Εγώ έχω κι άλλα πράγματα που αγαπώ

by Μυρσίνη Γκανά

Εγώ έχω κι άλλα πράγματα που αγαπώ
πέρα από σένα,
τον ουρανό με λίγα σύννεφα,
τον άνεμο στη Βόρεια Θάλασσα,
τις σελίδες που κόβουνε τα δάχτυλα
και κοκκινίζει λίγο το χαρτί στην άκρη του,
την ώρα που ξυπνάει ο ήλιος και μαζί του
σηκώνονται
πουλιά, λουλούδια, οι ακάλυπτοι
[...]

Genres: Poetry

50 pages, Paperback

First published May 20, 2020

Reviews

[Erasmia Kritikou]

"Έτσι αρχίζει ο κόσμος
μ' ένα σου ναι και με το γέλιο μου"

[Maria]

Και η ελευθερία δεν είναι
λέξη υψιπετής, πολιτική,
ούτε ουσιαστικό αφηρημένο,
μονάχα το σώμα μου
μαζί με το δικό σου.

[Αγγελική Μανίτη]

"[...]
το σώμα
μέσα στο οποίο υπάρχω,
αυτό, που με προδίδει σταθερά
και θα το κάνει πάλι
αν κάποτε, ποτέ, σε ξαναδώ,
κι ενώ εγώ θα πηγαίνω
κάπου αλλού
εκείνο θα έρχεται ολόκληρο
σε σένα."

[Ρένα Λούνα]

Στη συλλογή της Μ.Γ. «Εγώ έχω κι άλλα πράγματα που αγαπώ» η ποιήτρια δημιουργεί μια συνομιλία ανάμεσα στο ποίημα και σε ένα χαϊκού, δημιουργώντας εξαρχής μια ενδιαφέρουσα συμμετρία στη γεωγραφία της σελίδας. Μάλιστα, το παραπάνω είναι γοητευτικό και απρόσμενο διότι το χαϊκού δεν είναι απαραίτητα η κατάφαση του ποιήματος στο οποίο «απαντά»: κάποιες φορές το αγκαλιάζει, άλλες καταθέτει ένα κοφτό συμπέρασμα, ενώ κάποιες άλλες φαίνεται σα να το ειρωνεύεται κομψά, με τον ίδιο τρόπο που μερικές φορές σχολιάζουν τα παιδιά τους μεγάλους, όταν δεν περιμένουν απάντηση και ο μοναδικός στόχος τους είναι να αποκαλύψουν μια υποκρισία μας.

Η Μ.Γ. μοιάζει στον εαυτό της και διατηρεί τις αρετές της προηγούμενης συλλογής της. Δεν έχει διάθεση να δώσει μαθήματα γλωσσολογίας, να κουράσει, ή να αποδείξει οτιδήποτε – μάλλον γιατί έχει κι άλλα πράγματα που αγαπά. Σε αυτή την ποιητική συγκέντρωση μελετά το σώμα, τη σεξουαλικότητα, τον έρωτα, το πάθος και όλες τις στάσεις ενός τέτοιου ταξιδιού – αναπάντεχα ευχάριστα, αναπάντεχα σκληρά. Η βουτιά της Μ.Γ. γίνεται πάλι χωρίς ανάσα κι εάν η συλλογή γινόταν ταινία θα περίμενα η εισαγωγική σκηνή να είναι οι γυμνοί εραστές που συζητούν, θαυμάζονται, πειράζονται, κάποιες φορές παρεξηγούνται, τρώνε στο κρεβάτι κι αποκοιμιούνται αθώα, μέσα στο «προσωπικό τους λεξιλόγιο», το οποίο ξέρουμε πως είναι η απέραντη παιδική χαρά και το απέραντο νεκροταφείο.

[ιφιγένεια παπούλη]

«πώς καταφέρνουν και ζουν όλοι οι άλλοι;»
*
«το σώμα
μέσα στο οποίο υπάρχω,
αυτό, που με προδίδει σταθερά
και θα το κάνει πάλι
αν κάποτε, ποτέ, σε ξαναδώ,
κι ενώ εγώ θα πηγαίνω
κάπου αλλού
εκείνο θα έρχεται ολόκληρο
σε σένα.»

[ζανλίκ]

και όλα αυτά, που πάντα μου δίνουνε χαρά,
πετάγονται απ' τα κουτάκια τους
και τρέχουν στο αίμα μου ξέφρενα όποτε χωρίς λόγο
μ'ακουμπάς/

💛

[Yujeong]

Αν και πίστευα ότι θα μου έπαιρνε καιρό μέχρι να το διαβάσω αφού το αγόρασα, τελικά το τελείωσα την ίδια μέρα.

Ειλικρινά πανέμορφα ποιήματα, γεμάτα συναίσθημα, χωρίς όμως να πνίγουν τον αναγνώστη. Δεν μπορώ εύκολα να διαλέξω το αγαπημένο μου, καθώς όλα ήταν εξαιρετικά. Βέβαια, εκείνο που με άγγιξε απευθείας με το που το διάβασα - κυρίως επειδή το συνέδεσα με το αγαπημένο μου fictional ζευγάρι - είναι το παρακάτω:

Αφουγκράζομαι
κάτω απ' το στήθος σου
δικό μου αίμα

[Foteini Androni]

Υπέροχη ποίηση, αγγίζει ένα κομμάτι βαθιά μέσα σου..Όταν είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο της Γκανά, "Τα πέρα Μέρη" είχα συγκλονιστεί. Κι αυτό όμως είναι εξίσου ωραίο..