Op de eerste bladzijdes staat al twee keer “kut” en is de toon vrij klagerig. Dat maakt het lastig om aan te haken bij de hoofdpersoon. Ze stoort zich aan alles: De mannelijke hoofdpersoon, de gebrekkige voorzieningen van haar werk, enz. Ze benoemt alles ook op een betweterige, veroordelende toon. En dan is er ook nog een hoofdrol voor Corona in het verhaal. Kortom: Je moet even door alle afschrikkende elementen heen wil je dit boek een beetje inkomen.
Maar als je over al die drempels heen bent gehobbeld, ontpopt zich een aardige novelle. De schrijfstijl is leuk en er zitten af en toe grappig gevonden zinnen in. Je kunt merken dat de auteur alles behalve wereldvreemd is, wat prettig leest. (En een pluspuntje voor de Taylor Swift mention).
Wat ik ook wel fijn vond is dat het boek gewoon direct begint. Geen lange aanloop. Je bent direct bij het punt dat in de flaptekst beschreven wordt: Journaliste Bente moet in quarantaine bij de norse schrijver die ze net heeft geïnterviewd. En zo geschiedde, met alle voorspelbare gevolgen van dien. Het omslagpunt van afkeer naar verliefdheid is wel wat lomp en slaat wat stappen over voor mijn gevoel, maar dat is makkelijk te vergeven omdat je als lezer ook gewoon graag dat punt (van afkeer) voorbij wil zijn.
De seks is wel vrij lang en plat beschreven. Dat had van mij iets romantischer gemogen. En het gebrek aan kennis over veilige seks vond ik ook storend. Dat doen de Amerikaanse boeken dan toch wat beter.
Maar al met al een leuke kennismaking met deze auteur!