ناموس الخلود

by Nodar Dumbadze, نودار دومبادزه, سعدي المالح (Translator)

إن الكاتب الجيورجي المعروف نودار دومبادزه (۱۹۲۸ - ١٩٨٤) الحائز على جائزة لينين، دخل الأدب بأبطاله، وبمواضيع الطفولة الصعبة. وموضوعات اعمال الكاتب مختلفة، إلا أنها جميعاً مشبعة بالايمان الراسخ في الإنسان، وفي حتمية انتصار الخير على الشر، ومفعمة بشاعرية عميقة.

إن رواية «ناموس الخلود» تحتل موقعاً متميزاً في ابداع نودار دومبادزه. ونستطيع أن نسمي الرواية، بالقدر المعروف، رواية سيرة ذاتية.

يكتشف بطل روايته الكاتب والصحافي باتشانا راميشفيلي «ناموس الخلود» – الناموس الذي لا يفنى بل يتتابع والذي بدونه لايمكن خلود الحياة.
واجداً نفسه في حالة غير اعتيادية - في ردهة الانعاش في المستشفى، يتذكر حياته والناس الذين صادفهم، وطفولته الصعبة في زمن الحرب، وأول معركة للدفاع عن العدالة، وحياته الطلابية، وعمله في هيئة للتحرير، وحبه المرير.
إن موقف باتشانا راميشفيلي هو موقف المواطن المحب للانسان حباً لايتزعزع .

Genres: Georgian

268 pages, Paperback

First published January 1, 1978

About the author

Nodar Dumbadze (July 14, 1928 – September 4, 1984) was a Georgian writer and one of the most popular authors in the late 20th-century Georgia.
Born in Tbilisi, he graduated from the Faculty of Law at Tbilisi State University in 1950. The same year, his first poems and humorous stories appeared in the Georgian press. He edited the satirical magazine Niangi from 1967 until 1972 when he became a secretary of the Union of Georgian Writers and a member of the presidium of the Union of Soviet Writers in 1972. Most of his fame came through his novels Me, Grandma, Iliko and Ilarioni (1960), I Can See the Sun (1962), A Sunny Night (1967), Don’t Be Afraid, Mother! (1971), The White Banners (1973), and The Law of Eternity (1978). His works are remarkable for simplicity and lyricism of the prose, humor, and melancholy coupled with optimism. He was awarded the Shota Rustaveli State Prize in 1975 and the Lenin Prize in 1980. Most of his major works have been dramatized and/or filmed. He died in Tbilisi and was buried there, at the Children’s Town "Mziuri" founded by him.

Reviews

[Elene Nozadze · Rating 5 out of 5]

ნოდარ დუმბაძესთან ბავშვობიდან განსაკუთრებულ სიახლოვეს ვგრძნობდი. ბაბუაჩემი ჩემს დაბადებამდე ცოტა ხნით ადრე გარდაიცვალა. მახსოვს, მისი ფოტოს ნახვის შემდეგ როგორ დავუკავშირე გურამ ჭკუასელის პიროვნება ნოდარ დუმბაძისას და ეს შეგრძნება დღემდე მომყვება. ჯერ ნოდარ დუმბაძის საბავშვო ლექსები იყო, მერე "მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი" და ასე თანმიმდევრობით "მარადისობის კანონამდე".
გავიცანი თუ არა ბაჩანა რამიშვილი, საავადმყოფოში ინფარქტით მოხვედრილი პაციენტი, ნოდარ დუმბაძე კიდევ უფრო მჭიდროდ დაუკავშირდა ინფარქტით გარდაცვლილ ბაბუაჩემს.
"მარადისობის კანონით" თითქოს ნოდარ დუმბაძის შემოქმედების რაღაც ნაწილი მაინც ამოვწურე, მისმა ბოლო რომანმა თითქოს საბოლოოდ დაამტკიცა ჩვენი სულიერი სიახლოვე. ჩემი, ბაბუაჩემის და ნოდარ დუმბაძის.
"ადამიანის სული გაცილებით უფრო მძიმეა, ვიდრე სხეული, იმდენად მძიმე, რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია, ამიტომ, ვიდრე ცოცხლები ვართ, ერთმანეთს ხელი უნდა შევაშველოთ და ვეცადოთ, როგორმე უკვდავვყოთ ერთმანეთის სული". თუმცა ნოდარ დუმბაძე და ბაბუაჩემი, რომელთაც არასდროს შევხვედრივარ, ამას სიკვდილის შემდეგაც ახერხებენ. ❤

[Giorgi Badalashvili · Rating 5 out of 5]

ძალიან ემოციური და სულში ჩამწვდომი რომანია. განსაკუთრებით წიგნის ბოლო ნაწილი. თითქოს ნოდარ დუმბაძემ ყოველ აზრსა და ფიქრს მოუყარა თავი, ერთ წიგნად შეკრა და საბოლოო ნაწარმოების სახით წარმოგვიდგინა.

[Shako Mikabadze · Rating 5 out of 5]

"მე ხუთჯერ გარდავიცვალე უკვე და ხუთჯერ მოვბრუნდი ამ ქვეყანაზე...პირველად მე გარდავიცვალე შიშით და ავღსდექი სიმარტოვეში...მეორედ მე გარდავიცვალე სიმარტოვით და აღვსდექი თვალთმაქცობაში...მესამედ მე გარდავიცვალე თვალთმაქცობით და აღვსდექი უდარდელობაში...მეოთხედ მე გარდავიცვალე უდარდელობით და აღვსდექი სიძულვილში...მეხუთედ მე გარდავიცვალე სიძულვილით და აღვსდექი სიყვარულში... მე ახლა ვცხოვრობ უზომო,განუსაზღვრელი სიყვარულით და ვიცი,რომ სიყვარულით გარდავიცვლები...და ეს იქნება ჩემი უკანასკნელი გარდაცვალება.მე აღარაფერში აღარ აღვსდგები.მე დავრჩები მარადიულ სიყვარულში,ამიტომ ჩემთვის აღარ აქვს მნიშვნელობა როდის მოვკვდები..."

ძალიან თბილი,სიღრმისეული,ადამიანური და საჭირო რომანია,ნოდარ დუმბაძე კი ერთ-ერთი "ჰუმანოიდია", რომლის შემოქმედებაც არასდროს უნდა მიეცეს დავიწყებას

[Oksana73 · Rating 5 out of 5]

Закон вечности, открытый Думбадзе в этой книге, действует даже в наше время. хотя, как говорила одна кино героиня: "Времена всегда одинаковы". И все-таки, прочитайте эту умную и добрую книгу, и , может быть, мы все вместе сумеем что-нибудь изменить в нашем сумасшедшем мире. И всем станет чуть-чуть легче и лучше жить.

[მორისონა 'ა]

მშვენიერი წიგნია. საინტერესო პერსონაჟებით და მათი ისტორიებით. დუმბაძე გაცინებს , იუმორისტულ ამბებს გიყვება და ბოლოს ამ ყველაფრიდან ისეთ დრამას ქმნის ტირილს ვერ იკავებ. ეს წიგნიც ასეთია , იცინებთ კიდეც მაგრამ ბოლოს სახეზე ცრემლმომდგარი ჩაამთავრებთ თავს.

[Jim · Rating 4 out of 5]

The essence of the law is that... a man's soul is a hundred times heavier than his body. It is so heavy that one man cannot possibly carry it. And therefore while we are alive we must all try to help each other... human kindness is the bond which links us together.
A lot of the book is set in a Tbilisi hospital where Bachana, the protagonist, is in a ward with two others recovering from a heart attack.
It is said to be the most autobiographical of Nodar Dumbadze's works and is told with a lot of humor. Bachana is a writer and the other two men in the ward are a cobbler and a priest. An emotional and soul-searching novel, as you might expect when the three main characters came close to death it is more a reflective novel than an action-driven novel and our communist protagonist reflects on good and evil.

[Beka Kurdadze · Rating 5 out of 5]

ყველა თავში სიცოცხლის იმდენი სიყვარული ჩანს მეტი, რომ არ შეიძლება. დუმბაძის ირონიასა და ცინიზმს ამოფარებული იუმორი კონკრეტულ ნაწარმოებს ძალიან წინ წევს. არ შემიძლია არ გამოვყო გალაქტიონის ნაწილი, ძალიან უცხო (კარგ კონტექსტში) იყო ნოდარისგან, ჩემს საყვარელ ჟანრს შეეხო, თანაც ლამაზად.


საინტერესო, სახალისო, გასართობი, შემეცნებითი, ლამაზი ისტორიებითა და პერსონაჟებით. ყოჩაღ ბაჩანა, მიამიტი, მაგრამ ძალიან კარგი ადამიანი ხარ.

[Róbert Šedivý · Rating 3 out of 5]

V 3.ročníku na výške som sa kvôli jednému zadaniu stretol so Stanom Dančiakom. Popri mnohých iných veciach mi rozprával, že s veľkou radosťou si zahral v divadelnom spracovaní románu Zákon večnosti od Nodara Dumbadzeho. Knihu som si následne prečítal, príliš si na ňu už nespomínam, ale viem, že to nebolo márne.

[Salo · Rating 5 out of 5]

ბავშობაში ნორდარ დუმბაძის "მე ვხედავ მზეს " სპექტაკლში ხატიას როლი ვითამაშე. პატარა ვიყავი , არ მომეწონა მაინცდამაინც ბრმის როლი რომ მომცეს , თან ბებიაჩემი დაესწრო სპექტაკლს და ბოლოს მითხრა, არა სალომე, მაინცდამაინც მსახიობობა შენთვის არ არისო. ეგ მეც ვიცოდი, მარა მაინც გულზე მომხვდა.
ნოდარ დუმბაძე მანდ მივივიწყე და მოთხრობების კრებულის წიგნი თაროზე მტვრის მსხვერპლად მაშინ გავწირე.
სულ რაღაც ერთი კვირის წინ, უცბად თაროზე ნოდარ დუმბაძის წიგნი შევამჩნიე, რომელიც აქამდე ნანახი არ მქონდა. ბავშვობის წყენა სულ მივიწყებული მქონდა, წიგნის სახელმა დამაინტერესა და შევუდექი კითხვას.
ეს იყო ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნის კითხვის პროცესი დიდი ხნის განმავლობაში რაც მქონია.
იუმორი , შინაარსი, მსჯელობა, პერსონაჟები , მეტი რაღა ვთქვა.
წიგნში ყველაფერი თავის ადგილზეა.
ბაჩანა რამიშვილი , ბულიკა და მამა იორამი კი ის პერსონაჟები გახდნენ, რომლებიც ჩემში ადამიანურ მონატრებას აღვიძებენ. წიგნი რომ დავამთავრე, უცბად გავიაზრე რომ ეს პერსონაჟები წიგნის ფურცლებში დარჩნენ, არადა როგორი რეალურები არიან !

ყველანაირი რეკომენდაცია ამ წიგნს ჩემგან.

[Kakha · Rating 4 out of 5]

მგონია, ამ ძალიან ჭკვიან და ნიჭიერ მწერალს თავისუფალ დროში (სადაც არც მიგითითებენ, რა დაწერო, როდის დაწერო და არც დაწერილს დაგიმახინჯებენ, არ შეგისწორებენ და არც მის ტექსტს შეგიმცირებენ) რომ ეცხოვრა, მთლიან შედევრებს შექმნიდა; კიდევ უკეთესად დაწერდა, შეუზღუდავი გონებით დაწერდა. ყველა სტრიქონს, ყველა სიტყვას ისე დაწერდა, როგორც მას უნდოდა. მისი ნაწარმოებები უკლებლივ ყველა კი მიყვარს, მაგრამ მათი წაკითხვისას მაქვს შეგრძნება, რომ რაღაც ისე არ უწერია, როგორც მას უნდოდა-მეთქი. იქ ალბათ რაღაც შეუცვალეს, აქ რაღაც ჩაუსწორეს, იქ ის ამოჭრეს, აქ ეს შეუცვალეს... ასეა ამ წიგნშიც. ნოდარ დუმბაძის ბრწყინვალე სიმბოლიზმი კი არსად წასულა. აქაა. მისთვის ასე დამახასიათებელი, სასიამოვნო და გამართული, წყალივით ქართული ენით თხრობის სტილიც აგერაა. დაჯდები და სანამ არ მიხვალ ბოლო გვერდის ბოლო აბზაცამდე, ვერაფრით დაანებებ თავს. რამდენიმე მნიშვნელოვან თემასაც ეხება ავტორი. დღესაც, ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაშიც ისევ ისე მნიშვნელოვანია ის თემები.

[ნინო მუმლაური · Rating 5 out of 5]

მარადისობის კანონის აზრი იმაში მდგომარეობს, რომ ... ადამიანის სული, გაცილებით უფრო მძიმეა, ვიდრე სხეული, იმდენად მძიმე, რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია, ამიტომ, ვიდრე ცოცხლები ვართ, ერთმანეთს ხელი უნდა შევაშველოთ და ვეცადოთ, როგორმე უკვდავვყოთ ერთმანეთის სული. თქვენ ჩემი, მე სხვისი, სხვამ სხვისი და ასე დაუსაბამოდ, რამეთუ იმ სხვისი გარდაცვალების შემდეგ, არ დავვობლდეთ და მარტონი არ დავრჩეთ ამ ქვეყანაზე... ❤

[Dmitry Lovermann · Rating 5 out of 5]

Suprová kniha o lidské duši, o komunistech, o církví, o lidských vztazích, o hříších a o životě! Nodar Dumbadze velice jednoduchým jazykem rozebírá v historkách svých postav velice tajemná zákoutí lidské duše! Knihu si čtu podruhé a nelituji toho.

[Ana Darsadze · Rating 5 out of 5]

გენიალურია !

[Coff(in)ee Lover · Rating 5 out of 5]

„პიროვნების ავტონომიის დემონსტრირების უმაღლესი ფორმა თვითმკვლელობაა,მამაო.“ 💗

[Anuka Chitishvili · Rating 5 out of 5]

💛

[Ani Amiranashvili · Rating 5 out of 5]

❤️

[dgvibi reads · Rating 4 out of 5]

Just wow…🤍

[Nanuka Tkebuchava · Rating 5 out of 5]

ტკბილია და სავსე ემოციებით, ზუსტად ისე როგორც დუმბაძეს შეეფერება;)

[სოფიო · Rating 5 out of 5]

mariami imena woman written by a man

[Tekla Iobidze · Rating 4 out of 5]

როგორ ლამაზად წერა იციან ხოლმე კაცებმა სიყვარულზე ;)) 💫

დუმბაძის რომაა მაგან არ მოგატყუოთ, ძალიან ღრმა და მრავალწახნაგოვანი რომანია. გულის დამამძიმებელი. სხვათაშორის, ეს ქართველებს კარგად გამოსდით 💌