Ο Τζάκαρος τρώει ραβιόλια. Και συνεχίζει να πεινάει. Το μέγεθος της στομάχας του Ρίτσερ, όμως, λίγη σημασία έχει όταν εμφανίζονται δύο μπράβοι και απαιτούν από τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου 200 δολάρια τη βδομάδα για να μην του κάνουν το μαγαζί παζλ -με οψιόν να το ανεβάσουν στα 400 όταν με το καλό αποκτήσει πελατεία. Προφανώς και ο Τζακ Ρίτσερ δεν τα ανέχεται αυτά για αυτό βγαίνει έξω και πάει και... αγοράζει ένα ετικετογράφο και ένα σωληνάριο κόλλα. Επειδή ΤΖΑΚ ΡΙΤΣΕΡ.
Όπως σίγουρα έχετε μαντέψει, λίγα λεπτά μετά, ο τεστοστεναρισμένος Φίσερ* της βίας μετατρέπει τους δύο μπράβους σε αλοιφή για κάλους και τους στέλνει με ένα μήνυμα -γραμμένο με ετικετογράφο και κολλημένο με κόλλα στα μέτωπα τους- στον μεσιέ Πετροσιάν, τον αρχηγό της μαφίας τους.
Μία ώρα και 17 λεπτά αργότερα (μην ξεχνάτε ότι στην ερπετική παρεγκεφαλίδα του Τζακ Ρίτσερ υπάρχει ένα ατομικό ρολόι που μετράει με ακρίβεια ανά δευτερόλεπτο το χρόνο εκτός και αν τον χτυπήσεις με μετεωρίτη στο κεφάλι) και ενώ ο Τζακ οδηγεί σχεδόν αμέριμνος, το FBI τον σταματάει, τον βγάζει από το αμάξι του, τον βάζει σε ένα άλλο αμάξι και, για κάποιο λόγο που μάλλον έχει σχέση με το φαινόμενο της πεταλούδας ή την αυξημένη εντροπία του συστήματος, του δίνουν ένα ένταλμα ερεύνης για το σπίτι του (κληρονομιά του γερο-Γκράμπερ από το προηγούμενο βιβλίο, του οποίου βατεύει και την δικηγορίνα κόρη). Και του δίνουν το ένταλμα απειλώντας τον με όπλο. Ακολουθεί μία μάλλον περίεργα ακατανόητη σκηνή με μία μίνι φούστα, μπούτια και μια ανταλλαγή προσβολών που αγγίζει τόσο πρόστυχα τη σφαίρα του αναίτιου σε σημείο να δικαιολογεί μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση.
Στη συνέχεια τον μεταφέρουν σε ένα περίεργο χώρο και τον βάζουν να κάτσει, ενώ κάθε πέντε περίπου λεπτά περνάει κάποιος ανοίγει την πόρτα τον κοιτάζει και... συνεχίζει τη ζωή του. Αυτό που διαβάσατε. Και να χαίρεστε που το συνέπτυξα.
Κάποια στιγμή -πολύ αργά για τον απελπισμένο αναγνώστη- αποφασίζουν να ασχοληθούν κανονικά μαζί του και αφού του λένε ένα σωρό ιστορίες για αγρίους και του κάνουν ένα σωρό κουλές ερωτήσεις, τη στιγμή που υποθέτεις ότι η επόμενη ηλίθια ερώτηση που θα του κάνουν είναι "ΘΑ ΣΚΟΤΩΝΕΣ ΤΟ ΧΙΤΛΕΡ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ;;;" και είσαι έτοιμος να παραδώσεις πνεύμα και το βιβλίο στο τζάκι, τον ενημερώνουν ότι πρακτικά θεωρείται ύποπτος για το φόνο δύο γυναικών που γνώριζε από τα χρόνια του στο στρατό.
Αμέσως μετά έρχεται η γκόμενά του (η κόρη του γερο Γκράμπερ) που είναι φυσικά και δικηγόρος του (με ειδίκευση στο βαψονυχικό δίκαιο, καμία σχέση με ποινικά), το συζητάνε λίγο, και ο Ρίτσερ αποφασίζει ότι τον έχουν συλλάβει για άλλο λόγο και ότι είναι σίγουρος πως υπάρχει και τρίτη νεκρή (πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες) και... λίγα λεπτά αργότερα απλά τον αφήνουν ελεύθερο. Έτσι, γεια σας.
Φυσικά, μετά, έρχονται χαράματα στο σπίτι του. Και πίνουν καφέ. Και του ξερνάνε όλη την ιστορία. Εν τω μεταξύ (αν εξαιρέσει κάνεις τους δύο άτυχους ανώνυμους μπράβους από την αρχή) ο "σκοτώνω και δεν πληρώνω" Τζακ δεν έχει χαστουκίσει ούτε το μάγουλο του μετά το ξύρισμα. Και μέχρι να το αναλογιστείτε αυτό οι εφμπιάδες τον εκβιάζουν ότι αν δεν τους βοηθήσει με την υπόθεση θα δώσουν το όνομα και τη διεύθυνση της φιλενάδας του στον Πετροσιάν (το μαφιόζο του οποίου τους άντρες έδειρε στην αρχή) ο οποίος είναι και καλά "μεγάλη ανωμαλάρα" και γαμεί και κόβει και ράβει και γενικώς απαπαπαπα. Και στη συνέχεια ξεκινάει οδικώς με την αντιπαθέστατη προφάιλερ του FBI που... φοβαται τα αεροπλάνα, για την Βιρτζίνια (από Νέα Υόρκη), ενώ στο δρόμο προσπερνάνε ένα στουκαρισμένο αμάξι ίδιο με το δικό του, αλλά δεν ανησυχεί (μάλλον το έχει πάρει με leasing), και παράλληλα μαθαίνει ότι οι νεκρές βρέθηκαν μέσα σε μπανιέρες με στρατιωτική πράσινη μπογιά, ενώ τα αίτια θανάτου τους είναι ακόμα αδιευκρίνιστα. Επίσης, για κακή του τύχη, ένας αναγνώστης με IQ 75 και πάνω, αντιλαμβάνεται ποιος είναι ο δράστης (επιβεβαιώνεται στο τέλος) και λίγο αργότερα και το κίνητρο. Και, φυσικά, όταν φτάνουν στα κεντρικά και παίρνει τη γκόμινα (sic) ντηλέφωνο, εκείνη δεν απαντάει. Επειδή... γυναίκες!
Στην παράνοια που ακολουθεί ο Ρίτσαρος φτάνει μέχρι του σημείου να σκηνοθετήσει μία τελείως άχρηστη επίσκεψη στη στρατιωτική μονάδα όπου ένας φίλος του τον βοηθάει να το σκάσει από... το παράθυρο, να πάρει ελικόπτερο και άλλα μέσα να φτάσει στη Νέα Υόρκη να τραμπουκίσει δύο Κινέζους μπράβους (αντιπάλους του Πετροσιάν) να γυρίσει πίσω στην ώρα του και να βγει από το δωμάτιο στο οποίο τον είχανε δει να μπαίνει σαν να μην τρέχει τίποτα. Φυσικά και το νεαντερτάλειο σχέδιό του πετυχαίνει και όλοι οι μαφιόζοι (πιο χαζοί κι από τρύπια εξάτμιση) σκοτώνονται μεταξύ τους και έτσι τελειώνει ο κίνδυνος του Πετροσιάν.
Ενώ όλα αυτά τα ανόρμαλα λαμβάνουν χώρα, δε γίνεται και καμία πρόοδος σχετικά με την ταυτότητα του δράστη. Ο Ρίτσερ τα έχει σπάσει κανονικά με την προφάιλερ και μόνο χαστούκια δεν παίζουν, συνέχεια στην κόντρα, σκοτώνεται και η αδελφή της προφιλερούς που είναι κι αυτή στη λίστα πιθανών θυμάτων που έχουν συντάξει και γενικώς ένα μπάχαλο.
Φυσικά, ο Τζακ θα βγάλει άκρη στο τέλος του βιβλίου, θα σκοτώσει με τα γυμνά του χέρια το δολοφόνο (ΧΜΟΥΩΡΓΚ), χωρίς κιόλας να το θέλει (χμουώργκ) και θα μάθουμε το απίστευτο εφεύρημα του Lee Child για το πώς έμενε αδιευκρίνιστος ο τρόπος με τον οποίο ο δολοφόνος σκότωνε. Χωρίς σπόιλερ, θα σας πω ότι αν ο τρόπος ήταν "είχε αρειανούς μισθοφόρους που σκοτώναν με αόραστες ακτίνες από τους δορυφόρους του Άρη", θα ήταν πιο ικανοποιητική σαν εξήγηση και λιγότερο προσβλητική για τη νοημοσύνη του αναγνώστη.
Στο τέλος τέλος, ο παίχτης κάνει μια συμφωνία κυρίων με το FBI γιατί γενικώς έχει πέσει πολύ θανατικό και δυσφήμιση, χωρίζει το κομενέτο γιατί εκείνη έγινε συνεταίρα πολυτελείας στο δικηγορικό γραφείο της και πάει Λονδίνο και ετοιμάζεται να πάρει ξανά τους δρόμους, με μόνη αποσκευή μια αναδιπλούμενη οδοντόβουρτσα. Επειδή, Τζακ Ρίτσερ.
Το βιβλίο είναι αρκετά κοντά στον όρο "ντροπή" (ακόμα και σε σχέση με άλλα του ιδίου), αλλά επειδή έχω διαβάσει και Κατερίνα Μαλακατέ, ξέρω τι θα πει απόλυτος πάτος και, σίγουρα, στέκεται κάπως ψηλότερα από την καταποντισμένη και ανήλιαγη τάφρο ποιότητας που στοιχειώνουν τα έργα της τελευταίας.
*παγκοσμίου κλάσεως σκακιστής και γκραν μετρ, εμβόλιμος ανάμεσα σε εκατοντάδες ρώσους παγκόσμιους πρωταθλητές