία έχει μια ροή που χάνεται από τα μάτια σου το αίτιο και το αιτιατό, το αποτέλεσμα. Υπάρχει διάχυτη κακόβουλη πρόθεση, βία, παρακολουθήσεις, κ.λπ., όμως κάπου νομίζω ότι χάνεται το νήμα στον σχεδιασμό του Μωβ. Βέβαια, υπάρχει πάντα η περίπτωση να πει κανείς: "τρελός είναι, ό,τι θέλει κάνει". Είναι παρανοϊκός, δεν είναι criminal mastermind σαν τον Μοριάρτυ, ας πούμε. Εν τοιαύτη περιπτώσει, πάσο. Εντούτοις, θα μου άρεσε πολύ να δω μια μεγαλύτερη συνεκτικότητα στα διάφορα επεισόδια της αφήγησης. γ)Το τέλος της αφήγησης σε αφήνει λίγο... ενεό. Θα περίμενα οι ταλαντούχοι γραφιάδες μας να δώσουν μια διαφορετική κατάληξη. δ)Μικρό τελευταίο παράπονο: η αφήγηση, παρ' ότι ποιοτικότατη, γίνεται εξαντλητική, όπως στα σενάρια. Θα μπορούσε να υπάρχει μια ελλειπτικότητα, όπως συνηθίζεται σε λογοτεχνικά κείμενα.
Σε γενικές γραμμές, έχοντας διαβάσει και άλλα βιβλία του είδους, το θεωρώ ως κείμενο ανώτερο ως πολύ ανώτερο από άλλα φιρμάτα. Δεν πλατιάζει καθόλου, είναι πολύ καλογραμμένο, έχει μια ωραία σύλληψη που άξιζε να εξερευνηθεί. Ελπίζουμε οι δύο συγγραφείς να μας δώσουν κι άλλα ποιοτικά έργα!
Διάβασα το βιβλίο του Μηνά Τσαμπάνη και του Μανώλη Κομπάνη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ζενίθ, "Μοβ, το χρώμα της λύπης" και οι εντυπώσεις που μου άφησε είναι εξαιρετικές!
Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα διαβάζουμε για μία ιστορία που σου κόβει την ανάσα και σε παγώνει μέχρι την τελευταία σελίδα! Όλα ξεκινούν όταν η δεκαοκτάχρονη Μέριλιν αποφάσιζει να πειραματιστεί αποκτώντας πρόσβαση στο Dark Web... ένα μέρος του διαδικτύου που συμβαίνουν πολλές παρανομίες και κυριαρχεί το χάος και η παραβατικότητα! Εκεί, για κακή της τύχη, θα γνωρίσει έναν άγνωστο και θα συζητήσει μαζί του... Όμως, όταν θα θελήσει να σταματήσει την κουβέντα, εκείνος δεν θα το επιτρέψει και δεν θα το αποδεχτεί! Μία σειρά από απειλές και άσχημες στιγμές θα ακολουθήσουν για την Μέριλιν που μπήκε σε ένα "παιχνίδι" και αδυνατεί να αποχωρήσει! Όλη αυτή η κατάσταση θα την επηρεάσει ψυχολογικά και θα την εξοντώσει... Θα καταφέρει άραγε να γλυτώσει από αυτόν τον εφιαλτή ή θα λυγίσει;
Το κατατάσσω στα καλύτερα στο είδος του, καθώς περιγράφει εμπειρίες που δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα και θεωρώ πως θα το λατρέψετε! ❤️a