Τα Οράματα του Τέλους

by Μάριος Μητσόπουλος

Πόσο κοντά άραγε είναι το τέλος ή η καταστροφή της πραγματικότητάς μας; Σε αυτή την συλλογή διηγημάτων φαντασίας, σε κόσμους αλλιώτικους, ταξιδιώτες και πολεμιστές, απλοί και καθημερινοί άνθρωποι βιώνουν με το δικό τους τρόπο την κατάληξη που όλοι πάντοτε φοβούνται.

130 pages, Paperback

Published May 1, 2020

About the author

Ο Μάριος Μητσόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ιωάννινα, όπου σπούδασε Βιολογία. Από μικρός έκανε κάποιες απόπειρες να ασχοληθεί με τη συγγραφή ιστοριών φαντασίας. Ευτυχώς που οι πρώτες εκείνες προσπάθειες δεν είδαν το φως της μέρας. Γράφει και ασχολείται εντατικά με τη λογοτεχνία από το 2012, ενώ τον ελεύθερο του χρόνο τον αφιερώνει στη μουσική και τα βιντεοπαιχνίδια. Τον τελευταίο καιρό επιμελείται το ψηφιακό, ερασιτεχνικό περιοδικό Ονειροβασίες ενώ συμμετέχει, όσο μπορεί, και στην έκδοση του fanzine Αλλόκοσμες Ιστορίες με αρχισυντάκτη τον Θανάση Παπαγεωργίου. Μπορεί να τον συναντήσει κανείς στο goodreads.com, όπου υπάρχει και μία λίστα με τις δουλειές του μέχρι τώρα.
Email επικοινωνίας: oneirovasies@yahoo.com

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Copy provided by the author in exchange for an honest review.

Σαφής βελτίωση από τα Τα ταξίδια της Κόκκινης Τίγρης στην αφήγηση. Ο Μητσόπουλος βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο με στόχο να μας δώσει κάτι εκπληκτικό στο μέλλον.

Η Ροδοκόκκινη πόλη με τράβηξε, παρά την μάλλον πολυφορεμένη της ιδέα. Νομ΄ζιω πως είναι το αγαπημένο μου στη συλλογή.

Το Όραμα του Τέλους είχε δύσκολο ζητούμενο και δεν είμαι σίγουρη ότι με έπεισε ως αφήγημα. Κάπου τραβούσε σε μάκρος, κάπου χανόταν σε βερμπαλισμούς, κάπου μου διέφευγαν οι αλληγορίες... Είμαι σίγουρη πως με ένα δεύτερο πέρασμα θα γίνει καλό, όμως τώρα μοιάζει αγυάλιστο.

Το Αιχμάλωτοι στο Ζαθάρ είναι το μεγάλο φάουλ της συλλογής. Δεν χωράει ανάμεσα στα άλλα διηγήματα, δεν δένει με τη θεματική όλης της συλλογής και ειλικρινά, θεωρώ τη space opera κάτι ξεπερασμένο που θέλει πάαααρα πολλή εμπειρία και πάαααρα μεγάλη αγάπη για το είδος για να δώσεις κάτι καλό, τη σήμερον ημέρα. Δεν με κάλυψαν οι χαρακτήρες, ούτε και οι διάλογοι μου φάνηκαν ζωντανοί και πιστευτοί.

Η Μοίρα του Πολεμιστή επιστρέφει στο γνωστό μοτίβο των δύο πρώτων διηγημάτων της συλλογής κι είναι, παρά τη συντομία της, ευχάριστη.

Οι Σκοτεινές Αφηγήσεις είναι σφηνάκια δυνατά.

Το Cyber Blue παίζει με επίσης πολυφορεμένες ιδέες του biopunnk και της δυστοπίας, αλλά παρά την στεγνή παράθεση γεγονότων που πολλές φορές αποδίδει τη σωστή ατμόσφαιρα, μοιάζει λίγο αποστασιοποιημένο από την ουσία. Θα ήθελα πάρα πολύ να δω εις βάθος τα αποτελέσματα του χαπιού, έστω από την οπτική γωνία τρίτων. Ίσως να είναι πιο στεγνό σαν αφήγημα απ' ό,τι θα χρειαζόταν κι αυτό κόβει από την απόλαυση της ανάγνωσής του.

Είχα βάλει τρία αστεράκια στην Κόκκινη Τίγρη. Ετούτο πάει για τριάμιση, αλλά θα δώσω το κάτι παραπάνω γιατί πραγματικά ο Μητσόπουλος έχει από εκείνα τα κείμενα δουλέψει πολύ με τη γραφή του. Περιμένω το επόμενο να είναι πεντάστερο και για να σας πω "σας τα 'λεγα εγώ".