What do you think?
Rate this book
Licht in de tunnel
‘We wachten niet tot het licht aan het einde van de tunnel, maar we hangen zelf de lampjes op.’
Toen Marc de Hond eind 2018 hoorde dat hij ziek was, besefte hij dat er een grote kans was dat hij zijn kinderen niet groot zou zien worden. Hij besloot een dagboek te gaan bijhouden. Het werd een periode van veel slecht nieuws en donkere momenten. Maar hij en zijn gezin traden ook de moeilijke momenten met optimisme en humor tegemoet. De lampjes in de tunnel waren het bijzondere huwelijksaanzoek in Carré tijdens de eerste chemo, het afscheidsfeest voor zijn blaas die verwijderd moest worden, de pretparkbezoeken met de kinderen op goede dagen en het huwelijksfeest toen Marc en zijn vrouw Remona al wisten dat hij niet meer beter zou worden, maar dat geheimhielden voor hun gasten.
Toen Marc de Hond eind 2018 hoorde dat hij ziek was, besefte hij dat er een grote kans was dat hij zijn kinderen niet groot zou zien worden. Hij besloot een dagboek te gaan bijhouden. Het werd een periode van veel slecht nieuws en donkere momenten. Maar hij en zijn gezin traden ook de moeilijke momenten met optimisme en humor tegemoet. De lampjes in de tunnel waren het bijzondere huwelijksaanzoek in Carré tijdens de eerste chemo, het afscheidsfeest voor zijn blaas die verwijderd moest worden, de pretparkbezoeken met de kinderen op goede dagen en het huwelijksfeest toen Marc en zijn vrouw Remona al wisten dat hij niet meer beter zou worden, maar dat geheimhielden voor hun gasten.
248 pages, Paperback
First published June 19, 2020
9 people are currently reading
217 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 77 reviews
Read
October 1, 2020I'm not going to rate this book because it feels weird to do so. It's about a person who is dying, who knows he's dying and wants to leave behind as much of himself as he can. Mostly as a legacy for his very young children, but also as an inspiration to others, and, having known Marc a little, to make himself immortal.
Light in the Tunnel refers to his motto of not waiting for that light at the end of the tunnel but hanging lights in the tunnel along the way. I think he did an excellent job there. We can all learn from his optimism and his ability to bend thoughts. He too had lots of moments where everything sucked balls, yet he still managed to make the best of it, time and time again.
I met Marc in the summer of 2010. We hit it off rightaway. And although I thanked him later for being there for me, I never told him how much of an impact our flirty friendship really had on me. I was suffering from my worst depression ever, having lost the ability to sleep and the will to live. And there was Marc, giving me a huge boost in self confidence and making me look at things differently. We spent months talking to each other every day, from the moment we woke up to saying goodnight before going to sleep. I'm not going to claim he miraculously fixed me, but he did make me glue myself back together piece by piece.
On the 23rd of May, 2020, my dad passed away very unexpectedly. I had been poking him to make videos of himself reading Pinkeltje to my 2 year-old son because we weren't able to see each other due to Corona. Corona stayed, but Pinkeltje never came. We put a sentence from one of the Pinkeltje books on the funeral card and played a sound fragment of my dad reading Pinkeltje to my sister when she was little on the funeral itself.
On the 4th of June, 2020, I heard Marc had passed away the day before. After the initial shock and disbelief (he kept the return of his cancer a secret from most people), the first thing I thought was "but at least I still have a video of Marc reading Pinkeltje to me". For when I couldnt sleep.
One last thing about the book. Apart from the other depictions above, this book is also an ode to Marc's wife, Remona. By god, she's the true embodiment of a Superwoman. She even looks like one. I can barely take care of one toddler without falling apart sometimes, but this woman has a 3 year-old, a 1 year-old AND took care of her husband, from cleaning his wounds and changing his diapers to making sure he got big enough portions of healthy food every day.
Marc had a powerful mind, but Remona is his equal there. A sad, sad story, but so much strength present. If this ever gets translated into English: read it.
Light in the Tunnel refers to his motto of not waiting for that light at the end of the tunnel but hanging lights in the tunnel along the way. I think he did an excellent job there. We can all learn from his optimism and his ability to bend thoughts. He too had lots of moments where everything sucked balls, yet he still managed to make the best of it, time and time again.
I met Marc in the summer of 2010. We hit it off rightaway. And although I thanked him later for being there for me, I never told him how much of an impact our flirty friendship really had on me. I was suffering from my worst depression ever, having lost the ability to sleep and the will to live. And there was Marc, giving me a huge boost in self confidence and making me look at things differently. We spent months talking to each other every day, from the moment we woke up to saying goodnight before going to sleep. I'm not going to claim he miraculously fixed me, but he did make me glue myself back together piece by piece.
On the 23rd of May, 2020, my dad passed away very unexpectedly. I had been poking him to make videos of himself reading Pinkeltje to my 2 year-old son because we weren't able to see each other due to Corona. Corona stayed, but Pinkeltje never came. We put a sentence from one of the Pinkeltje books on the funeral card and played a sound fragment of my dad reading Pinkeltje to my sister when she was little on the funeral itself.
On the 4th of June, 2020, I heard Marc had passed away the day before. After the initial shock and disbelief (he kept the return of his cancer a secret from most people), the first thing I thought was "but at least I still have a video of Marc reading Pinkeltje to me". For when I couldnt sleep.
One last thing about the book. Apart from the other depictions above, this book is also an ode to Marc's wife, Remona. By god, she's the true embodiment of a Superwoman. She even looks like one. I can barely take care of one toddler without falling apart sometimes, but this woman has a 3 year-old, a 1 year-old AND took care of her husband, from cleaning his wounds and changing his diapers to making sure he got big enough portions of healthy food every day.
Marc had a powerful mind, but Remona is his equal there. A sad, sad story, but so much strength present. If this ever gets translated into English: read it.
November 7, 2021
Niet perse een goed geschreven boek vond ik, maar wel een oprecht en aangrijpend verhaal. Het is moeilijk om niet beroerd te worden door de situatie waar Marc de Hond zich in verkeerd. Ook wel knap en gedurfd om er op zo’n eerlijke en open manier over te schrijven en te vertellen.
September 11, 2020
Dit is waarschijnlijk een van de meest aangrijpende, droevige maar ook inspirerende en motiverende verhaal dat ik het afgelopen jaar las.
Voor mij als Vlaming was de auteur een onbekende, dus had geen flauw idee van zijn persoonlijkheid. Maar heeft hij me met verstomming geslagen. Alleen al hoe zijn verhaal/dagboek start is bewonderenswaardig. Hoe hij aangeeft dat zijn toekomst er verre van rooskleurig uitziet, maar dit toch luchtig weet te houden. Hoe hij doorheen het boek op tijd de zwaarmoedigheid verlicht met een grap of te wijzen op het positieve. Ondanks alle "pech" en "onrecht" dat hem is overkomen is hij tot het bittere einde op zijn eigen manier de rots en optimist gebleven die zijn familie nodig had om door deze periode heen te geraken.
Zijn visie op het leven is benijdenswaardig, zijn motto bewonderenswaardig:
Wacht niet op het licht aan het einde van de tunnel. Verlicht de tunnel, hang lampjes op
Eveneens confronterend was om de de huidige corona crisis door de ogen van iemand anders te ervaren. Wanneer je zelf gezond bent, in een sector werkt waar de impact minimaal is en ergens woont waar je weinig kans hebt om veel mensen tegen te komen als je voor een fietstochtje of wandeling met de hond gaat, dan sta je niet stil bij hoe drastisch het leven van sommigen verandert. Hoe toegang tot de gezondheidszorg niet zo evident is etc.
Voor mij als Vlaming was de auteur een onbekende, dus had geen flauw idee van zijn persoonlijkheid. Maar heeft hij me met verstomming geslagen. Alleen al hoe zijn verhaal/dagboek start is bewonderenswaardig. Hoe hij aangeeft dat zijn toekomst er verre van rooskleurig uitziet, maar dit toch luchtig weet te houden. Hoe hij doorheen het boek op tijd de zwaarmoedigheid verlicht met een grap of te wijzen op het positieve. Ondanks alle "pech" en "onrecht" dat hem is overkomen is hij tot het bittere einde op zijn eigen manier de rots en optimist gebleven die zijn familie nodig had om door deze periode heen te geraken.
Zijn visie op het leven is benijdenswaardig, zijn motto bewonderenswaardig:
Wacht niet op het licht aan het einde van de tunnel. Verlicht de tunnel, hang lampjes op
Eveneens confronterend was om de de huidige corona crisis door de ogen van iemand anders te ervaren. Wanneer je zelf gezond bent, in een sector werkt waar de impact minimaal is en ergens woont waar je weinig kans hebt om veel mensen tegen te komen als je voor een fietstochtje of wandeling met de hond gaat, dan sta je niet stil bij hoe drastisch het leven van sommigen verandert. Hoe toegang tot de gezondheidszorg niet zo evident is etc.
August 9, 2020
Hoe kan je nu sterren geven aan zo'n verhaal, dit kan je niet, maar zoals de slogan van het gezin, je kunt wachten tot er licht is aan het eind van de tunnel , maar je kunt ook in de tunnel zelf licht ophangen dus kan ik enkel mijn lichtjes erbij hangen.
Het vorige boek ' Kracht ' van Marc de Hond waardoor hij door een medische misser dwarslaesie kreeg had ik niet gelezen maar hij geeft in dit boek wel de raad om bij het katheteriseren bij blaasontstekingen toch jaarlijks een controle te doen want in vele gevallen kan er blaaskanker ontstaan.
Dit is het aangrijpend verhaal van Marc dat vanaf de diagnose van blaaskanker tot zijn overleden zijn gevoelens in een dagboek opschrijft. Dit boek mag pas verschijnen wanneer de auteur er niet meer is wat je als lezer nog meer doet slikken. Ook de vele complimenten aan het huis van zijn vrouw Remona die de verzorging op zich neemt komt de vele manterzorgers ten goede en is ook een knipoog naar de zoveel mensen die hun naaste vandaag nog als grote hulp zijn en dit met veel liefde doen.
Wat me bij blijft zijn zijn woorden: Je moet geen dagen aan het leven toevoegen, maar juist leven aan je dagen toevoegen. Het is de kwaliteit van de dagen dat telt niet de kwantiteit. Wijze woorden van een man die er nu jammer genoeg niet meer is.
Het vorige boek ' Kracht ' van Marc de Hond waardoor hij door een medische misser dwarslaesie kreeg had ik niet gelezen maar hij geeft in dit boek wel de raad om bij het katheteriseren bij blaasontstekingen toch jaarlijks een controle te doen want in vele gevallen kan er blaaskanker ontstaan.
Dit is het aangrijpend verhaal van Marc dat vanaf de diagnose van blaaskanker tot zijn overleden zijn gevoelens in een dagboek opschrijft. Dit boek mag pas verschijnen wanneer de auteur er niet meer is wat je als lezer nog meer doet slikken. Ook de vele complimenten aan het huis van zijn vrouw Remona die de verzorging op zich neemt komt de vele manterzorgers ten goede en is ook een knipoog naar de zoveel mensen die hun naaste vandaag nog als grote hulp zijn en dit met veel liefde doen.
Wat me bij blijft zijn zijn woorden: Je moet geen dagen aan het leven toevoegen, maar juist leven aan je dagen toevoegen. Het is de kwaliteit van de dagen dat telt niet de kwantiteit. Wijze woorden van een man die er nu jammer genoeg niet meer is.
September 4, 2020
Oei...dit vind ik eigenlijk geen boek om een waardering aan te geven, want dan hadden 10 sterren nog niet voldoende geweest!.
Je leeft gewoon mee in de laatste levensfase van Marc de Hond! Een ontzettend liefdevolle en ook heel zware tijd! Waar haalt die man de kracht vandaan?, ongelooflijk!!! En dat geldt uiteraard ook voor zijn vrouw; hoe zwaar moet het zijn??!!
Ik wens zijn vrouw remana , zijn kinderen en zijn overige familie heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies. En Marc.....rest in peace!!!
Je leeft gewoon mee in de laatste levensfase van Marc de Hond! Een ontzettend liefdevolle en ook heel zware tijd! Waar haalt die man de kracht vandaan?, ongelooflijk!!! En dat geldt uiteraard ook voor zijn vrouw; hoe zwaar moet het zijn??!!
Ik wens zijn vrouw remana , zijn kinderen en zijn overige familie heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies. En Marc.....rest in peace!!!
November 29, 2024
“We wachten niet tot het licht aan het einde van de tunnel, maar we hangen zelf de lampjes op.”
Marc de Hond wordt eind 2018 gediagnosticeerd met blaaskanker en beschrijft zijn ziekteproces op een open en eerlijke wijze. Het is bewonderenswaardig hoe Marc al zijn tegenslagen vaak tot iets positiefs om wist te buigen en lichtpuntjes bleef zien.
De documentaire “Tot de dood ons scheidt” over Marc vond ik overigens nog indrukwekkender en is ook een prachtig document voor zijn nabestaanden.
Marc de Hond wordt eind 2018 gediagnosticeerd met blaaskanker en beschrijft zijn ziekteproces op een open en eerlijke wijze. Het is bewonderenswaardig hoe Marc al zijn tegenslagen vaak tot iets positiefs om wist te buigen en lichtpuntjes bleef zien.
De documentaire “Tot de dood ons scheidt” over Marc vond ik overigens nog indrukwekkender en is ook een prachtig document voor zijn nabestaanden.
August 27, 2023
Ja.. tja.. poeh. Ik leg net het boek weg. Gevochten tegen tranen, maar verloren. Ik vond het heel emotioneel en mooi om te lezen. De parallellen van het kanker- en sterf proces met die van mijn vader vond ik heftig maar ook bijzonder.
Het optimisme dat Marc de Hond blijft houden, zo ging het bij ons ook. Gestreden tot het eind. De eindeloze tegenslagen. Wat verschrikkelijk verdrietig. Wat een pijn. Kracht. Dapper.
Kut kanker.
—
“De mensen die zichzelf het best voor de gek kunnen houden zijn het gelukkigst, dus misschien kan ik mezelf ook wel goed voor de gek houden.”
“Stap voor stap, meedeinen met de golven, en ten slotte; accepteren dat we niet alles 100 procent in de hand hebben.”
“Hier in het ziekenhuis zie ik ze aan het bed van hun geliefde zitten, elke avond weer. Ooit beloofden zij liefde in voor- en tegenspoed. Nu maken ze dat waar.”
“Toch ben ik er altijd in blijven geloven dat het ook eens goed zou gaan, dat alles een keer mee zou zitten. Ik probeerde te leren van wat er eerder misging en keek hoe dat ditmaal voorkomen kon worden.”
—
Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.
//31-03-2021
Het optimisme dat Marc de Hond blijft houden, zo ging het bij ons ook. Gestreden tot het eind. De eindeloze tegenslagen. Wat verschrikkelijk verdrietig. Wat een pijn. Kracht. Dapper.
Kut kanker.
—
“De mensen die zichzelf het best voor de gek kunnen houden zijn het gelukkigst, dus misschien kan ik mezelf ook wel goed voor de gek houden.”
“Stap voor stap, meedeinen met de golven, en ten slotte; accepteren dat we niet alles 100 procent in de hand hebben.”
“Hier in het ziekenhuis zie ik ze aan het bed van hun geliefde zitten, elke avond weer. Ooit beloofden zij liefde in voor- en tegenspoed. Nu maken ze dat waar.”
“Toch ben ik er altijd in blijven geloven dat het ook eens goed zou gaan, dat alles een keer mee zou zitten. Ik probeerde te leren van wat er eerder misging en keek hoe dat ditmaal voorkomen kon worden.”
—
Liefde houdt niet op waar het leven eindigt.
//31-03-2021
August 24, 2020
Eind 2018 krijgt Marc de Hond de diagnose blaaskanker, vier maanden na de geboorte van zijn tweede kind. In zijn eigen woorden: de Olympische medaille voor pech na de Olympische medaille voor geluk. Zestien jaar eerder werd hij namelijk geopereerd aan een tumor in zijn ruggenmerg, waarna hij door een medische misser na de operatie een dwarslaesie kreeg (hierover schrijft hij in zijn boek ‘Kracht’, ook een aanrader!). Na het accepteren van zijn nieuwe leven, het vinden van zijn grote liefde en de geboortes van hun twee kinderen, leek het leven hem toe te lachen, tot deze diagnose. Hij besefte dat er een kans was dat hij zijn kinderen niet groot zou zien worden en besloot een dagboek bij te houden over deze periode, die hij ook met optimisme en hoop tegemoet wilde treden.
“Als er iets naars gebeurt, hoor je vaak dat mensen zeggen: ‘Er is licht aan het einde van de tunnel.’ Maar als je pech hebt, kun je heel lang wachten. Daarom is mijn motto: ‘Je kunt ook zelf lampjes ophangen ín de tunnel.’ En dus zorgden Remona en ik dat een aantal van de mooiste momenten in ons leven plaatsvonden in de donkerste periode van ons leven.”
In dit boek neemt hij je mee in deze moeilijke, maar ook mooie, laatste periode van zijn leven. Hij is ontzettend eerlijk en openhartig, schrijft met veel humor, hij verbloemt niks, geeft intieme gesprekken weer, vertelt over lichamelijke bijwerkingen van de behandelingen, maar ook over zijn gevoelens. Hij is krachtig, optimistisch en probeert overal lichtpuntjes te zoeken. Die lichtpuntjes zijn onder andere een huwelijksaanzoek en huwelijksfeest, een afscheidsfeest voor zijn blaas, een interviewreeks tijdens zijn theatertour om wat moois achter te laten voor zijn kinderen, dierentuin- en pretparkbezoeken.
Maar natuurlijk zijn er ook donkere momenten. Wanneer hij beseft dat hij afscheid moet gaan nemen, de coronacrisis die uitbreekt waardoor hij vrijwel niemand meer kan zien, pijn en verdriet. Hij schrijft het allemaal zo mooi op dat je met het gezin mee gaat leven, de tranen en brok in je keel af en toe hoog zitten, dat je, ondanks dat je de afloop al kent omdat het boek postuum is uitgegeven, hoopt op een andere uitkomst. Maar boven alles is dit een krachtig, bijzonder en inspirerend boek van een man met een unieke kijk op het leven, een ode aan de mooie momenten in het leven en aan de allesoverheersende liefde voor zijn gezin. Het raakt je en is puur, rauw en ontroerend, één van de mooiste en indrukwekkendste boeken dit ik dit jaar heb gelezen.
“Als er iets naars gebeurt, hoor je vaak dat mensen zeggen: ‘Er is licht aan het einde van de tunnel.’ Maar als je pech hebt, kun je heel lang wachten. Daarom is mijn motto: ‘Je kunt ook zelf lampjes ophangen ín de tunnel.’ En dus zorgden Remona en ik dat een aantal van de mooiste momenten in ons leven plaatsvonden in de donkerste periode van ons leven.”
In dit boek neemt hij je mee in deze moeilijke, maar ook mooie, laatste periode van zijn leven. Hij is ontzettend eerlijk en openhartig, schrijft met veel humor, hij verbloemt niks, geeft intieme gesprekken weer, vertelt over lichamelijke bijwerkingen van de behandelingen, maar ook over zijn gevoelens. Hij is krachtig, optimistisch en probeert overal lichtpuntjes te zoeken. Die lichtpuntjes zijn onder andere een huwelijksaanzoek en huwelijksfeest, een afscheidsfeest voor zijn blaas, een interviewreeks tijdens zijn theatertour om wat moois achter te laten voor zijn kinderen, dierentuin- en pretparkbezoeken.
Maar natuurlijk zijn er ook donkere momenten. Wanneer hij beseft dat hij afscheid moet gaan nemen, de coronacrisis die uitbreekt waardoor hij vrijwel niemand meer kan zien, pijn en verdriet. Hij schrijft het allemaal zo mooi op dat je met het gezin mee gaat leven, de tranen en brok in je keel af en toe hoog zitten, dat je, ondanks dat je de afloop al kent omdat het boek postuum is uitgegeven, hoopt op een andere uitkomst. Maar boven alles is dit een krachtig, bijzonder en inspirerend boek van een man met een unieke kijk op het leven, een ode aan de mooie momenten in het leven en aan de allesoverheersende liefde voor zijn gezin. Het raakt je en is puur, rauw en ontroerend, één van de mooiste en indrukwekkendste boeken dit ik dit jaar heb gelezen.
May 7, 2021
Sinds ik me als ervaringsdeskundige inzet voor de rechten van mensen met een handicap, omdat ik zelf ook een handicap heb, heb ik het voorrecht gehad Marc de Hond een aantal keer te hebben mogen ontmoeten.
Hij gaf ons initiatief Wij Staan Op! ooit een soort van aanmoedigingsprijs en heeft ook een aantal filmpjes met ons opgenomen. Zo kwam erachter dat Marc de Hond en ik over veel dingen heel verschillend denken. Dit maakte onze gesprekken altijd boeiend en levendig.
Nooit eerder heb ik iets van hem gelezen. Over het hebben van een handicap leek me dat niet heel interessant, daar moet ik immers zelf ook mee dealen en in mijn vrije tijd doe ik dan graag iets anders.
Maar dit was een dagboek. Dit maakte dat het bijzonder eerlijk en confronterend binnenkwam, helemaal omdat je al weet hoe het afloopt. Ik typ dit verhaal dan ook nu terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Het is een prachtige op een stapeling van droevige en mooie momenten die het leven maken tot wat het is. Het boek is ook heel snel uitgegeven nadat hij overleden is.
Dit is mijns inziens het enige minpuntje aan het boek. Omdat het een periode van anderhalf jaar beslaat, herhaalt hij zichzelf nogal vaak. Dat heb je natuurlijk niet door als je het in stukjes schrijft, maar als ik het achter elkaar las wist ik soms al wat hij ging zeggen omdat hij het een aantal pagina's eerder ook al gezegd.
Laat dit je alsjeblieft niet tegenhouden om het boek te lezen. Ik denk niet dat ik me ga uitspreken over alle metaforen in het boek (lampjes in de tunnel etc.), maar overall mag je dit eigenlijk niet missen. Alles komt voorbij, zelfs een ode aan mantelzorgers.
Hij gaf ons initiatief Wij Staan Op! ooit een soort van aanmoedigingsprijs en heeft ook een aantal filmpjes met ons opgenomen. Zo kwam erachter dat Marc de Hond en ik over veel dingen heel verschillend denken. Dit maakte onze gesprekken altijd boeiend en levendig.
Nooit eerder heb ik iets van hem gelezen. Over het hebben van een handicap leek me dat niet heel interessant, daar moet ik immers zelf ook mee dealen en in mijn vrije tijd doe ik dan graag iets anders.
Maar dit was een dagboek. Dit maakte dat het bijzonder eerlijk en confronterend binnenkwam, helemaal omdat je al weet hoe het afloopt. Ik typ dit verhaal dan ook nu terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Het is een prachtige op een stapeling van droevige en mooie momenten die het leven maken tot wat het is. Het boek is ook heel snel uitgegeven nadat hij overleden is.
Dit is mijns inziens het enige minpuntje aan het boek. Omdat het een periode van anderhalf jaar beslaat, herhaalt hij zichzelf nogal vaak. Dat heb je natuurlijk niet door als je het in stukjes schrijft, maar als ik het achter elkaar las wist ik soms al wat hij ging zeggen omdat hij het een aantal pagina's eerder ook al gezegd.
Laat dit je alsjeblieft niet tegenhouden om het boek te lezen. Ik denk niet dat ik me ga uitspreken over alle metaforen in het boek (lampjes in de tunnel etc.), maar overall mag je dit eigenlijk niet missen. Alles komt voorbij, zelfs een ode aan mantelzorgers.
June 29, 2020
Zeer indrukwekkend,verdrietig,krachtig,maar ook wat een lijdensweg! Zowel lichamelijk als mentaal.
Read
August 18, 2020Ontroerend verhaal!
September 2, 2022
In één ruk uitgelezen. Met een lach en een traan. Of nou ja, een stortvloed aan tranen.
January 3, 2021
Dat deze man zo’n heftige periode op deze manier op papier heeft weten te vangen is onwaarschijnlijk knap. En: 5 sterren respect voor hem als persoon als ik daar mijn sterren voor moest geven! Diepe buiging!
July 11, 2020
Prachtig boek, wat enerzijds heel emotioneel is en anderzijds alleen maar positiviteit uitstraalt. Inspirerend om te lezen, heb er enorm veel wijze lessen uitgehaald
January 3, 2025
Dit is zo'n prachtig boek. Ik vind het zo mooi hoe Marc met humor en eerlijkheid naar zijn ziekte keek, en ermee omging.
July 1, 2020
Eind 2002 werd bij Marc de Hond een tumor in zijn ruggenmerg ontdekt. Hieraan werd hij drie keer geopereerd en bij een van die operaties raakten de zenuwen aan zijn ruggenmerg bekneld. Door een medische misser kreeg hij een dwarslaesie en werd hij rolstoelafhankelijk. Over zijn revalidatieproces en de acceptatie van zijn handicap schreef hij het boek Kracht, dat in augustus 2008 is verschenen. Ruim tien jaar later kreeg hij een nieuwe tegenslag te verwerken, hij kreeg blaaskanker. Nadat hij dit hoorde, besloot hij een dagboek bij te houden om daarin zijn verhaal, zijn belevenissen, tot zijn dood in op te tekenen. Op 3 juni 2020 overleed hij en conform zijn wens is het boek, Licht in de tunnel, na diens overlijden uitgegeven.
Met deze tekst, die hem verdriet en troost gaf, sloot Marc de Hond altijd zijn theatertour af. Het zijn nu tevens de laatste woorden van Licht in de tunnel, zijn dagboek dat begint op 31 juli 2018 en eindigt op zijn sterfdag, 3 juni 2020. In dit dagboek begint de auteur met te vertellen dat hij een Olympische medaille voor geluk heeft gewonnen (de geboorte van zijn zoon James), maar ook een voor pech (de keiharde mededeling dat hij blaaskanker heeft). Vanaf dat laatste moment, het is inmiddels half december 2018, doet hij verslag van zijn nieuwe omstandigheden, hoe hij ermee omgaat, maar ook wat deze flinke tegenvaller voor zijn gezin en familie betekent.
Hoewel De Hond ongetwijfeld niet alles wat hij in die anderhalf jaar heeft door- en meegemaakt aan het papier toevertrouwd zal hebben, is hij over veel dingen toch heel openhartig. Hij vertelt over zijn vele ziekenhuisopnames, momenten dat de emoties de overhand namen, waarbij hij en zijn vrouw Remona in huilen uitbarstten, maar ook over de vele nieuwe teleurstellingen waarmee hij en zijn gezin mee geconfronteerd werden. Hoewel vaak emotioneel en aangrijpend, is Het licht in de tunnel niet alleen maar een boek vol ellende. Want ook de mooie en dierbare gebeurtenissen die de auteur heeft meegemaakt worden beschreven. De dagjes uit met het hele gezin, zijn enorme drive om weer in theaters te gaan optreden en het plezier dat hij daaraan beleeft, maar ook de knuffels die hij zijn kinderen kan geven en daar enorm van geniet.
Ondanks de moeilijke en vaak slopende periode heeft De Hond zijn gevoel voor humor altijd behouden. Een van de voorbeelden daarvan is die keer dat hij het ziekenhuis gekscherend vergelijkt met het huis van bewaring. Toch lijkt hij dit wel met een cynische ondertoon gezegd te hebben, want wanneer hij langer dan een dag in het ziekenhuis moest verblijven, had hij vaak het gevoel dat hij erin opgesloten zat. Natuurlijk had hij het mentaal ook wel eens zwaar, daar was hij eerlijk in, maar dan pakte hij zichzelf aan en even later, of in ieder geval de volgende dag, was hij weer de oude Marc. Uit alles kan de lezer opmaken dat de rasoptimist in hem niet zo heel snel klein te krijgen was. Hij zette het negatieve al heel snel weer om in het positieve.
Het licht in de tunnel is geschreven vanuit gevoel, dat is aan alles te merken. Daarom is het oprecht, is het vaak aangrijpend en kan het op momenten ook confronterend zijn. Maar wat het bovenal is, is dat het geschreven is uit liefde. Voor Remona, voor Livia, voor James en voor alle andere dierbaren van Marc. En daar is hij buitengewoon in geslaagd.
En als de klok luidt, het tijd is
Ik zing voor de laatste keer
En als ik daar lig, in vrede
Zing deze dan nog een keer
En als de klok luidt, bouw dan een mooi feest voor mij
Zo eentje, die doorgaat, doorgaat voor altijd
Mocht ik heengaan, ergens, treur dan niet om mij
Maar proost op het leven, en treur niet om mij.
Met deze tekst, die hem verdriet en troost gaf, sloot Marc de Hond altijd zijn theatertour af. Het zijn nu tevens de laatste woorden van Licht in de tunnel, zijn dagboek dat begint op 31 juli 2018 en eindigt op zijn sterfdag, 3 juni 2020. In dit dagboek begint de auteur met te vertellen dat hij een Olympische medaille voor geluk heeft gewonnen (de geboorte van zijn zoon James), maar ook een voor pech (de keiharde mededeling dat hij blaaskanker heeft). Vanaf dat laatste moment, het is inmiddels half december 2018, doet hij verslag van zijn nieuwe omstandigheden, hoe hij ermee omgaat, maar ook wat deze flinke tegenvaller voor zijn gezin en familie betekent.
Hoewel De Hond ongetwijfeld niet alles wat hij in die anderhalf jaar heeft door- en meegemaakt aan het papier toevertrouwd zal hebben, is hij over veel dingen toch heel openhartig. Hij vertelt over zijn vele ziekenhuisopnames, momenten dat de emoties de overhand namen, waarbij hij en zijn vrouw Remona in huilen uitbarstten, maar ook over de vele nieuwe teleurstellingen waarmee hij en zijn gezin mee geconfronteerd werden. Hoewel vaak emotioneel en aangrijpend, is Het licht in de tunnel niet alleen maar een boek vol ellende. Want ook de mooie en dierbare gebeurtenissen die de auteur heeft meegemaakt worden beschreven. De dagjes uit met het hele gezin, zijn enorme drive om weer in theaters te gaan optreden en het plezier dat hij daaraan beleeft, maar ook de knuffels die hij zijn kinderen kan geven en daar enorm van geniet.
Ondanks de moeilijke en vaak slopende periode heeft De Hond zijn gevoel voor humor altijd behouden. Een van de voorbeelden daarvan is die keer dat hij het ziekenhuis gekscherend vergelijkt met het huis van bewaring. Toch lijkt hij dit wel met een cynische ondertoon gezegd te hebben, want wanneer hij langer dan een dag in het ziekenhuis moest verblijven, had hij vaak het gevoel dat hij erin opgesloten zat. Natuurlijk had hij het mentaal ook wel eens zwaar, daar was hij eerlijk in, maar dan pakte hij zichzelf aan en even later, of in ieder geval de volgende dag, was hij weer de oude Marc. Uit alles kan de lezer opmaken dat de rasoptimist in hem niet zo heel snel klein te krijgen was. Hij zette het negatieve al heel snel weer om in het positieve.
Het licht in de tunnel is geschreven vanuit gevoel, dat is aan alles te merken. Daarom is het oprecht, is het vaak aangrijpend en kan het op momenten ook confronterend zijn. Maar wat het bovenal is, is dat het geschreven is uit liefde. Voor Remona, voor Livia, voor James en voor alle andere dierbaren van Marc. En daar is hij buitengewoon in geslaagd.
November 3, 2020
Je moet geen dagen aan het leven toevoegen, maar juist leven aan je dagen toevoegen!
Een boek met een lach en met een traan, dat is de beste manier om dit boek te omschrijven. Woorden schieten mij tekort voor deze recensie, wat heeft dit boek mij geraakt.
Marc de Hond weet een prachtig verhaal over de laatste maanden van zijn leven neer te zetten. Prachtig heeft natuurlijk wel een dubbele betekenis: de hoofdlijn van het verhaal is natuurlijk allesbehalve mooi maar helaas wel waargebeurd. Wat het boek zo mooi maakt is het karakter van Marc en hoe hij zich door deze allesverwoestende ziekte heen slaat. De schrijfstijl van Marc de Hond is ontzettend fijn, het leest weg als een dagboek. Ondanks het zware verhaal weet hij het met humor te vermengen wat het toch wat lichter maakt. Hoe slecht het nieuws is, hij weet overal wel weer een grap te verwerken en dat vind ik mooi. Hij spot ermee maar hij is ook reëel. Wat een prachtige persoonlijkheid heeft hij met zijn optimisme en zijn sterke karakter. Wat een ontzettende strijder! Hij geeft je een exclusief kijkje in zijn leven, in de verloop van zijn ziekte. Het wordt per dag geschreven en zo zie je hoe langzaam de ziekte zijn leven overneemt. Tot het laatste moment weet hij te schrijven en het is heel recent waardoor corona ook nog een rol krijgt in zijn verhaal, vooral hoeveel angst het brengt als je al eenmaal ziek bent en de afstand met je geliefden. In het boek lees je over de leuke momenten maar ook de minder leuke momenten in deze periode, hou de tissues maar gereed want er gaan gegarandeerd tranen vloeien. De hemel is een prachtige ster rijker.
Zijn vrouw Remona speelt een grote rol in het boek, dat is natuurlijk ook logisch. Ik vind het prachtig hoe zij haar man verzorgt en heb ontzettend veel respect voor haar. Alleen voor twee kleine kinderen én je man zorgen is natuurlijk niet makkelijk maar ze slaat zich erdoorheen. Wat een krachtige vrouw is het. Zoals Marc zegt: Als je vrijwillig - uit liefde- iemand door een ziekte heen sleept, dán ben je pas een held. Marc zet haar prachtig neer, je kan zijn liefde voor zijn vrouw en gezin door het boek heen voelen. Ook zijn kinderen en familie komen voorbij in het boek. Je merkt hoe belangrijk familie én vrienden zijn in de moeilijkste periode. Ik kan alleen maar heel veel respect voor iedereen hebben, vooral voor Remona.
Licht in de tunnel is een boek die je raakt én niet meer loslaat. Het is een verhaal die nog wel even bij je blijft. Wat een ontzettend mooi boek.
Niet wachten op het licht aan het eind van de tunnel, maar zelf de lampjes ophangen.
Een boek met een lach en met een traan, dat is de beste manier om dit boek te omschrijven. Woorden schieten mij tekort voor deze recensie, wat heeft dit boek mij geraakt.
Marc de Hond weet een prachtig verhaal over de laatste maanden van zijn leven neer te zetten. Prachtig heeft natuurlijk wel een dubbele betekenis: de hoofdlijn van het verhaal is natuurlijk allesbehalve mooi maar helaas wel waargebeurd. Wat het boek zo mooi maakt is het karakter van Marc en hoe hij zich door deze allesverwoestende ziekte heen slaat. De schrijfstijl van Marc de Hond is ontzettend fijn, het leest weg als een dagboek. Ondanks het zware verhaal weet hij het met humor te vermengen wat het toch wat lichter maakt. Hoe slecht het nieuws is, hij weet overal wel weer een grap te verwerken en dat vind ik mooi. Hij spot ermee maar hij is ook reëel. Wat een prachtige persoonlijkheid heeft hij met zijn optimisme en zijn sterke karakter. Wat een ontzettende strijder! Hij geeft je een exclusief kijkje in zijn leven, in de verloop van zijn ziekte. Het wordt per dag geschreven en zo zie je hoe langzaam de ziekte zijn leven overneemt. Tot het laatste moment weet hij te schrijven en het is heel recent waardoor corona ook nog een rol krijgt in zijn verhaal, vooral hoeveel angst het brengt als je al eenmaal ziek bent en de afstand met je geliefden. In het boek lees je over de leuke momenten maar ook de minder leuke momenten in deze periode, hou de tissues maar gereed want er gaan gegarandeerd tranen vloeien. De hemel is een prachtige ster rijker.
Zijn vrouw Remona speelt een grote rol in het boek, dat is natuurlijk ook logisch. Ik vind het prachtig hoe zij haar man verzorgt en heb ontzettend veel respect voor haar. Alleen voor twee kleine kinderen én je man zorgen is natuurlijk niet makkelijk maar ze slaat zich erdoorheen. Wat een krachtige vrouw is het. Zoals Marc zegt: Als je vrijwillig - uit liefde- iemand door een ziekte heen sleept, dán ben je pas een held. Marc zet haar prachtig neer, je kan zijn liefde voor zijn vrouw en gezin door het boek heen voelen. Ook zijn kinderen en familie komen voorbij in het boek. Je merkt hoe belangrijk familie én vrienden zijn in de moeilijkste periode. Ik kan alleen maar heel veel respect voor iedereen hebben, vooral voor Remona.
Licht in de tunnel is een boek die je raakt én niet meer loslaat. Het is een verhaal die nog wel even bij je blijft. Wat een ontzettend mooi boek.
Niet wachten op het licht aan het eind van de tunnel, maar zelf de lampjes ophangen.
August 25, 2022
Ik was wel nieuwsgierig met mijn eigen psychische kwetsbaarheid en altijd halflege glazen hoe dit boek voor mij zou zijn. Zelf maar de lichtjes ophangen, welja alsof ik in een kliniek niet vaak genoeg zelf de slingers ophangen had gehoord. Natuurlijk las ik momenten waarbij ik dacht, met een dijk van een partner is het ook wel makkelijker doorstaan. Maar door die zuurgraad van mij heen zag ik een heel dapper persoon die prachtig het proces van eigen kanker met een eigen gezin wist te beschrijven. Met humor, maar ook zo kwetsbaar. Een heel persoonlijk inkijkje, dat licht blijft, maar de donkere momenten ook niet schuwt. En daarom bleef het voor mij, die slingers en lichtjes in het donker moeilijk ophangt goed leesbaar, en moet ik toegeven dat ik er ook wel dingetjes van kan proberen te leren. Moeilijk, maar een geschenk van een boek. Dank Marc, ga je goed daarboven!
September 11, 2024
Het proces rondom kanker, zeker terminale kanker is persoonlijk en alleen. Je kan het samen doen, maar iedereen is alleen in de rol die zij hebben. Om dit proces vanuit de patient te kunnen lezen is bijzonder. Marc beschrijft situaties die herkenbaar zijn, gevoelens die mijn vader ook had en wel of niet deelde. Bijzonder hoe zoiets persoonlijk is maar ook veel parallellen heeft naar het proces dat ik heb meegemaakt, waarbij ik de rol zoon had.
Een boek dat confronteerd en warm is, dat herkenning biedt en daarin ook een soort warmte. Bovenal, een eerlijk boek over een hard onderwerp, geschreven met een zacht randje.
Een boek dat confronteerd en warm is, dat herkenning biedt en daarin ook een soort warmte. Bovenal, een eerlijk boek over een hard onderwerp, geschreven met een zacht randje.
August 19, 2020
Gelezen als Buddy read met Michella.
Wow wat kun je zeggen over dit boek. Zelfs een dag nadat ik het uit heb blijft het me bezighouden. In het boek beschrijft Marc de Hond zijn verhaal tot zijn dood. Hij beschrijft op een eerlijke en open manier over zijn leven met zijn vrouw en kinderen en zijn naderend einde. Het boek zit vol humor en verdriet en leest als een trein.
Wow wat kun je zeggen over dit boek. Zelfs een dag nadat ik het uit heb blijft het me bezighouden. In het boek beschrijft Marc de Hond zijn verhaal tot zijn dood. Hij beschrijft op een eerlijke en open manier over zijn leven met zijn vrouw en kinderen en zijn naderend einde. Het boek zit vol humor en verdriet en leest als een trein.
June 20, 2020
Wow wow, ik heb toen vanmiddag het boek binnenkwam in een ruk uitgelezen. Zie mijn blog:
https://saphirapie.wordpress.com/2020...
https://saphirapie.wordpress.com/2020...
May 14, 2021
Poeee, pittig verhaal, maar ook inspirerend.
March 4, 2023
Indrukwekkend en bewonderenswaardig hoe Marc omgaat met zijn ziekte en dit op papier weet te zetten. Gelezen met een lach en een traan!
July 7, 2020
Wat een respect voor Marc! Prachtig mooi beschreven ,erg pittig om te lezen. Wat was/ben je toch een wereldgozer❤
October 18, 2020
Door het dagboek van Marc krijg je een kijkje in zijn innerlijke en uiterlijke wereld. Je krijgt op een pijnlijke doch positieve manier mee hoe hij en zijn omgeving met het lot om gaan. Op een indrukwekkende manier gaat hij om met pijn en weet deze zelfs vaak om te buigen naar iets positiefs. Een emotioneel en triest, maar toch mooi boek.
October 18, 2020
zeer indrukwekkend.
July 22, 2020
Mooi en intens, maar ook heel kwetsbaar geschreven, met veel humor. Een prachtig eerbetoon aan zijn leven!
September 18, 2020
Iedereen weet hoe dit verhaal eindigt, maar dat maakt het er niet makkelijker op.
October 25, 2020
Een mooier testament kun je je niet voorstellen. Hartverscheurend en inspirerend.
—-
Characters: 10
Atmosphere: 10
Writing Style: 9
Plot: 10
Intrigue: 10
Logic/Relationships: 10
Enjoyment: 10
—-
Characters: 10
Atmosphere: 10
Writing Style: 9
Plot: 10
Intrigue: 10
Logic/Relationships: 10
Enjoyment: 10
September 9, 2020
Het is een vreselijk cliché, maar daarom blijkbaar waar. The good die young.
Bedankt Marc voor de inspiratie en motivatie.
Bedankt Marc voor de inspiratie en motivatie.
Displaying 1 - 30 of 77 reviews