What do you think?
Rate this book
Strovuur
In Strovuur besluit de zeventienjarige Fay aan het einde van een bloedhete zomer om met haar neef Elvin naar Parijs te reizen. Fay draagt een groot verdriet met zich mee, Elvin heeft een kort lontje, zijn Mitsubishi Sapporo heeft zijn beste tijd gehad. Ze komen dan ook al snel in de een hoop pech en vreemde ontmoetingen op het sinistere Vlaamse en Franse platteland maken van de reis een beproeving. Als Fay een zestiende-eeuws koorboek uit een klooster steelt, dreigt de boel te escaleren. Maar wat gebeurt er echt en wat zit er in Fays hoofd?
- GenresSchoolDutch Literature
216 pages, Kindle Edition
Published February 6, 2020
12 people are currently reading
156 people want to read
About the author
Gerwin van der Werf
12 books28 followersGerwin van der Werf (De Meern, 13 juni 1969) is schrijver, columnist/publicist bij Dagblad Trouw en muziekdocent. Hij publiceerde vier romans bij uitgeverij Atlas Contact: Gewapende Man (2010), Wild (2011, longlist Libris Literatuurprijs), Luchtvissers (2013) en Een Onbarmhartig Pad (2018). Ook verschenen er van hem twee bundels met columns en verhalen over het onderwijs: Schooldagen (2014) en Stampen en Zingen (2018)
Van der Werf won de eerste editie van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd in 2010 voor het gedicht Misbruik.
Van der Werf won de eerste editie van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd in 2010 voor het gedicht Misbruik.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 60 reviews
Read
March 4, 2020Het gebeurt vaker dat een boek ten doop gehouden wordt terwijl er al enkele lezersreacties zijn binnengestroomd. Voor Strovuur regelde Van der Werf zelf een aantal proeflezers uit wellicht de meest kritische lezersgroep die er bestaat: leerlingen. Pubers. Adolescenten die misschien wel heel andere zaken aan hun hoofd hebben dan het lezen van een boek, ik laat in het midden welke. In elk geval een groep die over het algemeen een zeer heldere interne antenne heeft voor Zaken Die Ze Verafschuwen. Best spannend, dus. Zouden ze het wat vinden? Nina uit V6 oordeelt: ‘Een vlot lezend, onvoorspelbaar verhaal.’
‘Heel herkenbaar,’ vindt Giuliano. ‘Ook voor 17-jarigen.’
‘Een grof en meeslepend verhaal,’ vult iemand aan en Mary uit V6 concludeert: ‘Een bizar boek, met WTF momentjes.’
(Ik wil dit graag als blurb op het achterplat, dus als iedereen het boek koopt, kan dat met een tweede druk geregeld worden.)
“In feite is deze roman mijn persoonlijke leesbevorderingsproject voor mijn dochter,” zeg Van der Werf zelf in een interview in Trouw. In tijden van ontlezing en vervreemding is hij gelukkig niet te beroerd deze campagne breder te trekken dan zijn eigen dochter, die het einde van de roman ‘echt chill’ vond. Het is ook niet voor niets dat Van der Werf, die naast schrijver en vader en ook bevlogen muziekdocent is, zijn eerste reacties juist zocht bij deze veelzijdige en interessante groep jonge denkers. De twee hoofdpersonen uit Strovuur, de zeventienjarige Fay en haar twintigjarige neef Elvin, behoren precies tot die groep. Is het daarmee een roman die uitsluitend geschikt is voor lezers op de middelbare school? Allerminst.
We moeten het over kaakslagen hebben. Of eigenlijk: over de eerste kaakslag. En degenen onder ons die het boek al hebben gelezen denken nu misschien aan een zekere scène bij een benzinestationnetje, een dreun die Fay aan Elvin verkoopt in de auto of een zeker ongeluk met een fiets – maar niets van dat alles. Ik bedoel de allereerste kaakslag.
Onder ons op het prachtige Goodreads, mag ik toch hopen, bevinden zich echte lezers. Dwanglezers. Plezierlezers. Serieuze lezers. Iphonelezers. Lezers zijn net mensen, je hebt ze in alle soorten en maten. Maar die mensen dus bij wie het koude zweet uitbreekt als ze het pand verlaten zonder boek, die boeken verslinden als sigaretten, je kent het wel. En als die lezers nu heel even een seconde nemen om hun innerlijke boekenkast af te gaan, dan stuiten ze misschien op hun allereerste kaakslag. Daarmee bedoel ik de eerste keer, of de hefstigste keer, dat je een boek las waarvan je dacht: verdomd, dit is wáár, dit is echt, hier haak ik op aan, ik herken dit personage, deze mens, deze stem, deze gevoelens, deze zoektocht. Dit boek is geschreven voor mij – een beetje zoals we als tiener in tijden van liefdesverdriet allemaal wel eens hebben gedacht: verdomd, dit liedje is geschreven voor mij. Wat heerlijk dat het bestaat. Wat heerlijk dat iemand mij zo goed heeft gelezen. Wat een troost zit daarin, en ik wist niet eens dat ik kwaad of verdrietig was. Nu ik dit boek heb dichtgeslagen ben ik een ander mens. Misschien ben ik wel, al zeg ik het nog niet hardop, een lezer geworden. Was het Catcher in the Rye? Was het Red ons, Maria Montanelli? De aanslag? Iets recenters? Zit er een personage in je hoofd waarvan je denkt: dat is een vriend? Holden, Pippi, Alice, Katedreuffe? Of je nu wel of geen naam in gedachten hebt, we zijn het er waarschijnlijk allemaal over eens dat het een ongelooflijke prestatie is als een schrijver het voor elkaar krijgt lezers aan zijn of haar personages te laten hechten alsof ze het papier achter zich hebben gelaten en zijn gaan leven. Vertrokken. Bijvoorbeeld naar Parijs. Als schrijver moet je je lezer dan wel heel serieus nemen, een beetje zoals een goede docent zijn leerlingen heel serieus neemt.
Misschien hebben de lezers die ik net aansprak, die wellicht hun interne boekenkast nog aan het aaien zijn, nog ruimte over voor nieuw bloed – bijvoorbeeld voor een meisje met tattoo op haar schouder en een gaatje in haar hart; een meisje met een altviool en haar trouwe neef.
Want als er één boek in staat is om een kaakslag toe te dienen, dan is het Strovuur, dan zijn het Fay en Elvin met hun ontwapende discussies en hilarische ontwikkelingen. Als je in Fay niet je vroegere zelf ziet, de beste vriendin die je nooit hebt gehad of het onverschrokken meisje dat je wel had willen zijn, dan zie je nu in haar wellicht een zoekende dochter of gewoon een stoere en grappige meid met haar altviool, haar ideeën en haar pijn, tegen wie je wilt zeggen: jij komt er wel, Faytje. En als Elvin weer eens uitroept, in al zijn frustratie, FUCK DAT, roep dan lekker met hem mee. FUCK DAT, je hebt groot gelijk.
‘Een onbeschrijflijk mooi boek!’ zegt weer een leerling. ‘Een boek dat alleen te begrijpen valt als je zelf met Fay op reis gaat.’ En zo is het. Gun jezelf met het lezen van Strovuur die kaakslag.
‘Heel herkenbaar,’ vindt Giuliano. ‘Ook voor 17-jarigen.’
‘Een grof en meeslepend verhaal,’ vult iemand aan en Mary uit V6 concludeert: ‘Een bizar boek, met WTF momentjes.’
(Ik wil dit graag als blurb op het achterplat, dus als iedereen het boek koopt, kan dat met een tweede druk geregeld worden.)
“In feite is deze roman mijn persoonlijke leesbevorderingsproject voor mijn dochter,” zeg Van der Werf zelf in een interview in Trouw. In tijden van ontlezing en vervreemding is hij gelukkig niet te beroerd deze campagne breder te trekken dan zijn eigen dochter, die het einde van de roman ‘echt chill’ vond. Het is ook niet voor niets dat Van der Werf, die naast schrijver en vader en ook bevlogen muziekdocent is, zijn eerste reacties juist zocht bij deze veelzijdige en interessante groep jonge denkers. De twee hoofdpersonen uit Strovuur, de zeventienjarige Fay en haar twintigjarige neef Elvin, behoren precies tot die groep. Is het daarmee een roman die uitsluitend geschikt is voor lezers op de middelbare school? Allerminst.
We moeten het over kaakslagen hebben. Of eigenlijk: over de eerste kaakslag. En degenen onder ons die het boek al hebben gelezen denken nu misschien aan een zekere scène bij een benzinestationnetje, een dreun die Fay aan Elvin verkoopt in de auto of een zeker ongeluk met een fiets – maar niets van dat alles. Ik bedoel de allereerste kaakslag.
Onder ons op het prachtige Goodreads, mag ik toch hopen, bevinden zich echte lezers. Dwanglezers. Plezierlezers. Serieuze lezers. Iphonelezers. Lezers zijn net mensen, je hebt ze in alle soorten en maten. Maar die mensen dus bij wie het koude zweet uitbreekt als ze het pand verlaten zonder boek, die boeken verslinden als sigaretten, je kent het wel. En als die lezers nu heel even een seconde nemen om hun innerlijke boekenkast af te gaan, dan stuiten ze misschien op hun allereerste kaakslag. Daarmee bedoel ik de eerste keer, of de hefstigste keer, dat je een boek las waarvan je dacht: verdomd, dit is wáár, dit is echt, hier haak ik op aan, ik herken dit personage, deze mens, deze stem, deze gevoelens, deze zoektocht. Dit boek is geschreven voor mij – een beetje zoals we als tiener in tijden van liefdesverdriet allemaal wel eens hebben gedacht: verdomd, dit liedje is geschreven voor mij. Wat heerlijk dat het bestaat. Wat heerlijk dat iemand mij zo goed heeft gelezen. Wat een troost zit daarin, en ik wist niet eens dat ik kwaad of verdrietig was. Nu ik dit boek heb dichtgeslagen ben ik een ander mens. Misschien ben ik wel, al zeg ik het nog niet hardop, een lezer geworden. Was het Catcher in the Rye? Was het Red ons, Maria Montanelli? De aanslag? Iets recenters? Zit er een personage in je hoofd waarvan je denkt: dat is een vriend? Holden, Pippi, Alice, Katedreuffe? Of je nu wel of geen naam in gedachten hebt, we zijn het er waarschijnlijk allemaal over eens dat het een ongelooflijke prestatie is als een schrijver het voor elkaar krijgt lezers aan zijn of haar personages te laten hechten alsof ze het papier achter zich hebben gelaten en zijn gaan leven. Vertrokken. Bijvoorbeeld naar Parijs. Als schrijver moet je je lezer dan wel heel serieus nemen, een beetje zoals een goede docent zijn leerlingen heel serieus neemt.
Misschien hebben de lezers die ik net aansprak, die wellicht hun interne boekenkast nog aan het aaien zijn, nog ruimte over voor nieuw bloed – bijvoorbeeld voor een meisje met tattoo op haar schouder en een gaatje in haar hart; een meisje met een altviool en haar trouwe neef.
Want als er één boek in staat is om een kaakslag toe te dienen, dan is het Strovuur, dan zijn het Fay en Elvin met hun ontwapende discussies en hilarische ontwikkelingen. Als je in Fay niet je vroegere zelf ziet, de beste vriendin die je nooit hebt gehad of het onverschrokken meisje dat je wel had willen zijn, dan zie je nu in haar wellicht een zoekende dochter of gewoon een stoere en grappige meid met haar altviool, haar ideeën en haar pijn, tegen wie je wilt zeggen: jij komt er wel, Faytje. En als Elvin weer eens uitroept, in al zijn frustratie, FUCK DAT, roep dan lekker met hem mee. FUCK DAT, je hebt groot gelijk.
‘Een onbeschrijflijk mooi boek!’ zegt weer een leerling. ‘Een boek dat alleen te begrijpen valt als je zelf met Fay op reis gaat.’ En zo is het. Gun jezelf met het lezen van Strovuur die kaakslag.
June 4, 2022
Eerlijk gezegd denk ik dat dit boek me niet zal bijblijven. Ik had gehoopt er meer van te genieten en uit te halen dan ik deed.
April 18, 2020
Zo'n boek dat je zelf in 5havo had willen lezen. Geweldig. Recensie volgt.
April 26, 2020
Met heel veel plezier gelezen. Origineel, goed geschreven, met af en toe prachtige formuleringen die toch goed in het personage blijven passen, spannend, humoristisch en met meer diepgang dan op het eerste gezicht lijkt. En het speelt met het probleem van de toe-eigening. Volgens fundi's mag een schrijver niet over iemand schrijven die niet zijn sekse, ras, cultuur, of wat ook deelt. Onzin natuurlijk. Zolang een schrijver zich goed inleeft en goed onderzoek doet en zich bewust is van wat hij doet is er niks mis mee. Fay is een meisje, geen construct van een mannelijke schrijver.
April 6, 2025
Lees deze review met de kanttekening dat ik dit boek niet heb uitgelezen. Ik ben iets verder gekomen dan de helft maar kon het echt niet meer trekken.
Nederlandse literatuur en ik gaan sowieso nooit zo goed met elkaar, maar omdat van der Werf zijn schrijfstijl toegankelijk zou moeten zijn was ik enthousiast over dit boek. Toegegeven, ik ging er vrij blind in, en dat heeft mij gekost. Want dit is zeker niet het meest toegankelijke boek op gebied van onderwerpen.
Dit boek heeft:
- een incestelijke aanranding (door iemand die slaapt)
- meerdere keren waarop incest geimpliceerd wordt of gesprekken die niet geheel matchen bij het idee van een neef/nicht roadtrip
- sex aanbiedingen aan iemand terwijl het aanbiedende partij weet dat diegene minderjarig is
- een sex scene waarbij geimpliceerd wordt dat een bepaalde handeling niet met toestemming plaats vindt
Het gaat soms op een hele onopvallende manier en het boek levert vrij weinig commentaar op dit alles, wat mij nog het meest irriteerde. Want hoewel dit boek een goede poging doet om een relatie te laten zien tussen een kind en een ouder wie een einde aan zijn leven heeft gemaakt, en depressie op een jonge leeftijd, haalt het niet alles uit zichzelf door dit soort verhaallijnen.
Mogelijk dat een zijn andere boeken wel wat voor mij is, maar dit zeker niet.
Nederlandse literatuur en ik gaan sowieso nooit zo goed met elkaar, maar omdat van der Werf zijn schrijfstijl toegankelijk zou moeten zijn was ik enthousiast over dit boek. Toegegeven, ik ging er vrij blind in, en dat heeft mij gekost. Want dit is zeker niet het meest toegankelijke boek op gebied van onderwerpen.
Dit boek heeft:
- een incestelijke aanranding (door iemand die slaapt)
- meerdere keren waarop incest geimpliceerd wordt of gesprekken die niet geheel matchen bij het idee van een neef/nicht roadtrip
- sex aanbiedingen aan iemand terwijl het aanbiedende partij weet dat diegene minderjarig is
- een sex scene waarbij geimpliceerd wordt dat een bepaalde handeling niet met toestemming plaats vindt
Het gaat soms op een hele onopvallende manier en het boek levert vrij weinig commentaar op dit alles, wat mij nog het meest irriteerde. Want hoewel dit boek een goede poging doet om een relatie te laten zien tussen een kind en een ouder wie een einde aan zijn leven heeft gemaakt, en depressie op een jonge leeftijd, haalt het niet alles uit zichzelf door dit soort verhaallijnen.
Mogelijk dat een zijn andere boeken wel wat voor mij is, maar dit zeker niet.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 29, 2020
In ‘Strovuur’ maakt de lezer kennis met de zeventienjarige Fay. Die plots besluit om op uitstap naar Parijs te gaan, en dat samen met haar neef Elvin. Samen met hem maakt ze de gekste dingen mee, en dat terwijl ze probeert om haar verdriet te kunnen plaatsen. Haar vader was eerder namelijk uit het leven gestapt.
Lezerswaarschuwing: boek kan schokkende scenes bevatten.
De roman ‘Strovuur’ is onvoorspelbaar. Na het lezen van dit boek bleef ik stomverbaasd achter. Aangeslagen, maar op de een of andere manier ook met een gelukzalig gevoel. Voornamelijk het einde waarin Fay haar bekentenis doet, zorgt voor een vlaag aan emoties. De lezer krijgt plots op alle vragen een antwoord. Al moet hij hiervoor zelf wel het denkwerk verrichten. De interactie tussen de auteur, het personage Fay en de lezer is zeer hoog.
Iets wat de auteur gedurende het hele boek wel hint. De geschreven tekst lijkt een oppervlakkige gebeurtenis, maar in realiteit zit er een veel zwaardere betekenis achter. Dit boek speelt in op de emoties van de lezer. Zowel de pijn, het verdriet, alsook het gelukgevoel van Fay worden door de auteur goed overgebracht. De elementen worden aangereikt en als lezer hoef je enkel maar de puzzel te leggen.
De eigentijdse schrijfstijl, die bovendien vlot leest, zorgt ervoor dat Fay een levendig personage wordt. Een zeer sarcastisch personage die haar ups en downs wel kent. Opvallend ook is dat Fay enige gelijkenissen vertoont met haar vader. De pessimistische houding is sterk aanwezig in het verhaal. Echter ontkracht de plot twist die emoties. Waardoor de evolutie van Fay als personage heel mooi wordt gebracht.
Alle overige personages vervullen de rol van figuranten. Buiten de neef Elvin. Hij wordt door de auteur neergezet als een rond nevenfiguur. Zijn input in het verhaal is ook van groot belang om het einde van dit boek te begrijpen. Zo zijn er meerdere elementen die een dubbele rol vervullen. Ook de historische elementen van het boek vond ik een intrigerende toevoeging aan het verhaal.
De gebruikte verteltechnieken voelen echter chaotisch aan. Er zijn zowel dialogen tussen Fay en andere personages, als beschrijvende teksten die zich telkens op iemand anders lijken te richten. Het ene moment kijkt de lezer mee in de gedachten van Fay, het andere moment spreekt ze rechtstreeks de lezer aan. Daarnaast spreekt Fay ook andere personages aan vanuit de beschrijvende tekst, vaak met bazige ondertoon. Als lezer zijnde wekt dit wel wat verwarring op. Ik merkte ook dat het mijn leeservaring niet ten goede kwam. Er worden te veel verteltechnieken gebruikt, en te vaak dimensies doorbroken.
‘Strovuur’ is zeker en vast een aanrader voor lezers die houden van een zwaar beladen boek. Evenals voor lezers die graag stil staan bij een boek om de diepere betekenis ervan te achterhalen. De auteur heeft niet enkel een mooi verhaal neergezet, hij tracht ook een belangrijke boodschap met de lezer mee te geven. En die boodschap, kwam zeker stevig binnen!
Lezerswaarschuwing: boek kan schokkende scenes bevatten.
De roman ‘Strovuur’ is onvoorspelbaar. Na het lezen van dit boek bleef ik stomverbaasd achter. Aangeslagen, maar op de een of andere manier ook met een gelukzalig gevoel. Voornamelijk het einde waarin Fay haar bekentenis doet, zorgt voor een vlaag aan emoties. De lezer krijgt plots op alle vragen een antwoord. Al moet hij hiervoor zelf wel het denkwerk verrichten. De interactie tussen de auteur, het personage Fay en de lezer is zeer hoog.
Iets wat de auteur gedurende het hele boek wel hint. De geschreven tekst lijkt een oppervlakkige gebeurtenis, maar in realiteit zit er een veel zwaardere betekenis achter. Dit boek speelt in op de emoties van de lezer. Zowel de pijn, het verdriet, alsook het gelukgevoel van Fay worden door de auteur goed overgebracht. De elementen worden aangereikt en als lezer hoef je enkel maar de puzzel te leggen.
De eigentijdse schrijfstijl, die bovendien vlot leest, zorgt ervoor dat Fay een levendig personage wordt. Een zeer sarcastisch personage die haar ups en downs wel kent. Opvallend ook is dat Fay enige gelijkenissen vertoont met haar vader. De pessimistische houding is sterk aanwezig in het verhaal. Echter ontkracht de plot twist die emoties. Waardoor de evolutie van Fay als personage heel mooi wordt gebracht.
Alle overige personages vervullen de rol van figuranten. Buiten de neef Elvin. Hij wordt door de auteur neergezet als een rond nevenfiguur. Zijn input in het verhaal is ook van groot belang om het einde van dit boek te begrijpen. Zo zijn er meerdere elementen die een dubbele rol vervullen. Ook de historische elementen van het boek vond ik een intrigerende toevoeging aan het verhaal.
De gebruikte verteltechnieken voelen echter chaotisch aan. Er zijn zowel dialogen tussen Fay en andere personages, als beschrijvende teksten die zich telkens op iemand anders lijken te richten. Het ene moment kijkt de lezer mee in de gedachten van Fay, het andere moment spreekt ze rechtstreeks de lezer aan. Daarnaast spreekt Fay ook andere personages aan vanuit de beschrijvende tekst, vaak met bazige ondertoon. Als lezer zijnde wekt dit wel wat verwarring op. Ik merkte ook dat het mijn leeservaring niet ten goede kwam. Er worden te veel verteltechnieken gebruikt, en te vaak dimensies doorbroken.
‘Strovuur’ is zeker en vast een aanrader voor lezers die houden van een zwaar beladen boek. Evenals voor lezers die graag stil staan bij een boek om de diepere betekenis ervan te achterhalen. De auteur heeft niet enkel een mooi verhaal neergezet, hij tracht ook een belangrijke boodschap met de lezer mee te geven. En die boodschap, kwam zeker stevig binnen!
February 8, 2020
Een literair schip van Theseus
Gerwin van der Werf is muziekleraar op een internationale school, zijn populaire columns over het schoolleven werden gebundeld in verschillende boeken. Naast columns en recensies voor Trouw schrijft Van der Werf ook romans. Zijn laatste roman Een onbarmhartig pad verscheen in juni 2018 en stond op de longlist van de Libris Literatuurprijs 2019. Zijn nieuwste roman Strovuur verscheen in februari 2020.
Na de zelfmoord van haar vader besluit de zeventienjarige Fay alles te laten voor wat het is en met haar neef Elvin naar Parijs te reizen. Zijn Mitsubishi Sapporo heeft zijn beste tijd gehad en Elvin heeft een kort lontje, daarbij blijkt het vinden van Parijs zonder telefoon een hele opgave. Strovuur is een roadtrip vol pech en vreemde ontmoetingen. De grens tussen verhaal en werkelijkheid wordt al snel steeds vager.
Als je alle oude onderdelen van het schip van Theseus vervangen hebt, is het schip dan nog het schip van Theseus? Als je alle onderdelen van het verhaal van Fay vervangen hebt, is het dan nog het verhaal van Fay? Van der Werf speelt op een interessante manier met het verhaal van Fay en Elvin. Wat is echt en wat is verbeelding en maakt het iets uit voor het verhaal dat door Fay geschreven wordt, vanuit de eerste persoon enkelvoud?
Het jeugdige ik-personage is geloofwaardig, het meisje heeft een volwassen stem en wijze kijk op het leven voor een jong hoofdpersonage. Fay is op zoek naar controle in haar leven, maar komt langzaam tot de conclusie dat ze eigenlijk helemaal nergens controle over heeft.
“Jij bent het belangrijkste verhaal in mijn leven, maar je denkt toch niet dat je dat blijft? Ik ben al dagen bezig een ander verhaal te maken, een verhaal waarin jij helemaal geen rol speelt. Kijk maar, kijk hoe ik hier zit.”
Wanhopig is Fay op zoek naar een andere manier om haar levensverhaal te vertellen, om haar eigen leven zin te geven: “Ik ben niet te reduceren tot een casus ‘meisje is depressief vanwege haar overleden vader’. Zo simpel ben ik niet, zo simpel is niemand.” Maar tegelijk drukt het gemis van haar vader een stempel op alles wat ze doet.
“Weet je pap, telkens als ik niet aan jou denk heb ik het gevoel dat ik valsspeel, telkens als ik me gelukkig voel vind ik dat ik jou in de steek laat. Zelfbedrog.”
Onderweg naar Parijs gebeurt er veel in korte tijd. De meeste gebeurtenissen zijn ongeloofwaardig en voelen gekunsteld aan, andere gebeurtenissen vinden duidelijk niet in de werkelijkheid plaats. Deze ‘gemaaktheid’ is in dit geval echter geen manco van de auteur, het staat in dienst van het verhaal en van waar Van der Werf met zijn verhaal naartoe wil.
De overdreven geconstrueerde en gecontroleerde situaties brengen de lezer aan het wankelen, maar de plot is meer dan het resultaat van de auteur. Langzaam realiseert de lezer zich dat wat voelt als onecht of overdreven, precies is wat Van der Werf nodig heeft om het interessante niveau van Strovuur te bereiken, elke onvolkomenheid dient een hoger doel.
“De plek waar de tent van Florine en Sven had gestaan was verlaten. Dit is een moeilijke manier om te zeggen dat die tent dus weg was, je benadrukt de leegte en die leegte leek Elvin te ontspannen.”
Elke zin en situatie stelt literaire conventies ter discussie. Vaak impliciet, soms ook heel letterlijk. Het geheel vormt een roman die heel geschikt is voor jonge lezers, niet alleen vanwege het zeventienjarige hoofdpersonage en het diepgaande jeugdige inzicht, maar ook vanwege Van der Werfs heldere schrijfstijl en de manier waarop literaire conventies gebruikt worden om zichzelf te ontkrachten.
Gerwin van der Werf is muziekleraar op een internationale school, zijn populaire columns over het schoolleven werden gebundeld in verschillende boeken. Naast columns en recensies voor Trouw schrijft Van der Werf ook romans. Zijn laatste roman Een onbarmhartig pad verscheen in juni 2018 en stond op de longlist van de Libris Literatuurprijs 2019. Zijn nieuwste roman Strovuur verscheen in februari 2020.
Na de zelfmoord van haar vader besluit de zeventienjarige Fay alles te laten voor wat het is en met haar neef Elvin naar Parijs te reizen. Zijn Mitsubishi Sapporo heeft zijn beste tijd gehad en Elvin heeft een kort lontje, daarbij blijkt het vinden van Parijs zonder telefoon een hele opgave. Strovuur is een roadtrip vol pech en vreemde ontmoetingen. De grens tussen verhaal en werkelijkheid wordt al snel steeds vager.
Als je alle oude onderdelen van het schip van Theseus vervangen hebt, is het schip dan nog het schip van Theseus? Als je alle onderdelen van het verhaal van Fay vervangen hebt, is het dan nog het verhaal van Fay? Van der Werf speelt op een interessante manier met het verhaal van Fay en Elvin. Wat is echt en wat is verbeelding en maakt het iets uit voor het verhaal dat door Fay geschreven wordt, vanuit de eerste persoon enkelvoud?
Het jeugdige ik-personage is geloofwaardig, het meisje heeft een volwassen stem en wijze kijk op het leven voor een jong hoofdpersonage. Fay is op zoek naar controle in haar leven, maar komt langzaam tot de conclusie dat ze eigenlijk helemaal nergens controle over heeft.
“Jij bent het belangrijkste verhaal in mijn leven, maar je denkt toch niet dat je dat blijft? Ik ben al dagen bezig een ander verhaal te maken, een verhaal waarin jij helemaal geen rol speelt. Kijk maar, kijk hoe ik hier zit.”
Wanhopig is Fay op zoek naar een andere manier om haar levensverhaal te vertellen, om haar eigen leven zin te geven: “Ik ben niet te reduceren tot een casus ‘meisje is depressief vanwege haar overleden vader’. Zo simpel ben ik niet, zo simpel is niemand.” Maar tegelijk drukt het gemis van haar vader een stempel op alles wat ze doet.
“Weet je pap, telkens als ik niet aan jou denk heb ik het gevoel dat ik valsspeel, telkens als ik me gelukkig voel vind ik dat ik jou in de steek laat. Zelfbedrog.”
Onderweg naar Parijs gebeurt er veel in korte tijd. De meeste gebeurtenissen zijn ongeloofwaardig en voelen gekunsteld aan, andere gebeurtenissen vinden duidelijk niet in de werkelijkheid plaats. Deze ‘gemaaktheid’ is in dit geval echter geen manco van de auteur, het staat in dienst van het verhaal en van waar Van der Werf met zijn verhaal naartoe wil.
De overdreven geconstrueerde en gecontroleerde situaties brengen de lezer aan het wankelen, maar de plot is meer dan het resultaat van de auteur. Langzaam realiseert de lezer zich dat wat voelt als onecht of overdreven, precies is wat Van der Werf nodig heeft om het interessante niveau van Strovuur te bereiken, elke onvolkomenheid dient een hoger doel.
“De plek waar de tent van Florine en Sven had gestaan was verlaten. Dit is een moeilijke manier om te zeggen dat die tent dus weg was, je benadrukt de leegte en die leegte leek Elvin te ontspannen.”
Elke zin en situatie stelt literaire conventies ter discussie. Vaak impliciet, soms ook heel letterlijk. Het geheel vormt een roman die heel geschikt is voor jonge lezers, niet alleen vanwege het zeventienjarige hoofdpersonage en het diepgaande jeugdige inzicht, maar ook vanwege Van der Werfs heldere schrijfstijl en de manier waarop literaire conventies gebruikt worden om zichzelf te ontkrachten.
Read
March 29, 2020zitten twee hele nare verkrachtingscenes in waar ik heel bad op ga
April 19, 2022
Hartjes voor schrijvers die alle zintuigen in de beschreven waarnemingen laten terugkomen (vooral: geur !!! zo vaak wordt dat vergeten !!).
"Behalve dat missen, waar weinig aan te doen is, kan ik met je doen wat ik wil. Je bent er niet meer om alles te ontkennen. Dus kan ik je reconstrueren zoals ze dat met vergane veenlijken doen, alles wat niet meer te achterhalen valt knutsel ik zelf in elkaar. Jij bent het belangrijkste verhaal in mijn leven, maar je denkt toch niet dat je dat blijft? Ik ben al dagen bezig een ander verhaal te maken, een verhaal waarin jij helemaal geen rol speelt. Kijk maar, kijk hoe ik hier zit."
"Behalve dat missen, waar weinig aan te doen is, kan ik met je doen wat ik wil. Je bent er niet meer om alles te ontkennen. Dus kan ik je reconstrueren zoals ze dat met vergane veenlijken doen, alles wat niet meer te achterhalen valt knutsel ik zelf in elkaar. Jij bent het belangrijkste verhaal in mijn leven, maar je denkt toch niet dat je dat blijft? Ik ben al dagen bezig een ander verhaal te maken, een verhaal waarin jij helemaal geen rol speelt. Kijk maar, kijk hoe ik hier zit."
February 14, 2022
De jongelui uit 5H lezen weer boeken en dan moet de juf ook. Vond het echt een heel saai verhaal, maar voor pubers zaten er misschien wat interessante passages in: weglopen van huis, praten met je overleden vader, maar om nou te zeggen dat dit op een bijzondere manier werd gedaan, nee. Je hebt het wel in een dag uit, scheelt weer.
September 21, 2020
4,5. Wat een heerlijke, zinnige, sprankelende coming-of-ageroman. Op hoofdpersoon Fay ben je gelijk vanaf de eerste pagina verkikkerd, en dan moet het hele avontuur nog komen.
April 17, 2020
Fear and Loathing in Vlaanderen en Noord-Frankrijk.
February 11, 2023
Lees maar gewoon.
August 6, 2021
Strovuur is een boek geschreven over (door) de 17-jarige Fay die samen met haar neef plotseling naar Parijs vertrekt in een oude auto. Onderweg maken zij verschillende dingen mee en denk jij, als lezer ook na over gebeurtenissen.
Het is een boek dat vlot wegleest door de schrijfstijl, de herkenbare locaties en een eigentijdse levenswijze. Tot de laatste bladzijde heb ik mij afgevraagd wat de titel nou eigenlijk voor betekenis had.. deze werd aan het einde ‘uitgelegd’.
Al met al zou ik dit boek zeker aanraden, geschreven dat het geschikt is als een YA maar wel met een randje waardoor ik dat betwijfel.
Het is een boek dat vlot wegleest door de schrijfstijl, de herkenbare locaties en een eigentijdse levenswijze. Tot de laatste bladzijde heb ik mij afgevraagd wat de titel nou eigenlijk voor betekenis had.. deze werd aan het einde ‘uitgelegd’.
Al met al zou ik dit boek zeker aanraden, geschreven dat het geschikt is als een YA maar wel met een randje waardoor ik dat betwijfel.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 1, 2020
Ken je die mop van die jongen (20) en zijn nichtje (17), die naar Parijs gingen? Of ze er aankwamen weet ik niet, omdat ik het boek maar tot de helft heb gelezen. Het is vlot geschreven, zeker, maar ik ervoer geen noodzaak de uitleentermijn te verlengen. Van der Werf leeft zich in in de denk- en leefwereld van jongeren, en dat kan hij, want hij is docent op een middelbare school. Maar aan mij (67) zijn deze avonturen tijdens een roadtrip niet besteed.
September 11, 2021
In Strovuur van Gerwin van der Werf besluit Fay met haar neef Elvin spontaan naar Parijs te rijden. Ze draagt een groot verdriet met zich mee, Elvin is snel geïrriteerd en boos en de auto, een oude Mitsubishi Sapporo, heeft zijn beste jaren gehad. Een bizarre roadtrip volgt, met veel pech en gekke ontmoetingen in het Vlaamse en Franse land. De reis lijkt compleet als Fay een oud koorboek uit een klooster steelt.
Iets wat mij al vrij snel opviel aan het verhaal is dat het goed te merken is dat Van der Werf zich heeft ingeleefd in Fay. De manier waarop ze denkt en het verhaal vertelt, voelt heel natuurlijk. Daarnaast zie ik vaker onder jongeren dat ze elkaar, uit liefde, een beetje gek of belachelijk maken. Dat gedrag zie ik terug bij Fay en Elvin.
Hoewel ik positieve punten aan dit verhaal zie, was het een boek dat ik met minder plezier las. De schrijfstijl is vlot, maar toch had ik geen zin om door te gaan. Dat komt doordat ik mij geenszins in Fay herkende. Ik zou niet zomaar op roadtrip gaan, niet zonder voorbereiding, nauwelijks geld of telefoon om iets te laten weten. Ik zou daarnaast ook geen koorboek stelen en ook met drugs heb ik geen ervaring. Toch kan ik mij heel goed voorstellen dat dit jongeren aanspreekt. Gaan en staan waar je wilt, vrijheid!
Het brengt me wel weer op een ander punt, want door een paar gebeurtenissen in het verhaal en het einde vraag je je af wat werkelijkheid en wat illusie is aan dit verhaal. Bepaalde punten zullen werkelijkheid zijn, zoals de dood van haar vader, maar de rest? Een interessante vraag om te bespreken of over na te denken.
Ondanks dat het boek niet helemaal mijn smaak was, denk ik wel dat dit boek een goed boek is om jongeren kennis te laten maken met literatuur. Het is niet te zwaar, gaat over jongeren en leest vlot.
Iets wat mij al vrij snel opviel aan het verhaal is dat het goed te merken is dat Van der Werf zich heeft ingeleefd in Fay. De manier waarop ze denkt en het verhaal vertelt, voelt heel natuurlijk. Daarnaast zie ik vaker onder jongeren dat ze elkaar, uit liefde, een beetje gek of belachelijk maken. Dat gedrag zie ik terug bij Fay en Elvin.
Hoewel ik positieve punten aan dit verhaal zie, was het een boek dat ik met minder plezier las. De schrijfstijl is vlot, maar toch had ik geen zin om door te gaan. Dat komt doordat ik mij geenszins in Fay herkende. Ik zou niet zomaar op roadtrip gaan, niet zonder voorbereiding, nauwelijks geld of telefoon om iets te laten weten. Ik zou daarnaast ook geen koorboek stelen en ook met drugs heb ik geen ervaring. Toch kan ik mij heel goed voorstellen dat dit jongeren aanspreekt. Gaan en staan waar je wilt, vrijheid!
Het brengt me wel weer op een ander punt, want door een paar gebeurtenissen in het verhaal en het einde vraag je je af wat werkelijkheid en wat illusie is aan dit verhaal. Bepaalde punten zullen werkelijkheid zijn, zoals de dood van haar vader, maar de rest? Een interessante vraag om te bespreken of over na te denken.
Ondanks dat het boek niet helemaal mijn smaak was, denk ik wel dat dit boek een goed boek is om jongeren kennis te laten maken met literatuur. Het is niet te zwaar, gaat over jongeren en leest vlot.
October 25, 2023
Wow… We kennen denk ik allemaal wel de uitspraak “don’t judge a book by it’s cover”. En hoewel ik het boek niet per se veroordeelde op grond van de kaft, deed ik dat wel toen het boek me na 60 pagina’s nog niet spannend genoeg was. Op een gegeven moment wilde ik het bijna opgeven om verder te lezen (mind you: dat heb ik dus bijna nooit) maar wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan. Want daarna kwam het pas echt los. En toen het eenmaal echt loskwam, wilde ik het niet meer wegleggen waardoor ik hem gisteravond net voor middernacht nog uitgelezen heb😂 Dat Gerwin van der Werf kon schrijven wist ik al door zijn andere boek De Droomfabriek. Dus dat was het probleem niet, maar het was me in het begin gewoon niet spannend genoeg. En toen kwam ein-de-lijk het verhaal op gang haha. Het einde vond ik dan wel weer een beetje vreemd, maar de achtbaan die op t laatste stukje volgt met dat er van alles tegelijkertijd/vlak na elkaar gebeurt was wel echt heerlijk. Al met al moest ik er dus even inkomen, maar daarna kon ik het boek toch wel echt waarderen :)
June 21, 2021
TW: sexual assault
So.... Gerwin, you are a great writer. You know what you're doing with those words, but you seem to be clueless about what the hell is going on with teenage girls. Fay is a terrible person. She sexually assaulted two guys, but the book treats those incidents like it's nothing. But when someone in the book is sexually assaulted by another person than Fay, it is a big deal. This makes it feel like what Fay did was okay and it absolutely isn't! The story was easy to follow, until out of the blue some monk came into the story. It was very confusing and it felt out of place. Even the writing style changed for a moment and I thought I had missed something. Maybe I am too dumb for this book. But I am sure that the person on the back of the book who wrote that "a teenage girl had never been portrayed better", was terribly wrong.
Gerwin, you should definitely keep writing, but please don't try to write teenage girls again before you actually talk to one.
Yente out.
So.... Gerwin, you are a great writer. You know what you're doing with those words, but you seem to be clueless about what the hell is going on with teenage girls. Fay is a terrible person. She sexually assaulted two guys, but the book treats those incidents like it's nothing. But when someone in the book is sexually assaulted by another person than Fay, it is a big deal. This makes it feel like what Fay did was okay and it absolutely isn't! The story was easy to follow, until out of the blue some monk came into the story. It was very confusing and it felt out of place. Even the writing style changed for a moment and I thought I had missed something. Maybe I am too dumb for this book. But I am sure that the person on the back of the book who wrote that "a teenage girl had never been portrayed better", was terribly wrong.
Gerwin, you should definitely keep writing, but please don't try to write teenage girls again before you actually talk to one.
Yente out.
July 21, 2020
Wat een leuk boek om met een klas te lezen!
Het verhaal leest als een trein, het eind is een beetje cliché (maar voor de minder ervaren lezer waarschijnlijk een complete verrassing). En een boek dat uiteindelijk over taal gaat, krijgt sowieso pluspunten van mij.
"Soms probeer je een woord uit in de hoop dat het iets teweegbrengt. Dat het iets verandert. Dat je er een vaste vorm door krijgt, iets definitiefs, iets onontkoombaars." (blz. 245)
Het verhaal leest als een trein, het eind is een beetje cliché (maar voor de minder ervaren lezer waarschijnlijk een complete verrassing). En een boek dat uiteindelijk over taal gaat, krijgt sowieso pluspunten van mij.
"Soms probeer je een woord uit in de hoop dat het iets teweegbrengt. Dat het iets verandert. Dat je er een vaste vorm door krijgt, iets definitiefs, iets onontkoombaars." (blz. 245)
August 20, 2021
Intrigerend boek. Als stro brandt is het met veel rook. Datzelfde rookgordijn wordt opgetrokken in het boek. Soms zie je door de walmen wat klare hemel als lezer, soms waan je je in dikke mist. Waar is het verhaal echt en waar niet en kan een verhaal überhaupt echt zijn? Een mooie puzzel verpakt in een vlot verhaal waarbij Fay constant dolend lijkt na het onverwerkte verlies van haar vader.
November 27, 2021
Lekkere taal, in zeker zin spannend plot en twee personages waar je wel tijd mee door wil brengen. Hoewel dat stel op de camping zou ik ook graag wat tijd mee doorbrengen. Enfin.
Jammer van de quote op de voorkant van de 2e druk: 'Een bizar boek met WTF-momentjes.' Dat zou elk boek moeten zijn en zo zou het leven moeten zijn. Dus dat zegt niets.
Jammer van de quote op de voorkant van de 2e druk: 'Een bizar boek met WTF-momentjes.' Dat zou elk boek moeten zijn en zo zou het leven moeten zijn. Dus dat zegt niets.
March 6, 2023
Strovuur is voor jongeren misschien aardig. Twee jongeren die de boel de boel laten en naar Frankrijk rijden. Vleugje seks erbij...
De verhaallijn wordt echter een paar keer doorbroken door minder boeiende aparte verhaaltjes. Het lijkt een poging tot literatuur te komen, maar in mijn beleving maakt het het boek minder boeiend.
Al met al niet zo.
De verhaallijn wordt echter een paar keer doorbroken door minder boeiende aparte verhaaltjes. Het lijkt een poging tot literatuur te komen, maar in mijn beleving maakt het het boek minder boeiend.
Al met al niet zo.
August 20, 2025
De meeste roadtrips, film/boek/echt, beginnen als een trein en eindigen slap en uitzichtloos. Zo ook dit boek. Ik begrijp zeker dat dit boek op de leeslijst van veel leerlingen staat. Begin goed, eind vaag en slecht.
March 22, 2021
Drieënhalf. Naar het eind toe steeds mooier.
March 1, 2022
heel bizar, maar wel intrigerend verhaal
June 3, 2022
Een mooi, soepel lezend, onvoorspelbaar boek.
June 15, 2025
Heel slecht.
June 2, 2020
In de kwetsbaarheid van de jonge hoofdpersonen zit veel herkenbaars. Deze serieuze ondertoon heeft een toegevoegde waarde bij het kolderieke verhaal op de grens van fantasie en werkelijkheid.
January 27, 2020
Strovuur leest heel makkelijk, je wilt het niet neerleggen. Een raar boek is het wel, maar op een goede WTF manier. Je wilt weten hoe erg het wordt. Het is zeker een aanrader!
March 19, 2025
Ik weet het allemaal even niet. In eerste instantie wilde ik het boek gewoon 3/3,5 ster geven, het leest makkelijk weg, de karakters hebben enige diepgang, verhaal blijft boeien, maar na vandaag zal ik er ook nooit meer aan terugdenken. Tot het moment dat de personage haar neef geen dry humpen, ik ging daar zo slecht op. En ja als je je best doet kun je dat natuurlijk wel als een metafoor voor vanalles zien, maar het was ook al de tweede keer dat het hoofdpersonage non-consensual seks had met iemand. Ja die passages dus maar zo goed mogelijk geskipt te hebben ging ik maar door, want was nu toch al op 80-85%, maar alles ging bergafwaarts. Er kwam nog een vaag middeleeuws figuur in voor, gekke snelle tocht terug naar een dorp, open einde, echt geen vibe.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 60 reviews