โอ้แม่มหากวีศรีศตวรรษที่ 21

by นันดานี

รวมเรื่องสั้น 12 เรื่อง ของ นันดานี
สื่ออารมณ์ความรู้สึกหลากหลาย
ด้วยสำนวนภาษาละเมียดละไม
มีน้ำเสียงจิกกัดอย่างเจ็บแสบ

• โอ้แม่มหากวีศรีศตวรรษที่ 21
• วิมุตติ
• วิวรณ์
• “ไปกรุงเทพฯ”
• กังหันลม
• ร่างของอดีต
• ส่งต่อ
• ในฝัน
• ในกายอื่น
• ข่าวต่อไป
• ความตายของป้ายโฆษณา (ป้ายหนึ่ง)
• การรุกรานของขยะ

*****

...ต้นฉบับทั้ง 12 เรื่องนี้ ฉันตั้งใจคง ถ้อยคำที่ใครหลายคนอาจสะดุ้งสะเทือน แม้จะเป็นคำหยาบคาย แต่ก็อยู่ในตำแหน่งแห่งที่อันควร การจัดวาง ถ้อยคำเหล่านี้ในงานเขียน นับเป็นการเปิดพื้นที่ความ เป็นไปได้ในการสร้างสรรค์งานเขียน เพราะโลกไม่ได้มีแต่ ความสุภาพ และฉันไม่นับว่าคำหยาบเป็นพลเมืองชั้นสอง...

...คุณมีสิทธิ์ชอบหรือไม่ชอบก็ได้ กระทั่งเอาหนังสือ เล่มนี้ไปกลบ ไปเผา หรือน้ำไปจัดวางไว้อย่างบรรจงในชั้น หนังสือสำหรับวรรณกรรมชั้นดี คุณก็มีสิทธิ์ทั้งนั้น และ ฉันจะไม่พูดหรอกว่านันดานีเขาตั้งจิตตั้งใจเขียนขนาดไหน มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาพูดกัน เอาเป็นว่าฉันจะยังคงพิมพ์ งานวรรณกรรมไทยต่อไป ตราบเท่าที่มีกำลังกายและ กำลังทรัพย์ ขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่หยิบจับ สนับสนุน รวมเรื่องสั้นเล่มนี้...

- บางส่วนจากบทบรรณาธิการท้ายเล่ม

__________________________________

***Excerpt***

"โอ้แม่มหากวีศรีศตวรรษที่ 21"
นันดานี เขียน

...บ่ายวันนี้คุณระลึกได้ขณะล้างห้องน้ำว่าตัวเองเป็นนักเขียน จำไม่ได้หรอกว่าชาติที่แล้วเป็นอะไร แต่ชาตินี้ตอนบ่ายๆ คุณเสือกมั่นใจว่าตัวเองเป็นนักเขียน คุณลุกขึ้น ละทิ้ง ภารกิจขจัดคราบขี้ในคอห่าน ล้างมือแล้วเดินไปนั่งที่ ปลายเตียงขนาด 3.5 x 6.5 ฟุต สีเลือดนก และมีหมอน สวมปลอกสีเดียวกันวางอยู่ตรงหัวนอน เตียงนั้น ที่คุณใช้ มันรองรับแผ่นหลังตลอดบ่ายอันอบอ้าวไปจนถึงรุ่งเช้า ของวันใหม่

โดยไม่ได้หลับ

คุณไม่ได้หลับ ทันทีที่หลังนาบเตียงก็คว้าโทรศัพท์ อัจฉริยะขึ้นมาค้นข้อมูล เนื่องจาก หากไม่นับอุปาทาน ลึกลับอันไร้ที่มาแลดูคล้ายจะเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า ซึ่งสาบานได้ว่าช่วงเวลาดังกล่าวคุณเชื่ออย่างจริงจังว่า คุณเป็นนักเขียน นอกนั้น คุณก็ไม่รู้ส้นตีนอะไรเกี่ยวกับ นักเขียนเลย

คุณเลยเริ่มจาก...

*****

OH, THE GREAT POETESS OF THE 21 CENTURY

This afternoon you realize while cleaning the toilet that you are a writer. You do not remember what you were in the previous life but in this life, you are sure as hell that you are a writer. You get up, chucking the task of cleaning the shit stain in the toilet bowl. You wash your hands, walk to the edge of the bed and sit down. The 3.5 x 5.6 foot crimson bed, with the pillow of the same color at the head of the bed, supports your back throughout the sultry afternoon until the next morning.

Without sleep.

You don’t sleep. Once your body is in bed, you grab your smartphone to search for information because, apart from the mysterious imagination that has risen out of nowhere as if it is the will of God (you swear that during that time you seriously believe that you are a writer), you don’t know shit about being a writer.

So this is how you start.

__________________
Author : Nandanee
Translator to English : Warangkana Hemsugon
Editor English Version : Nalin Sindhuprama

Genres: Fiction

208 pages, Paperback

Published March 14, 2020

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 5 out of 5]

การอ่านหนังสือโดยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนักเขียนเลย เป็นความบันเทิงเล็กๆที่คล้ายๆการพนัน ถ้ามันดีก็ดีไป ถ้าเเย่ก็เฟลกันไปเเต่คงไม่มากเท่าถูกหวยเเดก

นันดานีคือใคร = ไม่รู้ครับ
เเล้วซื้อเล่มนี้มาได้ยังไง = ไถเฟสไปพลางๆเเล้วเจอรีวิวเล่มนี้ โดนทริกเกอร์ด้วยคำบางคำในรีวิว คือ ภาษาดิบเเดกดัน เเซะสังคมไทยปัจจุบัน เเละ ไม่รู้ว่านักเขียนคือใคร โอ้โหจัดเลยเเบบไม่ต้องคิด เเถมขายเฉพาะร้านหนังสืออิสระบางร้านด้วยนะ เอ้า ทริกเกอร์ซ้ำเข้าไปอีก

ระหว่างอ่านไปก็พบว่าไม่ได้โดนรีวิวของประชาชีทั้งหลายหลอกเลย ตามนั้นเป๊ะ เริ่มต้นมาด้วยเรื่องที่ประทับใจมาก กับ โอ้เเม่มหากวีศรีศตวรรษที่ 21 ตามชื่อเล่มนั่นเเหละ มาถึงก็เเซะวงการนักเขียนที่เปิดเรื่องด้วยการนั่งถูส้วมคอห่าน เเละ จบลงด้วยการยังคงถูส้วมในคอห่านเช่นเดิม (อะไรเนี่ย)

ส่วนเรื่องสั้นอื่นๆก็น่าประทับใจ เเต่ที่ผมชอบเป็นพิเศษ คือ
วิมุตติ ที่นำระบบทุนนิยมกดขี่เเรงงานมาผสมกับตลกร้ายของโลกความตาย เอากับเขาซิ

วิวรณ์ เรื่องนี้พูดมากไม่ได้ ลองอ่านดูดีกว่าครับ

ร่างของอดีต เรื่องนี้ได้รางวัล indy short award ด้วย ได้รางวัลอินดี้ เเต่เรื่องไม่เห็นอินดี้เลย ออกจะอินทูยัวเฮ๊ด เเนวรางวัลขนานเเท้

ความตายของป้ายโฆษณาอันหนึ่ง เรื่องนี้ คิดว่าสังคมนิยมมาร์กซิส ที่ดำเนินเรื่องด้วยหนุ่มวินล่อสาวเเหม่มบนระเบียงบ้าน ไม่รู้มันมาได้ไง เเต่มันไปกับเรื่องได้เฉยเลย

อ่านจนจบเเล้วก็ยังไม่รู้ว่านันดานีคือใคร เเต่ถ้าให้เดาละก็ ภาพเเรกที่เเวบมาคือ เเม่ค้าพ่อค้าที่กำลังว่างเพราะโควิด ระหว่างด่าทอวันห่วยๆอยู่เช้าเย็น

ป้าร้านข้างๆคงบอกว่า "บ่นอะไรทุกวันโว้ยยยย เเน่จริงเขียนเป็นนิยายไปเลยซิวะ อย่าเอาเเต่โม้"
นันดานีได้ยินเต็มสองหู เลยหันมาบอกว่า "ท้าเหรอ เดี๊ยวกรูจัดให้"

เเล้วเราก้ได้หนังสือเล่มนี้มาเเบบงงๆ

[Makmild · Rating 3 out of 5]

บางเรื่องไม่ค่อยเข้าใจ แต่เรื่องที่เข้าใจก็จะโดนเส้นมาก

เนื้อหาจิกกัดเสียดสีสังคมด้วยสำบัดสำนวนระคายหู (ถ้าเราจะสะดิ้งว่าเป็นชนชั้นผู้รากมากผู้ดี) แต่โดนจิตโดนใจ หลากวิธีการเล่า ทั้งผล่ามแถกระแสสำนึก หรือใช้พล็อตสั้นๆ ในการสื่อสารวิธีแดกดันสังคมขึ้นมา เรื่องสั้นทั้งหมดไปในทิศทางเดียวกัน อ่านติดๆ กันอ้วกจะแตกได้ เหมือนกินอาหารอร่อยๆ มันๆ แซ่บๆ แต่มากเกินไปในคราวเดียว พอค่อยๆ อ่านวันละเรื่องสออเรื่องก็ค่อยเบาใจหน่อยว่า เล่มบางแค่นี้คงอ่านจบแน่นอนเพราะเรื่องมันบัดซบชวนหัวและเวทนาไปในคราวเดียวกัน

[Chatarin Inmuang · Rating 5 out of 5]

หนังสือรวมเรื่องสั้นเสียดสีสังคมอย่างแสบสันอันน่าประทับใจในศตวรรษที่ 21

…

เป็นความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ยิ่งอ่านยิ่งสะท้อนสภาพสังคมไทยว่ามันกัดกร่อนและทำร้ายใครหลายคนมากเสียเหลือเกิน

ภาษาที่ถูกพรรณาออกมามันทั้งงดงาม และทุก์ทนจนเหมือนกับว่าเราเป็นคนเขียนขึ้นมาจากชีวิตจริง ๆ เหมือนเรากำลังพบเจอมันอยู่ในทุกวัน

หรือจริง ๆ เราก็คือคนในเรื่องนั้นเสียเอง

บางเรื่องราวคุณอ่านแล้วอาจเกิดข้อสงสัย
หรือไม่ก็อาจจะเสียน้ำตา

แต่ไม่ใช่ความปิติยินดีหรอกนะ
มันคือหยาดน้ำแห่งความคับแค้น เศร้าใจ
ที่ไม่อาจมีใครมอบความรู้สึกนี้ให้กับเราได้

เหมือนอย่างคุณนันดานีอีกแล้ว

[tongla · Rating 4 out of 5]

คุณนอนกลิ้งอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงนกร้องว่าเช้าแล้ว คุณอ่านรวมเรื่องสั้นเล่มใหม่ที่เพิ่งซื้อมาจบโดยยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่หัวค่ำ แล้วเสือกดำริได้ขึ้นมาว่าคุณจะไปเขียนวิจารณ์ลงกู๊ดรี๊ด คุณไม่ได้คิดไปจริง ๆ หรอกว่าคุณเป็นนักวิจารณ์ แต่คุณบอกตัวเองว่าถ้าจะให้เข้าตีมต้องทำเหมือนกับว่าหยั่งงั้น คุณหยิบโทรศัพท์อัจฉริยะขึ้นมาแล้วก็เริ่มพิมพ์ตัวอักษร แต่คุณไม่รู้ว่าวิจารณ์หนังสือเขาทำกันยังไง เลยไปลองเรียนอักษรศาสตร์ดู จบมาสี่ปี คุณก็บรรลุรู้แจ้งเห็นจริงว่าการวิจารณ์นี่มันคืออะแคดีมิกบูลชิตเท่านั้น แต่พออ่านที่คนอื่นเขียนวิจารณ์แล้วคุณก็รู้ในรู้ว่าที่คิดมาก่อนอาจจะไม่จริงเท่าไหร่ คุณเริ่มเขียนวิจารณ์กับเขาบ้าง พยายามใช้คำที่วิวิดแจนรู้ตัวว่าตัวเองก็ไม่ได้เขียนอะไรได้ดีเท่าไหร่ คุณอัดอั้นว่าทำไมมีเรื่องที่คุณทำไม่ได้ดีและเขียนเท่าไรก็ดูไม่ฉลาดแบบที่คุณอยากได้ แต่ก็ยังไงคุณก็ยังไม่หยุดพล่ามลอกสไตล์นักเขียนมาแบบขยะๆ กลวงๆ และพยายามเขียนวิจารณ์ปลอมๆ นี้ต่อไปเผื่อว่ามันจะน่าสนใจมากขึ้น แต่แล้วก็ไม่ได้อะไรออกมานอกจากน้ำกับคำชมสั้นๆ ว่าสำนวนสดใหม่ถึงตีมจะซ้ำซากไปบ้างและคุณชอบเรื่อง "ในกายอื่น" เป็นพิเศษ คุณรู้ตัวว่าจะไม่มีแม้แต่คนที่จะมาบอกว่าคุณคือพ่อมหาคริติกแห่งอินเตอร์เว็บ คุณเลยเลิกทำตัว tryhard

แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำก่อนนอน

[Mook Woramon · Rating 5 out of 5]

'นันดานี’ นามปากกานี้ไม่ธรรมดา

ซื้อเล่มนี้เพราะชื่อเรื่อง ดูแดกดัน ประชดประชันดี

อ่านไปสองเรื่องแรก 'โอ้แม่มหากวีฯ’ กับ 'วิมุตติ’ ก็รู้สึกว่าชอบ เบา ๆ เสียดสีสังคมปัจจุบัน เรื่องราวไม่หนักหนา 😬😬

แล้วรู้สึกเหมือนโดนตบกับเรื่องราวสองเรื่องถัดมา 'วิวรณ์’ กับ ‘ไปกรุงเทพฯ’ เป็นสองเรื่องที่ชอบที่สุด แต่รู้สึกปรับอารมณ์ไม่ทัน เศร้าพาดิ่งเหวไปเลย 🥲🥲

เริ่มกังวลกับเรื่องถัดไปว่าจะไปในแนวไหนต่อ

พออ่านต่อเริ่มเข้าใจละว่าจะมาไม้ไหน ยังคงความเสียดสีสังคม เย้ยหยันทุนนิยมต่อไป แต่สนุกนะ

ชอบภาษานักเขียนไม่เยิ่นเย้อ งดงาม และเปลี่ยนแปลงตามความเหมาะสมจองบริบท บทจะหยาบก็หยาบได้จริง 😂😂

ถ้าเจอหนังสือของนามปากกานี้ก็จะซื้อนะ แต่ถ้ามีแต่เรื่องดิ่ง ๆ นี่ขอข้ามก่อน

[Nutdanai · Rating 2 out of 5]

add a review after the drama of นักเขียนบอกว่าตัวเองตายแต่ไม่ได้ without any biases.
This is the most MID AF book I've ever read. I can't understand why so many people are praising it. The experimental short stories are very cliché, and not a single one provides any meaningful insight. It's just a fun, short read.

[Kitti · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือจำพวกที่ถ้าขาดคำว่า ไอ้สัตว์ ควย หี ควาย เหี้ย เย็ด ชักว่าว ไป แม่งคงไม่มาสเตอร์พีซขนาดนี้ เหมือนกับว่าสไตล์การจิกกัดของชนชั้นกลางผู้ข���างโลกที่พยายามมองโลกตามความจริงมันเกิดมาคู่กับคำหยาบ ยิ่งตัวละครพ่นมันออกมามากเท่าไหร่ก็ยิ่งสนุก โคตรมัน เหมือนกับที่บทบรรณาธิการท้ายเล่มเขียนไว้ว่า "เพราะโลกไม่ได้มีแต่ความสุภาพ และฉันไม่นับว่าคำหยาบเป็นพลเมืองชั้นสอง"

(5 อันดับเรื่องโปรดของผม: โอ้แม่มหากวีศรีศตวรรษที่ 21 > วิวรณ์ > ร่างของอดีต > ความตายของป้ายโฆษณา (ป้ายหนึ่ง) = ส่งต่อ)

[Anness · Rating 2 out of 5]

ได้โอกาสหยิบ ‘โอ้แม่มหากวีศตวรรษที่ 21’ มาอ่าน รวมเรื่องสั้นเล่มไม่หนาแต่พลังทำลายล้างสูง เปิดเรื่องแรกด้วยการด่าวงการวรรณกรรมไทยแบบตู้ม และตามมาด้วยเรื่องอื่นๆ ที่ขำขื่น มีท่วงท่าการเล่าที่แปลกใหม่จากงานเขียนไทยยุคใหม่ที่เคยอ่านๆ มา (สงสัยว่านักเขียนคนเดียวกับเล่มหลงยุคฯรึเปล่า)

แต่อ่านติดๆ กันแล้วเครียด เพราะเรื่องสั้นส่วนใหญ่เป็นเรื่องของคนชายขอบ ปัญหาสังคม ความยากจนข้นแค้น ทุนนิยม ความตายเสียเยอะ จนทำให้หลายครั้งก็ไม่พร้อมอ่าน ขณะเดียวกันตลค.ที่เจอแต่ละเรื่องจะมีมิติที่คล้ายๆ กันอยู่ ทำให้อยากเห็นงานยาวของนักเขียนคนนี้ ไม่รู้เขามีแพลนเขียนนิยายบ้างไหม เพราะอ่านๆ ไปจะรู้สึกว่ามันเอือมๆ เบื่อๆ อาจเพราะโครงสร้างการเล่ากับการฉายแต่ภาพคนจนคนชายขอบด้วยมั้ง

แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ชอบวิธีการเล่าของหลายเรื่องเลย (เมื่อเทียบกับงานวรรณกรรมไทยในกระแสหลัก) และถึงแม้ตอนนี้เราจะไม่ได้อยู่ในอารมณ์ของความอยากอ่านฟิกชั่นที่เสียดสีสังคมไทยแรงๆ เท่าไหร่ แต่ก็ยังอยากแนะนำให้คนที่มองหารสชาติใหม่ๆ ของวรรณกรรมไทยได้ลองอ่านเล่มนี้ ชอบที่สนพ.หยิบเอาเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งมาแปลเป็นภาษาอังกฤษใส่ไว้ในตอนท้ายด้วย

[Thapanee J. · Rating 5 out of 5]

คำพูดติดปากระหว่างอ่านหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มนี้มีอยู่ไม่กี่คำ หนึ่งในนั้นคือคำว่า เชี่ย เชี่ยยยย เชี่ย สั้นยาวแล้วแต่อารมณ์ที่กลั่นกรองออกมา ขอพูดถึงสิ่งหนึ่งที่ส่วนตัวคิดว่าดีที่สุด ซึ่งก็คือ การใช้ภาษา โหด โหดมาก ไม่ใช่เพราะคำหยาบอย่างเดียวหรอก แต่เป็นการเปรียบเปรยที่กระแทกความรู้สึกได้อย่างเจ็บแสบ ชอบมากๆ ใช้เล่มนี้เป็นหนังสือเพิ่มคลังคำศัพท์ได้เลยอะ ต่อไปคือคอนเท้น รู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้โคตรจะdisturbing ไม่ได้เหมาะกับทุกเพศทุกวัยทุกคน เปิดมาสองเรื่องแรกก็เป็น suicidal thoughts แล้วอะ นอกจากนี้ก็ยังมีสัจธรรมชีวิตที่น่าหดหู่หลายๆอย่าง ซึ่งนันดานีเขียนออกมาได้น่าหดหู่ยิ่งกว่าเดิมหลายดีกรี ดังนั้นสำรวจจิตใจตัวเองก่อนนะ สุดท้ายขอยอมรับไว้ตรงนี้ว่าอ่านงานวรรณกรรมน้อยมาก แล้วเรื่องนี้สัญญะโคตรเยอะ ตีความออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่เชื่อว่าในอนาคตอันไกลจะสามารถเข้าใจได้มากขึ้น และสำหรับใครที่รับเนื้อหาไหวก็ควรค่าแก่การอ่านจริงๆ

[Siri R · Rating 4 out of 5]

*trigger warning* suicide, depressed, death (เนื้อหาค่อนข้างหนักทุกตอนเลยคับ)
ความรู้สึกตอนอ่านเหมือนถูกนักเขียนกระชากหัวแล้วดึงผมเราไว้อยู่อย่างนั้น ความแรงเปลี่ยนไปตามความเข้มข้นของเนื้อหาในแต่ละตอน55555555555 เล่มนี้เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้น ที่เสียดสีชีวิต สังคม ระบบทุนนิยม แต่ละเรื่องมีเรื่องราวแตกต่างกันไป ใช้ภาษาได้ละเมียดละไมมากกก ตอนเราอ่านเล่นนี้จบไปทีละตอนทีละตอน มีแต่คำว่า โห โหหและโหหห เหี้ยไรเนี้ย บางเรื่องจบแบบให้ความรู้สึกเหมือนโดนต่อยท้อง บางเรื่องคือซึม นั่งเหม่อไปเลยตอนอ่านจบ เรื่องที่ชอบที่สุดก็จะมี ‘วิวรณ์’ กับ ’ไปกรุงเทพ’ สะเทือนอารมณ์เรามาก อุ้มชอบสไตล์การเล่าเรื่องของนันดานีมาก อ่านแล้วรู้สึกสนุก มีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละคร บางคนที่หักมุมจนอึ้งไปเลยก็มี แจ๋วมากขอบคุณตัวเองที่ซื้อมาอ่านสักที555555555555

[Maparng · Rating 5 out of 5]

Joyce nor Woolf could do such ฟองจันทร์/นันดานี/วัน รมณีย์ has done.

[Amuno · Rating 5 out of 5]

ถ้าหากว่า Goodreads ให้สิบดาวได้ ก็จะให้สิบดาว ชอบสำนวนนักเขียนเป็นพิเศษ มีเอกลักษณ์ มีจังหวะเรื่องที่อ่านแล้วกระแทกใจ เนื้อเรื่องส่วนใหญ่เสียดสีสังคมไทยในปัจจุบัน สะท้อนชีวิตของคนที่รู้สึกเหมือนเป็นคนนอกของโลกใบนี้ สะท้อนผ่านความตาย และความปรารถนาจะตาย ในเรื่องมีเรื่องสั้นที่เกี่ยวกับการฆ่าตัวตายอยู่

สิ่งหนึ่งที่ยอมรับเลยคือเป็นหนังสือที่อ่านแล้วค่อนข้างจะเครียดสำหรับเรา ด้วยสำนวน การดำเนินเรื่อง จังหวะของเรื่อง เนื้อเรื่อง มันบีบคั้นและบีบรัด คืออ่านแล้วเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง วันแรกที่อ่านหนังสือเล่มนี้คืออ่านติดๆ กันจนเหลือสามเรื่องสุดท้าย และรู้สึกว่าโทนเรื่องค่อนข้างเครียด แต่ถึงอย่างไรก็ดี ถามว่าชอบมั้ย คำตอบคือชอบมาก

สิ่งที่ประทับใจของเล่มนี้คือผู้เขียนได้ส่งต่อความรู้สึกปรารถนาจะเป็นคนอื่น หรือความต้องการละทิ้งอดีตเอาไว้ผ่านเรื่องสั้นบางเรื่อง

เรื่องที่ประทับใจเป็นพิเศษ : ในกายอื่น ร่างของอดีต ส่งต่อ

[Tam Sothonprapakonn · Rating 4 out of 5]

Felt really refreshing to read this collection of playful and biting short stories, compared to whatever those other "hip" contemporary Thai writers are doing. The author has a knack for playing with focalization and tricky deceptive voices.

[Susan Ming · Rating 5 out of 5]

เราไม่ค่อยได้อ่านวรรณกรรมมาก่อน แต่มีโอกาสได้อ่านเล่มนี้ คือดีมากกกกกกกกก เป็นรวมเรื่องสั้นหรรษาสุด ทั้ง 12 เรื่อง นอกจากจะสร้างความเพลิน อ่านไปยิ้มไป อ่านไปสบถตาม ข้อความบางประโยคก็แทงใจ ตัวเนื้อเรื่องที่นักเขียนวางไว้ ก็ท้าทายคนอ่านอย่างเราให้หาคำตอบ ฮาๆๆๆ ชอบเรื่องสั้นเล่มนี้มากๆ ควรค่าแก่การอ่าน คุ้มค่าแก่การซื้อมาไว้ในชั้นหนังสือ และซื้อให้เพื่อน เพราะอยากให้เพื่อนมีโอกาสได้อ่านงานดีๆ

[W.J. · Rating 5 out of 5]

เรื่องสั้นทุกเรื่อง อ่านสนุก เพลิน มีความตลกแบบ ตลกร้าย เจือปนกับ ความเศร้าความหดหู่ กับเรื่องราวที่เสียดสี สังคมบ้านเราในยุคปัจจุบัน

ผมรู้สึกว่าเรื่องสั้นแต่ละเรื่องในเล่มนี้จ��มีแก่นหลักของมันอยู่ แต่ในบางเรื่องผมว่ามันแอบสอดแทรกประเด็นหรือสัญลักษณ์บางอย่างเข้าไป
ผมเชื่อว่านักอ่านแต่ละคนน่าจะตีความประเด็นที่สอดแทรกได้ไม่เหมือนกัน ตามแต่ประสบการณ์และความรู้และความคิดลึกของแต่ละคนครับ


เรื่องสั้นในเล่มนี้ ถึงแม้จะเป็นวรรณกรรมที่เสียดสีสังคม อัดแน่นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก แต่วิธีการเล่าเรื่องของนักเขียน รวมถึง ภ���ษาที่ใช้ มันลื่นไหลและทำให้อ่านได้เพลินมากๆครับ

อยากให้ลองครับ อ่านเพลินมากจริงๆ
แต่สำหรับคนที่อยู่ในโหมดซึมเศร้า ผมว่า ผ่านไปก่อนก็ได้ครับ ไม่งั้นอาจจะสิ้นหวังกับชีวิตมากกว่าเดิม

[S.``` · Rating 4 out of 5]

ติด tw ฉ่ำอยู่นะ เนื้อเรื่องคือติสแตกบรมพี่คิดได้ไงสุดยอดสุดยอดสุดยอด ชอบการเล่นคำเล่นภาษามาก อ่านแล้วอร่อยเหาะ เป็นการเล่าเรื่องธรรมดาให้ไม่ธรรมดา เสียดสีตีไข่จนพิเศษเป็นบ้าสุดยอดสุดยอดสุดยอด

ให้ 4 ดาวแล้วกัน เพราะสารภาพว่ามีเรื่องที่จูนไม่ติดอยู่บ้าง ส่วนเรื่องที่จูนติดถึงกับปิดปากร้องกรี๊ดโฮลี่ชิททททท!!!!

[Kin · Rating 4 out of 5]

สองเรื่องแรกคือสุดยอดมากๆ อยากตั้งรางวัลอะไรสักอย่างแล้วมอบให้คนเขียน เป็นอีกงานที่อยากรู้จักเลยว่าเค้าเป็นใครถึงเขียนอะไรแบบนี้ออกมาได้ขนาดนี้ ชอบที่ตอนท้ายมีฉบับแปลภาษาอังกฤษด้วย ถ้าเพื่อนต่างชาติถามว่าแนะนำงานนักเขียนไทยร่วมสมัยคนไหน จะส่งอันนี้ให้อ่านแน่นอน

[Pink · Rating 5 out of 5]

ตั้งแต่เพลโตแลโสเครตีสตายไปโลกก็ขาดนักคิดผู้ยิ่งใหญ่จนกระทั่งมารดาเบ่งคุณออกมา

[judiie reader · Rating 4 out of 5]

so juicy

[Book Beforebed_ · Rating 4 out of 5]

หนังสือที่รวมเรื่องสั้นแนวเสียดสี จิกกัด บางตอนเหมือนผู้เขียนมีความแค้นส่วนตัวอะไรบางอย่าง เพราะด่ากันแบบโต้ง ๆ เลย คำหยาบมาเต็มแบบสะใจมาก 5555 หรือแม้แต่บางตอนที่ไม่ได้มีคำหยาบ แต่ก็ยังใช้การเล่นคำเปรียบเปรย ซึ่งตีความได้กระแทกความรู้สึก ซึ่งเราก็ชอบอะไรแบบนี้มาก เลยไม่พลาดที่จะซือเล่มนี้มา แม้จะดองนานไปหน่อย 5555

แต่ละเรื่องไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจนว่าเกี่ยวกับอะไรเป็นหลัก บางตอนผู้เขียนก็กระหน่ำเขียนมายืดยาวจนเหมือนแทบไม่ได้หายใจ จับประเด็นไม่ได้ว่าสรุปจะสื่ออะไร รู้แค่เราสนุกไปกับทุกตัวอักษร บางตอนก็หักมุม หรือบางตอนก็ค่อนข้าง trigger นิดนึง แต่ไม่มากนะ (สำหรับเรา)

[Bighead_Monster · Rating 5 out of 5]

ไม่มีโหวต 10 ดาวเหรอ จะให้สิบดาวซะหน่อย
.
รวมเรื่องสั้นสุดหรรษาใน #โอ้แม่มหากวีศรีศตวรรษที่21 อ่านแล้วเหมือนขึ้นรถไฟเหาะรางวิ่งพาดผ่านฟาดแทบทุกวงการ สะท้อนสภาพสังคมในปัจจุบัน เสียดสีสังคมจิกกัดแสบสันสาแก่ใจ ลีลาการเขียนทรงเสน่ห์สุดพลิ้ว อ่านสนุกมัน ๆ คัน ๆ ตรึงในอารมณ์อินไปกับความนึกคิดและเรื่องราวของตัวละคร
.
.
เรื่องสั้น 12 เรื่อง โทนเรื่องเซตติ้งปัจจุบัน แสดงให้เห็นความหลากหลายของรูปแบบการใช้ชีวิตในสังคม เรื่องธรรมดาที่คนเราพบเจอ ชีวิตที่ไม่ได้สมบูรณ์แต่ถูกกดทับด้วยหลายสิ่งหลายอย่าง ถ่ายทอดออกมาได้แบบมีมิติ มีแง่มุม+ข้อคิด เสียดสีสุดพลังแต่ดูมีชั้นเชิง ทั้งเรื่องชีวิต สังคม ระบบทุนนิยม ฯลฯ

แต่ละเรื่องก็มีวิธีเล่าที่แตกต่างกัน บางเรื่องหดหู่ สะเทือนอารมณ์แทบทุกเรื่อง บางเรื่องขำขัน(ซึ่งออกไปในโทนตลกร้าย) หลายเรื่องก็หักมุม การถ่ายทอดเรื่องราวของเล่มนี้ดีมาก กลวิธีการเล่าแทบไม่ซ้ำกันในแต่ละเรื่อง โดดเด่นทำให้เห็นภาพชัดด้วยการเสียดสีได้เจ็บแสบจัดจ้านดึงให้มีอารมณ์ร่วมอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก

คำศัพท์+การใช้ภาษาจัดได้ว่ามีชั้นเชิงแพรวพราวมาก ทั้งความพลุ่งพล่านของภาษา ความพรั่งพรูของเนื้อหา ติดตรึงอารมณ์ เล่นคำเปรียบเปรยกระแทกกระทั้นความรู้สึก อ่านแล้วรู้สึกสนุกมีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละคร เป็นงานที่มีคำหยาบเด่นหราแต่ไม่ได้เบือนหน้าหนี หากแต่ไล่สายตาสู้เหมือนตกอยู่ในห้วงอักษร

ชอบสุดต้องตอนเปิดของเล่ม ตอน#โอ้แม่มหากวีศรีศตวรรษที่21 ตัวละครเริ่มจากกำแปรงขัดเหนือคอห่าน แต่พิจารณาความเป็นไปบนความคิดของตนเกี่ยวกับวงการเขียน ที่มีการเสียดสีแรงกว่าออกแรงขัดคราบสกปรกในห้องน้ำ ไม่ต้องหาประโยคโควท เพราะอาจจะต้องโควทหรือขีดประโยคที่ชอบหมดเลยทั้งตอนก็เป็นได้

ยกมาอีกซัก2ตอน ตอน วิมุตติ การต่อสู้ของความคิดตัวละครที่ไม่ใช่แค่สู้กับตัวเอง ต้องสู้กับเจ้านายที่พูดแทรกในสำนึก อยากจะตายหนีระบบทุนนิยมก็ตายไม่ได้ ตลกร้ายเสียยิ่งกว่าร้ายคูณสิบไปอีก /ตอน ส่งต่อ ตัวเอกทำอาชีพทำตุ๊กตายางสมจริงตามสั่งให้ลูกค้า เรื่องนี้ดาร์กดี ไม่เสียดสีเยอะแต่ไอเดียคือสดและสุดจริง

โดยรวมคือเรื่องสั้นที่สร้างความแปลกใหม่ สละสลวยแบบไม่ได้เข้าใจยาก อ่านไปว้าวไปสบถเอามือทาบอกเมื่อเจอประโยคแทงใจดำราวกับนั่งอยู่ในใจแล้วก็เขียนเสมือนความอัดอั้นที่มีในใจแต่หลายคนไม่ได้พูดออกไป ตัวเนื้อหานำเสนออกมาช่างท้าทายให้เห็นด้วย หรือไม่ก็ได้ อิมแพคมากดีเกินคุ้มที่ได้อ่าน มี10คะแนนให้50ไปเลย


วรรคที่ชอบ

- คุณเริ่มสับสนกับถ้อยคำอีกมากอย่างงานวรรณกรรมอ่านยาก ชอบพูดเรื่องเครียด ๆ ใช้ภาษาสูง ๆ ทำไมไม่เขียนให้มันอ่านง่าย ๆ ที่คนอ่านได้ทั่วไป มึงพูดเหมือนกับว่าทำไมโลกนี้ไม่มีแต่น้ำเปล่าจะผลิตไวน์มาหาพระแสงอะไร มึงรู้จักความหลากหลายไหม คนที่อยากแดกไวน์ก็มีโว้ย

- นักเขียนรุ่นใหม่ชอบสร้างตัวตนในโซเชียลเน็ตเวิร์ค ควย ใครเขาก็สร้างตัวตนในโซเชียลเน็ตเวิร์คทั้งนั้น กะหรี่ พระสงฆ์ คนขายกล้วยแขก ทำไมพอเป็นนักเขียนหน่อยพูดถึงงานเขียนตัวเองนี่ผิดเลย ไอ้ห่า กูภูมิใจอะไรไม่ได้เลยใช่ไหมชีวิต

- พวกเรา ป้ายโฆษณา เป็นตัวแทนวิถีชีวิตของผู้มีอันจะกิน เราทั้งหลายพูดถึงร้านอาหารชั้นดี รถสปอร์ต คฤหาสน์ เสื้อผ้า รองเท้าราคาแพง พูดถึงชายหญิงหน้าตาดี และครอบครัวในอุดมคติ ไม่มีพวกเราคนไหนอุตริพูดถึงปลาร้า หรือรสนิยมแบบบ้านนอกคอกนา ถึงจะหยิบบรรดาคนจนมามาเอ่ยถึงบ้างก็เป็นไปในทางตลกขบขัน คนจน ตุ๊ด กะเหรี่ยง เป็นเพียงความบันเทิงของเมืองนี้เช่นเดียวกับที่คนแคระและพวกตัวประหลาดถูกจับมาเร่แสดงในยุคมืด

- ฉันอยากใช้ชีวิตวันต่อวันในแบบที่จะทำให้ตัวเองสามารถถอนเท้าเดินจากอดีตได้อย่างผึ่งผาย สามารถบ่ายหน้าเข้าหาอนาคตได้อย่างภาคภูมิ