Εγώ έχω κι άλλα πράγματα που αγαπώ πέρα από σένα, τον ουρανό με λίγα σύννεφα, τον άνεμο στη Βόρεια Θάλασσα, τις σελίδες που κόβουνε τα δάχτυλα και κοκκινίζει λίγο το χαρτί στην άκρη του, την ώρα που ξυπνάει ο ήλιος και μαζί του σηκώνονται πουλιά, λουλούδια, οι ακάλυπτοι [...]
"[...] το σώμα μέσα στο οποίο υπάρχω, αυτό, που με προδίδει σταθερά και θα το κάνει πάλι αν κάποτε, ποτέ, σε ξαναδώ, κι ενώ εγώ θα πηγαίνω κάπου αλλού εκείνο θα έρχεται ολόκληρο σε σένα."
«πώς καταφέρνουν και ζουν όλοι οι άλλοι;» * «το σώμα μέσα στο οποίο υπάρχω, αυτό, που με προδίδει σταθερά και θα το κάνει πάλι αν κάποτε, ποτέ, σε ξαναδώ, κι ενώ εγώ θα πηγαίνω κάπου αλλού εκείνο θα έρχεται ολόκληρο σε σένα.»
Αν και πίστευα ότι θα μου έπαιρνε καιρό μέχρι να το διαβάσω αφού το αγόρασα, τελικά το τελείωσα την ίδια μέρα.
Ειλικρινά πανέμορφα ποιήματα, γεμάτα συναίσθημα, χωρίς όμως να πνίγουν τον αναγνώστη. Δεν μπορώ εύκολα να διαλέξω το αγαπημένο μου, καθώς όλα ήταν εξαιρετικά. Βέβαια, εκείνο που με άγγιξε απευθείας με το που το διάβασα - κυρίως επειδή το συνέδεσα με το αγαπημένο μου fictional ζευγάρι - είναι το παρακάτω:
Αφουγκράζομαι κάτω απ' το στήθος σου δικό μου αίμα
Υπέροχη ποίηση, αγγίζει ένα κομμάτι βαθιά μέσα σου..Όταν είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της Γκανά, "Τα πέρα Μέρη" είχα συγκλονιστεί. Κι αυτό όμως είναι εξίσου ωραίο..