Η πρώτη μου επαφή με τον Ηλία Στεργίου ήταν μέσα από το Moonlight Tales και την ιστορία «Οι Εξόριστοι», την οποία θεωρώ από τα καλύτερα κοινωνικά μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Έτσι, όταν κυκλοφόρησαν οι Σιωπές, έσπευσα να προμηθευτώ ένα αντίτυπο. Από τα πρώτα κεφάλαια, αναγνώρισα το ύφος γραφής του Ηλία Στεργίου και οι σελίδες του βιβλίου έφυγαν πριν καν το καταλάβω.
Η ιστορία δεν κινείται σε έναν μόνο άξονα, το οποίο είναι χαρακτηριστικό σε αρκετά έργα του συγγραφέα (το οποίο πάντοτε μου κεντρίζει το ενδιαφέρον). Από τη μια ακολουθούμε την ιστορία του Μάξιμου, ενός πετυχημένου δικηγόρου με πολιτικές βλέψεις, και της γυναίκας του, Αλίκης. Από την άλλη, έχουμε την ιστορία του Μανώλη, ενός απλού υπαλλήλου που αγαπά τη ρουτίνα του, και της Αγγελικής. Δύο ιστορίες φαινομενικά ασύνδετες. Δύο ζευγάρια με διαφορετικές αλλά ήσυχες ζωές που τυχαίνει να ζουν στην ίδια πόλη. Το κουβάρι που έχει πλέξει ο συγγραφέας αρχίζει να ξετυλίγεται με αφορμή μια σειρά δολοφονιών που ανατρέπουν τις ισορροπίες της μικρής πόλης. Ο φόβος φωλιάζει στις καρδιές όλων και κρυμμένες πτυχές έρχονται στο φως.
Στις Σιωπές, ένα μυθιστόρημα μυστηρίου που φλερτάρει με τον τρόμο, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Κάθε χαρακτήρας κρύβει μέσα του μια ασχήμια, η οποία ξεδιπλώνεται αργά. Η πλοκή είναι γρήγορη, γεμάτη ανατροπές και αποκαλύψεις που σοκάρουν. Όλοι, και ταυτόχρονα κανένας, είναι ύποπτοι. Το τέλος έρχεται απρόσμενα να ανατρέψει τα πάντα.
Συνολικά, οι Σιωπές ήταν ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, με απλή αλλά όμορφη γραφή, και περιγραφές που δεν κουράζουν τον αναγνώστη. Παρ' ότι δεν το θεωρώ το καλύτερο έργο του συγγραφέα, ήταν σίγουρα αξιόλογο παρά το απότομο τέλος που πιστεύω πως χρειαζόταν περισσότερη δουλειά.