มูซาชิ: ปัจฉิมบรรพ

by สุวินัย ภรณวลัย

เมื่อแผ่นดินลุกเป็นไฟ ผู้นำแย่งชิงความเป็นใหญ่ การจะวางใจให้เป็นน้ำ ย่อมมิใช่เรื่องง่าย หากหนุ่ม-สาวจำเป็นต้องมั่นในปณิธานจึงจะดำรงตนผ่านยุคสมัยแห่งความวุ่นวายโกลาหลได้ จากภาคดินสู่ภาคไฟ เรียนรู้กลยุทธ์การสร้างตัวตนของมูซาชิ ซามูไรผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้คนญี่ปุ่นหลายล้านคนสร้างตนขึ้นมาได้ในยุคบ้านเมืองล่มสลายหลังแพ้พ่ายในสงครามโลกครั้งที่ 2

632 pages, Paperback

Expected publication November 1, 2562

About the author

รองศาสตราจารย์ ดร. สุวินัย ภรณวลัย อาจารย์ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี โท และเอก จากมหาวิทยาลัยเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2527 ได้รับปริญญาเอก รอมบุนฮาคาเซะ จากมหาวิทยาลัยโฮเช ประเทศญี่ปุ่น

นอกจากนี้แล้วยังเป็นผู้ที่สนใจศึกษาและชำนาญในศาสตร์ด้านพัฒนาและยกระดับจิตใจและร่างกายตามวิถีของชาวตะวันออก มีผลงานทางด้านนี้ออกมาเป็นหนังสือมากมาย อีกทั้งยังเป็นผู้เชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้ เช่น มวยไทเก็ก อีกด้วย ปี พ.ศ. 2543 ด้วยความสนใจในเรื่องลึกลับจึงได้รู้จักกับอาจารย์กู้ (กิตติ ปภัสโรบล) และโดนหลอกลวงให้เชื่อเรื่อง เปรต

เป็นหนึ่งในนักวิชาการที่เข้าร่วมขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่ง เป็นผู้บรรเลงกู่เจิงระหว่างพักครึ่งรายการเมืองไทยรายสัปดาห์สัญจร ครั้งแรก เมื่อวันศุกร์ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2548 ที่หอประชุมศรีบูรพา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เป็นผู้ก่อตั้งและเป็นผู้อำนวยการ ศูนย์บูรณาการศาสตร์และภูมิปัญญาโบราณ (CID) ที่ชั้น 4 ห้างสรรพสินค้าซีคอนสแควร์

Reviews

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

สนุกกว่าภาคดิน
มูซาชิเข้าใกล้ จุดสูงสุดไปอีกขั้น

มีฉากรักที่ร้อนแรง
และฉากสงครามที่น่าตื่นตาตื่นใจ

เทคนิกการใช้ตัวปลอม ดำเนินเรื่องน่าสนใจดี รู้สึกเหมือนโดนผู้แต่งหลอก แต่ให้อภัยได้

วิญญูชนสร้างความกลมเกลียวแต่ไม่เหมือนในขณะที่คนจิตใจคับแคบนั้นมักต้องการสร้างความเหมือนแต่ไม่กลมเกลียว

ผมกลายเป็นภูเขาที่คนอื่นต้องมาเยือนมาหาเพื่อเรียนกรรมฐานกับผมตัวผมได้ผ่านช่วงเวลาแห่งการออกไปแสวงหาเหล่าขุนเขาแล้ว

ภูเขาไม่เคยออกไปหาคนมีแต่คนต้องมาหากูเขาสัก 1 มุ่งไปหาหมื่นหมื่นแล้วจึงหวนคืนสู่อีกครามันเป็นของมันเช่นนี้ นี่แหละคือคำร้องของเต่า

เหตุที่มูซาชิ ยังยืนเด่นตระหง่านท้าทายโลกได้โดยตลอดเพราะในทุกค่ำคืนมูซาชิจะได้รับการอบกอดปลอบโยนให้กำลังใจจากจันทราและแสงดาวแห่งศรัทธา

ความรักที่ไม่มีวันผิดดอกออกผลนี้เป็นความงามที่โศกซึ้งอย่างพิเศษ

กายที่กล้าแกร่งดุจหินผา
ยังโหยหาอะไรบุปผาที่หอมซึ้ง
ดอกไม้ที่งามงดดูดดอกฟ้า
ยังต้องโรยราร่วงหลุดจากลำต้น

ดอกไม้ถึงเบ่งบานประชันความสวยทระนง
แต่บุปผายังคงเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
ปรารถนาเพียงพบยอดชายคนรู้ใจ
ไว้รำลึกหลังจากร่วงโรย

ค้นหาประสบการณ์ทางอารมณ์ของตนเองร่วมกับ ผู้อื่น

คนเราไม่ควรปล่อยให้คำวิพากษ์วิจารณ์ของคนอื่นมามัดมือมัดเท้า

หากจะร่วมรักจง ร่วมรักกับคนรักของเจ้าด้วยความรักทางจิตวิญญาณมิใช่เพื่อปลดปล่อยความใคร่และ ตัณหา

ในโลกที่เต็มไปด้วยคนบ้านสร้างคนชั่วช้าเลวทรามและคนเบาปัญญาหากไม่มีวิชาฝีมือไม่มีวิชากลยุทธ์ไม่มีขีดความสามารถที่เพียงพอเราท่านจะถูกลิดรอนสิทธิ์ในการดำรงชีวิต

การหยุดมาไว้ที่ริมขอบเหว

ทั้ง 2 เช่นน้ำกับน้ำนม ที่เชื่อมประสานกันอย่างกลมกลืนอุทิศตนเองให้แกอีกฝ่ายจนหมดสิ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันตั้งใจเป่าขลุ่ยเพื่อคนผู้หนึ่ง ต่อให้มีคนอื่นได้ฟังขลุ่ยเพลงนี้ แต่ในใจฉันเพียงเป่าให้ท่านมุซาชิฟังเท่านั้น

"ดาบของข้าไร้ประโยชน์แล้วหรือ"
มูซาชิ รำพึงเมื่อ พบว่าสงครามล้อมปราสาทโอซาก้า จบลงด้วยการสงบศึก ตนเองไม่มีโอกาสออกรบจับดาบแม้แต่ครั้งเดียว

การฟังเสียงดินและเสียงฟ้า
เสียงดินคือสรรพสิ่ง
เสียงฟ้าคือไร้เสียง!
เฉียบ!

คนเราต้องกินข้าวเพื่อประทังชีวิต แต่คนเราต่อให้กินข้าวอิ่มท้องก็ใช่ว่าจะมีชีวิตยืนยาว อาจเดิน แล้วหกล้มศีรษะฟาดกับก้อนหิน เสียชีวิตได้ทุกเมื่อ

เมื่อมนุษย์พบสิ่งที่ปัจเจกอย่างเขาไม่อาจชนะได้ในภาพใหญ่มนุษย์ก็มักค้นพบความต้อยต่ำของตนเอง

คำว่าสงบคำนี้คำเดียวเท่านั้นคือใจความของพุทธธรรม

แต่ละคนมีอิคิไกที่แตกต่างกันดังนั้นเจ้าต้องมีความสุขกับชีวิตในแบบของตนเองที่เจ้าเลือกเองนะมูซาชิ

[คุณชายกอล์ฟ นิรัติศัย · Rating 4 out of 5]

“เพราะมูซาชิได้รับรู้ถึงความเล็กกระจ้อยร่อยของตัวมนุษย์ ในเอกภพอันกว้างใหญ่ไพศาล โลกใบน้อยที่มนุษย์อาศัยอยู่ คล้ายเรือลำใหญ่ที่ทุกชีวิตอาศัยร่วมทาง มนุษย์ทุกคนต่างล่องลอยอยู่ในทะเลดาว ขัดแย้งฆ่าฟันกันแค่ไหนก็ยังอยู่ในเรือลำเดียวกัน”

‪“…คนเรา ด้วยลมหายใจเฮือกเดียว‬
จึงมีชีวิต
แต่เพราะเพื่อลมหายใจเฮือกเดียว
บางคนจึงทุกข์ยากชั่วชีวิต
ผู้คนต่างแก่งแย่งเพื่อลมหายใจเฮือกเดียว
ดิ้นรนเพื่อลมหายใจเฮือกเดียวไปทำไม?
เพราะท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนก็ต้อง
ละวางลมหายใจเฮือกนี้จนได้
นี่คือความจริง
ที่ล่องลอยอยู่กับสายลม
ผ่านลมหายใจเข้าออกของทุกคน…”