De dag dat ik mijn naam veranderde

by Bibi Dumon Tak

Als haar zusje sterft komt Anna niet aan rouwen toe. Er moet een huis worden leeggeruimd, een testament worden uitgevoerd en er moet contact met de kinderen worden gezocht. Vooral dat laatste, want sinds de dag van Lize's uitvaart zijn haar kinderen onbereikbaar geworden. De mensen die Anna zouden kunnen helpen durven niet in te grijpen.

De dag dat ik mijn naam veranderde is een boek over macht en onmacht, over liefde en dood, rouw en wraak, geworteld in een waargebeurde familiegeschiedenis.

Genres: Fiction, Audiobook, Literature, Roman, Ebooks

272 pages, Paperback

First published January 1, 2020

Reviews

[Bart Moeyaert · Rating 4 out of 5]

Stel je voor: je verliest je enige zus, met wie je altijd een heel innige band hebt gehad. Je treurt, maar ondertussen moet je ook praktisch aan de slag: het huis van je zus moet leeggemaakt worden, notarieel moet er een en ander geregeld worden. Je bent verplicht om hardop na te denken over de toekomst. Dat is al behoorlijk heftig, zou ik denken.

Anna uit ‘De dag dat ik mijn naam veranderde’ vat het gevoel na de dood van haar zus liefdevol samen: ‘Wie sterft laat een lege plek achter, zeggen ze, maar ik vond je intussen overal, Lize. Waar ik kijk ben jij.’ Na Lize’s dood wil Anna koesteren wat voor hen allebei dierbaar was. Dan gaat het niet alleen om een aantal spullen en herinneringen, maar ook om de mensen die voor Lize van de grootste betekenis waren: haar twee zonen. En daar wordt de situatie helemaal heftig.

De ex-man van Lize wenst niets meer met Anna en Anna’s moeder te maken te hebben. De hele vrouwenkant van de familie beschouwt hij als onbestaand, alles wat er was wordt van tafel geveegd. Dat Anna voor haar zus in die laatste maanden een voortdurende steun is geweest, is van geen enkele betekenis: de ex breekt op een voor Anna onmenselijke manier met het verleden en verbiedt haar contact te hebben met de twee kinderen.

Stel je voor: je steekt je handen uit, en van de ene op de andere dag wordt er ongevraagd een pakket grote emoties in gelegd. Woede en onmacht en verdriet en gemis en onbegrip en wrok. In die opsomming is elke emotie even groot en heftig, en de herhaling van het voegwoordje is minstens even belangrijk, want alles komt tegelijk op je af. Wat doe je met zo’n onontwarbaar kluwen?

‘De dag dat ik mijn naam veranderde’ is een autobiografisch boek. Het antwoord op bovenstaande vraag is in het geval van Bibi Dumon Tak dus: je schrijft een boek. Als lezer voel je de noodzaak tot het schrijven hier tussen elke regel. Met zo’n persoonlijk boek loop je als schrijver het risico dat het gênant persoonlijk wordt, maar Bibi Dumon Tak is een geweldig goeie schrijfster en ‘De dag dat ik mijn naam veranderde’ is een rijk, uitmuntend opgebouwd boek.

Op het moment dat je ook maar begint te dénken dat Dumon Tak misschien de andere kant van het verhaal zou moeten belichten, maakt het boek langzaam een zwenkbeweging. Anna gaat in therapie en krijgt bovenop het pakket grote emoties ook nog eens een oefeningetje in mededogen. Haar therapeute probeert haar ‘de andere kant van de pannenkoek’ te laten zien.

Het zelfonderzoek van Anna confronteert jou als lezer met de gedachtespinsels die je zelf al tijdens het lezen hebt ontwikkeld. Hoe ben je zelf over de situatie gaan denken, en moet je jezelf nu bijsturen of zelfs corrigeren, samen met Anna?

Als je nog een boek zoekt dat je bovenop je leesstapel moet leggen, dan is het dit boek.

[Esmé Boom · Rating 5 out of 5]

Met stip op 1 het mooiste boek dat ik dit jaar las. Hoe knap gebruikt Dumon Tak de taal, hoe dapper neemt ze de lezer mee in het verdriet en de verwerking en het zelfonderzoek en de woede. Hoe begrijpelijk om van een naam af te willen die staat voor de manier waarop mannen zo ongestraft vrouwen kunnen behandelen. Ik kon gisternacht niet stoppen met lezen, omdat het boek me zo had meegetrokken maar ook omdat ik zelf zo boos was, zo verschrikkelijk boos op de wereld. Maar dit boek maakt niet alleen boos, het maakt ook verdrietig, en verliefd op de goede band die je met familie en vrienden kan hebben, het maakt vol van gevoel over alles wat er in het leven kan zijn, de dieren, de mensen, de gesprekken met beide. Zo, en nu minstens drie keer héél diep zuchten voor ik weer verder kan met de dag. Dit boek blijft denk ik nog lange tijd met me meewandelen.

[amber · Rating 5 out of 5]

Wauw.

[Katrien Van Wambeke · Rating 4 out of 5]

[...] want hoop, dat is iets goeds, van alle dingen misschien het beste, en goede dingen, dat wist ik zeker, sterven niet.

Pijnlijk. Aangrijpend. Hartbrekend. Liefdevol.

[Suzy Q · Rating 5 out of 5]

Bibi Dumon Tak, moge haar naam voor altijd in de harten van de liefste mensen schuilen...
Een boek om nooit te vergeten.

[Marijke Plante · Rating 4 out of 5]

Oh, dit verhaal heeft me zo ongelooflijk woest gemaakt. Niet te verteren dit. En dat Dumon Tak van al die woede toch zo'n leesbaar verhaal weet te maken, waar ik zelfs regelmatig om moest lachen, toont de grootsheid van haar schrijfkunst. Eerder las ik Wolfskwint van haar, ook al zo prachtig.

[Sasha · Rating 5 out of 5]

Wat een aangrijpende en boze roman was dit. Nu, meer dan 10 dagen na het uitlezen, denk ik nog vaak terug aan dit boek. Je kunt je deze situatie eigenlijk niet voorstellen. Je kunt niet geloven dat er mensen zijn die er alles aan doen zodat jij je geliefden/familieleden niet kunt zien. Maar dit overkomt Bibi Dumon Tak wanneer haar zusje overlijdt en de ex-man van haar zusje Bibi alle recht ontneemt om haar neefjes nog te zien. Soms voelde het net alsof je je vingers zou verbranden aan het boek wanneer je het aanraakte. Zo voelbaar was de woede, de haat, de drang naar wraak en de onmacht.
Maar, de kern van het verhaal is prachtig: "Hope is a good thing. Maybe the best of things and no good thing ever dies, zei Morgan Freeman in Shawshank Redemption. En daar hielden we ons aan." (...) "Die hoop mocht ik niet verliezen".

[Will · Rating 4 out of 5]

‘Wie sterft laat een lege plek achter, zeggen ze, maar ik vond je intussen overal, Lize. Waar ik kijk ben jij.’

[Matthieu Wegh · Rating 4 out of 5]

? Leeskring Zoetermeer 27/11/23
🤔De eerste 70 bladzijdes vroeg ik mij steeds af of ik het boek wel uit ging lezen...door de op een gegeven moment irriterende benamingen voor "de man wiens naam ik niet noem"...maar een boek mag ook een beetje schuren sinds ik Mijn lieve gunsteling heb gelezen. Dus ik ging door en het boek werd steeds interessanter met onder meer het spiegelen door de paarden van Lize en andere niet steeds ontroerende, maar wel indrukwekkende stukjes van het verhaal van Anna.. Mijn leeskring had eigenlijk heel eensluidend het zelfde oordeel: niet echt een wauw-boek, niet echt ontroerend, maar wel indrukwekkend en boeiend tot het einde.
MW 27/11/23

[Dominiek Leenknecht · Rating 4 out of 5]

Heftige, boze, aangrijpende roman van een vrouw die alles verloor: haar zus - beschreven in zo een schoonheid dat je wou dat die je beste vriendin was - sterft aan kanker, de ex-man ontneemt haar alle recht om het neefje en nichtje nog te zien. Een besef van kille schoonheid rimpelde over mijn rug toen ik de laatste pagina beëindigde.

Toch niet de 5 volle sterren, sommige passages of herhalingen (zoals ze de ex-man telkens met vreemde verwensingen benoemde) vond ik er net over...

[Lotte Kok · Rating 5 out of 5]

Heb er bij gegniffeld, gesnikt, en het vooral vaak woedend neergelegd. Ontzettend veel respect voor de auteur dat ze deze omstandigheden heeft moeten dragen.

[Maud Reeskamp · Rating 5 out of 5]

Wat een mooi, liefdevol persoon is de schrijfster, die helemaal met zichzelf in de knoop raakt door de meest wrange familieomstandigheden. Haar warme karakter voel je door de pagina's heen sijpelen. Bibi, zou ik je even mogen knuffelen?

Naast een werkelijk onvoorstelbaar (autobiografisch) familiedrama, is dit boek bovenal een ode aan de zus van Bibi Dumon Tak. De dag dat ik mijn naam veranderde verdient het door iedereen om gelezen te worden. Verschrikkelijk goed geschreven.

[Ina · Rating 5 out of 5]

Dit boek bevat alles, verdriet, onmacht, moed,hoop, woede, psychologie maar ook humor in de vorm van de verwensingen van "de man wiens naam ik niet zal noemen" . Hoe komt de auteur er toch allemaal op.
Het verhaal van Anna en Lize die ongeneeslijk ziek is is zo mooi verwoord en neemt je mee naar het heden en het verleden waar telkens Anna aan het woord is.
Het is onbegrijpelijk wat een mens toch allemaal moet ondergaan en toch laat de auteur ons de andere zijde van de pannekoek zien maar al gauw wordt die ene zijde van de pannekoek ook voor de lezer terug zwart.

[Marije · Rating 5 out of 5]

‘Gezichten slijten, of verdwijnen helemaal, namen niet. Maar sommige gezichten zou je voor altijd, voor de rest van je levensdagen op je netvlies willen bewaren, zoals jouw gezicht, Lize. Jouw gezicht wil ik blijven zien. Jouw gezicht zodra ik mijn ogen open, jouw gezicht als beginscherm van iedere nieuwe dag die ik vanaf vandaag moet leven zonder jou.’

[Veerle · Rating 4 out of 5]

Prachtig gewoon, over zó veel liefs en leed en moois tijdens een mensenleven

[Else van den Berg · Rating 5 out of 5]

Wat een mooi boek. Rauw en boos, maar zo liefdevol. De ‘afstandelijke’ tekst op de achterkant doet geen recht aan dit prachtig geschreven verhaal. Ik ben er stil van.

[Myriam · Rating 5 out of 5]

‘… want hoop, dat is iets goeds, van alle dingen misschien het beste, en goede dingen, dat wist ik zeker, sterven niet.’

[Isa · Rating 3 out of 5]

Een 3.5, het einde was prachtig, sommige stukjes in het midden waren niet nodig 🧃🐛

[Anton Segers · Rating 4 out of 5]

Een ontdekking. Dumon Tak is, dacht ik, een kinderauteur.
Maar hier bewijst ze dat ze ook een fraaie psychologische roman voor volwassenen kan produceren.
Ze slaagt erin met een vaak lichte, humoristische toets het sterven van en rouw voor een geliefde zus herkenbaar en treffend te tekenen, met een deugddoende portie haat tegenover de Filistijnen dezer wereld...

[Jorieke · Rating 5 out of 5]

Een prachtig, pijnlijk, aangrijpend en liefdevol boek. Een echte pageturner over rouw, hoop, naastenliefde, hoe sommige families disfunctioneren en hoe je daar je eigen plek in zult moeten vinden. Het boek is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen, maar het leest meer als een roman dan als een typisch non-fictieboek (en dat is positief). Dikke aanrader.

[Deborah · Rating 5 out of 5]

Wat een geweldig prachtig boek. Wat leefde ik mee en wat waren al die vervloekingen van de man wiens naam wij niet zullen noemen precies goed, ik was het eens met allemaal en toch brachten ze ook een beetje lucht. In je machteloze woede en verdriet toch zo kunnen schrijven: fantastisch.

[simo ·˚ ༘ · Rating 5 out of 5]

so naar bas en wouter die hun taken niet goed uit kunnen voeren waardoor ik niks te doen had op werk en betaald werd terwijl ik zat te lezen en ook een shoutout naar dit boek want dit was echt simpelweg geweldig

[Jesse · Rating 5 out of 5]

Waanzinnig mooi en ontroerend; erg fysieke leeservaring: de woede, het verdriet en de liefde van de hoofdpersoon spatten van de bladzijdes af.

[Anouk Vermeer · Rating 3 out of 5]

‘Mama was zo van streek dat ze weer eens een vrije val maakte en ik erachteraan moest met mijn veel te kleine vangnet.’ P172

[Henriette · Rating 3 out of 5]

Wat een verdrietig waargebeurd verhaal. Daarom noem ik het geen roman. Daar is het te persoonlijk en waarachtig voor.
Goed geschreven en voorgelezen.
Wel heb ik me geërgerd aan het repeterende: ‘de man wiens naam ik niet zal noemen’, dat haalde mij telkens uit het verhaal.
Ondanks dat ik me de woede van de auteur goed kan voorstellen. Maar het is ook een boek over afreageren, over wraak en daarmee verwerking. Daarom voelde ik me een voyeur. En dat voelde ongemakkelijk omdat een pannenkoek altijd twee kanten heeft. Heel even kregen we ook de andere kant van die pannenkoek te zien, maar die bleek aangebrand, dus toch maar weer snel omgedraaid terwijl ze er ook honing overheen had kunnen gieten.

[Mick · Rating 4 out of 5]

4.5*

[Katrien · Rating 3 out of 5]

3,5 ster.

[Marit · Rating 4 out of 5]

Boek waarin een zus haar zusje op de hoogte houdt van de ontwikkelingen na haar overlijden. Had verwacht dat ik het emotioneler zou vinden, vond de hele situatie met de kinderen wel echt aangrijpend.

[Eva Krebbers · Rating 4 out of 5]

Eerlijk gezegd had ik weinig zin om aan dit boek te beginnen, want zowel de kaft als de samenvatting vond ik weinig aanlokkelijk…maar voor de boekenclub ‘moest’ ik wel.
En gelukkig maar! Mooi verhaal, prachtig geschreven!

[Mayra · Rating 4 out of 5]

Ik ben zo onder de indruk van Bibi Dumon Tak. Als mens, als schrijfster. Wat een vreselijke omstandigheden en hoe mooi geschreven. Het ontmenselijken van de ex-man, vervolgens de verkenning vanuit zijn perspectief.. indrukwekkend