Վայրի թութը

by Iman Humaidan-Junis

Հումայդան Յունեսի այս վեպը իր պոետիկ լեզվով, հարուստ կերպարներով և հերոսների ներաշխարհի նրբազգաց պատկերումով գրավում է նույնիսկ ամենափորձառու ընթերցողին։ Պատմությունը հորինվածք է, մտացածին է նաև գլխավոր հերոսուհու՝ Սառայի կերպարը՝ խոստովանել է հեղինակը։ Բայց ներշնչման համար հիմք է հանդիսացել ընտանեկան պատմությունից մի դրվագ. գրողի պապի երկրորդ կինը հեռացել է տնից անհայտ ուղղությամբ՝ փախչելով դաժան նահապետի բռնակալությունից։

176 pages, Hardcover

First published January 1, 2004

Reviews

[Dató · Rating 3 out of 5]

Շատ ծանր գործ էր, ու, դժբախտաբար, իմ համար ոչ ցանկալի ժամանակաշրջանում կարդացի։

Մինչև վերջին էջը շատ տխուր ու անհասկանալի հոգեվիճակում եմ եղել. գրքում արծարծվում են էնպիսի թեմաներ, որոնց մասին ես շատ եմ մտածում հատկապես վերջին ժամանակաշրջանում։ Ու էդ մտածմունքները բնավ դրական ազդեցություն չեն ունենում վրաս։

Հաստատ երկրորդ անգամ էս գործը չեմ կարդա։

[Armen Mirzoyan · Rating 4 out of 5]

Հատկապես ոճը դուրս եկավ։ Սյուժեն էլ վատը չէր։

[arsen hakobian. · Rating 4 out of 5]

Սահուն լեզվով գրված, թեթև հետաքրքությամբ կարդացվող գիրք։

[Arevik Poghosyan · Rating 5 out of 5]

Էս գիրքը ամենօրյա անկանգ վազքի սանձ է, որ դանդաղացնում է ժամանակը և օրը` երկարացնում։ Մի բան հաստատ է` երբ անցյալում տնկած թթենին չենք խնամում, այն անպայման վայրի թթի է վերածվում ու ծակծկում մեր հոգին։ Կարդացեք անպայման, անգամ, եթե չդառնա ձեր ամենասիրելի գիրքը, հաստատ ձեր ափը կլցնի գեղեցիկ էմոցիաներով, հանդարտ տխրության շղարշ ունեցող հանգստությամբ։

[Lilit Gabrielyan · Rating 4 out of 5]

Լիբանանցի գրող Հումայդան Յունեսի այս վեպը նուրբ գրելաոճով, պոետիկ լեզվով մտածելու տեղիք է տալիս այնպիսի հարցերի շուրջ, ինչպիսին են հասարակություն-ընտանիք-երեխա փոխհարաբերությունները, միայնությունը, վախը, ինքդ քեզնից փախչելն ու ինքնության փնտրտուքները։
Գլխավոր հերոսուհին ամբողջ կյանքում փնտրում է կորած մորը, ու դրանով իսկ փորձում գտնել ինքն իրեն։
Գիրքը մասնակիորեն նկարագրում է նաև նահապետական տան, հոր դիրքի, բռնապետի կերպարի լիբանանյան իրողությունները։
--------------------------------------------------------------------------------
• Մտածեցի, որ գուցե այդպես է կառուցվում մեր կյանքը՝ մեզանից անկախ, առանց մեր ցանկության։

• Ես կարոտեցի նրան, երբ նա գնաց, կարոտեցի նրա ձայնը լսելուն, նրա նամակները կարդալուն, ուզեցի ջրել այս կարոտը սիրո դարպասների միջով։ Աչքով ու ականջով։ Երբ վերջին անգամ վերադարձավ, ես արդեն ձանձրացել էի։

[Jea Yan · Rating 4 out of 5]

Չգիտեմ` ինչ կարծիք ունեմ էս գրքի մասին։ Rating տալն էլ էր դժվար 3֊ը ցածր էր, 5֊ը բարձր։
Մի խոսքով, տարօրինակ զգացողություն ունեմ էս գիրքը կարդալուց հետո։(։)