Gospel of Sufferings

by Søren Kierkegaard, A S Aldworth (Editor), W S Ferrie (Editor)

The only English translation of one of the great Danish thinker's most important spiritual writings, bringing together elements that combine his insights as a mystic, a theologian and a precursor to the existentialist philosophers.

Genres: Philosophy, Theology, Christianity

158 pages, Kindle Edition

First published March 13, 1847

About the author

Søren Aabye Kierkegaard was a prolific 19th century Danish philosopher and theologian. Kierkegaard strongly criticised both the Hegelianism of his time and what he saw as the empty formalities of the Church of Denmark. Much of his work deals with religious themes such as faith in God, the institution of the Christian Church, Christian ethics and theology, and the emotions and feelings of individuals when faced with life choices. His early work was written under various pseudonyms who present their own distinctive viewpoints in a complex dialogue.

Kierkegaard left the task of discovering the meaning of his works to the reader, because "the task must be made difficult, for only the difficult inspires the noble-hearted". Scholars have interpreted Kierkegaard variously as an existentialist, neo-orthodoxist, postmodernist, humanist, and individualist.

Crossing the boundaries of philosophy, theology, psychology, and literature, he is an influential figure in contemporary thought.

Reviews

[Vazha · Rating 5 out of 5]

საოცარი და ძალიან კარგი ესეი საოცარი და ძალიან კარგი ადამიანისგან. წიგნი რომელიც ყველა ქრისტიანმა უნდა წაიკითხოს. მნიშვნელობა არ ააქვს ეს იქნება კათოლიკე, ორთოდოქსი, ლუთერანი, კალვინისტი, მეთოდისტი, ბაპტისტი თუ რა.

200 გვერდიანი წიგნში იმაზე მეტია ნასაუბრები და ნაფიქრი ვიდრე ჩვენ, ქართველები, ვფიქრობთ ხოლმე.

თავიდან ბატონი სიორენი (არ ვიცი სიორენად როგორ გადმოითარგმნა Soren მაგრამ...) წინასიტყვაობით იწყებს, სადაც გვამცნობს, რომ ესეი მიუძღვნა იმას, რომ ადამიანებმა გამოიჩინონ ცნობისმოყვარეობა თავისუფალ წუთს. შემდეგ ნახევარ გვერდიანი ლოცვა და იწყება ესეი სხვადასხვა თემაზე, თუმცა შინაარსობრივად გადაკვანძულია ერთმანეთზე.
თავიდან საუბარს იწყებს თუ რატო მოკვდა იესო და გვეუბნება, რომ ნამდვილი ადამიანი მაშინ გამოიცდება, როცა მისი საყვარელი ადამიანი გარდაიცვლება. მაშინ დავინახავთ გაყვება თუ არა იგი მის მორალებს და დარიგებებს. მას მაგალითად მოჰყავს ქალი, რომელსაც ქმარი ძალიან უყვარდა. თუ ეს ქალი ამ ქმარს მისი გარდაცვალებისთანავე მიატოვებს, ესეიგი იგი მისთვის არ იყო ღირებული. როცა მასწავლებელი, რომელსაც უკან მიჰყვები, გვერდით გაიწევს, ზუსტად მაშინ გამოცდები შენ. მარტივია როცა ის გვერდით გყავს და მიჰყვებოდე, მაგრამ როცა წავა მაშინ იწყება მთავარი არსი და დროება. კირკეგორი იესოს მიყოლაში ხედავს სიხარულს, რადგან მისთვის იგი არის ადამიანი, რომელიც მუდამ სწორს საუბრობდა და მოკვდა კიდევაც ჩვენთვის. არსებობდნენ ადამიანები, რომლებიც სწორს საუბრობდნენ მაგრამ ისინი მხოლოდ მიწიერით არიან შემოსაზღვრულნი, ხოლო ქრისტე მიწაზეც და ზეცაშიც შენს გვერდით არის და გადაგარჩენს.
კირკეგორის აზრით ადამიანი სატანჯველში ცხოვრობს, არ ააქვს მნიშვნელობა ქრისტიანი იქნება თუ არა ქრისტიანი. თუმცა ქრისტიანს უფრო მარტივად გადააქვს ტანჯვა, რადგან მისთვის სასიხარულოა, როცა ღმერთის გამოცდით იტანჯება, რადგან მან იცის, რომ გზას, რომელსაც მიჰყვება და ამასთანავე ეს გზა თვით სივიწროვეა, გაიყვანს იქ, სადაც ღმერთი მას სამუდამო ნეტარებას მიანიჭებს. იგი გვეუბნება, რომ თუნდაც ტანჯვამ გასტანოს 70 წელი ეს მარადიულ ნეტარებასთან ახლოსაც კი ვერ მივა.
,, სიხარული იმაშია, რომ ღმერთთან მიმართებით ადამიანი არასდროს იტანჯება უდანაშაულოდ", - ამბობს კირკეგორი. და მართლაც, იგი ყოველთვის მართლია, რადგან ცოდვა მას არ ჩაუდენია და მუდამ ჩვენს გვერდით დგას, ჭირში თუ ლხინში. ადამიანი ყოველთვის უშვებ შეცდომას და ის უშეცდომო არასდროს ყოფილა და ამის გამო ის ვერ წარმოჩნდება ღმერთთან მართლად. კირკეგორი ამბობს, რომ თუ იარსებებდა რაღაც, რაშიც ადამიანი ღმერთთან მიმართებაში იქნებოდა მართალი, მაშინ ტანჯვა არ იქნებოდა სამართლიანი მისთვის. მაგრამ ვაი, რომ არსად და არაფერში ადამიანი არ არის მართალი ღმერთთან მიმართებაში. კირკეგორს ტანჯვა მიაჩნია კარგად, რადგან ადამიანი ტანჯვაში გამოიცდება. მისთვის ქრისტიანული გზა მხოლოდ გზა არ არის, არამედ თვით სივიწროვე და ეს სივიწროვეა ზუსტად სიხარული, რადგან თუ ჩვენ გვექნებოდა უამრავი გზა, რომელიც გადაგვარჩენდა, მაშინ რთული იქნებოდა არჩევა სად წავსულიყავით, თუმცა გზა მხოლოდ ერთადერთია და ეს ქმნის სივიწროვეს და ეს სასიხარულოა, რადგან ადამიანმა იცის, რომ ზუსტად, მხოლოდ ეს სივიწროვე გადაარჩენს. თუ ადამიანს ექნებოდა 10 გზა და უნდა აერჩია ერთი, ეს არ იქნებოდა სამართლიანი, თუმცა როცა მხოლოდ ერთი ასეთი გზა არსებობს, რომელიც ქმნის სივიწროვეს, სასიხარულოა, რადგან ადამიანს არ უწევს ფიქრი თუ რომელი აირჩიოს.

[Kevin Wilcox · Rating 5 out of 5]

Modern scholarship of the canonical Gospels is quick to illustrate that the Kingdom of God is "already, but not yet", some even likening the Kingdom of God to a "kingdom upside down," harkening to the reputation of the Apostles as people who stood to "turn the world upside down."

Kierkegaard, with genius intellectual precision and the passion of one with experience-borne insight, illustrates how the Gospel of Christ turns the sufferings of earth on their head and renders that which is meant to wound as something which can, when framed properly, breathe life into the soul of the sufferer.

This, alongside C.S. Lewis' "The Problem of Pain" and Abraham Lincoln's Second Inaugural Address, are excellent answers to the enduring question of how the existence of just and omnipotent God is commensurate with the reality of unbearable human suffering on earth.

This is a book for Christians. It presumes that you both have the questions it engages with and can accept a purely Scriptural/theological answer to them. If that describes you well, this is an essential read for you, your family, and your church. Read this book. It's worth your time.

[Bacho Aptsiauri]

რამდენადაც დამაახლოვა ქრისტესთან, იმდენად დამაშორა ქრისტიანებთან.

[Beka Sukhitashvili · Rating 2 out of 5]

წიგნის პირველი ნაწილის სათაურია "აღიარებასთან დაკავშირებით", სადაც კირკეგორი იმ ადამიანებს გამოცდას უწყობს, რომლებიც ამბობენ, რომ არაფერში არიან დამნაშავენი. მეორე ნაწილს ქვია "რას ვსწავლობთ მინდვრის შროშანებისგან და ცაში მოლივლივე ფრინველებისგან", სადაც ფილოსოფოსი განიხილავს იმ იდეას, რომლის თანახმად ბუნება იდეალურია. მესამე ნაწილის სათაურია "სატანჯველის სახარება", სადაც საუბარი აბსტრაქტულისა და კონკრეტული მაგალითების კონცეფციაზეა აგებული. სწორედ ეს ნაწილი ითარგმნა ქართულად და გამოიცა.

წიგნის მთელი მსჯელობის მუხტის გადმოსაცემად ამ პატარა ამონარიდს მოვიშველიებ: "გაყვე ქრისტეს, ნიშნავს უარყო საკუთარი თავი, და ასევე ნიშნავს, იარო იმავე გზით, რომლითაც ქრისტემ იარა, მიიღო რა მორჩილი მონის ხატი, - საჭიროებაში მყოფი, განდევნილი, გალანძღული, არმოყვარე სამყაროსგან და მოძულე მისგან".

ვრცლად: https://bit.ly/2Uf2PAO

[JJS. · Rating 3 out of 5]

Of Kierkegaard's upbuilding (or edifying) discourses in 'various spirits,' this one was my least favorite, after reading all three of them back-to-back. This one was a bit too long for what it was; if it was closer in length to the previous discourse on the Lily and the Bird, then I probably would have liked it more, since it does have some really good passages.

[Effie Barba · Rating 5 out of 5]

Wonderful insight

[Liz · Rating 4 out of 5]

Kierkegaard is never an easy read, and The Gospel of Suffering is no exception. Suffering is an integral part of the Christian faith and following God.