Η αισιοδοξία είναι η ευχάριστη αποκωδικοποίηση του εξωτερικού κόσμου από την εσωτερική ματιά μας· είναι η τάση να εστιάζουμε στη θετική πλευρά των πραγμάτων ή να προσδοκούμε την ευνοϊκή εξέλιξή τους· η κοσμοθεωρία του "όλα θα πάνε καλά"· μια προφανής πρόκληση για τη βελτίωση της διάθεσής μας. Και όταν αισιοδοξούμε: - Μπορούμε να είμαστε αυτοί που στ' αλήθεια είμαστε. - Μπορούμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα. - Μπορούμε να νιώθουμε αυτό που επιθυμούμε. - Μπορούμε να καταφέρουμε αυτό που επιθυμούμε παίρνοντας τα ρίσκα μας. Μπορούμε να αναζητήσουμε αυτό που χρειαζόμαστε για να γίνουμε πιο ώριμοι και ανεξάρτητοι. Αισιοδοξώντας αντικρίζουμε τη φωτεινή πλευρά όλων εκείνων που καθορίζουν αυτό που είμαστε και αυτό που θέλουμε να γίνουμε. Θέλετε λοιπόν κι εσείς, φεύγοντας σήμερα από το σπίτι, να πάρετε μαζί σας (και) αισιοδοξία;
Τραγικό! Ένας ύμνος στην καταναγκαστική αισιοδοξία. Που "διώχνει όλα τα κακά". Πακέτο με απόρριψη της απαισιοδοξίας και εσφαλμένες συνδέσεις/ταυτίσεις της απαισιοδοξίας με φόβο, ψευδαισθήσεις και άλλα κακά πράγματα. Ασύστολη προτροπή με πολλά λυρικά και φιλοσοφικά στοιχεία αλλά ελάχιστα επιστημονικά, από έναν ψυχίατρο μάλιστα! Και πάρτε δώρο και τις πεποιθήσεις του συγγραφέα περί Θεού. Τυχαία νομίζετε ότι συνυπάρχει και συνεκδηλώνεται η πίστη του συγγραφέα στο Θεό με την απεριόριστη αισιοδοξία του; Αν κάποιος κατά βάση απαισιόδοξος διαβάσει το βιβλίο θα νιώσει και ενοχές που δεν είναι αισιόδοξος! Ήμαρτον! Στα σκουπίδα κατευθείαν.
Το βιβλίο αυτό δεν προσφέρει τιποτα.. Ανακατεμένα νοηματα που συνεχώς επαναλαμβανονται χρησιμοποιωντας διαφορετικο λεξιλογιο. Μπερδεμένα μηνύματα που στερουνται βασης, λογικης, τεκμηριωσης και κυριως ερευνας. Σε μεγαλο βαθμο αποτελουν μονο προσωπικη αποψη του συγγραφέα ή ειναι απλα κοινοτοπιες που παρουσιαζονται ως αποφθεγματα. Δεν εχει ροη, στερειται δομης ενω η μη εμπεριστατωμενη συνδεση της απαισιοδοξιας με το φοβο, τη μοναχικη ζωη κ.ο.κ. δειχνει την παρανοηση και παρερμηνευση θεμελιωδων ορισμων και αποψεων της επιστημης της ψυχιατρικης και της ψυχολογιας. Η επιλογή γραφης ενος απλοϊκου κειμενου με τον μανδύα του ρομαντικου ποιητικου υφους στοχευει πιθανον σε ενα ανενημερωτο κοινό που μαλλον δεν το σέβονται.
Δεν είναι καθόλου ενδιαφέρον. Λέει συνέχεια και συνέχεια τα ίδια πράγματα. Ένα δεκάχρονο θα μπορούσε να κάνει καλύτερη συζήτηση στα θέματα του βιβλίου.