Estas crónicas son el resultado de un viaje a Israel y Palestina que Mario Vargas Llosa realizó con su hija Morgana a raíz de la decisión de Ariel Sharon de desalojar los asentamientos de Gaza. «Estos textos fueron escritos en Israel, la franja de Gaza y los territorios ocupados de Cisjordania a mediados de 2005. Fui allí con mi hija Morgana para tratar de averiguar si la decisión unilateral de Ariel Sharon de desalojar los asentamientos de Gaza abría una nueva perspectiva de paz en la región y la manera como palestinos e israelíes reaccionaban antes esta iniciativa. Aunque el territorio es tan pequeño que un viajero puede circunvalarlo entre el desayuno y la cena, en la actualidad resulta complicado recorrerlo -a veces pesadillesco- por las barreras militares y el muro que lo cuadrillan y las colas, los controles y los interrogatorios que en cada uno de estos puntos demoran el tránsito. A pesar de ello, la experiencia resultó fascinante porque en ese rincón del mundo la historia parece más potente y la vida más intensa que en cualquier otro lugar. Las leyendas son fieles en espíritu a las informaciones recogidas de viva voz de boca de sus protagonistas, pero ellas resumen en unas frases lo que a veces fueron conversaciones de muchas horas, y, a veces, confesiones sueltas y monólogos desordenados. Mis textos omiten muchas cosas y recrean otras pero no creo haber tergiversado en ellos -no conscientemente en todo caso- nada esencial de lo que palestinos e israelíes me dijeron.» Mario Vargas Llosa
Jorge Mario Pedro Vargas Llosa, 1st Marquess of Vargas Llosa, more commonly known as Mario Vargas Llosa, was a Peruvian novelist, journalist, essayist, and politician. Vargas Llosa was one of the Spanish language and Latin America's most significant novelists and essayists and one of the leading writers of his generation. Some critics consider him to have had a more substantial international impact and worldwide audience than any other writer of the Latin American Boom. In 2010, he won the Nobel Prize in Literature "for his cartography of structures of power and his trenchant images of the individual's resistance, revolt, and defeat". Vargas Llosa rose to international fame in the 1960s with novels such as The Time of the Hero (La ciudad y los perros, 1963/1966), The Green House (La casa verde, 1965/1968), and the monumental Conversation in The Cathedral (Conversación en La Catedral, 1969/1975). He wrote prolifically across various literary genres, including literary criticism and journalism. His novels include comedies, murder mysteries, historical novels, and political thrillers. He won the 1967 Rómulo Gallegos Prize and the 1986 Prince of Asturias Award. Several of his works have been adopted as feature films, such as Captain Pantoja and the Special Service (1973/1978) and Aunt Julia and the Scriptwriter (1977/1982). Vargas Llosa's perception of Peruvian society and his experiences as a native Peruvian influenced many of his works. Increasingly, he expanded his range and tackled themes from other parts of the world. In his essays, Vargas Llosa criticized nationalism in different parts of the world. Like many Latin American writers, Vargas Llosa was politically active. While he initially supported the Cuban revolutionary government of Fidel Castro, Vargas Llosa later became disenchanted with its policies, particularly after the imprisonment of Cuban poet Heberto Padilla in 1971, and later identified as a liberal and held anti-left-wing ideas. He ran for the presidency of Peru in 1990 with the center-right Frente Democrático coalition, advocating for liberal reforms, but lost the election to Alberto Fujimori in a landslide. Vargas Llosa continued his literary career while advocating for right-wing activists and candidates internationally following his exit from direct participation in Peruvian politics. He was awarded the 1994 Miguel de Cervantes Prize, the 1995 Jerusalem Prize, the 2010 Nobel Prize in Literature, the 2012 Carlos Fuentes International Prize, and the 2018 Pablo Neruda Order of Artistic and Cultural Merit. In 2011, Vargas Llosa was made the Marquess of Vargas Llosa by Spanish king Juan Carlos I. In 2021, he was elected to the Académie française.
Mák, hogy az íróknak is meg kell élnie valamiből – például újságokba kell riportot írniuk, hogy aztán a befolyt jövedelemből nyugodtan mókolhassanak a regényeiken. Vargas Llosával is valami ilyesmi történhetett, ennek köszönhető, hogy elutazott Izraelbe saját szemével látni, mi a szomorú Jóisten történik az ószövetségi tájakon. Miért gyűrik még mindig egymást zsidók és palesztinok, miért nem tudnak békében megosztozni azon a kopár, napszítta földön? Mik ezek az egymásba fonódó sérelmek, és van-e fény az alagút végén? Hm, ha van is, hát alig pislákol. Hiába, nincs megoldhatatlanabb szituáció a történelemben, mint amikor mindkét szemben álló csoportnak igaza van, de ez a két igazság nem összeegyeztethető. Az ilyen helyzetekre találták ki a „kompromisszum” nevű csodaszert – ami viszont a fanatizmus szótárából pont hiányzik. A fanatikus mottója ugyanis az, hogy a cél szentesíti az eszközt, amit gyanúsan sokszor citálnak elő azok, akik agyon szeretnének ütni másokat, természetesen csak valami nagyobb jó érdekében.
Különben két aggasztó dolgot emelnék ki a könyvből: 1.) 2005-ben íródott, és azóta nemhogy semmi nem javult, de még rosszabbra is fordultak a dolgok. Nyilván nem segít az sem, hogy Trump is kavarja a sz*rt. 2.) Izrael ugye demokrácia, amelynek polgárai maximálisan élhetnek a szólásszabadság jogával. Vargas Llosa is találkozik azokkal, akik mélységesen elítélik az izraeli hadsereg embertelen gyakorlatát, valamint a jobboldali populista politikusok ténykedését, akik mintha tudatosan öntenék az olajat a tűzre, abban bízva, hogy minél rosszabb az országnak, nekik annál jobb. Véleményüknek szüntelen hangot is adnak, és nem is éri őket retorzió a hatalom részéről. De a polgárok ennek ellenére megválasztják Ariel Saront meg Netanjahút, akik az egyre eszkalálódó erőszakspirál úrlovasai. Mindezt egy olyan országban, amelynek lakosai legalábbis elméletben pontosan tudják, hová vezet egy komplett népcsoport dehumanizálása. Nem sok jót árul el ez az emberről, és elbizonytalanít abban a tekintetben is, hogy ebben a formában mit jelent a szólásszabadság szép eszméje – annál is inkább, mert a szólásszabadság előnyeit gyakran pont azok élvezik leginkább, akik az erőszak szószólói.
Straszne jak wiele pesymistycznych prognoz Vargas Llosy z 2003 roku okazało się być dzisiejszą rzeczywistością lub wręcz jej ułagodzeniem. Stanowisko przedstawione tutaj jest bardzo rozsądne i tak wypośrodkowane jak to możliwe- dla mnie odrobinę zbyt liberalne w niektórych kwestiach, ale patrząc na empatię autora i jego poglądy, wydaje mi się, że wynika to po prostu z braku kontekstu tego co przez ostatnie lata działo się na Bliskim Wschodzie. Tym bardziej, jako ludziom uzbrojonym w tę wiedzę, niesamowicie ciężko jest czytać te momentami przepełnione nadzieją rozważania o możliwym (wtedy) pokoju i tym jakie rozwiązania mogłyby do niego prowadzić. Tak czy tak polecam, szczególnie jako wstęp do tematu.
I'm reading this book now out of curiosity. I wanted to see what those who called themselves friends of Israel were thinking 25 years ago about this conflict — their perceptions, hopes, and predictions. Tragically, over these 25 years, things have progressed, but only and consistently for the worse.
I know that Mario was criticized when this book came out in 2001 — for being too pro-Palestinian and too harsh on Israel. But his diagnosis of what Israel was turning into, and the impact it would have on the country, its citizens, and the Palestinians, was unfortunately spot on.
Sometimes, so much has to change for everything to stay the same.
Es un muy buen libro. A pesar de la conexión de Llosa con la causa israelí, el libro no presenta un sesgo hacia ninguno de los lados del conflicto. Más que palestino, más que israelí, es un libro muy humano.
Muy interesante. Este libro no tenía mucho más nuevo sobre el conflicto en Israel, pero es bien escrito y será un bien introducción para los que no saben mucho de este tema.
Esperaba más de Vargas Llosa. Algo reiterativo y no logra redondear su visión sobre el conflicto. Igualmente tiene esa forma de escribir que lo caracteriza logrando cierto ritmo que entretiene. Me quedó gusto a poco.
"por eso siempre digo que el único lugar en el mundo en que, pese a mis convicciones liberales, todavía me siento de izquierda, es Israel"
Recomendable para entender un poco mejor el largo conflicto entre estas dos naciones. Aunque también tristísimo. Es increíble como al autor no le bastó estar en 2003 en Irak para, dos años después y también con su hija, también visitar otro lugar que solo parece conocer la guerra.
No puedo escribir mucho más, no me siento muy bien.
«Israel se ha vuelto un país que no sabe vivir en paz, sólo en la guerra.» ~Shlomo Ben Ami.
Es increíble como de ser perseguidos por los filisteos, ahora ellos persiguen a los palestinos, con la excusa burda de: «Esta tierra nos la entregó Dios». Si antes no le agradaban los judíos sionistas, ahora mucho menos. Y lo peor es que nada ha cambiado, lo que se cuenta aquí sigue sucediendo día a día.
Asco es lo que siento. Y no me refiero a los que están en contra de las acciones político-religiosas de su país ficticio.
PD: Veo difícil que cambie está situación, pero si pondría mucho cuidado con los países aledaños, que corren peligro por esa hambre judía de más territorio, patrocinado por EEUU.
Vargas quiere quedar bien con todo el mundo y termina quedando mal (al menos) conmigo. Pero, al menos, me queda su prosa. Muy buena prosa. Excelsa. Uno lo lee por como cuenta, y no por lo que cuenta. Porque lo que cuenta no es tan asi como cuenta.
Un'analisi importante, di spessore, critica nei confronti del colonialismo di Israele nei confronti dei territori palestinesi. Da persona che sostiene Israele e la causa israeliana, ho comunque trovato questo libro inchiesta ben scritto, le critiche ben argomentate, e per quanto sia un po' vecchio rispetto ai fatti attuali, rilancia comunque non solo il bisogno di pace, ma che, nonostante tutto, la pace fra Israele e Palestina - specialmente una convivenza (che non vuol dire amicizia) - può esistere, e si può ottenere. Dal mio punto di vista, un libro imperdibile per capire meglio la causa israelo-palestinese.
Balanceado y crítico, este breve relato personal de Vargas Llosa abarca una totalidad del conflicto que a la vez se enfoca en la realidad personal e íntima de quienes entrevistó el autor. Porque este conflicto no se entiende bien si no se entiende el lado humano y cotidiano de los seres que sufren y sobreviven esta tragedia interminable de ángulos y espejos que multiplican y hacen eco de dos pueblos conflictivos y conflictuados que intentan (por lo menos lo han hecho en varios ocasiones) hallar la forma de vivir dentro de un mismo territorio disputado.
A nível histórico é um bom resumo de todo o conflito - sim, eu insisto em chamar-lhe conflito. Mas como todos os livros de resumos históricos, há espaço para a opinião e para a ideologia, e é aqui que rompo no ideal da solução dos dois Estados, no ideal de suposta progressividade de Israel perante o resto do "Próximo-Oriente" como ele o descreve. Há uma posição de superioridade muito levemente imposta.
Obra que analiza, de una forma equidistante, el difícil conflicto entre palestinos e israelíes. Es un buen libro de introducción, en el que se recogen diversas voces de las personas que viven en esta desgraciada situación de eterna guerra. Espero se encuentre pronto una solución diplomática y la paz reine, definitivamente, estas tierras saturadas de tanta sangre inocente.
Un libro magnífico. A pesar de haber sido escrito en 2006,no puede ser más actual. Puede que incluso las relaciones entre Israel y Palestina estén en un momento mucho más grave q el q se refleja en el libro. Fácil lectura. Muy didáctico y altamente recomendable
Un gran libro, lástima que Mario Vargas Llosa a pesar de todo lo que vio seguía de cierta forma defendiendo a israel. Fue muy gratificante leer cómo a medida que avanzaba el libro él mismo se daba cuenta de las atrocidades que cometía, y hasta el día de hoy sigue cometiendo, israel. Es increíble que al aprender, investigar y leer sobre este conflicto no te des cuenta quién está en el lado erróneo de la historia. Me pregunto si antes de morir cambió su forma de pensar o si seguía defendiendo el derecho de israel a “defenderse”. Creo que no tenía intenciones malas y este libro ayudó bastante a ver la realidad que ocurría en palestina desde los años 2000.
Qué triste que en 2005 Mario haya dicho que lo peor que le podía ocurrir a israel era tener a netanyahu de líder y ver qué ha pasado en los últimos años.
Me resulta muy increíble pensar que odiaron a Mario y lo tacharon de antisemita por este libro, de verdad no puedo creerlo. Leer este libro te deja una profunda tristeza, sabiendo lo que israel ha hecho al pueblo palestino y ver las fotos que tomó Morgana y estar casi seguro de que aquellos palestinos muy probablemente están muertos.
Un corto reportaje, originalmente publicado en el diario "El País", donde el autor visita Israel y entrevista a ciudadanos judíos y palestinos, además de tomar notas sobre lo que observa dentro de sus recorridos y las memorias de visitas anteriores a la nación judía.
El libro intenta ser parcial y en es hecho lo logra a medias, pues aunque describe la crudeza con la que el gobierno Israelí (en su mayoría judío) arremete contra los derechos humanos de ciudadanos palestinos, llegando al extremo de encarcelar niños y jóvenes, las críticas ante el gobierno son de un tono más calmado (en algunos reportajes, creo que condena con mayor severidad a las dictaduras latinoamericanas que a la nación democrática de Israel). De todos modos, muestra los dos lados de un conflicto de manera neutral, sin inclinación particular. ningún lado.
Si uno desconoce por completo el conflicto Israelita-Palestino, creo que el libro ofrece una introducción muy somera al asunto y si capta tu interés puede llevar a qué investigues por tu cuenta. Las fotografías que contiene, realizadas por su hija Morgana, son buenas y dan un buen complemento al texto, mostrando los rostros y las ruinas en los que viven las gentes.
Ligero, tanto en el contenido como en la crítica, creo que sin ser una obra periodística notable, resulta interesante, sobretodo por la perspectiva principalmente humanitaria. Recomendable para aquellos quienes desconocen el conflicto y tienen interés, y sobretodo para aquellos quienes no son partidarios de ningún bando.