Πρώτες γραφές, γραφές που προσπαθούν να συλλαβίσουν τον κόσμο, τον φτιαγμένο με λέξεις, γραφές - βήματα στο χαρτί, άτσαλα, διστακτικά, αναποφάσιστα αλλά και τολμηρά, γραφές - βλέμματα απονήρευτα, ανοιχτά στην έκπληξη και την απορία, γραφές συνώνυμες της νιότης. Γραφές κλεισμένες στα συρτάρια του χρόνου, γραφές σε χαρτιά κιτρινισμένα, γραφές που τόλμησαν να εκτεθούν για πρώτη φορά και έπειτα άλλες πιο ώριμες, πιο σίγουρες για τον εαυτό τους τις έριξαν στη λήθη. Γραφές της αθωότητας, γραφές της νιότης. Ποιο είναι το νεανικό συγγραφικό πρόσωπο των ώριμων πια και καταξιωμένων φωνών της λογοτεχνίας; «Οι γραφές αθωότητας» είναι μια σπάνια και - γιατί όχι - συλλεκτική σειρά που ρίχνει φως στα νεανικά γραπτά 15 Ελλήνων συγγραφέων, είτε είχαν ξεχαστεί σε κάποια συρτάρια, είτε είχαν δημοσιευτεί σε παλιά και δυσεύρετα πια περιοδικά. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
See also: Tasos Athanasiadis Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δικηγόρησε στη περίοδο 1940-1945. Το 1945 διορίστηκε Διευθυντής της Γραμματείας του Εθνικού Θεάτρου, και στη συνέχεια γενικός διευθυντής, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1972. Το 1994 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με τρία Κρατικά Βραβεία και το παράσημο του Τάγματος του Φοίνικα και, επίσης, με το αργυρό μετάλλιο της Γαλλικής Ακαδημίας και το διεθνές βραβείο Χέρντερ. Έγινε γνωστός από τα έργα του Οι Φρουροί της Αχαΐας (δίτομο μυθιστόρημα, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών Ιδρύματος Ουράνη), Οι Πανθέοι (μυθιστορηματική τριλογία σε 4 τόμους, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών -1961), Αίθουσα του θρόνου (κρατικό βραβείο μυθιστορήματος -1969), και Τα παιδιά της Νιόβης, τα οποία μεταφέρθηκαν στην ελληνική τηλεόραση. Εξελέγη ακαδημαϊκός το 1986 και χρημάτισε πρόεδρος του Ιδρύματος Ουράνη, του ιδρύματος Παλαμά και των Λογοτεχνικών Βραβείων Ιπεκτσί. Ομιλούσε επίσης γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.Ο Αθανασιάδης είναι ο βασικός εισηγητής του μυθιστορήματος-ποταμού (roman-fleuve)στην ελληνική γλώσσα. Διαβάζει ξένους μυθιστοριογράφους και τον επηρεάζουν: Σταντάλ, Ουγκώ, Φλωμπέρ, Γκάλσγουορθυ. Έντονο είναι το επικό στοιχείο και η αφήγηση είναι πολυπρόσωπη ενώ διαπλέκεται ο μύθος ενός ήρωα με το μύθο ενός άλλου. Τα μυθιστορήματά δίνουν «έναν πλατύ και συνθετικό πίνακα της ελληνικής αστικής κοινωνίας» στα τρία τέταρτα περίπου του εικοστού αιώνα.