What do you think?
Rate this book
W górach szaleństwa
„W górach szaleństwa”, „Cień spoza czasu”, „Bezimienne miasto”, „Pod piramidami” - cztery przerażające opowieści mistrza klasycznej literatury grozy Howarda Philipsa Lovecrafta. Cztery odległe, egzotyczne miejsca – mroźne pustkowia Antarktydy, dzika Australia, bezkresna pustynia Arabii, przesiąknięty historią Egipt. Czterej bohaterowie, którym przyjdzie zmierzyć się z tajemnicą pradawnych, mrocznych ruin, siedzib dawno wymarłych ras, zapomnianych cywilizacji. To co tam odkryją odmieni na zawsze ich życie. Wiedza na temat przedwiecznych istot zamieszkujących onegdaj nasz świat wyznacza prostą drogę ku granicy między poczytalnością i szaleństwem.
281 pages, Hardcover
Published January 1, 2020
63 people are currently reading
362 people want to read
About the author
H.P. Lovecraft
6,124 books19.3k followersHoward Phillips Lovecraft, of Providence, Rhode Island, was an American author of horror, fantasy and science fiction.
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe.
See also Howard Phillips Lovecraft.
— Wikipedia
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe.
See also Howard Phillips Lovecraft.
— Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 53 reviews
August 27, 2023
3.5/5⭐️
August 26, 2022
Przerażające opisy przerażających budowli i skał, które w przerażający sposób wywołują przerażającą nudę. Ostatni raz tak się bałem, gdy zobaczyłem gumowego pająka na jarmarcznym straganie.
Zbiór raczej dla bardziej hardkorowych fanów Lovecrafta zainteresowanych podwalinami i źródłami jego mitologii. Jak zawsze, pozycja z Vespera opatrzona bardzo ciekawym posłowiem, w tym przypadku bardziej interesującym niż same opowiadania.
Zbiór raczej dla bardziej hardkorowych fanów Lovecrafta zainteresowanych podwalinami i źródłami jego mitologii. Jak zawsze, pozycja z Vespera opatrzona bardzo ciekawym posłowiem, w tym przypadku bardziej interesującym niż same opowiadania.
November 13, 2021
3,5-4/5.
Plusem jest tu na pewno klimat, mitologie i utrzymywanie napięcia, które jest szczególnie widoczne w opowiadaniu tytułowym. Lecz tylko do pewnego momentu. Potem napięcie szlag trafia i zaczynają się eksploatacje danych lokacji, które przez dość rozciągnięte i zbyt szczegółowe opisy męczą i nudzą zamiast wciąż wciągać.
Najbardziej klimatyczna część - W Górach Szaleństwa.
Najkrótsza i najbardziej ogólna - Bezimienne miasto.
Najbardziej pokręcona - Cień Spoza Czasu.
Najbardziej realna - Pod Piramidami.
Plusem jest tu na pewno klimat, mitologie i utrzymywanie napięcia, które jest szczególnie widoczne w opowiadaniu tytułowym. Lecz tylko do pewnego momentu. Potem napięcie szlag trafia i zaczynają się eksploatacje danych lokacji, które przez dość rozciągnięte i zbyt szczegółowe opisy męczą i nudzą zamiast wciąż wciągać.
Najbardziej klimatyczna część - W Górach Szaleństwa.
Najkrótsza i najbardziej ogólna - Bezimienne miasto.
Najbardziej pokręcona - Cień Spoza Czasu.
Najbardziej realna - Pod Piramidami.
October 20, 2024
Fenomenalne. Świetne posłowie, wspaniałe tłumaczenie i wydanie.
December 18, 2024
Jest coś w stylu Lovecrafta co sprawia, że przecierpisz te wszystkie zbyt szczegółowe opisy. Jego mroczny świat pochłania i na koniec chce się tylko więcej!
July 14, 2023
(4)
Even if there is the longest and most excessive Howard's story it's not as good as "The Call of Cthulhu" but to start with advantages
"The nameless City" and "Under the Pyramids" were amazing simply clear Lovecraft world just place it in Arabia/Africa love how highly those are inspired by religion/ancient myths
"The Shadow out of time" literally BLOWS MY FUCKING MIND this guy wrote this in 1935 but the concept is lit like 4 layers of subconscious lives in 7 dimensions with timewarping shit on the other hand
"The mountains of Madness" which I was most interested in since after "The Call of Cthulhu" it's the most know Howard's work ughhh and I hate to admit it was too much, lovely that we want us to get a deep dive into this whole "antimithology" but man you don't have to say so much ab that ((:
As always Vesper press will never let you down great translation AND GOD THIS AFTERWORD YOU DOIN SICH WORK.
Even if there is the longest and most excessive Howard's story it's not as good as "The Call of Cthulhu" but to start with advantages
"The nameless City" and "Under the Pyramids" were amazing simply clear Lovecraft world just place it in Arabia/Africa love how highly those are inspired by religion/ancient myths
"The Shadow out of time" literally BLOWS MY FUCKING MIND this guy wrote this in 1935 but the concept is lit like 4 layers of subconscious lives in 7 dimensions with timewarping shit on the other hand
"The mountains of Madness" which I was most interested in since after "The Call of Cthulhu" it's the most know Howard's work ughhh and I hate to admit it was too much, lovely that we want us to get a deep dive into this whole "antimithology" but man you don't have to say so much ab that ((:
As always Vesper press will never let you down great translation AND GOD THIS AFTERWORD YOU DOIN SICH WORK.
February 25, 2024
I enjoyed this book a lot! I may be biased because I really like Lovecraft, though....
January 23, 2023
Szanuje, ale absolutnie tego nie czuje
May 17, 2022
Tytułowe opowiadanie oraz "Cień spoza czasu" to zdecydowanie moje ulubione historie z tego zbioru.
"W górach szaleństwa", choć tak jak "Cień", jak i wiele innych opowieści Lovecrafta, cechuje się poczuciem rosnącego napięcia, to szczególnie poruszył mnie punkt kulminacyjny, w którym miałem ciarki, czytając złowieszczy okrzyk "Tekeli-li". Przerażający moment, zwłaszcza będąc uświadomionym przez autora, że odgłosy Shoggothów są jedynie naśladownictwem ich dawnych mistrzów, toteż słysząc to, bohaterowie mieli do czynienia z dźwiękiem wydawanym przez coś jeszcze starszego i o wiele bardziej przerażającego.
Natomiast "Cień spoza czasu" darzę szczególną sympatią ze względu na koncept i fakt, że wyjątkowo nie mamy tam do czynienia z istotami, które są stricte złoczyńcami.
"W górach szaleństwa", choć tak jak "Cień", jak i wiele innych opowieści Lovecrafta, cechuje się poczuciem rosnącego napięcia, to szczególnie poruszył mnie punkt kulminacyjny, w którym miałem ciarki, czytając złowieszczy okrzyk "Tekeli-li". Przerażający moment, zwłaszcza będąc uświadomionym przez autora, że odgłosy Shoggothów są jedynie naśladownictwem ich dawnych mistrzów, toteż słysząc to, bohaterowie mieli do czynienia z dźwiękiem wydawanym przez coś jeszcze starszego i o wiele bardziej przerażającego.
Natomiast "Cień spoza czasu" darzę szczególną sympatią ze względu na koncept i fakt, że wyjątkowo nie mamy tam do czynienia z istotami, które są stricte złoczyńcami.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 17, 2026
Lovecraft podaje taką ilość szczegółów, że aż jest to w pewien sposób niekomfortowe – i mówię to w pozytywnym sensie. A warto tu dodać, że przeczytałam te opowiadania tylko "powierzchownie" i posłowie zawarte w tym zbiorze opowiadań dobitnie mi to uświadamia – ilość wskazówek i odniesień do literatury, religii i historii przekracza moje pojęcie. Gdyby się w to wszystko zagłębić, te historie zyskałaby zapewne jeszcze więcej w moich oczach.
Ciekawe było też umieszczenie starszych opowiadań Lovecrafta po tych napisanych niemal u kresu jego życia. Wyraźnie czuć przeskok w stylu pisania i to, jak bardzo autor się rozwinął.
Ciekawe było też umieszczenie starszych opowiadań Lovecrafta po tych napisanych niemal u kresu jego życia. Wyraźnie czuć przeskok w stylu pisania i to, jak bardzo autor się rozwinął.
November 18, 2023
Nah, tu albo Lovecraft mnie zawiódł, albo vesper zebrał cztery identyczne opowiadania w jednym wydaniu. Tylko się wkurzyłem i znudziłem
February 6, 2024
ostry speedrun czasami popłaca
June 30, 2024
3.5/5
July 25, 2024
1. Cień spoza czasu
2. W górach szaleństwa
3. Pod piramidami
4. Bez imienne miasto
Taki bym ranking dał.
Cień miał super pomysł jeden z najlepszych jaki Lovecraft zrobił imo. Góry podobnie ale jak dla mnie za dużo było tam lania wody w niektórych momentach. Piramidy spoko, trochę inny klimat a Miasto takie sobie. Całość by mi się bardziej spodobała gdyby wszystkie opowiadania nie miały podobnej tematyki bo przez to kolejne utwory były dość męczące.
2. W górach szaleństwa
3. Pod piramidami
4. Bez imienne miasto
Taki bym ranking dał.
Cień miał super pomysł jeden z najlepszych jaki Lovecraft zrobił imo. Góry podobnie ale jak dla mnie za dużo było tam lania wody w niektórych momentach. Piramidy spoko, trochę inny klimat a Miasto takie sobie. Całość by mi się bardziej spodobała gdyby wszystkie opowiadania nie miały podobnej tematyki bo przez to kolejne utwory były dość męczące.
August 7, 2021
Lovecraft’s style perfect as always. I love every piece of his work but “At the Mountains Of Madness” is in my opinion best of best. Howard reached there his limit of sophisticated words making it the greatest pleasure for a reader. Certainly I’ll read all these stories again!
September 1, 2023
Wyprawa na Antarktydę, piaski Egiptu, dzika Australia, czy arabskie pustynie. Cztery podróże, cztery niezwykłe miejsca nasączone legendą, mitycznymi stworzeniami i mackami. Jednym słowem w dzisiejszym Mrocznym Piątku, klasyka grozy w wykonaniu H.P. Lovecrafta i jego W górach szaleństwa.
Opowiadaniem otwierającym tom jest tytułowe W górach szaleństwa to opowieść o grupie naukowców, którzy przemierzając lodowe połacie Antarktydy, trafiają na ślady istot żyjących miliony lat temu. Odkrycie to, próbujących je zagłębić śmiałków doprowadza na skraj szaleństwa. Przyjdzie im zmierzyć się z tym, co wymyka się znanym teoriom, czymś niesamowitym i przekraczającym możliwości rozumu. W Cieniu spoza czasu poznajemy akademickiego uczonego, który stracił pamięć. Analizując nawiedzające go sny zaczyna domyślać się przyczyn amnezji. I wraz z nim ruszamy do Australii, by zmierzyć się z istotami, które pierwotnie zamieszkały naszą planetę. Z tymi, których cywilizacja przekracza wszystko to, co dotąd poznane. Trzecie opowiadanie Bezimienne miasto zabiera nas na arabskie pustynie w poszukiwaniu zaginionego miasta i odkrywamy mrożącą krew w żyłach informację o jego mieszkańcach. W ostatnim zaś opowiadaniu Pod piramidami ruszamy do Egiptu z badacze, który odkrywa to, co skrywają piaski Gizy, a także natyka się na tych, co niegdyś rządzili tym krajem.
Tym co łączy wszystkie cztery opowieści, to podróż w nieznane, podróż w poszukiwaniu ukrytego czasu i cena, jaką przychodzi zapłacić za próbę poznania tego, o czym dawno zapomniano. To Przedwieczni, Wielka Rasa czy egipskie bóstwa są tymi, którym śmiałkowie ekspedycji muszą stawić czoła. Dotarcie do zakazanej wiedzy kosztuje obłęd i szaleństwo. Nieustannie przy tym balansuje się na granicy snu - a raczej koszmaru i jawy. Nie do końca można wierzyć zmysłom, które mogą być zawodne, a to z czym przychodzi się zmierzyć, może być wytworem ludzkiego umysłu. To głód w poszukiwaniu nieznanego, głód przygód i pragnienie dokonania przełomowego odkrycia napędza bohaterów do działania. Co ciekawe wszyscy reprezentują akademicki, naukowy świat rządzący się racjonalnym podejściem, a tymczasem zastana rzeczywistość płata im figla i wystawia na próbę całą dotychczasową wiedzę. To do mitycznych istot należy decydujący głos, oni objawiają się i nie zabierają jeńców. Pośród macek, morskich stworów, napisów pokazują pozostałości wymarłej, wręcz zapomnianej cywilizacji, która do dziś przekracza swym zaawansowaniem umysł współczesnego człowieka. Ci zaś, którzy podążają za tym, wcześniej czy później trafiają w zastawioną na nich pułapkę.
Proza Samotnika z Providence, jak określa się H.P. Lovecrafta, ojca literatury niesamowitej, nie straszy. Bardziej pobudza wyobraźnię, wywołuje niepewność czy można dać wiarę temu, na co natykamy się. Wkraczamy za każdym razem w klaustrofobiczną atmosferą, w rzeczywistość wobec której ludzki umysł i wiedza stają się całkowicie bezradne i zdane na łaskę istot znacznie potężniejszych. Bez ostrzeżenia czytelnik wrzucony zostaje do mrocznego świata, pewnego rodzaju universum rządzącego się własnymi prawami i biada śmiałkom, którzy postanowią wejść w samo jego serce. Napotkane istoty, bóstwa wcale nie zamierzają się dać oswoić i sprowadzić do współczesnego pojmowania rzeczywistości, reprezentują znacznie wyższy poziom i przy każdej okazji manifestują ten fakt.
W górach szaleństwa wymagają maksymalnej koncentracji. Wypełnia ich sucha, poniekąd kronikarska relacja ludzi, którzy koniecznie pragną przekazać to, czego byli świadkami. Teksty wyzute są z dialogów. Wszystkie jednak cztery opowiadania kierują się własną dynamiką, swoistym stylem i tworzą zwarty świat, do którego czytelnik zostaje poniekąd zaproszony. Rodzaj narracji odpowiada tym, ze wspomnień, których poznajemy opowiadaną historię. Chcąc uwiarygodnić relacje początkowo dotykamy namacalnych śladów przeszłości, górskich skamielin, flory, historycznych i geologicznych ciekawostek, aby ni stąd ni zowąd dotknąć tego, co wymyka się percepcji.
Lovecraft zabiera czytelnika do grozy wysublimowanej, niezwykle wymagającej i po mistrzowsku wrzuca do wykreowanej przez niego niesamowitości. Nic zatem dziwnego, że do Samotnika z Providence tak często odwołuje się współczesna popkultura, mistrzowie horroru ze Stephenem Kingiem na czele. W górach szaleństwa to moje pierwsze zetknięcie się z jego twórczością i zdecydowanie mam ochotę na więcej.
Opowiadaniem otwierającym tom jest tytułowe W górach szaleństwa to opowieść o grupie naukowców, którzy przemierzając lodowe połacie Antarktydy, trafiają na ślady istot żyjących miliony lat temu. Odkrycie to, próbujących je zagłębić śmiałków doprowadza na skraj szaleństwa. Przyjdzie im zmierzyć się z tym, co wymyka się znanym teoriom, czymś niesamowitym i przekraczającym możliwości rozumu. W Cieniu spoza czasu poznajemy akademickiego uczonego, który stracił pamięć. Analizując nawiedzające go sny zaczyna domyślać się przyczyn amnezji. I wraz z nim ruszamy do Australii, by zmierzyć się z istotami, które pierwotnie zamieszkały naszą planetę. Z tymi, których cywilizacja przekracza wszystko to, co dotąd poznane. Trzecie opowiadanie Bezimienne miasto zabiera nas na arabskie pustynie w poszukiwaniu zaginionego miasta i odkrywamy mrożącą krew w żyłach informację o jego mieszkańcach. W ostatnim zaś opowiadaniu Pod piramidami ruszamy do Egiptu z badacze, który odkrywa to, co skrywają piaski Gizy, a także natyka się na tych, co niegdyś rządzili tym krajem.
Tym co łączy wszystkie cztery opowieści, to podróż w nieznane, podróż w poszukiwaniu ukrytego czasu i cena, jaką przychodzi zapłacić za próbę poznania tego, o czym dawno zapomniano. To Przedwieczni, Wielka Rasa czy egipskie bóstwa są tymi, którym śmiałkowie ekspedycji muszą stawić czoła. Dotarcie do zakazanej wiedzy kosztuje obłęd i szaleństwo. Nieustannie przy tym balansuje się na granicy snu - a raczej koszmaru i jawy. Nie do końca można wierzyć zmysłom, które mogą być zawodne, a to z czym przychodzi się zmierzyć, może być wytworem ludzkiego umysłu. To głód w poszukiwaniu nieznanego, głód przygód i pragnienie dokonania przełomowego odkrycia napędza bohaterów do działania. Co ciekawe wszyscy reprezentują akademicki, naukowy świat rządzący się racjonalnym podejściem, a tymczasem zastana rzeczywistość płata im figla i wystawia na próbę całą dotychczasową wiedzę. To do mitycznych istot należy decydujący głos, oni objawiają się i nie zabierają jeńców. Pośród macek, morskich stworów, napisów pokazują pozostałości wymarłej, wręcz zapomnianej cywilizacji, która do dziś przekracza swym zaawansowaniem umysł współczesnego człowieka. Ci zaś, którzy podążają za tym, wcześniej czy później trafiają w zastawioną na nich pułapkę.
Proza Samotnika z Providence, jak określa się H.P. Lovecrafta, ojca literatury niesamowitej, nie straszy. Bardziej pobudza wyobraźnię, wywołuje niepewność czy można dać wiarę temu, na co natykamy się. Wkraczamy za każdym razem w klaustrofobiczną atmosferą, w rzeczywistość wobec której ludzki umysł i wiedza stają się całkowicie bezradne i zdane na łaskę istot znacznie potężniejszych. Bez ostrzeżenia czytelnik wrzucony zostaje do mrocznego świata, pewnego rodzaju universum rządzącego się własnymi prawami i biada śmiałkom, którzy postanowią wejść w samo jego serce. Napotkane istoty, bóstwa wcale nie zamierzają się dać oswoić i sprowadzić do współczesnego pojmowania rzeczywistości, reprezentują znacznie wyższy poziom i przy każdej okazji manifestują ten fakt.
W górach szaleństwa wymagają maksymalnej koncentracji. Wypełnia ich sucha, poniekąd kronikarska relacja ludzi, którzy koniecznie pragną przekazać to, czego byli świadkami. Teksty wyzute są z dialogów. Wszystkie jednak cztery opowiadania kierują się własną dynamiką, swoistym stylem i tworzą zwarty świat, do którego czytelnik zostaje poniekąd zaproszony. Rodzaj narracji odpowiada tym, ze wspomnień, których poznajemy opowiadaną historię. Chcąc uwiarygodnić relacje początkowo dotykamy namacalnych śladów przeszłości, górskich skamielin, flory, historycznych i geologicznych ciekawostek, aby ni stąd ni zowąd dotknąć tego, co wymyka się percepcji.
Lovecraft zabiera czytelnika do grozy wysublimowanej, niezwykle wymagającej i po mistrzowsku wrzuca do wykreowanej przez niego niesamowitości. Nic zatem dziwnego, że do Samotnika z Providence tak często odwołuje się współczesna popkultura, mistrzowie horroru ze Stephenem Kingiem na czele. W górach szaleństwa to moje pierwsze zetknięcie się z jego twórczością i zdecydowanie mam ochotę na więcej.
March 25, 2025
Po kolejne opowiadania Lovecrafta sięgnąłem z dużym entuzjazmem. Jak zawsze są po brzegi wypełnione klimatem, ale ciężko się czasem wczuć. Niektóre opisy są tak długie i szczegółowe, że mająca budzić niewysłowioną grozę akcja praktycznie staje w miejscu na kilka stron, żeby wyjaśnić jakąś naukową ciekawostkę z Lovecraftowego uniwersum. Ma to może swój urok, ale stanowi pewien mankament. Mistrz grozy udziela w tych opowiadaniach ogromnej ilości wyjaśnień na temat swojego tajemniczego świata, a polskie tłumaczenie nie zawodzi.
Chyba Pod Piramidami zapadło mi najlepiej w pamięć. Świetny główny bohater, ciekawy zabieg literacki.
Największym minusem (siódemka ode mnie dla Lovecrafta to naprawdę mało) jest schematyczność i powtarzalność opowiadań. Powtarzając słowa innych recenzentów, każde opowiadanie to z grubsza to samo podane w innej lokalizacji.
Nie mogę nie wspomnieć również, tym razem już w samych superlatywach, o bardzo dobrym posłowiu, które analizuje genezę powstawania dzieł Lovecrafta.
Podsumowując, trochę ponarzekałem, ale pozostaję wiernym fanem. Może warto przeplatać te opowiadania tymi, z innych zbiorów!
Chyba Pod Piramidami zapadło mi najlepiej w pamięć. Świetny główny bohater, ciekawy zabieg literacki.
Największym minusem (siódemka ode mnie dla Lovecrafta to naprawdę mało) jest schematyczność i powtarzalność opowiadań. Powtarzając słowa innych recenzentów, każde opowiadanie to z grubsza to samo podane w innej lokalizacji.
Nie mogę nie wspomnieć również, tym razem już w samych superlatywach, o bardzo dobrym posłowiu, które analizuje genezę powstawania dzieł Lovecrafta.
Podsumowując, trochę ponarzekałem, ale pozostaję wiernym fanem. Może warto przeplatać te opowiadania tymi, z innych zbiorów!
November 30, 2024
Podobno najmniej przystępne z opowiadań autora i nie należy od niego zaczynać, no ale za późno.
Jest to opowieść lodowato zimna, w każdym tego słowa znaczeniu. Autor posługuje się językiem starannym, eleganckim, poważnym, z naszej perspektywy archaicznym. Brnie przez akcję powoli, skrupulatnie opisuje otoczenie, nie zważając czy czytelnik nie robi się przypadkiem senny. Opisuje emocje bohaterów z chłodnym dystansem, mimo że im nie umniejsza. Z wyważoną powściągliwością podaje nowe, zaskakujące informacje, budując w ten sposób ciągłe poczucie napięcia, mimo nieuniknionej, ze względu chociażby na wiek dzieła, przewidywalności fabuły.
Opowiadanie od mniej więcej połowy zaczyna rzeczywiście grać na emocjach obrzydzenia i strachu, czego można by oczekiwać. Jest to dobrze napisany horror, taki w którym najbardziej niepokoją własne domysły, a nie to co autor wykłada nam na tacy.
Nie porwało mnie, ale szanuję autora. Może kiedyś, gdy będzie mi w życiu zbyt miło i przyjemnie, sięgnę po jego inny tytuł.
Jest to opowieść lodowato zimna, w każdym tego słowa znaczeniu. Autor posługuje się językiem starannym, eleganckim, poważnym, z naszej perspektywy archaicznym. Brnie przez akcję powoli, skrupulatnie opisuje otoczenie, nie zważając czy czytelnik nie robi się przypadkiem senny. Opisuje emocje bohaterów z chłodnym dystansem, mimo że im nie umniejsza. Z wyważoną powściągliwością podaje nowe, zaskakujące informacje, budując w ten sposób ciągłe poczucie napięcia, mimo nieuniknionej, ze względu chociażby na wiek dzieła, przewidywalności fabuły.
Opowiadanie od mniej więcej połowy zaczyna rzeczywiście grać na emocjach obrzydzenia i strachu, czego można by oczekiwać. Jest to dobrze napisany horror, taki w którym najbardziej niepokoją własne domysły, a nie to co autor wykłada nam na tacy.
Nie porwało mnie, ale szanuję autora. Może kiedyś, gdy będzie mi w życiu zbyt miło i przyjemnie, sięgnę po jego inny tytuł.
February 3, 2024
uhhh 3
update do mitów
w górach szaleństwa: bardzo rel, tylko że nie jestem w górach🏔️
mega długie i na początku creepy, więc nawet mi się podobało, ale potem pamiętam już tylko nieszkodliwe, zmutowane, pingwinki albinosy 🐧🐧
cień spoza czasu: ładne, śmierdzi posthumanizmem w czystej postaci, może się nawet do niego odwołam w swojej pracy na 900 stron już za trzy lata
bezimienne miasto: pan w posłowiu napisał, że wyglądało jak ul, więc przed oczami mam cthulhu pszczółki🐝
pod piramidami: my fav z tego tomu, trochę kultystów, trochę ludzi z głowami hipopotamów love it here
jak to mówią sami wielcy tego świata - houdini to piosenka dua lipy 🤪✨🎡
posłowie: 5/5
update do mitów
w górach szaleństwa: bardzo rel, tylko że nie jestem w górach🏔️
mega długie i na początku creepy, więc nawet mi się podobało, ale potem pamiętam już tylko nieszkodliwe, zmutowane, pingwinki albinosy 🐧🐧
cień spoza czasu: ładne, śmierdzi posthumanizmem w czystej postaci, może się nawet do niego odwołam w swojej pracy na 900 stron już za trzy lata
bezimienne miasto: pan w posłowiu napisał, że wyglądało jak ul, więc przed oczami mam cthulhu pszczółki🐝
pod piramidami: my fav z tego tomu, trochę kultystów, trochę ludzi z głowami hipopotamów love it here
jak to mówią sami wielcy tego świata - houdini to piosenka dua lipy 🤪✨🎡
posłowie: 5/5
May 5, 2024
3.8
At the Mountains of Madness - 3/5
The Shadow Out of Time - 3,75/5
The Nameless City - 4,5/5
Under the Pyramids - 3,75/5
+ bardzo dobre posłowie, nawet lepsze tłumaczenie,
Starożytnych Kosmitów wybaczę za kompozycję, formę, szerokie podłoże mitycznych konotacji. Niespodziewanie o wiele bardziej podobały mi się dwa wcześniej napisane i krótsze opowiadania, bardziej tajemnicze, romantyczne, mniej kosmiczne i naukowe. Byłam przez moment odepchnięta, już nie jestem.
Niewyjaśnienie gęsty, rzucony przez badawcze światło Cień z Providence.
At the Mountains of Madness - 3/5
The Shadow Out of Time - 3,75/5
The Nameless City - 4,5/5
Under the Pyramids - 3,75/5
+ bardzo dobre posłowie, nawet lepsze tłumaczenie,
Starożytnych Kosmitów wybaczę za kompozycję, formę, szerokie podłoże mitycznych konotacji. Niespodziewanie o wiele bardziej podobały mi się dwa wcześniej napisane i krótsze opowiadania, bardziej tajemnicze, romantyczne, mniej kosmiczne i naukowe. Byłam przez moment odepchnięta, już nie jestem.
Niewyjaśnienie gęsty, rzucony przez badawcze światło Cień z Providence.
December 26, 2024
To było moje pierwsze zderzenie z Lovecraftem i nie ostatnie. Muszę powiedzieć, że jak na mój debiut w tematyce "weird fiction" niniejszy zbiór opowiadań był najbardziej klimatyczny. Może ze względu na to iż uwielbiam historie o dalekich podróżach, o poznawaniu obcej natury, o dowiadywaniu się o tym co było w danym odległym miejscu nie teraz, ale dużo dużo wcześniej. Lovecraft trafił we wszystkie z tych punktów i utworzył obraz pełen tajemniczości, wyobcowania, złowrogości i czychającego obrzydlistwa.
June 29, 2023
Nie ma szału. Drugi rzut opowiadań wydany przez Vesper. Bardziej opłaca się kupić jakiś większy zbiór. Tytułowe opowiadanie choć zaczyna się z pompą i ma ciekawy koncept pozaziemskiego zła to jednak dłuży się niesamowicie, gdyż czytelnik rozumie już co się dzieje jakoś w połowie tekstu, gdy bohaterowie ze stopniami naukowymi dramatycznie zastanawiają się czy to możliwe. Pozostałe opowiadania mogły być.
July 15, 2023
Nie czyta się tego łatwo. Proza Lovecrafta nie jest dla każdego. Wymaga skupienia, jest bardzo wiele "opisów przyrody" i prawie wcale dialogów. Ale po przeczytaniu siedzi w głowie. Klimat niesamowity.
August 22, 2023
3.5 gdybym czytała je pomiędzy innymi książkami ocena byłaby wyższa, ale czytane jeden po drugim (przynajmniej w tym tomie) są powtarzane, bo opierają się na tym samy schemacie.
Co nie zmienia faktu, że są naprawdę dobre.
Co nie zmienia faktu, że są naprawdę dobre.
January 7, 2024
Opisy otoczenia? Majstersztyk. Zakochałam się w górach. Ich posępności i grozie. Reszta? Słabe, mało wciągające. Budowano napięcie, niby coś się stało, ale ostatecznie ani się nie wzruszyłam, ani nie przestraszyłam, ani nie chciałam skończyć książki.
October 12, 2022
dnf 167
March 23, 2023
3,5/5
July 16, 2023
Nie wiem po co ciągle to sobie robię. Lovecraft niezmiennie nudny i powtarzalny. Pod piramidami fajne z sentymentu
Displaying 1 - 30 of 53 reviews