ถลำลึก เล่ม 2

入戲 / 入戏 #2

by Tong Zi, 童子, หลงหยาง (Translator)

“คำพูดทุกคำที่กล่าวในห้องตรวจนี้ ผมจะเก็บเป็นความลับให้คุณ ผมจะอยู่เคียงข้างคุณทุกเมื่อในยามที่คุณต้องการผม” เพื่อรักษาอาการทางจิตของนักค้างานศิลปะ จิตแพทย์หนุ่มต้องฝ่าฟันไปทีละขั้น แต่...

“ที่คุณใช้กับผมเป็นแค่เทคนิคการรักษา ไม่ใช่...ความห่วงใย”

เรื่องรักใคร่ใครคาดเดาเอาแน่เอานอนได้บ้าง หลังอ่านบทภาพยนตร์จบแล้ว เพื่อพลิกผันหนทางในวงการบันเทิง ‘จางจุ่น’ ตัดสินใจเล่นภาพยนตร์พิเศษคู่กับ ‘เจินซิน’ การบ้านชิ้นแรกที่ผู้กำกับมอบหมายคือ…ภายในสิบห้าวัน ที่ห้องฮันนีมูนสวีท ให้สร้างความคุ้นเคยกันบนเตียง เพื่อเข้าถึงบทบาท จนความสัมพันธ์นี้มัน ‘ถลำลึก’ เกินที่จะหยุดได้

Genres: Romance, Yaoi

359 pages, Paperback

Published March 1, 2018

About the author

Associated Names:
* Tong Zi (English)
* 童子 (Chinese)

Reviews

[Amina]

✰ 4 stars ✰

“Are we… just acting? Or are we doing this or real?”

I honestly was going to rate it a little lower, but woah, that ending was brilliantly done. It shook me, so unprecedented and unexpected, delivered so perfectly that it was nothing short of mind-blowing, for how subtly it wad delivered. 🤯 It left me visibly stunned and made me re-evaluate everything I had just read, causing me to internally berate myself for how I had disregarded certain instances, not knowing what their actual validity was.

The author also has to be commended for their ability to tell two distinctly different stories and still allow their dynamics to overlap in a way that the relationships influenced the other. It was subtle but so convincingly plausible that I was drawn into both their storylines, making this one of the most gripping danmei I've read so far. 🌟

For context, this is a story about two actors who, off-screen, pursue a passionate, intimate relationship in order to act out an authentic portrayal of their complicated romance on-screen between that of a psychiatrist, who at first, in a fit of revenge, lures his ex's present lover, the unsuspecting but mentally haunted patient into his clutches, only to fall in love with him truly. 😢

“Why are you running away? We made it far enough the other night to embrace each other. Why are you afraid now?”

It's a complex situation, heightened by how the two actors irl - Chen Hsin and Zhang Zhun - are not openly gay in the acting world, but through their acting of kisses melted into hugs, tentative touches grew into wild, uncontrolled caresses those fake feelings of their characters of lustful fervor evolve into a real-life desire and longing. 🫠❤️‍🔥

One where the fear for how damning and damaging publicly coming out would impact their careers, despite how much they felt for each other - is a catalyst of the plot. It also effectively correlates with how their imaginary characters - Fang Chi and Gao Zhun - are also at a precipice of their volatile chemistry that makes the plot even more compelling. 👍 It's a tumultuous yet immersive emotional roller coaster of how Deep in the Act the actors would allow themselves to become affected by their alter personalities. 🍿

I never felt lost by the narrative; so many passages were evocative in the depths of their emotions. The translation flowed smoothly, perhaps, due to the author's skillful maneuvering of having the separate plotlines parallel each other so well. 😮 I was repulsed at times by the extremities of real flesh-on-flesh coercion Zhang Zhun had to endure from the tasteless demands of their film director; which felt a bit too tactless and an unrealistic portrayal, imo. 🤨

“Goodbye my almost lover, goodbye my hopeless dream…”

There were also some heavy triggering acts that I felt also could've been downsized - the sadistic thrill of torture... the throes of manic delirium. And primarily Chen Hsin's exploitations of Zhang Zhun that warranted much more groveling from his part than what Zhang Zhun received. And at times, Fang Chi's manipulation was too relentlessly manipulative that my heart ached for Gao Zhun. 🫂

But there were some tender and heartwarming scenes - "… you're the only one.". I sympathized with all four sides with their conflicted urges, the woes of being actors, and the distress and harm from wanting someone you can't have. It's a certain kind of angst and fiercely conflicting yearning that only eases when the heart finally admits and accepts what it truly deserves and desires. 🥺

The climax was a moving and impactful moment. That tug of want was so tangible in both worlds - the final reunion was a masterpiece that belongs only to the two of you. 🥹 After a twofold rough journey, the dawning, so beautiful and earnest - a desperate adoration - you can't help but feel that rewarding happiness that made all the painful suffering and tearful trauma worth it. ❤️‍🩹

[Jinnie]

'Your fingertips across my skin. The palm trees swaying in the wind. Images. You sang me Spanish lullabies. The sweetest sadness in your eyes. Clever trick'

'Goodbye, my almost lover. Goodbye, my hopeless dream. I'm trying not to think about you. Can't you just let me be. So long, my luckless romance. My back is turned on you. Shoulda known you'd bring me heartache. Almost lovers always do'

เล่มสุดท้ายโถมด้วย angst และไขข้อสงสัยว่าตกลงแล้ว Love or RuXi ทั้ง 4 คน 2 ความสัมพันธ์ถึงจุดไคลแมกซ์ เล่มนี้จะลงลึกกว่าเดิมว่าอะไรทำไมแต่ละคนถึงแสดงออกแบบนั้น ถึงนักเขียนจะไม่ได้ขยี้อดีตมากแต่มันก็ทำให้ความรู้สึกสมจริงขึ้น จางจุ่นนักแสดงสายบู๊ ฉากยื่นร่ม ความอิจฉาจางๆต่อการแสดงถัดไปของเจินซิน เป็นการบรรยายความรู้สึกที่ทำให้เราสามารถแตะต้องตัวละครได้จริง มันเหมือนเขาเป็นมนุษย์จริงๆไม่ใช่แค่นิยายเล่มหนึ่ง เจินซินกับการตัดสินใจหุนหันพลันแล่น ไม่ใช่ฮีโร่ เป็นนักแสดงชื่อดังเบื้องหลังกองถ่ายก็ทำตัวน่ามะเหงกบ่อยๆ

'ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรเจินซินก็กล่าวไม่กระจ่าง ในใจร้อนรุ่มดังถูกไฟเผา อยากรักทะนุถนอมใครบางคน แต่กระทำไม่ได้ คำพูดที่อยากพูดก็ไม่อาจเอ่ยได้ อยากคว่ำโลกนี้ให้กลับตาลปัตรนัก แทบอยากโยนทุกสิ่งทุกอย่างทิ้งเสียให้หมด'

ฟางชื่อนี่แล้วใหญ่ผุพังแต่ไม่ยอมรับมีความรู้สึกแต่กดไว้กลายเป็นนิสัยที่นำพาให้ตัดสินใจผิดพลาดตลอดทั้งต่อวิชาชีพตัวเองและการเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

'เขายอมรับว่าตนเองมีจรรยาบรรณทางวิชาชีพ แต่จะอธิบายพฤติกรรมในตอนนี้ของตนอย่างไรดี อาศัยวิธีการทางอาชีพล่อลวงคนไข้ กระทำประพฤติทางเพศในรถที่ก่อให้เกิดบาดแผลในความทรงจำ นี่ไม่เพียงผิดต่อกฎระเบียบทั้งอาชีพ ยังกระทำผิดกฎหมายด้วย'

เกาจุ่นจะเห็นความอ่อนแอเปราะบางมาตั้งแต่แรกแต่วิธีรับมือกับปัญหาจะทำให้เห็นอีกด้านว่าบทจะถอดหัวใจทิ้งก็ทำได้ พยายามไม่รู้สึกรู้สาเดินหน้าต่อแต่คนนี้แหละที่รู้หัวใจตัวเองก่อนคนอื่น คาแรคเตอร์ไม่ซ้ำ แตกสลายกันไปคนละทิศทาง ก่อนจะประกอบกลับเข้ามาใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นการเขียนที่เรียกว่าขายวิญญาณ รู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ในทุกตัวอักษรเลยทีเดียว

'ฉันหลงรักนาย ขาของนาย มือของนาย จมูก ดวงตา ปาก ฉันอยากครอบครองไว้ทั้งหมด'

เรื่องนี้ยังมีประเด็น cheating อยู่ที่เรายังไม่เคยพูดถึง เราว่าคนเขียนฉลาดตรงแฟนของจางจุ่นรับรู้ตั้งแต่เดือนแรกแล้วว่าแฟนตัวเองเปลี่ยนไป แต่ยังยื้อกันต่อทั้งที่รู้นั่นแหละ ผู้หญิงน่าสงสารที่ยังรอแต่ผู้ชายก็ไม่ปิดบังว่ากำลังจะตีตัวจาก บริบทมันอิหลักอิเหลื่อดี ช่วงแรกยังอ้างว่าซ้อมบทและตัวเองคงไม่มีทางคบผู้ชายได้ จนฉากปิดที่เซี่ยตันอี๋ร้องไห้โฮ กลับบ้านบอกว่าจะรอคุณนั่นความสัมพันธ์ก็ง่อนแง่นแล้ว (อ่านไปนี่คำว่าชู้รักเรือล่มลอยมาเลย) เราคิดว่าตรงนี้เขียนแบบผู้ใหญ่ ไม่ฟูมฟายไม่ปิดหูปิดตาเขียนให้รู้ว่ามัน ผิด ไปนั่นแหละ แล้วส่งตัวละครไปดีลกับมันเอง ส่วนแฟนของเจินซินจะมาในบทนักแสดงสายอยู่เป็น รักกันไหมไม่ได้เขียน แต่เราจะรับรู้ตอนเซินจินทนไม่ไหวขอเลิกก่อนนั่นแหละ ถึงรับรู้ว่าสองคนมีธุรกิจบันเทิงเส้นสายมาเกี่ยวข้องไม่ได้เสียใจเท่าไหร่หรอกถ้าจะเลิกกันแต่เป็นเลิกยังไงให้คุ้มค่าที่สุดมากกว่า

ส่วนตัวคิดว่านักเขียนยังเล่นแง่ตรงเราก็เห็นๆ อยู่ว่าเขารักกัน รักมาก รักสุดท้าย นี่คือคู่แห่งโชคชะตา ด้ายแดง อย่างนั้นเลยแต่คนเขียนจะกระตุ้นตัวละครให้สับสนกับตัวเองตลอด ที่เราบอกว่าเขาเล่นแง่เพราะเล่นกับการเป็น 'เกย์' ในสังคม

'เจินซินขึ้นเสียงถามหลี่หลิงลี่ "'ผู้ชายกับผู้ชาย' ดูป่วยๆ นี่หมายความว่าไง มั่วกับผู้หญิงมันได้หน้ากว่าคบกับผู้ชายหรือ"'

เล่มสองจะอธิบายชัดขึ้นถึงพื้นเพของเจินซินกับจางจุ่น จางจุ่นโตมาในแผ่นดินจีนเกย์เป็นเรื่องต้องห้าม มีการแบนชายรักชายออกจากสารบบคอมมิวนิสต์ แตกต่างกับเจินซินจะที่มาจากไต้หวัน ขณะที่จางจุ่นกลัวการเปิดเผยตัวเองมากไม่ยอมรับการเป็นเกย์ตอนคิดว่าตัวเองฝันเปียกถึงยอมรับจากจิตใต้สำนึกจริงๆ ว่าชอบเจินซิน ภายหลังจางจุ่นยังมีนิสัยเดิมนี้ติดตัวอยู่คือการไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นเกย์ ต่างจากเจินซิน เจินซินถึงจะไม่ชอบใจแสดงออกว่าไม่ใคร่พึงใจในการเป็นเกย์แต่การกระทำ open-minded กว่ามาก ทำตามความรู้สึกตัวเองสุดๆ ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ความสั่นกลัวอะไรแบบนี้ก็ไม่มีให้เห็น ตอนหลังก็ยอมให้คนมาสัมภาษณ์เพื่อเปิดแสดงให้เห็นว่าผู้ชายสองคนรักกันมันมีความสุขแค่ไหน ตอนเลิกกันยิ่งชัดจางจุ่นยังแสดงว่าสับสนในเพศสภาพตัวเองและเหมือนหลอกตัวเองอยู่

'จางจุ่นคิดว่าเป็นความฝัน ที่แท้ไม่ใช่ความฝัน เขาคิดว่าเป็นความรัก อาจจะไม่ใช่ความรักเช่นกัน'

บทนี้นำไปสู่จุดแตกหัก จางจุ่นยกเรื่อง อิน กับ บท มาพูดขยี้อีกครั้ง จนทั้งสองเลิกกันไป ทั้งสองคนเสียใจมาก ตรงนี้เจินซินคิดว่าจางจุ่นไม่รักตัวเองแล้ว ไม่ได้สนใจว่าจะเพศชายเพศหญิง เขาแค่คิดว่าคนที่ตัวเองรักไม่รักตัวเอง

'เขาพึมพำเสียงอู้อี้ "ไม่ต้องจบ ฉันอยากถ่ายกับนายตลอดชีวิต"'

ส่วนนี้ต้องอวยเพิ่ม ฉากทะเลาะกันสมจริงมาก เหมือนคู่รักจริง ทั้งเงินยี่สิบล้าน ทั้งนักแสดงหญิงคนนั้น ฉากจับซิกแพค หลังจากมีอะไรกันครั้งแรกแล้วไข้ขึ้นแต่ยังต้องไปสัมภาษณ์ กระแสก่นด่าของเนติเซนจีน ไม่ได้เอามายัดๆ เรียงเป็นเหตุการณ์บันเทิง แต่ใส่มาใช้คุ้มเพื่อเพิ่มความยัมมี่ให้กับพล็อต สร้างบทสนทนาแบบค่อยๆ ใส่ซีนนั้นมาทีละนิดทีละหน่อย จนไม่รู้ว่าให้แก้จะเริ่มแก้จากไหนดี ปัญหาก็สะสมพอกพูน ถึงที่สุดก็ระเบิดออก ตอนสองคนทะเลาะกันมันเหมือนจริงอย่างกับจำลองมาจากสถานการณ์จริง อวย (55555)

รสชาติของการเลิกรามีหลากหลายรูปแบบ มีทั้งเปรี้ยวเสียดแทงใจเพราะเคยทุ่มเทให้โดยเสียเปล่า บางครั้งหวานเชื่อมเพราะเบื้องหน้ายังมีคนรอคอย ของจางจุ่นกับเป็นรสคาวโลกีย์อันฝาดขมยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นไม่จางหาย เหมือนงอกคืบคลานทีละนิดสถิตในหัวใจ

อีกอย่างที่อวยเล่มแล้วยังมาอวยต่อเล่มนี้คือการใช้ภาษาและฉาก nc ที่เขียนอย่างมีศิลปะ

'ราวฝักบัวสุกงอมเต็มแก่ โยกคอนในฝ่ามือเขา ก่อนหักพับร่วงตกลงมากลางมหาสมุทรเตียงฟูก ไม่รอให้เจินซินตั้งสติก็คว้าคอเสื้อดึงเจินซินให้ทาบทับบนตัว มองจนสิ้นด้วยสายตาร้อนแรงเร่งเร้า'

เขียนสวยจริงๆ ส่วนอื่นที่ชอบมีพาร์ทหวานแทรกตอนคบของแต่ละคู่ คิดว่าเขียนเข้ากันดี ดูไม่กระโตกกระตากรสกระโดดเกินไป มีที่อ่านแล้วอมยิ้มด้วย ไม่คิดว่าจะได้อมยิ้มจากหนังสือเล่มนี้ (55555) อีกส่วนที่ชอบมากๆ อันอันคือการแบ่งจังหวะระหว่าง 2 ไทม์ไลน์ เขียนดีมากกกกกกก ที่ชอบโดยเฉพาะและจำได้คือการให้จางจุ่นกับเจินซินเล่นซีนสุดท้ายอย่างขม ก่อนเปลี่ยนผ่านมาเป็นฟางชื่อกับเกาจุ่นอย่างหวาน แล้วเปลี่ยนให้มันกลายเป็นการฉายภาพยนตร์ในโรงหนัง แบบ ขนลุกกกกกกกกกกกก ตอนจางจุ่นกับเจินซินเจอกันอีกครั้งเหมือนในความฝันมันหน่วงหนึบกับความจริงที่ทั้งสองยังรักกันอยู่มันดึงอารมณ์จากดิ่งให้พุ่งสูงปรี๊ดขึ้นมาเลย ทำดีมากกกกกกกกกกกกกกก

'ตอนออกจากร้านหนังสือ ฉันทิ้งร่มไว้คันหนึ่ง หวังว่าคนที่เก็บกลับบ้าน...จะเป็นคุณ'

[✨Meli the bookworm✨]

"Foot fetish, you mean? No... I have a fetish for you -your feet, your hands, nose, eyes, mouth..." He suckled on Zhang Zhun's chin until he turned that tiny spot of skin a delicious shade of red. "I want them all"

WOW
SIMPLY WOW!!!
This is one of those novels that you really NEED to read all the way through to grasp the extent of how brilliant it is. Along the way you will feel a myriad of emotions because it explores the psychology of human beings, showing them in their most raw self and that sometimes -most of the times actually- is not pretty.

I adored Chen Hsin's resolution and non compromisable attitude when it comes down to what he wants, understood Zhang Zhun's hesitance and fears to lose himself and everything he's worked for, ached for Gao Zhun almost to the point of tears, and hated Fang Chi to the core. But above all, I loved each one of these flawed characters and the journey the went through.

Read it in Chaleuria's site, because the ebook for vol2 is not out yet. This book -and particularly that amazing and unexpected ending- is one of those that will haunt me for as long I live, and I feel like I need at least 365 business days to digest it, with a desperate need to restart it to see if there were ever hints I missed, although I doubt it. The author is just that damn good!!

REALLY. JUST WOW!!!!!!!!

[Jayjay]

คือชอบมากกก ชอบทั้ง คู่ของหมอและคนไข้ และชอบคู่นักแสดง คือเรา hooked ตั้งแต่บทแรกยันบทสุดท้าย เป็นเรื่องที่ไม่ได้คาดหวังว่าจะสนุก แต่โครตรัก! คือมันมีครบหมดเลย ทั้งหวาน หน่วง เศร้า ❤️❤️❤️ 10 เต็ม 10 ค้าบ

[Jelly Bean66]

เล่มนี้รู้สึกหนักหน่วงเล็กน้อย plot เรื่องค่อนข้างหนักนึดนึง อ่านๆไปรอบๆตัวน้องเกาจุ่นนี่คือ ไม่มีใครปกติเลยสักคน สงสารคุณเกามาก หมอฟางก็ใจร้ายเหลือเกิน อ่านไปเรื่องโอยสงสาร ส่วนน้องจางจุ่น กับเจินซินนี่ก็เหวี่ยงไปเหวี่ยงมา แอบขัดใจน้องจางจุ่น อย่าจะตะโกน กล้าๆหน่อยลูก เดินหน้าต่อไปเลย (ที่จริงแอบเสียใจแทนแฟนของจางจุ่นอยู่นะ คือแบบอยู่ดีๆก็โดนเท แต่คือดีที่เขาเข้าใจ ก็ถือว่าผ่านไปด้วยดี)

สุดท้ายมีนคือพีคในพีค อ่านแล้วแบบอ้าว เอ๊ะ! เฮ้ย! แบบนี้ นข.หักมุมแบง เอาจริงดิ แบบนี้เลย คือมันคิดไม่ถึงนะ ต้องอ่านเอาเอง เราไม่อยากสปอย์ แต่ใดๆคือเรื่องนี่มันหืดหาดหลายตอนมาก แต่ นข. เขียนมาสำนวนคือดี นักแปล ก็แปลดี ไม่สดุด ไม่อ่านแล้วขัดค่ะ

[Panchaya]

It's kind of a hate-love relationship to me with this storytelling technique as well as the story itself. But it's still worth my time.

[Pooh]

มีความหลอกในหลอก ตอนต้นว่าอ้อแล้วตอนท้ายนี่บางอ้อเลย
อาจจะอ่านแล้วไม่ลื่นไหล แต่สนุกมาก ดำเนินเรื่องได้แปลกดี
ชอบมาก

[addie]

4.25/5 เป็นเรื่องที่แปลกใจมากว่าทำไมไม่ดัง ทักษะการเขีบนสุดยอดมาก ภาษาดี สไตล์การเล่าเรื่องดีมาก ชอบบบบ

[B. Sutthida]

เป็นเล่มจบที่ผลิกไปผลิกมา และลุ้นยันหน้าสุดท้ายจริงๆ กลัวพวกเขาทะเลาะกันอีก 😅

PS. คู่ฟางชื่อเกาจุ่นควรพบจิตแพทย์อีกรอบค่ะ

[Bunnyb]

ตอนอ่านเล่ม 1 ชอบคู่ เกาจุ่นกับฟางชื่อมากกว่า
คู่จางจุ่นกับเจินซิน แต่มาเล่ม 2 เกิดจุดเปลี่ยน
กับคู่เกาจุ่น ทำให้เกาจุ่นเปลี่ยนไปเหมือนเป็น
คนละคนอยู่ช่วงนึงเลย ทำไมนายทำแบบนี้
ทำใจไม่ได้ T-T

ส่วนคู่จางจุ่นกับเจินซินในกองถ่าย ต้องบอกว่า
เป็นกองถ่ายที่ป่วงมาก เกิดเรื่องเยอะมาก
นักแสดงก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ นี่ถ้าเป็น
กองถ่ายจริง น่าจะเกิดการเปลี่ยนตัวนักแสดงกันบ้าง

แต่ในแง่ความรัก ชอบที่จางจุ่นยอมรับความรู้สึก
ของตัวเอง และไม่รั้งผู้หญิงเอาไว้ให้เค้าเสียเวลา
รอแบบเปล่าประโยชน์ ชอบตอนที่เจินซินเปิดตัว
(แบบไม่ได้ตั้งใจแต่ต้องนับว่ากล้าหาญมากๆ)
แล้วหลังจากนั้นก็เหมือนชีวิตสองคนนี้พลิกผันไปเลย
เพราะยังไงคนที่ยังต่อต้านรักร่วมเพศก็ยังมีอยู่เยอะ
ยิ่งสองคนนี้อยู่ในสปอตไลท์ยิ่งกลายเป็นเป้าได้ง่าย
แต่พวกเค้าก็รับได้ และยังอยู่ด้วยกันแบบที่สัมผัสได้
ว่าเค้ารักกันและเป็นคู่ชีวิตกันจริงๆ

ตอนท้าย ไม่ชอบเสี่ยวเฟย (คนที่มาสัมภาษณ์
คู่จางจุ่น) คำพูดของเสี่ยวเฟยดูเหยียดจางจุ่นมาก
เค้าอุตส่าห์ให้มารู้จักชีวิตส่วนตัวแบบ exclusive
แต่เสี่ยวเฟยทำตัวได้ไร้มารยาทสุดๆ คนแบบเสี่ยวเฟย
ไม่สมควรได้รับโอกาสแบบนี้เลย

[the right book at the right time]

5/5
รีวิว เล่ม 1-2
เป็นเรื่องที่อยู่นอกสายตา อ่านแบบไม่ได้คาดหวัง แต่กลายเป็นว่าชอบมาก ยกให้เป็นหนังสือที่ชอบอันดัยต้นๆที่ได้อ่านในปีนี้เลย
ถึงจะเป็นแค่ 2 เล่มบางๆ แต่อัดแน่นไปด้ยเนื้อหาที่ค่อนข้างหนัก หน่วง หม่น และเข้มข้นมาก
แต่ไม่แนะนำสำหรับสายสุขนิยมนะครับ เพราะมีบางประเด็นที่อ่อนไหว แนะนำให้อ่าน TW ก่อนนะครับ
ฮือออออ รักเรื่องนี้จัง