Ψηφιακό Εγώ

by Agis Ntoulias

«Νομίζεις ότι με ξέρεις επειδή μπορείς να δεις τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις μου… Αλλά δεν μπορείς να δεις εμένα… Νομίζεις ότι με αγαπούν επειδή μου χαρίζουν παντού «μου αρέσει», στολίζοντας τις αναρτήσεις μου με άπειρα σχόλια επιδοκιμασίας και αποδοχής… Όμως εγώ δεν μπορώ να δω τα πρόσωπά τους, ούτε να νιώσω την παράξενη, ψηφιακή αγάπη τους… Νομίζεις ότι είμαι κοινωνικός, ότι περιτριγυρίζομαι από πραγματικούς, ζωντανούς ανθρώπους, επειδή στο Προφίλ μου υπάρχουν χιλιάδες φίλοι κι ακόλουθοι… Όμως εγώ αισθάνομαι μόνος... Κάθε απρόσωπο «μου αρέσει», κάθε ψυχρό, ψηφιακό σχόλιο, κάθε «φίλος» που ποτέ δε γνώρισα… είναι απλώς ένα ακόμη βήμα προς μια αβυσσαλέα και αναπόφευκτη μοναξιά…»

Αθήνα, 2046… Η εικονική πραγματικότητα του Δικτύου, του παγκόσμιου και μοναδικού πλέον μέσου κοινωνικής δικτύωσης, έχει κυριαρχήσει σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης ζωής, προσωπικής και επαγγελματικής. Ένα χαπάκι μόνο αρκεί ώστε ο χρήστης να εισέλθει στον θαυμαστό αυτόν νέο κόσμο! Μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, τέσσερις φίλοι θα έρθουν αντιμέτωποι με τις συνέπειες αυτής της κατάστασης, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις ανθρώπινες σχέσεις, την επικοινωνία, τον εαυτό τους… Ακόμη και την ίδια τους την ύπαρξη…

Άραγε πόσο απέχει ένας τέτοιος κόσμος από τον δικό μας;

Genres: Science Fiction

340 pages, Paperback

Published May 1, 2020

About the author

Ο Άγις Ντούλιας είναι μάχιμος αναπληρωτής δάσκαλος. Τα τελευταία χρόνια έχει εργαστεί τόσο σε δημόσια όσο και σε ιδιωτικά δημοτικά σχολεία σε διάφορους νομούς της χώρας. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε με «Άριστα». Στο ίδιο τμήμα συνέχισε τις σπουδές του σε μεταπτυχιακό επίπεδο, αποφοιτώντας από το πρόγραμμα Συγκριτικής Παιδαγωγικής με ειδίκευση σε ζητήματα διασφάλισης της ποιότητας στην Εκπαίδευση.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Κρήτη, ενώ δεν αμελεί να επισκέπτεται τακτικά τη Σύρο, νησί με το οποίο τον συνδέουν ιδιαίτεροι δεσμοί αίματος και αγάπης. Διατηρεί ένα ιστολόγιο, το Page Trail, στο οποίο γράφει τις σκέψεις του για τα βιβλία που διαβάζει.

Το πρώτο του μυθιστόρημα, το "Ψηφιακό Εγώ", κυκλοφόρησε το 2020 από τις εκδόσεις 24γράμματα.

Συμμετείχε επίσης στο συλλογικό έργο "Η Πανδημία", των εκδόσεων 24γράμματα, με το διήγημά του "Εκπαίδευση εξ αποστάσεως".

Reviews

[Michael Kotsarinis]

Μια προέκταση της άκριτης συμμετοχής μας στα κοινωνικά μέσα που αποδεικνύεται σιγά σιγά δυστοπία. Στο βιβλίο παρουσιάζονται οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν από τη μαζική συμμετοχή και την άκριτη και ανεξέλεγκτη χρήση των δεδομένων μας από τα κοινωνικά δίκτυα ενώ θίγονται και θέματα που άπτονται του ρατσισμού και της οχλοκρατίας. Το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον και ευχαριστώ πολύ τον συγγραφέα και τις εκδόσεις που μου το έστειλαν!
Δείτε πιο αναλυτικά τη γνώμη μου στο επεισόδιο 189 του Ex Libris.

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου με την απλή κατάποση ενός χαπιού θα μπορούσε να δημιουργηθεί μέσα στον εγκέφαλο σας μια εικονική πραγματικότητα...
Αυτός είναι ο κόσμος το 2046! Όλοι ζούνε, κινούνται σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο μόνο μέσα από το Δίκτυο. Σε αυτήν την πραγματικότητα, τέσσερις φίλοι καλούνται να αντιμετωπίσει ο καθένας τους δικούς του δαίμονες.

Οφείλω να ομολογήσω πως το βιβλίο αυτό με προβλημάτισε πολύ. Αναρωτήθηκα πόσο απέχει η σημερινή κοινωνία από αυτή του δικτύου. Με εξέπληξαν αυτά που σκέφτηκα και μου δώσανε μια διαφορετική οπτική. Θεωρώ, ότι αυτό είναι μια μεγάλη επιτυχία που συγγραφέα!

Το βιβλίο είναι πολύ ωραία γραμμένο, με όμορφο λεξιλόγιο. Η ιστορία του είναι ενδιαφέρουσα, εξελίσσεται ομαλά. Οι χαρακτήρες έχουν ξεχωριστες προσωπικότητες ο ένας από τον άλλο και μας δείχνουν πολλές διαφορετικές οπτικές.
Πάντα όταν διαβάζω το πρώτο έργο κάποιου ενθουσιάζομαι όταν αυτό είναι άρτιο και προσεγμένο. Το ίδιο συνέβει και εδώ!
Εν κατακλείδι, έχουμε μια πολύ ωραία ιδέα, η οποία έχει υλοποιηθεί εξαιρετικά. Το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που έχει σκοπό-εκτός από την τέρψη- να δώσει τροφή για σκέψη στον αναγνώστη. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα, κυρίως αν ψάχνετε να διαβάσετε κάτι με πιο ιδιαίτερη θεματολογία.

[Δημήτριος Ντούρλιας · Rating 4 out of 5]

Το «Ψηφιακό ΕΓΩ» του νεοεμφανιζόμενου συγγραφέα Άγι Ντούλια, είναι άλλο ένα δείγμα της δυναμικής που έχει η χώρα μας στη λογοτεχνία. Είναι πραγματικά πολύ ευχάριστο να βλέπεις νέα πρόσωπα να μπαίνουν στον στίβο της συγγραφής και τελικά να παράγουν ένα αποτέλεσμα που έχει ταυτότητα και περιεχόμενο που να είναι άξιο λόγου.
Ο Άγις Ντούλιας, εκπαιδευτικός της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, μας συστήνεται με ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που ασχολείται με ένα θέμα που ήδη μας απασχολεί και που ενδέχεται να μας απασχολήσει ακόμα περισσότερο στο μέλλον. Αυτό δεν είναι άλλο από την παρείσφρηση του Δικτύου στις ζωές μας.
Σε ένα δυστοπικό μέλλον, στην Ελλάδα του 2046, το Δίκτυο, είναι μία εταιρεία που έχει εκτοπίσει όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα και πλέον είναι εγκαταστημένο εντός του ανθρώπινου οργανισμού, μέσω της χρήσης ενός χαπιού που εγκαθιστά το απαραίτητο λογισμικό στον εγκέφαλο. Το μάτι κάθε χρήστη αποτελεί κάμερα και γίνεται αυτόματη αναγνώριση του οποιουδήποτε που θα βρεθεί στο οπτικό πεδίο του. Αυτό το καθιστά απόλυτο μέσο αναφοράς και τα πάντα βρίσκονται σε δημόσια θέα και στην διακριτική ευχέρεια του καθενός να τα ψάξει. Μέσα σε αυτήν την νέα πραγματικότητα, μία παρέα τεσσάρων ανδρών, οι τρείς από αυτούς να είναι φίλοι από μικρά παιδιά, βιώνει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτών των δυνατοτήτων και εμείς γινόμαστε μάρτυρες της ζωής τους. Όμως κάπου – κάπου εμφανίζεται και κάποιος που ακόμα δεν είναι χρήστης του Δικτύου… Πως αντιμετωπίζεται από τους υπόλοιπους; Πως είναι να μην μπορεί να έχεις ηλεκτρονική ταυτότητα αναγνώρισης και να συνεχίζεις να κινείσαι στον ίδιο χώρο με τους υπόλοιπους που θεωρούν πως πράττουν το κάλλιστο εκθέτοντας τα προσωπικά τους στοιχεία; Και τι συμβαίνει αν κάποιος θέλει να το απενεργοποιήσει; Αυτά και άλλα θα προβληματίσουν τους ήρωες αλλά και τους αναγνώστες μέσα από την υπόθεση που θα ξετυλιχθεί.
Το «Ψηφιακό ΕΓΩ» είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, μιας εποχής που μπορεί να μην είναι και τόσο μακρινή. Άλλωστε ήδη στα χρόνια μας η ενασχόληση μας με την προβολή της εικόνας μας στο κοινωνικά δίκτυα και η συλλογή αντιδράσεων αποδοχής του ό,τι κάνουμε ή του ό,τι γράφουμε αποτελεί ήδη μία καταναγκαστική διαδικασία για κάποιους. Όμως στην περίπτωση αυτής της υπόθεσης η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα όρια της όποιας διακριτικότητας, με αποτέλεσμα να καταντά τρομακτική μία τέτοια προοπτική. Για άλλη μία φορά ο «Μεγάλος Αδελφός» είναι εδώ και προσπαθεί να εισβάλει και να χειραγωγήσει τις ζωές μας. Ύπουλα και μεθοδικά έτσι ώστε η πλειοψηφία να μην το καταλάβει και να το αποδεχτεί ως κάτι το φυσιολογικό και απαραίτητο για την ασφάλεια της. Θα υπάρχουν και αυτοί οι λίγοι σκεπτόμενοι που θα προσπαθήσουν να αντιταχθούν σε αυτήν την μεθόδευση. Αλλά θα είναι τόσο δυνατοί ώστε να ξεφύγουν;
Δεν σας κρύβω πως διαβάζοντας το «Ψηφιακό ΕΓΩ» μπήκα σε μία διαδικασία στοχασμού και αναψηλάφησης και της δικιάς μου καθημερινής ενασχόλησης με τα κοινωνικά δίκτυα. Μήπως τελικά χάνουμε σημαντικές ώρες από την ζωή μας χαμένοι μέσα σε μία εικονική πραγματικότητα που μας αδρανοποιεί και τελικά μας εξουσιάζει; Μήπως πρέπει να βάλουμε σαφή όρια στο τι μοιραζόμαστε με τον έξω κόσμο; Και τελικά μήπως είμαστε δέσμιοι αυτής της ψηφιακής κόπιας μας στο δίκτυο; Δύσκολα ερωτήματα με ενοχλητικές απαντήσεις, που όμως και πρέπει να γίνουν και πρέπει να απαντηθούν. Έννοιες όπως αυτές της Δημοκρατίας, της Ισονομίας, της δυνατότητας να έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες αλλά και το δικαίωμα του να διαφυλάττουν την προσωπική τους ζωή, πραγματεύονται έμμεσα ή άμεσα στο μυθιστόρημα αυτό.
Μπορώ να πω πως για άλλη μία φορά ευχαριστήθηκα ένα καλογραμμένο βιβλίο. Αν και δεν στερείται σύγχρονων εκφράσεων στους διαλόγους που ενδεχομένως κάποιους ενοχλούν, εντούτοις έχει καλή επιμέλεια και η ροή του είναι τέτοια που να το κάνει να διαβάζεται απρόσκοπτα. Το θέμα του δε, είναι σύγχρονο και πρωτότυπο. Καταφέρνει να γίνεται τρομακτικό μόνο και μόνο σκεπτόμενος κάποιος την προοπτική που ανοίγεται μπροστά μας, όσο αφήνουμε τα δίκτυα να καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο στη ζωή μας. Χωρίς να εντρυφεί ιδιαίτερα στους χαρακτήρες, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα γενικό πλαίσιο για τον καθένα, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να τους κρατά διακριτούς στη μνήμη του. Μου άφησε πολύ καλή εντύπωση η πρώτη συγγραφική δουλειά του Άγι Ντούλια. Σίγουρα θέτει πολύ καλές βάσεις για το μέλλον και με άλλες απαιτήσεις πια θα επέλεγα να τον ξαναδιαβάσω!

[Αθανάσιος Ξάνθος · Rating 5 out of 5]

Ο συγγραφέας μας μεταφέρει 26 χρόνια μετά, εκεί όπου τα πράγματα έχουν εξελιχθεί ακόμη περισσότερο στο χώρο των κοινωνικών δικτύων κι όλα πια, εξαρτώνται από αυτά. Θέτει προβληματισμούς, ανάγει συναισθήματα που προκύπτουν μέσα από τη σχέση μας με το διαδίκτυο, ενώ δε διστάζει να μας θέσει πλάι σε αυτούς τους 4 φίλους -πρωταγωνιστές της ιστορίας, για να γίνουμε κι εμείς μέρος αυτής.

Η γλώσσα του βιβλίου είναι απλή, κατανοητή και δεν δημιουργεί εντυπώσεις δίχως λόγο. Πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα, γρήγορα λόγω και των πολλαπλών εικόνων που δημιουργεί, ενώ σου αφήνει και το αίσθημα της αυτοκριτικής. «Τελικά εγώ πόσο εξαρτημένος είμαι από τα κοινωνικά δίκτυα;… Μπορώ να αντέξω και χωρίς αυτά;… Πόσο κοινωνικός είμαι μέσα από αυτά;… Κι αυτό που δείχνω στα κοινωνικά δίκτυα, είμαι στην πραγματικότητα και στη ζωή μου;».

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν, διαβάζοντας και την τελευταία σελίδα του βιβλίου. Ενός βιβλίου, που θα ήταν καλό να διαβαστεί από κάθε έφηβο και κάθε δάσκαλο στο σχολείο, αλλά και από κάθε ενήλικα που σέβεται τον εαυτό του. Πόσο απέχεις εσύ από αυτή την εικονική πραγματικότητα και πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου χωρίς τα κοινωνικά δίκτυα;

[Petros Chatzisotiriou · Rating 1 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο από ένα νεο-εμφανιζόμενο συγγραφέα. Επιλέγει ένα ιδιαίτερο θέμα, αυτό το facebook και την επίπτωσή του στις ζωές των ανθρώπων, κάτι που του δίνει τη δυνατότητα να χαράξει τις δικές του τομές πάνω στο "σώμα" της σύγχρονης κοινωνίας. Γίνεται ευχερώς αντιληπτό ότι το βιβλίο έχει και δεύτερη ερμηνεία αν στη θέση των ατόμων χωρίς προφίλ μπει μια άλλη μειονότητα, για παράδειγμα οι μετανάστες. Ζωντανή, έως κι ανατριχιαστική, η αποτύπωση των συναισθημάτων των ηρώων του στους οποίους όμως, μοιραία, ο αναγνώστης κάπου αναγνωρίζει τον εαυτό του. Η ορμή κι ο ενθουσιασμός του συγγραφέα ν' αποδώσει το υλικό του, ίσως στέρησαν από το βιβλίο την βαθύτερη ανάπτυξη πιο πειστικών ηρώων, αλλά αυτό εύκολα ξεπερνιέται από το "συναισθηματικό αποτύπωμα" που αφήνει στον αναγνώστη. Κοντολογίς πρόκειται για ένα "σπιντάτο" βιβλίο με καλό ρυθμό, με μηνύματα και σίγουρα καλή επίδοση στην κλίμακα της αναγνωστικής απόλαυσης. Μην το προσπεράσετε.

[Chris Boukou · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο! Περιγράφει με έναν ιδιαίτερα πρωτότυπο τρόπο τον ψηφιακό κόσμο στον οποίο ζούμε καθημερινά και κυρίως τι εξέλιξη μπορεί να έχει αυτός ο διαδικτυακός εθισμός μας στο μέλλον. Οι ιστορίες είναι με τέτοιο τρόπο γραμμένες που δεν σου επιτρέπουν να το αφήσεις εύκολα από το χέρι σου. Πρώτη φορά διαβάζω 338 σελίδες μέσα σε μια εβδομάδα!

[Candide Rigou · Rating 5 out of 5]

Είναι ένα συναρπαστικό βιβλίο που σου κόβει κυριολεκτικά την ανάσα. Από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Μιλάει για τον διαδικτυακό εθισμό και τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να έχει στο μέλλον, μέσα από τις ζωές τεσσάρων φίλων.
Το διάβασα μέσα σε τρεις μέρες και
το συστήνω ανεπιφύλακτα.

[Effie (she-her) · Rating 4 out of 5]

4,5/5

Ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που βρίσκεται πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2020...

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής καί η συνεχόμενη ανάπτυξη της τεχνολογίας έφεραν στην καθημερινότητά μας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης(social media) που αποκτούν όλο καί περισσότερους υποστηρικτές. Δεν το κρύβω πως μία εξ αυτών είμαι κι εγώ. Μπορεί να μην είμαι η πιο φανατική τους υποστηρίκτρια,αλλά δεν παύει να θεωρώ πως με την σωστή χρήση αυτών,έχουμε στα χέρια μας ένα χρήσιμο εργαλείο,κυρίως,για την επίδειξη της δουλειάς μας. Άν καί οι περισσότεροι/ες ξεκινήσαμε να έχουμε επαφή με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με μία αθωότητα,παρατηρώ πως πλέον έχουν αλλάξει κατά πολύ οι όροι καί ο τρόπος που διεξάγεται το ''παιχνίδι''. Έχει αρχίσει να χάνει αυτόν τον πιο ελεύθερο χαρακτήρα του καί σταδιακά όλοι κι όλες γίνονται πιο υποψιασμένοι/ες κι επιθετικοί/ες προς τους άλλους... Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς οδηγηθήκαμε ως εκεί καί ποιό το δικό μας μερίδιο ευθύνης;

''Ψηφιακό εγώ'' ο τίτλος του βιβλίου που διάβασα καί σας παρουσιάζω σήμερα μέσα από το blog μου. Πρόκειται για ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που τοποθετείται όχι καί στο τόσο μακρινό μέλλον από εμάς καί μας δίνει ένα τρομακτικό σενάριο που μπορεί να χαρακτηριστεί,όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται,υποθετικό κι αναμενόμενο την ίδια στιγμή. Στο χέρι μας είναι για το αν γίνει πραγματικότητα,ή όχι. Πρίν όμως να ξεκινήσω να σας μιλάω για το βιβλίο,θα μου επιτρέψετε να πώ ένα μεγάλο ''ευχαριστώ'' στον συγγραφέα του κύριο Άγι Ντούλια για την αποστολή του βιβλίου του καί που μου έδωσε την ευκαιρία να το διαβάσω.

Πόσες ώρες την ημέρα αφιερώνετε για να ασχοληθείτε με τους λογαριασμούς σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Πιστέψτε με,είναι παραπάνω από όση νομίζετε. Οι περισσότεροι/ες έχουν μπεί στο τρυπάκι της αναζήτησης νέων τρόπων προσέλκυσης διαδικτυακών ''φίλων'' που θα τους ''βομβαρδίζουν'' με λαϊκς στις όποιες αναρτήσεις σπεύδουν να κάνουν κατά την διάρκεια της ημέρας. Καθισμένοι πίσω από μία οθόνη ενός υπολογιστή,κινητού ή tablet αποζητούν διακαώς την πολυπόθητη διαβεβαίωση πως είναι όμορφοι/ες,πως γράφουν ευφυή κι χαριτωμένα τσιτάτα,πως τα σπίτια τους είναι ονειρικά,πως δημιουργούν νέες τάσεις στην μόδα,πως ζούν μία ονειρική ζωή όμοια με εκείνη των ηρώων των παραμυθιών,πως δεν έχουν κανενός είδους προβλήματα κι όλα μοιάζουν να είναι τέλεια. Είναι όμως;

Η ανάγκη για συντροφικότητα καί αποδοχή είναι δύο έννοιες ταυτισμένες με την ανθρώπινη ύπαρξη. Γεννιόμαστε για να ζούμε αρμονικά ως ομάδα με άλλους ανθρώπους κι όχι ως μονάδες. Ναι,έχω ξαναπεί πολλάκις πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες,αλλά όλη αυτή η επιρροή των social media έχει ως αποτέλεσμα να γίνουν ακόμα δυσκολότερες. Έχει χαθεί η ομορφιά της παρέας,της έκπληξης,του φλερτ καί της προσπάθειας να τα πετύχουμε όλα αυτά. Όλα αλλάζουν σε ταχύτατους ρυθμούς. Σχέσεις δημιουργούνται καί διαλύονται με την ίδια ευκολία εν ριπή οφθαλμού. Τα πάντα γίνονται θυσία στο βωμό των λαϊκς. Λες κι αυτά θα καθορίσουν την ζωή μας καί την αξία μας ως ανθρώποι... Πόσο μάταια είναι όλα αυτά καί πόση,δυστυχώς,μεγάλη βαρύτητα έχουν για πολλού/ες εκεί έξω. Εάν δεν έχουμε πολλούς ''φίλους'' ή ''ακολούθους'' στα social media δεν είμαστε αρεστοί/ές κι αποδεκτοί/ές από το ευρύ κοινό; Πόσο σαθρή ως σκέψη...

Τώρα θα σας θέσω ένα ακόμη ερώτημα. Είστε απόλυτα σίγουροι/ες ότι γνωρίζετε τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από την φωτογραφία ενός προφίλ; Η ανωνυμία που προσφέρει το διαδίκτυο έχει δώσει,απλόχερα,την δυνατότητα σε πολύ κόσμο να φτιάχνει ένα προφίλ με ψεύτικη ταυτότητα καί φωτογραφία καί να παρουσιάζεται όπως εκείνοι επιθυμούν κρύβοντας τα πραγματικά τους στοιχεία για πολλούς καί διάφορους λόγους. Θα συναντήσετε ανθρώπους απλούς,καθημερινούς με τα όποια προβλήματα που αποζητούν μία συμβουλή έως κακοποιούς,εγκληματίες,ψυχικά διαταραγμένους κι ανθρώπους που αρέσκονται να δημιουργούν προβλήματα καί να προσβάλλουν χυδαία άλλους ανθρώπους είτε λόγω κακεντρέχειας καί ζήλειας,είτε λόγω του ότι δεν είναι ικανοποιημένοι/ες από την ζωή που ζούν. Συνετό θα ήταν να προσέχετε με ποιους μιλάτε καί τι τους εκμυστηρεύεστε. Να θυμάστε πως οτιδήποτε ακραίο δεν είναι σωστό πάντα...

Θυμάστε πώς ήταν η ζωή σας πρίν την ''επέλαση'' των social media; Πώς ήσασταν εσείς οι ίδιοι/ες; Πόσο λιγότερο άγχος μπορεί να υπήρχε στην ζωή σας; Πόσο πιο όμορφες καί ουσιαστικές ήταν οι σχέσεις σας με τους άλλους ανθρώπους; Βασίζονταν σε γερές κι όχι ετοιμόρροπες βάσεις. Δεν κλωνίζονταν με τόση ευκολία. Προσπαθούσατε καθημερινά να τις διατηρήσετε. Δεν ''λιποτακτούσατε'' χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξέρατε ποιοι άνθρωποι σας νοιάζονταν καί σας αγαπούσαν καί στέκονταν πραγματικά δίπλα σας όταν τους είχατε ανάγκη. Σημασία είχε το ''είναι'' κι όχι το ''φαίνεσθαι'' όπως συμβαίνει σήμερα...

Ο συγγραφέας μέσα από την ιστορία του βιβλίου του απευθύνεται σε όλους κι όλες εμάς ανεξαιρέτως. Έχοντας ως παράδειγμα τις ζωές των ηρώων του μας δίνει χρήσιμες συμβουλές καί μαθήματα για την ζωή μας. Μας δείχνει καί την άσχημη καί την καλή πλευρά των πραγμάτων. Κρατάει τις όποιες ισορροπίες. Προσέξτε! Δεν γίνεται απότομος,ούτε κατακρίνει. Προσπαθεί να εξηγήσει καί να βοηθήσει. Η πρόθεσή του είναι να αντιληφθούμε πλήρως το πως έχει η κατάσταση καί να προλάβουμε πρίν φτάσουμε στο μη περαιτέρω. Πρίν το εφιαλτικό σενάριο το οποίο πραγματεύεται η υπόθεση του βιβλίου γίνει η ίδια μας η ζωή.

Είπα ''ήρωες'' καί θα ήταν παράλειψή μου να μην αναφερθώ καί σε αυτούς. Άνθρωποι,απλοί της διπλανής πόρτας με τα όποια χαρακτηριστικά,πάθη,λάθη καί σκέψεις τους. Σε κάποιους/ες μπορεί να φανούν υπερβολικοί μα στα μάτια μου φάνταζαν απόλυτα αληφοθανείς. Άλλωστε εκεί στόχευε καί ο συγγραφέας. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους έγινε με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι προσιτοί από τους αναγνώστες καί γιατί όχι να μην υπάρξει μερίδα αυτών που να ταυτιστούν μαζί τους. Ο λόγος του συγγραφέα είναι δυναμικός,ομαλός καί ακατάπαυστος. Χρησιμοποιεί γεμάτο λεξιλόγιο,γρήγορους,ρεαλιστικούς διαλόγους ανάμεσα στους ήρωες και γλαφυρές εικόνες που είναι εύκολα κατανοητές από τους αναγνώστες. Ως σύνολο,λοιπόν,έχουμε ένα ευανάγνωστο καί καλογραμμένο βιβλίο που μπορεί επάξια να λάβει τον χαρακτηρισμό ''page turner''. Εγώ για να είμαι ειλικρινής το διάβασα με μία ανάσα.

Για το τέλος σας αφήσα,εσκεμμένα,αυτό που θεωρώ πιο σημαντικό κι είναι ένα από τα ζητήματα που πραγματεύεται η ιστορία του μυθιστορήματος. Πώς γίνεται ενώ διαμαρτυρόμαστε για τις συνθήκες διαβίωσης,απαιτούμε ισότητα,ελευθερία καί τα ανθρώπινα δικαιώματά μας,να μην έχουμε καμία αντίρρηση να παρέχουμε εμείς οι ίδιοι/ες με τόση ευκολία όλα αυτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Πώς θα μπορούμε να μιλάμε για προσωπική ζ��ή καί ιδιωτικότητα,όταν συμβαίνουν όλα αυτά σωρηδόν γύρω μας καί εμείς τα ανεχόμαστε; Αντιφατικό κι όμως αληθινό... Τροφή για σκέψη είναι το βιβλίο καί σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Εμένα με ικανοποίησε σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Καλά σας αναγνώσματα!

[Βίκυ · Rating 4 out of 5]

Πρωτότυπο και ενδιαφέρον! Προβληματίζει για την σχέση μας με τα κοινωνικά δίκτυα και για το κατά πόσο αυτά "ελέγχουν" ή θα μπορούσαν μελλοντικά να ελέγξουν και να καθορίζουν την ζωή μας. Σύγχρονη και άμεση η γραφή του. Μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις!

[Βασιλική Νικολάου · Rating 5 out of 5]

Πραγματικά, το βιβλίο αυτό με κέρδισε και με το παραπάνω. Με προβλημάτισε αρκετά καθώς σκέφτηκα πόσο χρόνο σπαταλάμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άραγε πόσο απέχουμε από αυτή τη φρικτή κατάσταση που περιγράφει το βιβλίο αυτό;

Μου άρεσαν οι χαρακτήρες του βιβλίου γιατί ήταν τελείως διαφορετικοί, ξεχωριστές προσωπικότητες. Ο καθένας αντιμετώπιζε τις δυσκολίες με διαφορετικό τρόπο. Άρτιο και προσεγμένο το βιβλίο με πλούσιο λεξιλόγιο και η γραφή υπέροχη. Δεν με κούρασε καθόλου.

Το βιβλίο αυτό σίγουρα αποτελεί τροφή για σκέψη.

[Lefki Sarantinou · Rating 4 out of 5]

Ως βιβλίο αφύπνισης μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το νέο πόνημα του πρωτοεμφανιζόμενου στον χώρο της λογοτεχνίας Άγι Ντούλια, με τίτλο "Ψηφιακό Εγώ". Πρόκειται για ένα σύγγραμα το οποίο φιλοδοξεί να μας βάλει σε σκέψεις σχετικά με τους κινδύνους που παραμονεύουν από την κατάχρηση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Εντάσσεται στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας ή, όπως αποκαλούνται συνήθως τελευταία αυτού του είδους τα βιβλία, στον χώρο του δυστοπικού μυθιστορήματος.

Βρισκόμαστε στην Αθήνα του 2046 μ.Χ. Τίποτε, όμως, δεν είναι πολύ διαφορετικό απ' ότι το γνωρίζουμε σήμερα. Δεν υπάρχουν ούτε ρομπότ, ούτε ιπτάμενα αυτοκίνητα, ούτε και κατεστραμμένο φυσικό περιβάλλον. Κι όμως, κάτι, έχει αλλάξει δραματικά σε σχέση με τον τρόπο που ζούμε σήμερα... Κι αυτό δεν είναι παρά ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι σερφάρουν στο διαδίκτυο αλλά και γνωρίζονται μεταξύ τους.

Οι υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και η πρόσβαση στον ψηφιακό κόσμο γίνεται πλέον με την κατάποση ενός απλού χαπιού. Ο ψηφιακός κόσμος ενεργοποιείται με την απλή σκέψη του χρήστη.

Όλοι έχουν Προφίλ στο Δίκτυο, κάτι αντίστοιχο με το σημερινό Facebook, αλλά πολύ πιο προχωρημένο, και συγχρόνως παρεμβατικό στις ζωές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι μαθαίνουν τα πάντα ο ένας για τον άλλο απλά και μόνο κοιτώντας το Προφίλ του άλλου, πριν ακόμη έρθουν σε επαφή πρόσωπο με πρόσωπο! Στόχος του καθενός είναι να έχει άφθονους "διαδικτυακούς φίλους", να αναρτήσει όσες περισσότερες φωτογραφίες με στιγμιότυπα της ζωής του μπορεί και να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερα "like". Οι ελάχιστοι που δεν αποτελούν μέρος του Δικτύου, αντιμετωπίζονται μειωτικά και ρατσιστικά από τους υπόλοιπους "προχωρημένους". Οι τελευταίοι δεν θέλουν να έχουν καμιά απολύτως σχέση με αυτούς τους "επικίνδυνους οπισθοδρομικούς".

"Αν κάτι δεν υπάρχει αναρτημένο στο Δίκτυο, τότε δεν υπάρχει καθόλου", "Πρέπει να δείχνουμε χαρούμενοι", "Αν δεν κάνεις αναρτήσεις είσαι μηδενικό, δεν μετράς", "Δημοσιεύω άρα υπάρχω", έτσι μας λένε οι φανατικοί του Δικτύου στο βιβλίο του Α.Ν.

Τι γίνεται όμως με τους πραγματικούς φίλους, με την πραγματική ζωή; Οι άνθρωποι είναι άραγε ευτυχισμένοι ζώντας απορροφημένοι σχεδόν εξολοκλήρου σε αυτή την πλαστή εικονική πραγματικότητα; Κάποιοι είναι, ή, πιο σωστά, νομίζουν ότι είναι. Πρόκειται για εκείνους που δεν σκέφτονται και πολύ, δεν ανησυχούν για τίποτε και, ταγμένοι στις επίγειες απολαύσεις, κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Αυτοί αρνούνται να βάλουν το μυαλό τους να σκεφτεί, ένα μυαλό το οποίο κάθε μέρα ναρκώνεται όλο και περισσότερο από το Δίκτυο.

Υπάρχουν όμως-ευτυχώς- και αυτοί οι λίγοι που σκέπτονται περισσότερο, αυτοί που ανησυχούν και είναι πιο πρόθυμοι να αλλάξουν στάση ζωής. Υπάρχουν ακόμη και οι γενναίες ψυχές, οι αρνητές του Δικτύου, οι οποίοι αρνούνται να απαρνηθούν την πραγματική ζωή χάριν της ψηφιακής.

Άνθρωποι με καλλιτεχνικές ανησυχίες λοιπόν, άνθρωποι σκληροί, άνθρωποι λάγνοι, άνθρωποι που νοιάζονται για τους φίλους τους, άνθρωποι εγωιστές και άνθρωποι που έχουν κάτι να κρύψουν... Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες συναντώνται στο "Ψηφιακό Εγώ".

Πρωταγωνιστές είναι τέσσερις φίλοι που γνωρίζονται από παιδιά. Ο Α. Ν. σκιαγραφώντας τους διαφορετικούς χαρακτήρες τους θα μας διηγηθεί την ιστορία του μέσα από την επισκόπηση των ζωών τους. Ο πραγματικός χαρακτήρας, όμως, του κάθενός, θα φανεί στο τέλος, όταν θα πέσουν οι μάσκες.

Αξιοσημείωτη είναι η προσπάθεια του συγγραφέα να μας μεταφέρει στο κλίμα της οθόνης, και πιο συγκεκριμένα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, με τους τίτλους τον κεφαλαίων του, με τις αναρτήσεις των "Προφίλ" που χρησιμοποιεί για να παρουσιάσει τους ήρωές του, αλλά και με το λιτό συγγραφικό του ύφος, ένα ύφος το οποίο, όμως, δεν αγνοεί τα συναισθήματα των ηρώων του. Απεναντίας, αυτά ακριβώς είναι που θέλει να αναδείξει ο συγγραφέας, ο οποίος προσπαθεί να μας κάνει να νιώσουμε την ανασφάλεια και τη μοναξιά των ηρώων του σε αυτή την απεχθή ψηφιακή εποχή.

"Θέλω να με ξέρουν όσοι θέλω εγώ να με ξέρουν", "Όσοι άνθρωποι και να σε περιβάλλουν, στο τέλος τέλος ο καθένας είναι μόνος του", τέτοιες είναι οι απεγνωσμένες εκκλήσεις των ηρώων του βιβλίου, αλλά και του ίδιου του συγγραφέα.

Διότι, πίσω από τη φωνή της κεντρικής ηρωίδας που αρνείται να ενταχθεί στο Δίκτυο, εντοπίζουμε τον ίδιο τον συγγραφέα και τις ανησυχίες του. Αυτός/αυτή- η ηρωίδα-φαίνεται να διαφέρει από τους υπόλοιπους φανατικούς της κοινωνικής δικτύωσης και αισθάνεται σαν ψάρι έξω από το νερό σε τέτοιες παρέες. Ο συγγραφέας ως δάσκαλος στο επάγγελμα, είναι επίσης αυτός που κρύβεται πίσω από τη δασκάλα ηρωίδα του, η οποία αγαπά τη δουλειά της και μοιράζεται τη σκέψη της γι' αυτή με τους αναγνώστες.

Ο Α. Ν. επέλεξε τη συγγραφή ως μέσο έκφρασης για να μας κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου παρουσιάζοντάς μας τον απεχθή κόσμο προς τον οποίο βαδίζουμε ολοταχώς. Θέλει να μας υπενθυμίσει το γεγονός ότι έχουμε χάσει πια την επαφή μας με τη φύση, με τα βιβλία, με τους συνανθρώπους μας, εν ολίγοις με την ίδια την πραγματική ζωή. Μας παροτρύνει να σκεφτόμαστε όσα μας σερβίρουν και να μην τα δεχόμαστε όλα αδιακρίτως ως τετελεσμένα.

Το "Ψηφιακό Εγώ" γεννά ερωτήματα σχετικά με τη φιλία, με τις ανθρώπινες σχέσεις και την ανθρώπινη φύση. Πόσο "εξαρτημένοι" είμαστε τελικά από τις αναρτήσεις μας στο Διαδίκτυο; Ζούμε άραγε πραγματικά; Ποιοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι και τι ακριβώς προσδιορίζει τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον φίλο και τον γνωστό; Μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας αν το αποφασίσουμε; Σε τέτοιου είδους ερωτήματα επιχειρεί να δώσει απαντήσεις το βιβλίο του Α. Ν., με σκοπό όχι μόνο να μας ψυχαγωγήσει αλλά, κυρίως, να μας βάλει σε σκέψεις σχετικά με τα μελλούμενα.