Bernard Durlacher werd in 1928 in Duitsland geboren. In 1937 vluchtte hij met zijn ouders naar Nederland, in de hoop aan de jodenvervolging te ontkomen. In vier verhalen beschrijft hij zijn ervaringen voor, tijdens en na de oorlog. In het titelverhaal gaat het over het kamp Westerbork, waar door een virusuitbraak tijdelijk de transporten naar de Duitse kampen werden stilgelegd. Uiteindelijk kwam hij toch in een Duits kamp. Zijn ouders overleefden dit niet, hij kwam weer als wees naar Nederland. Hij beschrijft onder meer de bokser Ben Bril, die jongens in het kamp stimuleerde om aan gevechtstraining te doen, uiteraard buiten het zicht van de Duitse kampbewaarders. Ben Bril had later een broodjeszaak in Utrecht aan het Vredenburg. In het laatste verhaal beschrijft hij hoe hij als zeventienjarige zijn leerachterstand inhaalde en in drie jaar zijn middelbare schooldiploma behaalde, waarbij de oorlogstrauma’s hem bleven achtervolgen. Het zijn indringende verhalen. Thema’s: oorlog, jodenvervolging, overleving.
Uitgelezen voor de Alfabet Challenge (die hierbij voltooid is).
Dun boek met losse verhalen/herinneringen over een Joodse jeugd voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Gefragmenteerd, maar nog steeds indrukwekkend. Nuchter geschreven, waardoor het ergens nog meer binnenkomt.
Over de terugkeer uit de concentratiekampen & dan je leven weer op proberen te bouwen (terwijl bijna je hele familie is uitgemoord) las ik nog niet vaak.
Dit boek vond ik op de Koningsdagvrijmarkt in Den Haag. Ik vond de verhalen over de schrijver als kind en tiener in en na de Tweede Wereldoorlog heel aangrijpend. Vooral het laatste verhaal, waarin hij als 17-jarige, teruggekeerd zonder zijn ouders, nog zijn hele middelbare school moet doorlopen, raakte me heel diep. Ik moest ook denken aan het boek van Jasia Reichardt ('Vijftien reizen van Warschau naar Londen', Plantage, 2020), omdat ook Jasia als tiener zonder ouders bij familie in Londen terechtkomt en daar ook niet goed kan aarden en heel opstandig wordt (het verdriet van alle ervaringen moet toch op een bepaalde wijze eruit komen, bij Durlacher als woede-aanvallen in een familie waarin hij geen geborgenheid en veiligheid voelt). Gelukkig voor beide zijn er steeds mensen geweest die hen hebben willen helpen (zoals leraren en oude vrienden van de ouders), waardoor ze uiteindelijk hun veerkracht terugvonden.
Een Joodse jongen van de leeftijd 15 die in de Tweede Wereldoorlog niet meer naar school kan gaan en 3 jaar in een concentratiekamp zit. Wat gebeurt er met hem na de oorlog? Een prachtig verhaal over iets waar te weinig over wordt geschreven.. wat gebeurde er met Joodse jongeren die terug van concentratiekampen kwamen zonder ouders?