What do you think?
Rate this book
Αλλαγή φρουράς
«Πρώτα ακούστηκαν φωνές, θραύσματα γυαλιών, ξύλα που έσπαγαν, χτυπήματα σε πόρτες. Στη συνέχεια πνιχτές κραυγές. Ο πυροβολισμός ήταν εκκωφαντικός. Ο αντίλαλος έφτασε μέχρι το τρίτο υπόγειο. Μετά ησυχία. Στον όροφο της πρυτανείας ο φύλακας βρήκε την πόρτα του αντιπρύτανη σπασμένη, το γραφείο άνω κάτω και τον ίδιο γερμένο στο τραπέζι με μια σφαίρα στο κεφάλι. Ήταν ήδη νεκρός. Δημήτρης Ιακώβου, καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, ετών εξήντα εφτά. Η ώρα ήταν οχτώ και τριάντα».
Μια παρέα φίλων ιδρύει την Κοινωνία των Μεταφραστών. Το 1968 ζουν στο Παρίσι. Το 1985 περιπλανιούνται στην Πατησίων. Το 2018 βρίσκονται στο Au Revoir, Σεν Μισέλ και Πατησίων γωνία. Επιμένουν ότι ανήκουν στα απόνερα της γενιάς των μεγάλων αφηγήσεων, πως θέλουν να γίνουν η φωνή όσων δεν χώρεσαν σε αυτές· η μνήμη των ξεχασμένων πραγμάτων. Η Κοινωνία των Μεταφραστών θα γίνει ο τόπος συνάντησης των διαφορετικών επιλογών, που θα χλευάζει κάθε κανονικότητα. Θα αποτελέσει μια προσδοκία.
Ο Δημήτρης Ιακώβου, μέλος της Κοινωνίας, αντιλαμβάνεται τη ζωή ως την τέχνη των πολλών δυνατοτήτων. Αυτό διδάσκει. Ονειρεύεται τη διδασκαλία ως μια συνάντηση ελεύθερων ανθρώπων, απέναντι σε έναν κόσμο που αρνείται να αλλάζει. Πιστεύει πως το πανεπιστήμιο είναι αναγκαίο να σταθεί απέναντι στους νέους ανθρωποφύλακες που θέλουν να δημιουργήσουν τον άνθρωπο με την ευφυΐα της μέδουσας. Να κρατήσει με αυταπάρνηση μια θέση άμυνας.
Ωστόσο όλοι οι άνθρωποι έχουν ιστορία. Ιστορία που τους αρέσει να λένε, ιστορία που αποσιωπούν, ιστορία που δεν έπραξαν.
Μια παρέα φίλων ιδρύει την Κοινωνία των Μεταφραστών. Το 1968 ζουν στο Παρίσι. Το 1985 περιπλανιούνται στην Πατησίων. Το 2018 βρίσκονται στο Au Revoir, Σεν Μισέλ και Πατησίων γωνία. Επιμένουν ότι ανήκουν στα απόνερα της γενιάς των μεγάλων αφηγήσεων, πως θέλουν να γίνουν η φωνή όσων δεν χώρεσαν σε αυτές· η μνήμη των ξεχασμένων πραγμάτων. Η Κοινωνία των Μεταφραστών θα γίνει ο τόπος συνάντησης των διαφορετικών επιλογών, που θα χλευάζει κάθε κανονικότητα. Θα αποτελέσει μια προσδοκία.
Ο Δημήτρης Ιακώβου, μέλος της Κοινωνίας, αντιλαμβάνεται τη ζωή ως την τέχνη των πολλών δυνατοτήτων. Αυτό διδάσκει. Ονειρεύεται τη διδασκαλία ως μια συνάντηση ελεύθερων ανθρώπων, απέναντι σε έναν κόσμο που αρνείται να αλλάζει. Πιστεύει πως το πανεπιστήμιο είναι αναγκαίο να σταθεί απέναντι στους νέους ανθρωποφύλακες που θέλουν να δημιουργήσουν τον άνθρωπο με την ευφυΐα της μέδουσας. Να κρατήσει με αυταπάρνηση μια θέση άμυνας.
Ωστόσο όλοι οι άνθρωποι έχουν ιστορία. Ιστορία που τους αρέσει να λένε, ιστορία που αποσιωπούν, ιστορία που δεν έπραξαν.
456 pages, Paperback
Published January 1, 2020
8 people want to read
About the author
Παναγιώτης Βλάχος
5 books8 followersΟ Παναγιώτης Βλάχος γεννήθηκε στη Μεσσηνία το 1961. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και ζει. Σπούδασε οικονομικά και έκανε μεταπτυχιακά στην Περιφερειακή Ανάπτυξη. Εργάζεται ως ειδικός επιστήμονας σε μελέτες και έρευνες που άπτονται περιβαλλοντικού, χωροταξικού και οικονομικού σχεδιασμού. Εργάστηκε για σχεδόν είκοσι χρόνια στον εκδοτικό χώρο. Ασχολείται συστηματικά με την ψυχανάλυση. Με το ψευδώνυμο Πάνος Μαλτέζος κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το μυθιστόρημά του "Ανά δύο και ένας μόνος του" (2000).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
July 5, 2020
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πεις μια ιστορία.
Ή αλλιώς, οι ιστορίες και οι μυθολογίες μας είναι πάνω κάτω κοινές και άρα λίγες, ελάχιστες- είναι ο θάνατος, ο έρωτας, η αγάπη, οι άλλοι άνθρωποι εκτός και εντός. Η ανθρώπινη εμπειρία. Αυτές είναι οι ιστορίες που λέμε, ξανά και ξανά, αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να τις πούμε. Η λογοτεχνία (και το μυθιστόρημα εντός της) είναι μια εξερεύνηση των τρόπων όσο είναι και των θεμάτων. Μια διαρκής συνδιαλλαγή που με την σειρά της συνδιαλέγεται με την εκάστοτε εποχή.
Δεν θέλω να αποκαλύψω κάτι για το βιβλίο γιατί απόλαυσα το σταδιακό του ξεκλείδωμα. Τον τρόπο που απλώνονται ξέφτια από εδώ και από εκεί και στο τέλος σχηματίζεται η μεγάλη εικόνα. Με τον τρόπο του αστυνομικού μυθιστορήματος δηλαδή και αυτό είναι ένα τέτοιο, αλλά σίγουρα όχι καθαρόαιμο- είναι ένας ''μούλος'', όπως θυμάται σε ένα σημείο πριν το τέλος ο κεντρικός αφηγητής-αστυνομικός που εξιχνιάζει μια υπόθεση που δεν παίρνει από εξιχνίαση, λες και τα θέματα του θανάτου, του έρωτα και της ανθρώπινης εμπειρίας εξιχνιάζονται.
Ο κεντρικής αφηγητής και το βιβλίο δεν είναι ούτε καναρίνι, ούτε καρδερίνα, είναι λίγο καναρίνι, λίγο καρδερίνα. Τίποτα δεν είναι καθαρόαιμο στις σελίδες αυτές. Όλα είναι ένα αριστοτεχνικό μπαστάρδεμα.
Σπάνια σύλληψη, απίστευτη οργάνωση υλικού, σταθερή και μελετημένη εκτέλεση. Είναι φτιαγμένο για το απνευστί διάβασμα των ιστοριών μυστηρίου αλλά ίσως δεν του πρέπει. Ίσως θέλει αργές και μελετημένες γουλιές.
Οπότε υποθέτω πως μου έλειπε ένα τέτοιο βιβλίο καιρό τώρα και για αυτό το διάβασα τόσο λαίμαργα. Θα πω υπερβολές για την αναγνωστική εμπειρία οπότε σταματώ εδώ.
Ή αλλιώς, οι ιστορίες και οι μυθολογίες μας είναι πάνω κάτω κοινές και άρα λίγες, ελάχιστες- είναι ο θάνατος, ο έρωτας, η αγάπη, οι άλλοι άνθρωποι εκτός και εντός. Η ανθρώπινη εμπειρία. Αυτές είναι οι ιστορίες που λέμε, ξανά και ξανά, αλλά υπάρχουν πολλοί τρόποι να τις πούμε. Η λογοτεχνία (και το μυθιστόρημα εντός της) είναι μια εξερεύνηση των τρόπων όσο είναι και των θεμάτων. Μια διαρκής συνδιαλλαγή που με την σειρά της συνδιαλέγεται με την εκάστοτε εποχή.
Δεν θέλω να αποκαλύψω κάτι για το βιβλίο γιατί απόλαυσα το σταδιακό του ξεκλείδωμα. Τον τρόπο που απλώνονται ξέφτια από εδώ και από εκεί και στο τέλος σχηματίζεται η μεγάλη εικόνα. Με τον τρόπο του αστυνομικού μυθιστορήματος δηλαδή και αυτό είναι ένα τέτοιο, αλλά σίγουρα όχι καθαρόαιμο- είναι ένας ''μούλος'', όπως θυμάται σε ένα σημείο πριν το τέλος ο κεντρικός αφηγητής-αστυνομικός που εξιχνιάζει μια υπόθεση που δεν παίρνει από εξιχνίαση, λες και τα θέματα του θανάτου, του έρωτα και της ανθρώπινης εμπειρίας εξιχνιάζονται.
Ο κεντρικής αφηγητής και το βιβλίο δεν είναι ούτε καναρίνι, ούτε καρδερίνα, είναι λίγο καναρίνι, λίγο καρδερίνα. Τίποτα δεν είναι καθαρόαιμο στις σελίδες αυτές. Όλα είναι ένα αριστοτεχνικό μπαστάρδεμα.
Σπάνια σύλληψη, απίστευτη οργάνωση υλικού, σταθερή και μελετημένη εκτέλεση. Είναι φτιαγμένο για το απνευστί διάβασμα των ιστοριών μυστηρίου αλλά ίσως δεν του πρέπει. Ίσως θέλει αργές και μελετημένες γουλιές.
Οπότε υποθέτω πως μου έλειπε ένα τέτοιο βιβλίο καιρό τώρα και για αυτό το διάβασα τόσο λαίμαργα. Θα πω υπερβολές για την αναγνωστική εμπειρία οπότε σταματώ εδώ.
July 30, 2020
Αυτό το βιβλίο δεν είναι για κείνους που θέλουν να διαβάζουν τη βιογραφία τους. Δεν είναι ένα βιβλίο με ήρωες, καλούς και κακούς, ανθρώπινους τύπους με τους οποίους μπορείς να ταυτιστείς. Είναι φανερό πως ο συγγραφέας του αγαπάει τις περιπλανήσεις στην όμορφη-άσχημη πόλη. Και πως η ψυχανάληση τού χαράζει συχνά τις διαδρομές. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
November 7, 2020
Πιο κοντά στα 3,5 αστέρια.
Η κριτική μου από τα marginalia ( https://marginalia.gr/arthro/allagi-f... ):
Ο Δημήτρης Ιακώβου, καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας σε κάποιο αθηναϊκό πανεπιστήμιο, με συμμετοχή στα γεγονότα του Μάη του ‘68 και ιδρυτικό μέλος της μυστηριώδους «Κοινωνίας των Μεταφραστών», βρίσκεται δολοφονημένος στο γραφείο του ένα βράδυ της «Τρίτης Μνημονιακής Ελληνικής Δημοκρατίας». Την έρευνα αναλαμβάνει ο Αλεξάτος, ένας ιδιόρρυθμος αστυνόμος του Α.Τ. Ομονοίας, παλιό φρικιό, ο οποίος πολύ σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ιστορία με συνωμοσίες, εκβιασμούς, έρωτες και προδοσίες, που κινείται μεταξύ Πατησίων και Παρισιού, από το ‘68 στο ‘85 και από εκεί στο σήμερα.
Κάπως έτσι ξεκινά η «Αλλαγή Φρουράς» του Παναγιώτη Βλάχου, ένα φιλόδοξο βιβλίο που μέσα από τη φόρμα του αστυνομικού μυθιστορήματος μιλά ουσιαστικά για εκείνη τη γενιά που ξεκίνησε από τα συνθήματα του Μάη για να αλλάξει τον κόσμο, δημιούργησε έπειτα τον δικό της -φαινομενικά ουτοπικό- μικρόκοσμο και έφτασε τελικά -με όσα από τα μέλη της επέζησαν- στο σήμερα της διάψευσης των ονείρων, της ιδιωτείας, της παραίτησης.
Το θύμα της δολοφονίας, όπως και όλα τα υπόλοιπα βασικά πρόσωπα της ιστορίας, αποδεικνύεται ότι είχε πολλά μυστικά κι έτσι οι ύποπτοι για τη δολοφονία του -ανάμεσα στους οποίους και μια οργάνωση με το μυστικιστικό όνομα Vita Nova– είναι πολλοί. Ο Αλεξάτος, που μοιάζει να έχει βγει από τις καλύτερες σελίδες του Έλροϊ ή του Ιζζό, έχοντας ελάχιστη βοήθεια από τους ανωτέρους του που μοιάζουν να θέλουν να κουκουλώσουν την υπόθεση, προσπαθεί να βρει απαντήσεις, αλλά η υπόθεση διασταυρώνεται με τόσους τρόπους με το δικό του, ξεχασμένο παρελθόν, που οι ερωτήσεις αφορούν όλο και πιο πολύ και τον ίδιο που ασφυκτιούσε σαν ζώο μυθικό, εδώ όσο κι εκεί.
Αρκετές από τις απαντήσεις θα τις δώσει σταδιακά -τόσο στον ίδιο, όσο και στους αναγνώστες- η αινιγματική αποστολέας μιας σειράς αφηγήσεων που αφορούν τα έργα και τις ημέρες της παρέας του Ιακώβου το 1985. Με αυτόν τον τρόπο η -ακόμη συγκλονιστικά όμορφη σύμφωνα με τον Αλεξάτο- Μιράντα Ιωακειμίδου, η Πατ, θα αποτελέσει την τρυφερή τρίτη αφηγηματική φωνή του κειμένου, δίπλα στον ουδέτερο τριτοπρόσωπο παντογνώστη αφηγητή και στην κυνική πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Αλεξάτου (μάλλον αναπάντεχα η πιο πειστική και πιο ελκυστική από τις τρεις) που εναλλάσσονται σχεδόν κεφάλαιο παρά κεφάλαιο.
Πλάι σε αυτές τις τρεις κυρίαρχες φωνές, ο Π. Βλάχος εντάσσει οργανικά στο κείμενό του μπροσούρες, ερωτικά γράμματα, λογοτεχνικά κείμενα γραμμένα από πρόσωπα του βιβλίου, πανεπιστημιακές διαλέξεις, δημιουργώντας πολύ επιτυχημένα ένα καλειδοσκόπιο διαφορετικών οπτικών γωνιών μέσα από τις οποίες βλέπουμε κατακερματισμένη την πραγματικότητα και την αλήθεια, που συχνά δεν είναι ούτε μόνο μία ούτε μόνο αυτό που φαίνεται. Κατακερματισμένος όμως είναι και ο χρόνος στο μυθιστόρημα, αφού πέρα από τις αναδρομές στο 1985, έχουμε και κεφάλαια που επιστρέφουν στους μήνες πριν από τον φόνο, ενώ φυσικά το παρελθόν είναι πανταχού παρόν στις συζητήσεις των προσώπων.
Πέρα από τα παραπάνω, δηλαδή τη διασταύρωση διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών (αστυνομικό, ακαδημαϊκό, πολιτικό, μπιτ [beat] μυθιστόρημα), τη σύγκλιση δύο-τριών διαφορετικών πλοκών, τη χρήση ποικίλων αφηγηματικών τρόπων (και χρόνων), το βασικό στοιχείο που διαπερνά όλο το κείμενο είναι η προσπάθεια να γίνει ο απολογισμός -και ταυτόχρονα η παρακαταθήκη- μιας γενιάς που σε μεγάλο βαθμό καθόρισε τα τελευταία πενήντα χρόνια τον χώρο της ελληνικής διανόησης. Μιας γενιάς ανθρώπων -στην οποία όπως φαίνεται ανήκει και ο ίδιος ο συγγραφέας- που θα έλεγε κανείς ότι έψαξε πολύ για το νόημα της ζωής, περνώντας από την πολιτική στην ακαδημαϊκή καριέρα, με ενδιάμεσους ή τελικούς σταθμούς τις παραισθησιογόνες ουσίες, την τέχνη, τον πειραματισμό στον έρωτα· η αίσθηση ότι βλέπουμε τα πρόσωπα της Γλυκιάς Συμμορίας 37 χρόνια μετά διατρέχει έντονα όλο το βιβλίο.
Αυτόν τον απολογιστικό στόχο φαίνεται πως τον πετυχαίνει η «Αλλαγή Φρουράς», ίσως και με το παραπάνω κάποιες φορές, υπό την έννοια ότι υπάρχουν σημεία όπου οι στοχασμοί του αφηγητή ή των προσώπων πάνω στη μοίρα της γενιάς αυτής εκτείνονται -αυξάνοντας παράλληλα μάλλον αχρείαστα και την έκταση του βιβλίου- σε βάρος της μυθιστορηματικής πλοκής, με αποτέλεσμα να δημιουργείται κάποιες φορές η αίσθηση ότι ο συγγραφέας ενδιαφέρεται περισσότερο για τον απολογισμό της γενιάς του παρά για την εξέλιξη της υπόθεσης. Έτσι, ζητήματα που έχουν να κάνουν με την αφηγηματικά πολλά υποσχόμενη «Κοινωνία των Μεταφραστών» και το έργο της ή με τον ρόλο της Vita Nova, μάλλον μένουν μετέωρα, ενώ, αντίθετα, αρκετά από τα πρόσωπα του κειμένου δείχνουν μια εμμονή σχεδόν στο να εξηγήσουν τα ίδια τις πράξεις τους στο παρόν, αλλά και στο παρελθόν.
Ένα παρελθόν το οποίο στο βιβλίο είναι στενά συνυφασμένο και με ένα πλήθος διακειμενικών αναφορών σε άλλα βιβλία, τραγούδια, ταινίες, πρόσωπα, συγγραφείς, φιλοσόφους, οι οποίες είτε ενσωματώνονται επιτυχημένα στο ίδιο το κείμενο από τον εκάστοτε αφηγητή είτε -ατυχώς- επισημαίνονται από τον ίδιο τον συγγραφέα ως υποσημειώσεις· οι περισσότερες από τις τελευταίες όχι μόνο δεν προσφέρουν κάτι στη σαφήνεια του κειμένου, αλλά μάλλον χαλούν και την ατμόσφαιρα που δημιουργείται και θα μπορούσαν να λείπουν χωρίς να χάσει κάτι το βιβλίο.
Τελικά, η «Αλλαγή Φρουράς» είναι ένα πυκνό και πολυεπίπεδο βιβλίο, που ξεφεύγει από την πεπατημένη της ελληνικής λογοτεχνίας και καταπιάνεται εύστοχα με ένα θέμα και μια γενιά που ως τώρα μας έχει δώσει υλικό για σχετικά λίγα -και πολύ παρόμοια μεταξύ τους- λογοτεχνικά έργα. Ο δε τίτλος της, υποδηλώνει ότι επιδιώκει να αποτελέσει ένα κλείσιμο λογαριασμών του συγγραφέα με εκείνη την περίοδο και σε μεγάλο βαθμό το καταφέρνει. Το ερώτημα που αφήνει ανοιχτό όμως είναι ποια είναι εκείνη η φρουρά που αλλάζει την παλιά που φεύγει.
Η κριτική μου από τα marginalia ( https://marginalia.gr/arthro/allagi-f... ):
Ο Δημήτρης Ιακώβου, καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας σε κάποιο αθηναϊκό πανεπιστήμιο, με συμμετοχή στα γεγονότα του Μάη του ‘68 και ιδρυτικό μέλος της μυστηριώδους «Κοινωνίας των Μεταφραστών», βρίσκεται δολοφονημένος στο γραφείο του ένα βράδυ της «Τρίτης Μνημονιακής Ελληνικής Δημοκρατίας». Την έρευνα αναλαμβάνει ο Αλεξάτος, ένας ιδιόρρυθμος αστυνόμος του Α.Τ. Ομονοίας, παλιό φρικιό, ο οποίος πολύ σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ιστορία με συνωμοσίες, εκβιασμούς, έρωτες και προδοσίες, που κινείται μεταξύ Πατησίων και Παρισιού, από το ‘68 στο ‘85 και από εκεί στο σήμερα.
Κάπως έτσι ξεκινά η «Αλλαγή Φρουράς» του Παναγιώτη Βλάχου, ένα φιλόδοξο βιβλίο που μέσα από τη φόρμα του αστυνομικού μυθιστορήματος μιλά ουσιαστικά για εκείνη τη γενιά που ξεκίνησε από τα συνθήματα του Μάη για να αλλάξει τον κόσμο, δημιούργησε έπειτα τον δικό της -φαινομενικά ουτοπικό- μικρόκοσμο και έφτασε τελικά -με όσα από τα μέλη της επέζησαν- στο σήμερα της διάψευσης των ονείρων, της ιδιωτείας, της παραίτησης.
Το θύμα της δολοφονίας, όπως και όλα τα υπόλοιπα βασικά πρόσωπα της ιστορίας, αποδεικνύεται ότι είχε πολλά μυστικά κι έτσι οι ύποπτοι για τη δολοφονία του -ανάμεσα στους οποίους και μια οργάνωση με το μυστικιστικό όνομα Vita Nova– είναι πολλοί. Ο Αλεξάτος, που μοιάζει να έχει βγει από τις καλύτερες σελίδες του Έλροϊ ή του Ιζζό, έχοντας ελάχιστη βοήθεια από τους ανωτέρους του που μοιάζουν να θέλουν να κουκουλώσουν την υπόθεση, προσπαθεί να βρει απαντήσεις, αλλά η υπόθεση διασταυρώνεται με τόσους τρόπους με το δικό του, ξεχασμένο παρελθόν, που οι ερωτήσεις αφορούν όλο και πιο πολύ και τον ίδιο που ασφυκτιούσε σαν ζώο μυθικό, εδώ όσο κι εκεί.
Αρκετές από τις απαντήσεις θα τις δώσει σταδιακά -τόσο στον ίδιο, όσο και στους αναγνώστες- η αινιγματική αποστολέας μιας σειράς αφηγήσεων που αφορούν τα έργα και τις ημέρες της παρέας του Ιακώβου το 1985. Με αυτόν τον τρόπο η -ακόμη συγκλονιστικά όμορφη σύμφωνα με τον Αλεξάτο- Μιράντα Ιωακειμίδου, η Πατ, θα αποτελέσει την τρυφερή τρίτη αφηγηματική φωνή του κειμένου, δίπλα στον ουδέτερο τριτοπρόσωπο παντογνώστη αφηγητή και στην κυνική πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Αλεξάτου (μάλλον αναπάντεχα η πιο πειστική και πιο ελκυστική από τις τρεις) που εναλλάσσονται σχεδόν κεφάλαιο παρά κεφάλαιο.
Πλάι σε αυτές τις τρεις κυρίαρχες φωνές, ο Π. Βλάχος εντάσσει οργανικά στο κείμενό του μπροσούρες, ερωτικά γράμματα, λογοτεχνικά κείμενα γραμμένα από πρόσωπα του βιβλίου, πανεπιστημιακές διαλέξεις, δημιουργώντας πολύ επιτυχημένα ένα καλειδοσκόπιο διαφορετικών οπτικών γωνιών μέσα από τις οποίες βλέπουμε κατακερματισμένη την πραγματικότητα και την αλήθεια, που συχνά δεν είναι ούτε μόνο μία ούτε μόνο αυτό που φαίνεται. Κατακερματισμένος όμως είναι και ο χρόνος στο μυθιστόρημα, αφού πέρα από τις αναδρομές στο 1985, έχουμε και κεφάλαια που επιστρέφουν στους μήνες πριν από τον φόνο, ενώ φυσικά το παρελθόν είναι πανταχού παρόν στις συζητήσεις των προσώπων.
Πέρα από τα παραπάνω, δηλαδή τη διασταύρωση διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών (αστυνομικό, ακαδημαϊκό, πολιτικό, μπιτ [beat] μυθιστόρημα), τη σύγκλιση δύο-τριών διαφορετικών πλοκών, τη χρήση ποικίλων αφηγηματικών τρόπων (και χρόνων), το βασικό στοιχείο που διαπερνά όλο το κείμενο είναι η προσπάθεια να γίνει ο απολογισμός -και ταυτόχρονα η παρακαταθήκη- μιας γενιάς που σε μεγάλο βαθμό καθόρισε τα τελευταία πενήντα χρόνια τον χώρο της ελληνικής διανόησης. Μιας γενιάς ανθρώπων -στην οποία όπως φαίνεται ανήκει και ο ίδιος ο συγγραφέας- που θα έλεγε κανείς ότι έψαξε πολύ για το νόημα της ζωής, περνώντας από την πολιτική στην ακαδημαϊκή καριέρα, με ενδιάμεσους ή τελικούς σταθμούς τις παραισθησιογόνες ουσίες, την τέχνη, τον πειραματισμό στον έρωτα· η αίσθηση ότι βλέπουμε τα πρόσωπα της Γλυκιάς Συμμορίας 37 χρόνια μετά διατρέχει έντονα όλο το βιβλίο.
Αυτόν τον απολογιστικό στόχο φαίνεται πως τον πετυχαίνει η «Αλλαγή Φρουράς», ίσως και με το παραπάνω κάποιες φορές, υπό την έννοια ότι υπάρχουν σημεία όπου οι στοχασμοί του αφηγητή ή των προσώπων πάνω στη μοίρα της γενιάς αυτής εκτείνονται -αυξάνοντας παράλληλα μάλλον αχρείαστα και την έκταση του βιβλίου- σε βάρος της μυθιστορηματικής πλοκής, με αποτέλεσμα να δημιουργείται κάποιες φορές η αίσθηση ότι ο συγγραφέας ενδιαφέρεται περισσότερο για τον απολογισμό της γενιάς του παρά για την εξέλιξη της υπόθεσης. Έτσι, ζητήματα που έχουν να κάνουν με την αφηγηματικά πολλά υποσχόμενη «Κοινωνία των Μεταφραστών» και το έργο της ή με τον ρόλο της Vita Nova, μάλλον μένουν μετέωρα, ενώ, αντίθετα, αρκετά από τα πρόσωπα του κειμένου δείχνουν μια εμμονή σχεδόν στο να εξηγήσουν τα ίδια τις πράξεις τους στο παρόν, αλλά και στο παρελθόν.
Ένα παρελθόν το οποίο στο βιβλίο είναι στενά συνυφασμένο και με ένα πλήθος διακειμενικών αναφορών σε άλλα βιβλία, τραγούδια, ταινίες, πρόσωπα, συγγραφείς, φιλοσόφους, οι οποίες είτε ενσωματώνονται επιτυχημένα στο ίδιο το κείμενο από τον εκάστοτε αφηγητή είτε -ατυχώς- επισημαίνονται από τον ίδιο τον συγγραφέα ως υποσημειώσεις· οι περισσότερες από τις τελευταίες όχι μόνο δεν προσφέρουν κάτι στη σαφήνεια του κειμένου, αλλά μάλλον χαλούν και την ατμόσφαιρα που δημιουργείται και θα μπορούσαν να λείπουν χωρίς να χάσει κάτι το βιβλίο.
Τελικά, η «Αλλαγή Φρουράς» είναι ένα πυκνό και πολυεπίπεδο βιβλίο, που ξεφεύγει από την πεπατημένη της ελληνικής λογοτεχνίας και καταπιάνεται εύστοχα με ένα θέμα και μια γενιά που ως τώρα μας έχει δώσει υλικό για σχετικά λίγα -και πολύ παρόμοια μεταξύ τους- λογοτεχνικά έργα. Ο δε τίτλος της, υποδηλώνει ότι επιδιώκει να αποτελέσει ένα κλείσιμο λογαριασμών του συγγραφέα με εκείνη την περίοδο και σε μεγάλο βαθμό το καταφέρνει. Το ερώτημα που αφήνει ανοιχτό όμως είναι ποια είναι εκείνη η φρουρά που αλλάζει την παλιά που φεύγει.
Read
January 13, 2021«Ο Δημήτρης Ιακώβου, καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας σε κάποιο αθηναϊκό πανεπιστήμιο, με συμμετοχή στα γεγονότα του Μάη του ‘68 και ιδρυτικό μέλος της μυστηριώδους «Κοινωνίας των Μεταφραστών», βρίσκεται δολοφονημένος στο γραφείο του ένα βράδυ της «Τρίτης Μνημονιακής Ελληνικής Δημοκρατίας». Την έρευνα αναλαμβάνει ο Αλεξάτος, ένας ιδιόρρυθμος αστυνόμος του Α.Τ. Ομονοίας, παλιό φρικιό, ο οποίος πολύ σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ιστορία με συνωμοσίες, εκβιασμούς, έρωτες και προδοσίες, που κινείται μεταξύ Πατησίων και Παρισιού, από το ‘68 στο ‘85 και από εκεί στο σήμερα.
Κάπως έτσι ξεκινά η «Αλλαγή Φρουράς» του Παναγιώτη Βλάχου, ένα φιλόδοξο βιβλίο που μέσα από τη φόρμα του αστυνομικού μυθιστορήματος μιλά ουσιαστικά για εκείνη τη γενιά που ξεκίνησε από τα συνθήματα του Μάη για να αλλάξει τον κόσμο, δημιούργησε έπειτα τον δικό της -φαινομενικά ουτοπικό- μικρόκοσμο και έφτασε τελικά -με όσα από τα μέλη της επέζησαν- στο σήμερα της διάψευσης των ονείρων, της ιδιωτείας, της παραίτησης.» Αντώνης Γαζάκης
Ολόκληρη η κριτική του Αντώνη Γαζάκη στην ιστοσελίδα μας: https://marginalia.gr/arthro/allagi-f...
Κάπως έτσι ξεκινά η «Αλλαγή Φρουράς» του Παναγιώτη Βλάχου, ένα φιλόδοξο βιβλίο που μέσα από τη φόρμα του αστυνομικού μυθιστορήματος μιλά ουσιαστικά για εκείνη τη γενιά που ξεκίνησε από τα συνθήματα του Μάη για να αλλάξει τον κόσμο, δημιούργησε έπειτα τον δικό της -φαινομενικά ουτοπικό- μικρόκοσμο και έφτασε τελικά -με όσα από τα μέλη της επέζησαν- στο σήμερα της διάψευσης των ονείρων, της ιδιωτείας, της παραίτησης.» Αντώνης Γαζάκης
Ολόκληρη η κριτική του Αντώνη Γαζάκη στην ιστοσελίδα μας: https://marginalia.gr/arthro/allagi-f...
April 21, 2021
http://georgette60.blogspot.com/2021/...
Το βιβλίο αυτό θα έλεγε κανείς πως είναι αστυνομικό μυθιστόρημα,καθώς η ιστορία του ξεκινάει με έναν φόνο.
Βαδίζοντας όμως στις σελίδες του, διαπιστώνεις ότι είναι ένα βιβλίο με φιλοσοφικές προεκτάσεις,με τροφή της ψυχής και της σκέψης.
Ξεκινάει με τον θάνατο του Ιακώβου,ενός πανεπιστημιακού καθηγητή και ακολουθώντας την ροή μαθαίνουμε επίσης για την Κοινωνία των Μεταφραστών και τι ακριβώς πρεσβεύει η ομάδα αυτή.
Γνωρίζουμε και τους υπόλοιπους ήρωες τους οποίους θα μπορούσαμε εύλογα να χαρακτηρίσουμε, ως ιδεολόγους,ονειροπόλους,εραστές του πνεύματος και της ελευθερίας του ατόμου.
Τα οράματα για ελεύθερη ψυχή και βούληση είναι πολύ όμορφα για να βγαίνουν αληθινά,καθώς μεγαλώνοντας μας επιβάλλονται κατά κάποιον τρόπο άλλοι ρυθμοί και κανόνες στην ζωή μας καθώς και άλλες προτεραιότητες όπως το χρήμα και η εξουσία τα οποία δεν είναι καθόλου αμελητέα.
Η "παρέα "όλοι νεαροί φοιτητές γνωρίζεται στο Παρίσι . Δένονται μεταξύ τους ακολουθώντας την εποχή και τις ιδέες του Μάη του 68 για ελεύθερη σκέψη του πνεύματος μαγεύονται,επιθυμούν να τις υλοποιήσουν και να τις κατακτήσουν.
Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει ο Έρωτας σε όλες του τις μορφές, μια αγνή,αμόλυντη και αθώα αγάπη που όμως θα έχει τραγικό τέλος.
Ο αστυνομικός που αναλαμβάνει να ξεδιαλύνει τον θάνατο του καθηγητή,θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις δικές του αλήθειες και θα αναρωτηθεί για το τι είναι δίκαιο στην ζωή καθώς θα παρασυρθεί και αυτός από τις αναφορές στις πολύ όμορφες,μαγικές διαδρομές της μουσικής και των ταινιών της εποχής εκείνης.
Η γραφή του συγγραφέα είναι μεστή,γεμάτη με φιλολογικές συζητήσεις ,ενδιαφέρουσες αναφορές σε αγαπημένους παλαιότερους συγγραφείς και τραγούδια που θα θυμηθούν οι λάτρεις του είδους και θα μάθουν οι νεότεροι. Αξίζει κατά την γνώμη μου να διαβαστεί λέξη_λέξη .
Το βιβλίο αυτό θα έλεγε κανείς πως είναι αστυνομικό μυθιστόρημα,καθώς η ιστορία του ξεκινάει με έναν φόνο.
Βαδίζοντας όμως στις σελίδες του, διαπιστώνεις ότι είναι ένα βιβλίο με φιλοσοφικές προεκτάσεις,με τροφή της ψυχής και της σκέψης.
Ξεκινάει με τον θάνατο του Ιακώβου,ενός πανεπιστημιακού καθηγητή και ακολουθώντας την ροή μαθαίνουμε επίσης για την Κοινωνία των Μεταφραστών και τι ακριβώς πρεσβεύει η ομάδα αυτή.
Γνωρίζουμε και τους υπόλοιπους ήρωες τους οποίους θα μπορούσαμε εύλογα να χαρακτηρίσουμε, ως ιδεολόγους,ονειροπόλους,εραστές του πνεύματος και της ελευθερίας του ατόμου.
Τα οράματα για ελεύθερη ψυχή και βούληση είναι πολύ όμορφα για να βγαίνουν αληθινά,καθώς μεγαλώνοντας μας επιβάλλονται κατά κάποιον τρόπο άλλοι ρυθμοί και κανόνες στην ζωή μας καθώς και άλλες προτεραιότητες όπως το χρήμα και η εξουσία τα οποία δεν είναι καθόλου αμελητέα.
Η "παρέα "όλοι νεαροί φοιτητές γνωρίζεται στο Παρίσι . Δένονται μεταξύ τους ακολουθώντας την εποχή και τις ιδέες του Μάη του 68 για ελεύθερη σκέψη του πνεύματος μαγεύονται,επιθυμούν να τις υλοποιήσουν και να τις κατακτήσουν.
Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει ο Έρωτας σε όλες του τις μορφές, μια αγνή,αμόλυντη και αθώα αγάπη που όμως θα έχει τραγικό τέλος.
Ο αστυνομικός που αναλαμβάνει να ξεδιαλύνει τον θάνατο του καθηγητή,θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις δικές του αλήθειες και θα αναρωτηθεί για το τι είναι δίκαιο στην ζωή καθώς θα παρασυρθεί και αυτός από τις αναφορές στις πολύ όμορφες,μαγικές διαδρομές της μουσικής και των ταινιών της εποχής εκείνης.
Η γραφή του συγγραφέα είναι μεστή,γεμάτη με φιλολογικές συζητήσεις ,ενδιαφέρουσες αναφορές σε αγαπημένους παλαιότερους συγγραφείς και τραγούδια που θα θυμηθούν οι λάτρεις του είδους και θα μάθουν οι νεότεροι. Αξίζει κατά την γνώμη μου να διαβαστεί λέξη_λέξη .
October 5, 2020
Πρόκειται για ένα «αχαρακτήριστο» μυθιστόρημα, που δεν εντάσσεται σε μία από «παραδοσιακές» κατηγορίες των βιβλίων, αφού έχει αρκετά στοιχεία του αστυνομικού μυθιστορήματος, αλλά και πολλά κοινωνικο-φιλοσοφικά ζητήματα, που μετατρέπουν σε πολλά σημεία την ανάγνωση σε μελέτη.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews