What do you think?
Rate this book
Chav Solidarietà coatta
Se incontraste oggi D. Hunter potreste scambiarlo per un bibliotecario uscito a fare shopping. Ma un tempo per gli sbirri, le persone per bene e la stampa lui era un chav, un coatto.
In queste pagine racconta la sua giovinezza nel sottoproletariato di Nottingham, quando per campare ha lavorato come sex worker, spacciatore e ladro. È un bambino cresciuto in strada, costretto a subire abusi, arrestato per rissa. Patisce violenza, impone violenza. Ma dopo i vent’anni riesce a rompere il ciclo. Ricoverato forzatamente in ospedale psichiatrico, comincia a leggere, e rimane folgorato dall’opera di altri due reclusi: Antonio Gramsci e Angela Davis. Inizia a unire i punti della propria storia. Si mette alle spalle la dipendenza da sostanze, gli assistenti sociali, i poliziotti, il riformatorio e il carcere, diventa un militante della sinistra antagonista. Sulla soglia dei quarant’anni scrive un memoir in cui racconta la propria vita, ma traccia anche i limiti dei movimenti politici che pretendono di parlare a nome della working class.
Si alternano descrizioni di attività illegali e abusi sessuali, denunce di violenze istituzionali, ferite di classe. Aneddoti dal mondo del lumpenproletariato raccontati senza eroismo né cinismo. Un po’ ne ho date, un po’ ne ho prese, è questa la cifra di D. Hunter.
Eppure le sue parole trasudano solidarietà dal basso e resistenza viscerale dei corpi offesi, di chi sta in fondo alla catena alimentare dell’economia. Un libro duro che punta il dito contro la discriminazione sociale e mette a nudo i traumi del capitalismo. Una storia che racconta con orgoglio proletario l’oppressione di classe e di genere per costruire un tassello importante di un immaginario working class queer, incrociando riflessioni sul razzismo, sullo sfruttamento, sulla violenza di genere e sull’identità delle persone Lgbtq.
In queste pagine racconta la sua giovinezza nel sottoproletariato di Nottingham, quando per campare ha lavorato come sex worker, spacciatore e ladro. È un bambino cresciuto in strada, costretto a subire abusi, arrestato per rissa. Patisce violenza, impone violenza. Ma dopo i vent’anni riesce a rompere il ciclo. Ricoverato forzatamente in ospedale psichiatrico, comincia a leggere, e rimane folgorato dall’opera di altri due reclusi: Antonio Gramsci e Angela Davis. Inizia a unire i punti della propria storia. Si mette alle spalle la dipendenza da sostanze, gli assistenti sociali, i poliziotti, il riformatorio e il carcere, diventa un militante della sinistra antagonista. Sulla soglia dei quarant’anni scrive un memoir in cui racconta la propria vita, ma traccia anche i limiti dei movimenti politici che pretendono di parlare a nome della working class.
Si alternano descrizioni di attività illegali e abusi sessuali, denunce di violenze istituzionali, ferite di classe. Aneddoti dal mondo del lumpenproletariato raccontati senza eroismo né cinismo. Un po’ ne ho date, un po’ ne ho prese, è questa la cifra di D. Hunter.
Eppure le sue parole trasudano solidarietà dal basso e resistenza viscerale dei corpi offesi, di chi sta in fondo alla catena alimentare dell’economia. Un libro duro che punta il dito contro la discriminazione sociale e mette a nudo i traumi del capitalismo. Una storia che racconta con orgoglio proletario l’oppressione di classe e di genere per costruire un tassello importante di un immaginario working class queer, incrociando riflessioni sul razzismo, sullo sfruttamento, sulla violenza di genere e sull’identità delle persone Lgbtq.
160 pages, Kindle Edition
First published January 26, 2019
23 people are currently reading
960 people want to read
About the author
D. Hunter
2 books11 followersD. Hunter labels himself "an ageing chav". He's the author of
Chav Solidarity
, a searing read that centres around his childhood of growing up underclass, drug abuse, prostitution and how the liberal left absolutely fails in its aims.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 61 reviews
March 1, 2020
Read in 2 days - I wasn't able to put the book down. Wtf is the point of academic writing after this. Gives you a serious task to check yourself in white supremacist capitalist patriarchy. The author certainly has. Will read again and again.
June 7, 2023
This book is like a jump cable for your heart and mind. I want all the fellow middle class activist folk I know to read it, not so we can talk about it, but so we can collectively absorb the author's visceral understanding of the traumas that hierarchies of class, race and gender inflict on people with fewer choices in life. And so we can make our own better choices about how to be guided by people outside the middle class activist bubble.
A lot of what the author has experienced is horrifying. He is both victim and perpetrator of many crimes. I got the sense he was holding back on the worst of it, and fair enough. There was no way anyone could have experienced what he did as a child and come away as your average law-abiding citizen. He makes his points and moves things along, looking back at things with a perspective informed by politics, activism and a rare willingness to confront his own past. It's hard to read so god knows what living it was like, for him and the people around him.
There's a lot of hope to be found in the book even so. D.P Hunter puts his faith in the moments of care and solidarity that being under attack prompts in him and his comrades. He is candid about the challenges of moving away from the destructive things he learned growing up, and this modelling of real and painful personal growth is hopeful in itself. He offers a vision of mutual aid that values actions over words, and rightly suggests that 'the left' gets a grip on its attitude towards people who don't break the law in exactly the same way as they do.
Chav Solidarity has a foreword that gives you a warning about what you are about to read. In content, the book is stark, and no getting around it. However it is an easy read in format, and often very funny. If you are prissy about grammar you might hate this book, as it contains proofing errors, but you might also benefit from reading it. The medium is the message, and there is defiance in the flaws. Chav Solidarity is a feat of survival and a call to action. It's essential reading.
A lot of what the author has experienced is horrifying. He is both victim and perpetrator of many crimes. I got the sense he was holding back on the worst of it, and fair enough. There was no way anyone could have experienced what he did as a child and come away as your average law-abiding citizen. He makes his points and moves things along, looking back at things with a perspective informed by politics, activism and a rare willingness to confront his own past. It's hard to read so god knows what living it was like, for him and the people around him.
There's a lot of hope to be found in the book even so. D.P Hunter puts his faith in the moments of care and solidarity that being under attack prompts in him and his comrades. He is candid about the challenges of moving away from the destructive things he learned growing up, and this modelling of real and painful personal growth is hopeful in itself. He offers a vision of mutual aid that values actions over words, and rightly suggests that 'the left' gets a grip on its attitude towards people who don't break the law in exactly the same way as they do.
Chav Solidarity has a foreword that gives you a warning about what you are about to read. In content, the book is stark, and no getting around it. However it is an easy read in format, and often very funny. If you are prissy about grammar you might hate this book, as it contains proofing errors, but you might also benefit from reading it. The medium is the message, and there is defiance in the flaws. Chav Solidarity is a feat of survival and a call to action. It's essential reading.
August 21, 2022
Συγκλονιστικό βιβλίο, νομίζω από τα βιβλία που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάστουν...
Το βιβλίο θα μπορούσε να καταταχθεί ως μια αυτοβιογραφία, ή μια λογοτεχνική αυτοπαρουσίαση. Όμως όποιο έκανε αυτή την κατάταξη θα πρέπει να είχε χάσει ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλίου όσο το διάβαζε.
Προσωπικά μου έκαναν εντύπωση δυο σημεία.
Αφενός κάποιες πολιτικές προτάσεις τις οποίες φαίνεται προσπαθεί να ψηλαφίσει, οι οποίες βέβαια παραμένουν σε ένα μεγάλο βαθμό υπερβολικά γενικές, ή αστήριχτες πολιτικοθεωρητικά. Ο συγγραφέας τις πετάει ως φράσεις στο κείμενό του, το οποίο δεν έχει σκοπό να "δώσει" κάποια απάντηση σε τέτοια ερωτήματα. Παρόλαυτά, οι προτάσεις αυτές έχουν μια συνέπεια και παρουσιάζονται σε όλο το μήκος του κειμένου.
Ακόμα πιο πολύ, όμως, μου έκανε εντύπωση η ψυχογραφία που κάνει στους ανθρώπους, ο τρόπος που δικαιολογεί και αναγνωρίζει τα λάθη, ή ακόμα πιο πολύ ο τρόπος που δεν αποδίδει τα λάθη απλά στο υποκείμενο το οποίο πρέπει να τα επομιστεί. Χαρακτηριστική είναι η συνεχής υπενθύμιση, πως για τις οικονομικές δυσκολίες κάποιου, δε φταίει ο ίδιος, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα που ή τον έχει καταδικάσει σε δύσκολα διλήμματα ή τον έχει εξωθήσει σε ένα μονοπάτι ολόκληρο από κακές επιλογές.
Όμως, η αποδοχή του Hunter δε μένει σε αυτά τα ρηχά νερά, και εκεί είναι που με κέρδισε. Αναγνωρίζει την τοξικότητα ως προϊόν των ανθρώπων, πότε δεν την αποδέχεται, αλλά και ποτέ δεν βδελύσσεται απέναντί της ως κινηματικός νεοϊεροκύρηκας ενός άθεου προτεσταντισμού. Η τοξικότητα στον Hunter δεν είναι κάτι μη-ανθρώπινο, ή ακόμα περισσότερο κάτι απάνθρωπο, αλλά είναι πάντα μια ιδεολογία της κυριαρχίας, και ως ιδεολογία είναι ταυτόχρονα και κάτι πάντα ανθρώπινο μαζί με όλα τα προηγούμενα. Προσωπικά βρήκα πολύ διαφωτιστική αυτή την προσπάθεια να συναρθρώσει μια ριζοσπαστική διαλεκτική ηθική του ανθρώπου ως πολιτικό ον. Είναι ξεκάθαρο πως για τον Hunter η τοξικότητα δεν είναι μια μεταφυσική ιδιότητα κάποιου υποκειμένου, αλλά μια διαλεκτική σχέση η οποία τείνει να αναπαράγεται. Παρόλο που αυτές οι σκέψεις δεν έρχονται ποτέ στο προσκήνιο και δεν παίρνουν ποτέ σαφώς χώρο, βρίσκονται πίσω από κάθε παράγραφο αυτού του μικρού βιβλίου. Το ότι αυτή η κριτική πηγάζει από έναν άνθρωπο που βούτηξε όχι μόνο τα χέρια του αλλά και όλο του του κορμί στον βούρκο της τοξικότητας, το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Εν τέλει, το κείμενο θα έλεγα πως δεν είναι λογοτεχνία, δεν είναι μια αυτοβιογραφία, δεν είναι πολιτική θεωρία, ούτε και μια λαογραφία των Chav του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι όλα αυτά και κάτι παραπάνω.
Είναι μια βαθειά αυτοκριτική, και ταυτόχρονα ένας οδηγός/υπόδειγμα για το πως αυτή πρέπει να γίνεται. Υπό αυτήν την έννοια η πολιτική είναι από τα ποιο έντονα στοιχεία του βιβλίου.
Το βιβλίο θα μπορούσε να καταταχθεί ως μια αυτοβιογραφία, ή μια λογοτεχνική αυτοπαρουσίαση. Όμως όποιο έκανε αυτή την κατάταξη θα πρέπει να είχε χάσει ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλίου όσο το διάβαζε.
Προσωπικά μου έκαναν εντύπωση δυο σημεία.
Αφενός κάποιες πολιτικές προτάσεις τις οποίες φαίνεται προσπαθεί να ψηλαφίσει, οι οποίες βέβαια παραμένουν σε ένα μεγάλο βαθμό υπερβολικά γενικές, ή αστήριχτες πολιτικοθεωρητικά. Ο συγγραφέας τις πετάει ως φράσεις στο κείμενό του, το οποίο δεν έχει σκοπό να "δώσει" κάποια απάντηση σε τέτοια ερωτήματα. Παρόλαυτά, οι προτάσεις αυτές έχουν μια συνέπεια και παρουσιάζονται σε όλο το μήκος του κειμένου.
Ακόμα πιο πολύ, όμως, μου έκανε εντύπωση η ψυχογραφία που κάνει στους ανθρώπους, ο τρόπος που δικαιολογεί και αναγνωρίζει τα λάθη, ή ακόμα πιο πολύ ο τρόπος που δεν αποδίδει τα λάθη απλά στο υποκείμενο το οποίο πρέπει να τα επομιστεί. Χαρακτηριστική είναι η συνεχής υπενθύμιση, πως για τις οικονομικές δυσκολίες κάποιου, δε φταίει ο ίδιος, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα που ή τον έχει καταδικάσει σε δύσκολα διλήμματα ή τον έχει εξωθήσει σε ένα μονοπάτι ολόκληρο από κακές επιλογές.
Όμως, η αποδοχή του Hunter δε μένει σε αυτά τα ρηχά νερά, και εκεί είναι που με κέρδισε. Αναγνωρίζει την τοξικότητα ως προϊόν των ανθρώπων, πότε δεν την αποδέχεται, αλλά και ποτέ δεν βδελύσσεται απέναντί της ως κινηματικός νεοϊεροκύρηκας ενός άθεου προτεσταντισμού. Η τοξικότητα στον Hunter δεν είναι κάτι μη-ανθρώπινο, ή ακόμα περισσότερο κάτι απάνθρωπο, αλλά είναι πάντα μια ιδεολογία της κυριαρχίας, και ως ιδεολογία είναι ταυτόχρονα και κάτι πάντα ανθρώπινο μαζί με όλα τα προηγούμενα. Προσωπικά βρήκα πολύ διαφωτιστική αυτή την προσπάθεια να συναρθρώσει μια ριζοσπαστική διαλεκτική ηθική του ανθρώπου ως πολιτικό ον. Είναι ξεκάθαρο πως για τον Hunter η τοξικότητα δεν είναι μια μεταφυσική ιδιότητα κάποιου υποκειμένου, αλλά μια διαλεκτική σχέση η οποία τείνει να αναπαράγεται. Παρόλο που αυτές οι σκέψεις δεν έρχονται ποτέ στο προσκήνιο και δεν παίρνουν ποτέ σαφώς χώρο, βρίσκονται πίσω από κάθε παράγραφο αυτού του μικρού βιβλίου. Το ότι αυτή η κριτική πηγάζει από έναν άνθρωπο που βούτηξε όχι μόνο τα χέρια του αλλά και όλο του του κορμί στον βούρκο της τοξικότητας, το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Εν τέλει, το κείμενο θα έλεγα πως δεν είναι λογοτεχνία, δεν είναι μια αυτοβιογραφία, δεν είναι πολιτική θεωρία, ούτε και μια λαογραφία των Chav του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι όλα αυτά και κάτι παραπάνω.
Είναι μια βαθειά αυτοκριτική, και ταυτόχρονα ένας οδηγός/υπόδειγμα για το πως αυτή πρέπει να γίνεται. Υπό αυτήν την έννοια η πολιτική είναι από τα ποιο έντονα στοιχεία του βιβλίου.
August 9, 2022
Coming from a similar background and holding similar disdain for cosplaying middle class 'anarchists' maybe I wasn't the intended audience for this one..
There was some wisdom here. Some critical thought. But also dogma. I lost count of the number of times the term 'white-supremacist patriarchal capitalist society' was deployed.
Hunter's early life experiences read like trauma/poverty porn to me, possibly written that way to shock a middle class reader? But to those familiar with these kinds of encounters it wasn't particularly novel or worthwhile. More just fucking horrible.
It was reassuring at times to hear class being centred with the rage and passion it warrants, but where that fell flat was in tying social position to character- ie that all the author's 'good'/empathetic/collectivist characteristics came from being poor and all his 'bad'/domineering/evil characteristics came from being white or being male. This incessant categorisation of struggle is a dead-end for the left, it's cult-like and leads us into a state of constant self-flagellation, unable to build anything. Was hoping for something more with this book
There was some wisdom here. Some critical thought. But also dogma. I lost count of the number of times the term 'white-supremacist patriarchal capitalist society' was deployed.
Hunter's early life experiences read like trauma/poverty porn to me, possibly written that way to shock a middle class reader? But to those familiar with these kinds of encounters it wasn't particularly novel or worthwhile. More just fucking horrible.
It was reassuring at times to hear class being centred with the rage and passion it warrants, but where that fell flat was in tying social position to character- ie that all the author's 'good'/empathetic/collectivist characteristics came from being poor and all his 'bad'/domineering/evil characteristics came from being white or being male. This incessant categorisation of struggle is a dead-end for the left, it's cult-like and leads us into a state of constant self-flagellation, unable to build anything. Was hoping for something more with this book
Read
April 24, 2022Κείμενο στο Smassing Culture
Τραύματα από τα υπόγεια των μητροπόλεων
Η γενιά μας έχει ζήσει ολόκληρη την ενήλικη ζωή της σε κατάσταση κρίσης. Για πολλά χρόνια μάθαμε να ζούμε εντός μίας οικονομικής κρίσης, στην οποία η γενιά του υπο-κατώτατου μισθού και της μετανάστευσης δεν μπορούσε να βρει διέξοδο. Τα τελευταία χρόνια, ο συνδυασμός της υγειονομικής κρίσης της πανδημίας με την πρόσφατη κρίση της ακρίβειας και το ξέσπασμα του πολέμου, δημιουργούν εκ νέου ένα αίσθημα αδιεξόδου στη νεολαία που έχει μάθει να θέτει χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών της. Αυτή η ρευστή οικονομική – κοινωνική συνθήκη προκαλεί συχνότερα πλέον καταστάσεις ακραίας φτώχειας και κοινωνικής περιθωριοποίησης, απ’ ότι στο παρελθόν. Μία αποτύπωση αυτής της ζωής υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας είναι η ιστορία του Ντ. Χάντερ, ο οποίος διηγείται στο βιβλίο του «Chav: Αλληλεγγύη από τα υπόγεια» την ταραχώδη ενηλικίωσή του στις κακόφημες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, εκεί όπου για χρόνια ζούσε εκτός νόμου, ωθούμενος στην παιδική πορνεία και εξαρτημένος από τα ναρκωτικά. Με τα λόγια του ίδιου:
«ήμασταν παιδιά γεμάτα οργή, ρεμάλια, που μάλλον δεν θα ήθελες να τα καλέσεις στο σπίτι σου να τα γνωρίσουν οι γονείς σου»
Πρόκειται για έναν φτωχοδιάβολο της εποχής μας ή αλλιώς έναν chav, όπως αποκαλεί τον εαυτό του. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο όρος chav χρησιμοποιείται υποτιμητικά (ρεμάλι, κατακάθι), στιγματίζοντας την κοινωνικά περιθωριοποιημένη νεολαία με ροπή στη βία και την παραβατικότητα. Σαν ένας chav ανατράφηκε ο Χάντερ, έτσι έμαθε να ζει κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και παρόλο που πλέον δεν ζει στην ίδια κατάσταση, δεν αποποιείται το παρελθόν του, αφού εκεί εντοπίζει τις ρίζες του, την γέννηση της ταξικής του συνείδησης. Από την άλλη βέβαια η διήγηση της παιδικής του ηλικίας δεν είναι καθόλου εύπεπτη. Από πολύ μικρή ηλικία ανατράφηκε σε συνθήκες σκληρής κοινωνικής περιθωριοποίησης, βίας και μικρο-εγκληματικότητας με σκοπό την επιβίωση στα «υπόγεια» των κακόφημων συνοικιών:
«Μάθαμε να δουλεύουμε για εμάς -όχι για τα αφεντικά ή το κράτος. Θα εξασφαλίζαμε το φαγητό στο πιάτο μας και τη στέγη πάνω απ’ το κεφάλι μας με τον δικό μας τρόπο. Αυτός ο «δικός μας τρόπος» περιλάμβανε το να κλέβουμε νταλίκες στον αυτοκινητόδρομο Μ62, να σκοτώνουμε και να κλέβουμε ζώα απ’ τις μεγάλες βιομηχανικές φάρμες στα περίχωρα του Λάνκασαϊρ και του Γιόρκσαϊρ, να οργανώνουμε αγώνες πυγμαχίας δρόμου και κυνομαχίας και άλλα τέτοια. […] Εφτά χρονών μου έδειξαν πώς να κρατάω τσίλιες για μία ληστεία, ενώ μετά από λίγα χρόνια μου μάθανε τα ξαδέλφια μου και πώς να κλέβω αμάξια»
Ο ίδιος βέβαια δεν διάλεξε αυτό τον τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα ήταν πάντοτε το θύμα της υπόθεσης και όχι ο θύτης, ένας Όλιβερ Τουίστ χωρίς ωραιοποιήσεις, ένα νέο παιδί που ωθήθηκε στη φτώχεια, την εγκληματικότητα, την πορνεία και τα ναρκωτικά από ένα κοινωνικό σύστημα που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την ανατροφή του, ούτε καν για την ίδια τη ζωή του. Ο Χάντερ πλέον αντλεί δύναμη και περηφάνεια από το παρελθόν του, όχι για τις πράξεις του (κάποιες από τις οποίες αποσιωπά μέχρι και σήμερα, για ευνόητους λόγους), αλλά για εκείνα τα αντανακλαστικά φροντίδας και αλληλεγγύης που ανέπτυξε με τους «δικούς του» ανθρώπους, τους οποίους θεωρεί «ιδανικούς επαναστάτες». Σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια μιλά για αυτούς με τρυφερότητα και νοσταλγία, με έναν τρόπο που θυμίζει σε εμάς την ποίηση της Κατερίνας Γώγου:
«Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν και να φροντίζουν μα και να πολεμούν. Κουβαλούν μέσα τους και σκληρότητα και τρυφερότητα, τους εκμεταλλεύονται και τους παραπετάνε, τους απορρίπτουν σαν απολίτιστα στουρνάρια και σαν κατακάθια που παρασιτούν με επιδόματα∙ κάνουν τους καλούς φιλελεύθερους πολίτες να απομακρύνονται αηδιασμένοι και αποτελούν τα κατεξοχήν εξεγερμένα υποκείμενα της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας. Έτσι και κάποιος πλήγωνε αυτούς που αγαπάνε, θα έτρωγε ροπαλιά στο κεφάλι απ’ τον καθέναν απ’ αυτούς»
Η αυτοβιογραφική διήγηση του Χάντερ είναι πολύτιμη, ακόμα κι αν η πλειοψηφία των αναγνωστών δεν μπορεί να ταυτιστεί με τα βιώματά του. Παρόμοια βιώματα σπάνια καταγράφονται, καθώς συνήθως καταχωνιάζονται μαζί με τους ανθρώπους σε κελιά και στον εξευγενισμένο λόγο καταδικαστικών αποφάσεων ποινικών δικαστηρίων. Ο Χάντερ προέρχεται από ένα περιβάλλον απόλυτης κοινωνικής περιθωριοποίησης, χωρίς ορατή διέξοδο. Ο μόνος λόγος που κατάφερε να διηγηθεί την ιστορία του είναι επειδή δεν το έβαλε κάτω και παρά τον κοινωνικό του στιγματισμό ως «chav», φυλακισμένος τότε ακόμα σε ένα κελί, αποφάσισε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του, να αποτοξινωθεί και να εστιάσει στη μόρφωσή του, με αποτέλεσμα τελικά να μπει στο πανεπιστήμιο, προκειμένου να αποδείξει στον εαυτό του και στην κοινωνία ότι δεν ήταν λιγότερο έξυπνος από τους προνομιούχους συμφοιτητές του. Αν δεν είχε το σθένος να κάνει αυτή την προσπάθεια ίσως και η δική του μαρτυρία να χανόταν στη λήθη.
Εύστοχα σχολιάζει στο επίμετρο του βιβλίου ο συγγραφέας Αλμπέρτο Προυνέτι ότι «ίσως κι εμείς πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί τα αριστερά έντυπα είναι γεμάτα από διδακτορικούς ερευνητές και άδεια από ανθρώπους της εργατικής τάξης […] Όποιος είναι θύμα της καταπίεσης, πρέπει να είναι πρωταγωνιστής των αγώνων του». Ο Χάντερ από την μεριά του συμμετέχει στα κινήματα, ενώ έχει περάσει από οργανώσεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, στις οποίες ως επί το πλείστον δεν βρήκε εκείνο τον συμπεριληπτικό τόπο που αναζητούσε. Απ’ τη δική του σκοπιά ασκεί έντονη κριτική σε οργανώσεις του κινήματος, παραμένοντας όμως πεισμένος ότι πρέπει να ανατραπεί το καπιταλιστικό σύστημα που καταδίκασε στα υπόγεια εκείνον και τους δικούς του ανθρώπους. Κι αυτό γιατί η ταξική του συνείδηση δεν είναι μία απλή θεωρητική αναζήτηση, αλλά ένα βίωμα βαθιά χαραγμένο στο σώμα του:
«Πιστεύω ότι η κοινωνική τάξη είναι κάτι που ριζώνει μέσα σου. Το να υπάρχεις ως μέλος της κατώτατης τάξης ή ως φτωχός εργάτης αποτυπώνεται στο σώμα σου»
Τραύματα από τα υπόγεια των μητροπόλεων
Η γενιά μας έχει ζήσει ολόκληρη την ενήλικη ζωή της σε κατάσταση κρίσης. Για πολλά χρόνια μάθαμε να ζούμε εντός μίας οικονομικής κρίσης, στην οποία η γενιά του υπο-κατώτατου μισθού και της μετανάστευσης δεν μπορούσε να βρει διέξοδο. Τα τελευταία χρόνια, ο συνδυασμός της υγειονομικής κρίσης της πανδημίας με την πρόσφατη κρίση της ακρίβειας και το ξέσπασμα του πολέμου, δημιουργούν εκ νέου ένα αίσθημα αδιεξόδου στη νεολαία που έχει μάθει να θέτει χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών της. Αυτή η ρευστή οικονομική – κοινωνική συνθήκη προκαλεί συχνότερα πλέον καταστάσεις ακραίας φτώχειας και κοινωνικής περιθωριοποίησης, απ’ ότι στο παρελθόν. Μία αποτύπωση αυτής της ζωής υπό συνθήκες ακραίας φτώχειας είναι η ιστορία του Ντ. Χάντερ, ο οποίος διηγείται στο βιβλίο του «Chav: Αλληλεγγύη από τα υπόγεια» την ταραχώδη ενηλικίωσή του στις κακόφημες περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, εκεί όπου για χρόνια ζούσε εκτός νόμου, ωθούμενος στην παιδική πορνεία και εξαρτημένος από τα ναρκωτικά. Με τα λόγια του ίδιου:
«ήμασταν παιδιά γεμάτα οργή, ρεμάλια, που μάλλον δεν θα ήθελες να τα καλέσεις στο σπίτι σου να τα γνωρίσουν οι γονείς σου»
Πρόκειται για έναν φτωχοδιάβολο της εποχής μας ή αλλιώς έναν chav, όπως αποκαλεί τον εαυτό του. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο όρος chav χρησιμοποιείται υποτιμητικά (ρεμάλι, κατακάθι), στιγματίζοντας την κοινωνικά περιθωριοποιημένη νεολαία με ροπή στη βία και την παραβατικότητα. Σαν ένας chav ανατράφηκε ο Χάντερ, έτσι έμαθε να ζει κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και παρόλο που πλέον δεν ζει στην ίδια κατάσταση, δεν αποποιείται το παρελθόν του, αφού εκεί εντοπίζει τις ρίζες του, την γέννηση της ταξικής του συνείδησης. Από την άλλη βέβαια η διήγηση της παιδικής του ηλικίας δεν είναι καθόλου εύπεπτη. Από πολύ μικρή ηλικία ανατράφηκε σε συνθήκες σκληρής κοινωνικής περιθωριοποίησης, βίας και μικρο-εγκληματικότητας με σκοπό την επιβίωση στα «υπόγεια» των κακόφημων συνοικιών:
«Μάθαμε να δουλεύουμε για εμάς -όχι για τα αφεντικά ή το κράτος. Θα εξασφαλίζαμε το φαγητό στο πιάτο μας και τη στέγη πάνω απ’ το κεφάλι μας με τον δικό μας τρόπο. Αυτός ο «δικός μας τρόπος» περιλάμβανε το να κλέβουμε νταλίκες στον αυτοκινητόδρομο Μ62, να σκοτώνουμε και να κλέβουμε ζώα απ’ τις μεγάλες βιομηχανικές φάρμες στα περίχωρα του Λάνκασαϊρ και του Γιόρκσαϊρ, να οργανώνουμε αγώνες πυγμαχίας δρόμου και κυνομαχίας και άλλα τέτοια. […] Εφτά χρονών μου έδειξαν πώς να κρατάω τσίλιες για μία ληστεία, ενώ μετά από λίγα χρόνια μου μάθανε τα ξαδέλφια μου και πώς να κλέβω αμάξια»
Ο ίδιος βέβαια δεν διάλεξε αυτό τον τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα ήταν πάντοτε το θύμα της υπόθεσης και όχι ο θύτης, ένας Όλιβερ Τουίστ χωρίς ωραιοποιήσεις, ένα νέο παιδί που ωθήθηκε στη φτώχεια, την εγκληματικότητα, την πορνεία και τα ναρκωτικά από ένα κοινωνικό σύστημα που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την ανατροφή του, ούτε καν για την ίδια τη ζωή του. Ο Χάντερ πλέον αντλεί δύναμη και περηφάνεια από το παρελθόν του, όχι για τις πράξεις του (κάποιες από τις οποίες αποσιωπά μέχρι και σήμερα, για ευνόητους λόγους), αλλά για εκείνα τα αντανακλαστικά φροντίδας και αλληλεγγύης που ανέπτυξε με τους «δικούς του» ανθρώπους, τους οποίους θεωρεί «ιδανικούς επαναστάτες». Σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια μιλά για αυτούς με τρυφερότητα και νοσταλγία, με έναν τρόπο που θυμίζει σε εμάς την ποίηση της Κατερίνας Γώγου:
«Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν και να φροντίζουν μα και να πολεμούν. Κουβαλούν μέσα τους και σκληρότητα και τρυφερότητα, τους εκμεταλλεύονται και τους παραπετάνε, τους απορρίπτουν σαν απολίτιστα στουρνάρια και σαν κατακάθια που παρασιτούν με επιδόματα∙ κάνουν τους καλούς φιλελεύθερους πολίτες να απομακρύνονται αηδιασμένοι και αποτελούν τα κατεξοχήν εξεγερμένα υποκείμενα της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας. Έτσι και κάποιος πλήγωνε αυτούς που αγαπάνε, θα έτρωγε ροπαλιά στο κεφάλι απ’ τον καθέναν απ’ αυτούς»
Η αυτοβιογραφική διήγηση του Χάντερ είναι πολύτιμη, ακόμα κι αν η πλειοψηφία των αναγνωστών δεν μπορεί να ταυτιστεί με τα βιώματά του. Παρόμοια βιώματα σπάνια καταγράφονται, καθώς συνήθως καταχωνιάζονται μαζί με τους ανθρώπους σε κελιά και στον εξευγενισμένο λόγο καταδικαστικών αποφάσεων ποινικών δικαστηρίων. Ο Χάντερ προέρχεται από ένα περιβάλλον απόλυτης κοινωνικής περιθωριοποίησης, χωρίς ορατή διέξοδο. Ο μόνος λόγος που κατάφερε να διηγηθεί την ιστορία του είναι επειδή δεν το έβαλε κάτω και παρά τον κοινωνικό του στιγματισμό ως «chav», φυλακισμένος τότε ακόμα σε ένα κελί, αποφάσισε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του, να αποτοξινωθεί και να εστιάσει στη μόρφωσή του, με αποτέλεσμα τελικά να μπει στο πανεπιστήμιο, προκειμένου να αποδείξει στον εαυτό του και στην κοινωνία ότι δεν ήταν λιγότερο έξυπνος από τους προνομιούχους συμφοιτητές του. Αν δεν είχε το σθένος να κάνει αυτή την προσπάθεια ίσως και η δική του μαρτυρία να χανόταν στη λήθη.
Εύστοχα σχολιάζει στο επίμετρο του βιβλίου ο συγγραφέας Αλμπέρτο Προυνέτι ότι «ίσως κι εμείς πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί τα αριστερά έντυπα είναι γεμάτα από διδακτορικούς ερευνητές και άδεια από ανθρώπους της εργατικής τάξης […] Όποιος είναι θύμα της καταπίεσης, πρέπει να είναι πρωταγωνιστής των αγώνων του». Ο Χάντερ από την μεριά του συμμετέχει στα κινήματα, ενώ έχει περάσει από οργανώσεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, στις οποίες ως επί το πλείστον δεν βρήκε εκείνο τον συμπεριληπτικό τόπο που αναζητούσε. Απ’ τη δική του σκοπιά ασκεί έντονη κριτική σε οργανώσεις του κινήματος, παραμένοντας όμως πεισμένος ότι πρέπει να ανατραπεί το καπιταλιστικό σύστημα που καταδίκασε στα υπόγεια εκείνον και τους δικούς του ανθρώπους. Κι αυτό γιατί η ταξική του συνείδηση δεν είναι μία απλή θεωρητική αναζήτηση, αλλά ένα βίωμα βαθιά χαραγμένο στο σώμα του:
«Πιστεύω ότι η κοινωνική τάξη είναι κάτι που ριζώνει μέσα σου. Το να υπάρχεις ως μέλος της κατώτατης τάξης ή ως φτωχός εργάτης αποτυπώνεται στο σώμα σου»
July 6, 2022
Videorecensione: https://youtu.be/slc0A88-LEc
Questo libro è stato quello che tanti libri non sono stati in questi due anni, un libro che non solo ti racconta un vissuto tremendo e di miseria, con la seguente "ribalta", ma che lo fa in maniera politica e sociale, senza porre un suprematismo rispetto alle altre classi e facendoti osservare semplicemente come le cose stanno, in modo non patetico, né vittimista. Lo ho amato.
Questo libro è stato quello che tanti libri non sono stati in questi due anni, un libro che non solo ti racconta un vissuto tremendo e di miseria, con la seguente "ribalta", ma che lo fa in maniera politica e sociale, senza porre un suprematismo rispetto alle altre classi e facendoti osservare semplicemente come le cose stanno, in modo non patetico, né vittimista. Lo ho amato.
January 11, 2021
Veloce memoir di un autore che a quarant'anni di cose da raccontare ne ha, cresciuto com'è nella miseria del sottoproletariato Nottingham fra risse, aggressioni, spaccio, rapine, prostituzione, stupri, ogni sorta di violenza subita e perpetrata. Come fa a sopravvivere? Di sicuro perché è bianco, quindi anche se nel mondo degli ultimi un privilegiato. Ma soprattutto grazie alla solidarietà che circola anche nei bassifondi del Regno Unito.
Un giorno, rinchiuso nell'ennesimo ospedale psichiatrico, legge Gramsci e Angela Davis e la sua vita cambia.
Messa così sembra una parabola di redenzione, niente di più sbagliato: è un libro incazzato, che ce l'ha a morte con la sinistra bianca progressista che non ha mai avuto esperienza della strada (cioè i suoi lettori).
Frammenti brutali di giovinezza si alternano a manifesti politici e riflessioni marxiste su «una società che dà valore alla ricchezza materiale, che dà importanza alla capacità individuale di guadagnarla e conservarla, che crea disuguaglianze perché le carte da gioco sono truccate».
Un giorno, rinchiuso nell'ennesimo ospedale psichiatrico, legge Gramsci e Angela Davis e la sua vita cambia.
Messa così sembra una parabola di redenzione, niente di più sbagliato: è un libro incazzato, che ce l'ha a morte con la sinistra bianca progressista che non ha mai avuto esperienza della strada (cioè i suoi lettori).
Frammenti brutali di giovinezza si alternano a manifesti politici e riflessioni marxiste su «una società che dà valore alla ricchezza materiale, che dà importanza alla capacità individuale di guadagnarla e conservarla, che crea disuguaglianze perché le carte da gioco sono truccate».
August 25, 2019
This is a phenomenal and extremely eye-opening book.
It is about the author's experiences growing up in extreme poverty, and the development of their political ideas.
While the subject matter is often challenging, the book is written in an easy and unpretentious style so you can fly through it very quickly. It also avoids the voyeuristic sensationalism often employed in media discussing poverty.
High recommended. Seriously, read this thing as soon as you can.
It is about the author's experiences growing up in extreme poverty, and the development of their political ideas.
While the subject matter is often challenging, the book is written in an easy and unpretentious style so you can fly through it very quickly. It also avoids the voyeuristic sensationalism often employed in media discussing poverty.
High recommended. Seriously, read this thing as soon as you can.
September 2, 2023
[θα το κατέτασσα στη λίστα με τα πιο σημαντικά βιβλία που έχω διαβάσει ή και θα διαβάσω.]
June 15, 2025
An important read that made me think and feel a lot. What i find so important about this book is that it leads you to acknowledge your privilege (especially important to read if you are a cis white man). He does that not only by pointing out his lack of privilege, but also by talking about his own privileged position, even in a very unprivileged life. I won’t say much cause im tired and i wanna go to sleep, but ill just leave a few things here so i can remember what i liked about this book. I cried a few times while reading about some particularly difficult experiences that Hunter had to go through (tw rape and a lot more). Apart from his life experience he has many interesting takes on a couple of issues. He criticises how the people that constitute the anarchist and leftist movements often have an elitist approach, by speaking in the name of the working class and the poor while simultaneously excluding the actual poor. He talks about the dismissive approach „the left“ has towards people with less education, less formal communication skills and overall a different or less conventional in regards to capitalism life. He talks a lot about capital in a broader sense. For example he references the privileges not only of having economic capital but also social capital or educational capital.
Anyway this ended up being a not so little rant, so yeah, overall i recommenddddd!
Anyway this ended up being a not so little rant, so yeah, overall i recommenddddd!
Read
December 13, 2020 Vite dei subalterni, dei dannati, degli oppressi. E riflessioni sulle forme di lotta e resistenza alle logiche di oppressione sociale ed economica.
Dalla storia personale dell'autore, egli stesso "chav", ci immergiamo nelle sue vicende biografiche caratterizzate da estrema povertà, abusi, violenza subita e perpetrata. Ma in realtà ci immergiamo nelle storie di vita di molti oppressi dal sistema sociale ed economico e dalle sue logiche che vanno ad articolarsi in ogni contesto, in ogni relazione. Mai neutri.
In questo contesto l'autore ci invita a riflettere anche sui movimenti di lotta al sistema. Anche in questi riproponiamo le stesse dinamiche sessiste, razziste, classiste? Perché non lasciare la voce a chi vive queste violenze sulla propria pelle, interpellandolo proprio on quanto maggiori esperti della propria esperienza?
Dalla storia personale dell'autore, egli stesso "chav", ci immergiamo nelle sue vicende biografiche caratterizzate da estrema povertà, abusi, violenza subita e perpetrata. Ma in realtà ci immergiamo nelle storie di vita di molti oppressi dal sistema sociale ed economico e dalle sue logiche che vanno ad articolarsi in ogni contesto, in ogni relazione. Mai neutri.
In questo contesto l'autore ci invita a riflettere anche sui movimenti di lotta al sistema. Anche in questi riproponiamo le stesse dinamiche sessiste, razziste, classiste? Perché non lasciare la voce a chi vive queste violenze sulla propria pelle, interpellandolo proprio on quanto maggiori esperti della propria esperienza?
August 3, 2023
Μου πήρε μέρες αφότου τελείωσα το βιβλίο και προσπαθώ να βρω τα λόγια για να γράψω για αυτό.
Σαν να έχω βγει για μπύρες με ένα "φίλο" ο οποίος μου εξιστορεί τη ζωή του, μια ζωή όμως βουτηγμένη στα σκ@τα. Τον ακούω να ξεδιπλώνει όλες τις πτυχές της προσωπικότητας του, να αφηγείται την παιδική και εφηβική του ηλικία χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς υπερβολές, να περιγράφει απλά και καθαρά, χωρίς συναίσθημα, με τρόπο βαθιά ανθρώπινο. Μου μιλά για μια ζωή γεμάτη βία, εθισμούς στα ναρκωτικά, εκπόρνευση από 10 χρονων (ακόμα και από το οικογενειακό του περιβάλλον), ιδρύματα, φυλακές, φτώχεια, μιζέρια κλπ. Ο τρόπος όμως εξιστόρησης των γεγονότων δεν με κάνουν να νιώθω λύπηση παρά οργή για την περιθωριοποίηση ομάδων και ανθρώπων που ζουν κάτω από αυτές τις συνθήκες καθως και την ανυπαρξία τόσο των δομών στήριξής τους όσο και των πολιτικών θέσεων και κινήσεων.
Ακόμη και ο ίδιος αυτός ο "φίλος" μου ενώ γνώριζε πως ο τρόπος διαχείρισης των καταστάσεων που βίωνε δεν ήταν σωστός, γνώριζε την παραβατικότητα και την ανομία, δεν δικαιολογεί τις πράξεις του απλά εξιστορεί οπως ακριβώς ενήργησε και τις έζησε σε ένα σύγχρονο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα (Ηνωμένο Βασίλειο του '90-'00). Ίσως δεν συμφωνήσουν πολλοί στις πολιτικές θέσεις και αναλύσεις στα γραφόμενα του, ίσως θεωρηθούν γενικευμένες και μη εφαρμόσιμες, νομίζω όμως πως ο σκοπός του βιβλίου είναι να δώσει βήμα να μιλήσουν κι άλλοι που βιώνουν τη σκληρή κοινωνική περιθωριοποίηση, να κάνει και εμάς τους υπόλοιπους να αφουγκραστούμε τις εμπειρίες του μήπως και κουνηθούμε και αλλάξει ο τρόπος σκέψης και αντιμετώπισης των ανθρώπων που βιώνουν τον απόλυτο κοινωνικό αποκλεισμό.
Η έννοια της αλληλεγγύης όμως έχει μεγάλη σημασία για τους περιθωριοποιημενους ανθρώπους και ομάδες, ο συγγραφέας κατανοεί την ανάγκη για αλληλοβοήθεια και αλληλοστήριξη εντός των περιθωριοποιημένων ομάδων καθώς είναι αναγκαία για την επιβίωση , όμως ακόμα και ο ίδιος δεν είναι σίγουρος αν συμφωνεί με τον τρόπο που συντελείται....μα είναι απαραίτητη.
Στα 25 του πια, κλεισμένος σε ένα κελί φυλακής, έκανε στροφή και εστίασε στην αποτοξίνωση του και άρχισε το διάβασμα και έριξε βάρος στη μορφωσή του όπου κατάφερε εν τέλει να πάει και στο Πανεπιστήμιο και ....
τελικά ακούμε (διαβάζουμε) τη φωνή του γιατί δεν ανήκει πια σε περιθωριοποιημενη ομάδα .....
γιατί αν παρέμενε τώρα δεν θα τον διαβάζαμε & δεν θα του δινόταν η ευκαιρία να μιλήσει! Πόσο τοξικό και ρατσιστικό ακούγεται τελικά! Εάν θέλεις να αντιμετωπίσεις τον ρατσισμό (κοινωνικό, ταξικό, οικονομικο, φυλετικό, κλπ) οφείλεις να επιτρέψεις να μιλήσουν τα θύματα του και όχι "αντιπροσώπους" που ουδέποτε τον ένιωσαν.
Ο Χάντερ προσπάθησε ως ενεργό μέλος της Αριστεράς και αντιεξουσιαστών να μιλήσει για την ανάγκη να ακουστούν οι άνθρωποι των "υπογείων", να α��ουστούν οι φωνές τους χωρίς την ανάγκη καθοδήγησης από κανέναν...αλλά όπως λέει και η παροιμία "με στραβό να κοιμηθείς το πρωί θα αλληθωρισεις" και ο ίδιος κάποια στιγμή αμφιταλαντεύτηκε στο αν μπορεί να αλλάξει το σύστημα ή όχι, αν θέλει, αν έχει δυνάμεις, αν η ταξική του θέση πια το "επιτρέπει".
Τέλος δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο εξαιρετικό επίμετρο του Αλμπέρτο Προυνέτι
Σαν να έχω βγει για μπύρες με ένα "φίλο" ο οποίος μου εξιστορεί τη ζωή του, μια ζωή όμως βουτηγμένη στα σκ@τα. Τον ακούω να ξεδιπλώνει όλες τις πτυχές της προσωπικότητας του, να αφηγείται την παιδική και εφηβική του ηλικία χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς υπερβολές, να περιγράφει απλά και καθαρά, χωρίς συναίσθημα, με τρόπο βαθιά ανθρώπινο. Μου μιλά για μια ζωή γεμάτη βία, εθισμούς στα ναρκωτικά, εκπόρνευση από 10 χρονων (ακόμα και από το οικογενειακό του περιβάλλον), ιδρύματα, φυλακές, φτώχεια, μιζέρια κλπ. Ο τρόπος όμως εξιστόρησης των γεγονότων δεν με κάνουν να νιώθω λύπηση παρά οργή για την περιθωριοποίηση ομάδων και ανθρώπων που ζουν κάτω από αυτές τις συνθήκες καθως και την ανυπαρξία τόσο των δομών στήριξής τους όσο και των πολιτικών θέσεων και κινήσεων.
Ακόμη και ο ίδιος αυτός ο "φίλος" μου ενώ γνώριζε πως ο τρόπος διαχείρισης των καταστάσεων που βίωνε δεν ήταν σωστός, γνώριζε την παραβατικότητα και την ανομία, δεν δικαιολογεί τις πράξεις του απλά εξιστορεί οπως ακριβώς ενήργησε και τις έζησε σε ένα σύγχρονο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα (Ηνωμένο Βασίλειο του '90-'00). Ίσως δεν συμφωνήσουν πολλοί στις πολιτικές θέσεις και αναλύσεις στα γραφόμενα του, ίσως θεωρηθούν γενικευμένες και μη εφαρμόσιμες, νομίζω όμως πως ο σκοπός του βιβλίου είναι να δώσει βήμα να μιλήσουν κι άλλοι που βιώνουν τη σκληρή κοινωνική περιθωριοποίηση, να κάνει και εμάς τους υπόλοιπους να αφουγκραστούμε τις εμπειρίες του μήπως και κουνηθούμε και αλλάξει ο τρόπος σκέψης και αντιμετώπισης των ανθρώπων που βιώνουν τον απόλυτο κοινωνικό αποκλεισμό.
Η έννοια της αλληλεγγύης όμως έχει μεγάλη σημασία για τους περιθωριοποιημενους ανθρώπους και ομάδες, ο συγγραφέας κατανοεί την ανάγκη για αλληλοβοήθεια και αλληλοστήριξη εντός των περιθωριοποιημένων ομάδων καθώς είναι αναγκαία για την επιβίωση , όμως ακόμα και ο ίδιος δεν είναι σίγουρος αν συμφωνεί με τον τρόπο που συντελείται....μα είναι απαραίτητη.
Στα 25 του πια, κλεισμένος σε ένα κελί φυλακής, έκανε στροφή και εστίασε στην αποτοξίνωση του και άρχισε το διάβασμα και έριξε βάρος στη μορφωσή του όπου κατάφερε εν τέλει να πάει και στο Πανεπιστήμιο και ....
τελικά ακούμε (διαβάζουμε) τη φωνή του γιατί δεν ανήκει πια σε περιθωριοποιημενη ομάδα .....
γιατί αν παρέμενε τώρα δεν θα τον διαβάζαμε & δεν θα του δινόταν η ευκαιρία να μιλήσει! Πόσο τοξικό και ρατσιστικό ακούγεται τελικά! Εάν θέλεις να αντιμετωπίσεις τον ρατσισμό (κοινωνικό, ταξικό, οικονομικο, φυλετικό, κλπ) οφείλεις να επιτρέψεις να μιλήσουν τα θύματα του και όχι "αντιπροσώπους" που ουδέποτε τον ένιωσαν.
Ο Χάντερ προσπάθησε ως ενεργό μέλος της Αριστεράς και αντιεξουσιαστών να μιλήσει για την ανάγκη να ακουστούν οι άνθρωποι των "υπογείων", να α��ουστούν οι φωνές τους χωρίς την ανάγκη καθοδήγησης από κανέναν...αλλά όπως λέει και η παροιμία "με στραβό να κοιμηθείς το πρωί θα αλληθωρισεις" και ο ίδιος κάποια στιγμή αμφιταλαντεύτηκε στο αν μπορεί να αλλάξει το σύστημα ή όχι, αν θέλει, αν έχει δυνάμεις, αν η ταξική του θέση πια το "επιτρέπει".
Τέλος δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο εξαιρετικό επίμετρο του Αλμπέρτο Προυνέτι
August 7, 2023
Διαβάστε το… Τίποτα άλλο…
October 13, 2022
amatissima biografia politica lumpenproletariat e queer che bazzica nella nottingham anni novanta/primi duemila, scritta da dios e con una direzione precisa: svestire di paternalismo le lotte e rendere voci e protagonisti i soggetti per cui ci si attiva: donne, immigrati, comunità lgbtq e non bianchi.
May 13, 2020
A series of essays/stories about being human and surviving in the capitalist trauma-machine. Blunt, honest and with a sense of solidarity and humanity that cannot be understated. Essential reading for anyone trying to come to terms with their own experiences or simply if you are trying to become a person who no longer harms others.
Thank you so much for writing this.
Thank you so much for writing this.
January 27, 2022
La sinistra senza lotta di classe non è sinistra, la sinistra che non sostiene il metodo di ribellione scelto da chi è ai gradini più bassi della società non è sinistra, la sinistra che riduce a categorizzare come criminali e vittime chi vive ai margini, che concepisce un'azione nei loro confronti solo in termini di carità o di sanzione non è sinistra. È paternalismo borghese.
"La classe a cui appartengo determina la maniera in cui vedo il mondo e come interagisco" io sono una persona privilegiata, non ho mai avuto la paura di non sapere quando sarà il mio prossimo pasto, non ho subito violenze sistemiche, sono bianca, sono cisgender, sono etero.
Per quanto non voglia tutti (compresa io) misuriamo il valore delle persone in termini economici, ed essere cresciuta nella sicurezza economica mi valorizza immediatamente di più di chi invece stenta ad arrivare a fine mese. Perché?
Odio il capitalismo, odio il patriarcato, odio il suprematismo bianco, odio me stessa per non essere in grado di rompere questi schemi, perché far parte della middle class è così viscerale dentro di me che risuona in tutto quello che faccio anche se non voglio.
L'altro tema centrale del libro è la solidarietà. È commovente e avvilente insieme leggere che ci sia molta più solidarietà tra chi non ha niente che tra chi ha tanto. È forse più naturale essere solidali tra chi ne ha un disperato bisogno che tra chi sta bene. La solidarietà raccontata nel libro è la stessa che ho riscontrato sulla mia pelle in un momento di profonda crisi nella mia famiglia, negli ultimi mesi di malattia di mia madre. Per più di un mese ogni giorno persone venivano a casa nostra a portarci il pranzo, la cena, tanta frutta, ad aiutarci pulendo casa o come potevano, senza mai pretendere nemmeno un grazie in cambio, ma per pura solidarietà. Questo tema mi commuove sempre perché credo che sia una di quelle poche cose per cui vale davvero la pena vivere: amare, dare, essere tutt'uno con gli altri.
Questo libro non è un saggio politico, è una storia personale, è dare voce a chi non ne ha, è prendere a forza lo spazio pubblico. L'attivismo radicale di sinistra spesso è escludente, perché gli attivisti dotati di risorse culturali e materiali spesso tendono a ragionare negli stessi schemi di ciò che è reputato socialmente accettabile, quindi giusto, quindi degno di essere difeso, e ciò che non lo è (chi ruba, chi spaccia, chi fa sex work) e questa dicotomia lascia fuori i veri protagonisti della lotta. Se si vuole combattere il razzismo si deve dar voce ai non bianchi, se si vuole abbattere il patriarcato si deve ascoltare chi non appartiene al genere maschile, e allo stesso modo se si vogliono contrastare le disuguaglianze si deve partire da chi in prima persona vive la precarietà dell'economia.
"La classe a cui appartengo determina la maniera in cui vedo il mondo e come interagisco" io sono una persona privilegiata, non ho mai avuto la paura di non sapere quando sarà il mio prossimo pasto, non ho subito violenze sistemiche, sono bianca, sono cisgender, sono etero.
Per quanto non voglia tutti (compresa io) misuriamo il valore delle persone in termini economici, ed essere cresciuta nella sicurezza economica mi valorizza immediatamente di più di chi invece stenta ad arrivare a fine mese. Perché?
Odio il capitalismo, odio il patriarcato, odio il suprematismo bianco, odio me stessa per non essere in grado di rompere questi schemi, perché far parte della middle class è così viscerale dentro di me che risuona in tutto quello che faccio anche se non voglio.
L'altro tema centrale del libro è la solidarietà. È commovente e avvilente insieme leggere che ci sia molta più solidarietà tra chi non ha niente che tra chi ha tanto. È forse più naturale essere solidali tra chi ne ha un disperato bisogno che tra chi sta bene. La solidarietà raccontata nel libro è la stessa che ho riscontrato sulla mia pelle in un momento di profonda crisi nella mia famiglia, negli ultimi mesi di malattia di mia madre. Per più di un mese ogni giorno persone venivano a casa nostra a portarci il pranzo, la cena, tanta frutta, ad aiutarci pulendo casa o come potevano, senza mai pretendere nemmeno un grazie in cambio, ma per pura solidarietà. Questo tema mi commuove sempre perché credo che sia una di quelle poche cose per cui vale davvero la pena vivere: amare, dare, essere tutt'uno con gli altri.
Questo libro non è un saggio politico, è una storia personale, è dare voce a chi non ne ha, è prendere a forza lo spazio pubblico. L'attivismo radicale di sinistra spesso è escludente, perché gli attivisti dotati di risorse culturali e materiali spesso tendono a ragionare negli stessi schemi di ciò che è reputato socialmente accettabile, quindi giusto, quindi degno di essere difeso, e ciò che non lo è (chi ruba, chi spaccia, chi fa sex work) e questa dicotomia lascia fuori i veri protagonisti della lotta. Se si vuole combattere il razzismo si deve dar voce ai non bianchi, se si vuole abbattere il patriarcato si deve ascoltare chi non appartiene al genere maschile, e allo stesso modo se si vogliono contrastare le disuguaglianze si deve partire da chi in prima persona vive la precarietà dell'economia.
April 22, 2022
«ήμασταν παιδιά γεμάτα οργή, ρεμάλια, που μάλλον δεν θα ήθελες να τα καλέσεις στο σπίτι σου να τα γνωρίσουν οι γονείς σου»
Πρόκειται για έναν φτωχοδιάβολο της εποχής μας ή αλλιώς έναν chav, όπως αποκαλεί τον εαυτό του. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο όρος chav χρησιμοποιείται υποτιμητικά (ρεμάλι, κατακάθι), στιγματίζοντας την κοινωνικά περιθωριοποιημένη νεολαία με ροπή στη βία και την παραβατικότητα. Σαν ένας chav ανατράφηκε ο Χάντερ, έτσι έμαθε να ζει κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και παρόλο που πλέον δεν ζει στην ίδια κατάσταση, δεν αποποιείται το παρελθόν του, αφού εκεί εντοπίζει τις ρίζες του, την γέννηση της ταξικής του συνείδησης. Από την άλλη βέβαια η διήγηση της παιδικής του ηλικίας δεν είναι καθόλου εύπεπτη. Από πολύ μικρή ηλικία ανατράφηκε σε συνθήκες σκληρής κοινωνικής περιθωριοποίησης, βίας και μικρο-εγκληματικότητας με σκοπό την επιβίωση στα «υπόγεια» των κακόφημων συνοικιών.
Ο ίδιος βέβαια δεν διάλεξε αυτό τον τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα ήταν πάντοτε το θύμα της υπόθεσης και όχι ο θύτης, ένας Όλιβερ Τουίστ χωρίς ωραιοποιήσεις, ένα νέο παιδί που ωθήθηκε στη φτώχεια, την εγκληματικότητα, την πορνεία και τα ναρκωτικά από ένα κοινωνικό σύστημα που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την ανατροφή του, ούτε καν για την ίδια τη ζωή του. Ο Χάντερ πλέον αντλεί δύναμη και περηφάνεια από το παρελθόν του, όχι για τις πράξεις του (κάποιες από τις οποίες αποσιωπά μέχρι και σήμερα, για ευνόητους λόγους), αλλά για εκείνα τα αντανακλαστικά φροντίδας και αλληλεγγύης που ανέπτυξε με τους «δικούς του» ανθρώπους, τους οποίους θεωρεί «ιδανικούς επαναστάτες». Σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια μιλά για αυτούς με τρυφερότητα και νοσταλγία, με έναν τρόπο που θυμίζει σε εμάς την ποίηση της Κατερίνας Γώγου:
«Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν και να φροντίζουν μα και να πολεμούν. Κουβαλούν μέσα τους και σκληρότητα και τρυφερότητα, τους εκμεταλλεύονται και τους παραπετάνε, τους απορρίπτουν σαν απολίτιστα στουρνάρια και σαν κατακάθια που παρασιτούν με επιδόματα∙ κάνουν τους καλούς φιλελεύθερους πολίτες να απομακρύνονται αηδιασμένοι και αποτελούν τα κατεξοχήν εξεγερμένα υποκείμενα της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας. Έτσι και κάποιος πλήγωνε αυτούς που αγαπάνε, θα έτρωγε ροπαλιά στο κεφάλι απ’ τον καθέναν απ’ αυτούς»
Πρόκειται για έναν φτωχοδιάβολο της εποχής μας ή αλλιώς έναν chav, όπως αποκαλεί τον εαυτό του. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ο όρος chav χρησιμοποιείται υποτιμητικά (ρεμάλι, κατακάθι), στιγματίζοντας την κοινωνικά περιθωριοποιημένη νεολαία με ροπή στη βία και την παραβατικότητα. Σαν ένας chav ανατράφηκε ο Χάντερ, έτσι έμαθε να ζει κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και παρόλο που πλέον δεν ζει στην ίδια κατάσταση, δεν αποποιείται το παρελθόν του, αφού εκεί εντοπίζει τις ρίζες του, την γέννηση της ταξικής του συνείδησης. Από την άλλη βέβαια η διήγηση της παιδικής του ηλικίας δεν είναι καθόλου εύπεπτη. Από πολύ μικρή ηλικία ανατράφηκε σε συνθήκες σκληρής κοινωνικής περιθωριοποίησης, βίας και μικρο-εγκληματικότητας με σκοπό την επιβίωση στα «υπόγεια» των κακόφημων συνοικιών.
Ο ίδιος βέβαια δεν διάλεξε αυτό τον τρόπο ζωής. Στην πραγματικότητα ήταν πάντοτε το θύμα της υπόθεσης και όχι ο θύτης, ένας Όλιβερ Τουίστ χωρίς ωραιοποιήσεις, ένα νέο παιδί που ωθήθηκε στη φτώχεια, την εγκληματικότητα, την πορνεία και τα ναρκωτικά από ένα κοινωνικό σύστημα που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την ανατροφή του, ούτε καν για την ίδια τη ζωή του. Ο Χάντερ πλέον αντλεί δύναμη και περηφάνεια από το παρελθόν του, όχι για τις πράξεις του (κάποιες από τις οποίες αποσιωπά μέχρι και σήμερα, για ευνόητους λόγους), αλλά για εκείνα τα αντανακλαστικά φροντίδας και αλληλεγγύης που ανέπτυξε με τους «δικούς του» ανθρώπους, τους οποίους θεωρεί «ιδανικούς επαναστάτες». Σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια μιλά για αυτούς με τρυφερότητα και νοσταλγία, με έναν τρόπο που θυμίζει σε εμάς την ποίηση της Κατερίνας Γώγου:
«Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν και να φροντίζουν μα και να πολεμούν. Κουβαλούν μέσα τους και σκληρότητα και τρυφερότητα, τους εκμεταλλεύονται και τους παραπετάνε, τους απορρίπτουν σαν απολίτιστα στουρνάρια και σαν κατακάθια που παρασιτούν με επιδόματα∙ κάνουν τους καλούς φιλελεύθερους πολίτες να απομακρύνονται αηδιασμένοι και αποτελούν τα κατεξοχήν εξεγερμένα υποκείμενα της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας. Έτσι και κάποιος πλήγωνε αυτούς που αγαπάνε, θα έτρωγε ροπαλιά στο κεφάλι απ’ τον καθέναν απ’ αυτούς»
May 21, 2022
Non c'è niente di bello o rassicurante, in questo libro. Come afferma lo stesso autore, non è la favola americana del misero che c'è l'ha fatta. È una storia british dove nessuno si salva. L'essere sopravvissuto al suo destino è l'unica nota positiva del libro, tutto il resto è l'orrore della violenza che si autoalimenta all'infinito nel circolo vizioso del sistema capitalistico, che vorrebbe poi togliere alla classe sfruttata anche le armi della lotta e la voce dell'arte.
Se volete mettere in discussione ciò che siete, il vostro ruolo nella società e la vostra eventuale solidarietà, questo è il libro giusto. Bastano 2 ore.
Se volete mettere in discussione ciò che siete, il vostro ruolo nella società e la vostra eventuale solidarietà, questo è il libro giusto. Bastano 2 ore.
May 6, 2021
I've always hated the word "Chav" and the way it's used by - pretty much everyone in the UK - to degrade not just a certain social caste but also a certain sense of style. So I was immediately drawn to the title of this book. Great effort by the writer to set things straight, and simply for the arguments alone this deserves to be mainstream.
May 16, 2021
"Si continua a rifiutare l'idea che debba essere l'oppresso a decidere la propria forma di resistenza. Gli altri devono sostenere quella scelta, se vogliono essere considerati alleati o complici. L'alternativa è passare dal lato dell'oppressore."
January 3, 2023
This is a very harrowing account of extreme poverty in neo-liberal Britain. It's very personal and there are many passages that are hard to read because of how brutal and traumatic they are.
I still think this is an important read if you can manage to get through it. Hunter's accounts are very personal and despite the brutality and trauma of the first 25 years of his life, all of these accounts show the ways in which numerous kinds of working class, marginalised groups and people come through it, those instances of solidarity, mutual aid or recognitions of how capitalism impacts their lives. Even if they don't have the words or abilities to fully articulate it, they still showcase that.
If there's any criticisms, it's mainly a worry of how this work could be misinterpreted as 'don't challenge workers and oppressed people if they use incorrect language/bigotry,' like yes don't be a dick about it, but don't let it slide either. The book is not saying that and I don't think Hunter is justifying his own past behaviours or the actions of those they knew growing up. What Hunter does do is mention the lack of any kind of revolutionary basis in the British left, out of that comes desperation and that becomes this reactionary turn we've seen in Labour and elsewhere in numerous Marxist and anarchist groups and trade union movements that defend xenophobic, racist border controls and takes part in culture war rhetoric (esp. against trans women). The book reminds us to be challenge such things, but even then. It's more of a 'what does this book mean to those who read it?'
If you live in Britain and can deal with this book, I think it is very important reading.
I still think this is an important read if you can manage to get through it. Hunter's accounts are very personal and despite the brutality and trauma of the first 25 years of his life, all of these accounts show the ways in which numerous kinds of working class, marginalised groups and people come through it, those instances of solidarity, mutual aid or recognitions of how capitalism impacts their lives. Even if they don't have the words or abilities to fully articulate it, they still showcase that.
If there's any criticisms, it's mainly a worry of how this work could be misinterpreted as 'don't challenge workers and oppressed people if they use incorrect language/bigotry,' like yes don't be a dick about it, but don't let it slide either. The book is not saying that and I don't think Hunter is justifying his own past behaviours or the actions of those they knew growing up. What Hunter does do is mention the lack of any kind of revolutionary basis in the British left, out of that comes desperation and that becomes this reactionary turn we've seen in Labour and elsewhere in numerous Marxist and anarchist groups and trade union movements that defend xenophobic, racist border controls and takes part in culture war rhetoric (esp. against trans women). The book reminds us to be challenge such things, but even then. It's more of a 'what does this book mean to those who read it?'
If you live in Britain and can deal with this book, I think it is very important reading.
June 15, 2020
This is a really excellent book. A must read, but only when you're in a good state of mind; a lot of it is very heavy going.
Very broadly, the book argued against the disdain for and blame of those in poverty in the UK, primarily through an autobiographical lense. But it's a very rich work, and Hunter covers many things here; the appropriation of the mental health crisis by the middle classes, solidarity with rioters, his own racism, violence and white masculinity.
I'd say the crowning achievement of the book is Hunter's acknowledgement of his own privilege.
Initially I found it quite jarring to read someone who had been sexually abused, physically beaten, lived on the streets, had a drug addition, and many other things since childhood say "I have had so much privilege with my race and gender; if I was black I would have died ages ago" (paraphrasing) but it is of course true.
Too often privileged people mistake acknowledging their own privilege for hating themselves; they should hate their whiteness just like white people have taught black people to hate their blackness. Hunter's own efforts are an excellent example to counter this trend; Hunter understands his own behaviour through his privilege, and rather than self loathing he uses it to work through his trauma. This is truly impressive, particularly when he talked through white masculinity and violence it really resonated with me.
Note: buy it from the chav solidarity website, not from Amazon like I did. If you can't afford the book you can also listen to it free in audio on the website too.
Very broadly, the book argued against the disdain for and blame of those in poverty in the UK, primarily through an autobiographical lense. But it's a very rich work, and Hunter covers many things here; the appropriation of the mental health crisis by the middle classes, solidarity with rioters, his own racism, violence and white masculinity.
I'd say the crowning achievement of the book is Hunter's acknowledgement of his own privilege.
Initially I found it quite jarring to read someone who had been sexually abused, physically beaten, lived on the streets, had a drug addition, and many other things since childhood say "I have had so much privilege with my race and gender; if I was black I would have died ages ago" (paraphrasing) but it is of course true.
Too often privileged people mistake acknowledging their own privilege for hating themselves; they should hate their whiteness just like white people have taught black people to hate their blackness. Hunter's own efforts are an excellent example to counter this trend; Hunter understands his own behaviour through his privilege, and rather than self loathing he uses it to work through his trauma. This is truly impressive, particularly when he talked through white masculinity and violence it really resonated with me.
Note: buy it from the chav solidarity website, not from Amazon like I did. If you can't afford the book you can also listen to it free in audio on the website too.
March 3, 2024
Alla seconda frase di questo libro c'hai già su un fomento che non vi sto a dire. Hunter parla della costruzione di comunità e solidarietà delle vittime ultime del capitalismo, i poveri urbani, i bambini sessualmente sfruttati, i tossicodipendenti, i senzatetto: "la feccia". Racconta di sé e della sua infanzia e giovinezza, di sua madre, la sua famiglia, gli amici che ha incontrato e perduto, di come la violenza delle loro vite sia l'incorporazione, embodiment della loro classe sociale: "Our boidies are classed; i nostri corpi sono intrisi di connotazioni di classe, e i corpi delle persone senza capitale valgono meno. Per questo possono smontare i nostri corpi, possono comprarli e venderli, imprigionarli e poi lasciarli andare."
Però dato che da poco ho letto "Panopticon" di Jenni Fagan a metà libro penso: sì, beh, fossi stato una ragazza però te la saresti passata ben peggio. E due pagine dopo Hunter continua: e ora vi spiego perché il mio essere maschio e bianco è il principale motivo per cui io mi sono salvato, e di come è infinitamente peggio per le donne, le persone non bianche, le persone queer, e di come io stesso ho perpetuato il mio privilegio e provo ogni giorno a cambiarmi.
Ha vinto TUTTO.
"Chav" è un libro che verrà letto come working class fiction. Ma è un libro per attiviste e soprattutto per attivisti; per gente di classe media che fa politica in difesa e in nome di persone di cui non sa niente e che non frequenta; per chi ragiona su come possa essere una prassi politica anarchica oggi.
(Trigger alert: qualsiasi.)
Però dato che da poco ho letto "Panopticon" di Jenni Fagan a metà libro penso: sì, beh, fossi stato una ragazza però te la saresti passata ben peggio. E due pagine dopo Hunter continua: e ora vi spiego perché il mio essere maschio e bianco è il principale motivo per cui io mi sono salvato, e di come è infinitamente peggio per le donne, le persone non bianche, le persone queer, e di come io stesso ho perpetuato il mio privilegio e provo ogni giorno a cambiarmi.
Ha vinto TUTTO.
"Chav" è un libro che verrà letto come working class fiction. Ma è un libro per attiviste e soprattutto per attivisti; per gente di classe media che fa politica in difesa e in nome di persone di cui non sa niente e che non frequenta; per chi ragiona su come possa essere una prassi politica anarchica oggi.
(Trigger alert: qualsiasi.)
November 20, 2024
" Αυτο που κατα το παρελθον ειδα και εζησα στη ζωη μου, οπως το καταλαβαινω, ηταν ανθρωπους να ψαχνουν να βρουνε αλλους ανθρωπους, οι οποιοι δε τους πληγωναν και θα τους αποδεχονταν πληρως. Μιλω για ανθρωπους που βιωσαν πολυ ψυχικο και σωματικο πονο και τα εβγαλαν περα. Παράλληλα ηξεραν οτι στην πορεια θα πονουσαν κι αλλο και πως θα ηταν καλυτερα να το περασουν αυτο μαζι με καποιον που θα τους αποδεχοταν οπως θα τον αποδεχονταν και εκεινοι. "
" Οι δικοι μου ανθρωποι ξερουν και να φροντιζουν μα και να πολεμουν. Κουβαλουν μεσα τους και σκληρότητα και τρυφερότητα, τους εκμεταλλευονται και τους παραπετανε, τους απορρίπτουν σαν απολιτιστα στουρναρια και σαν κατακαθια που παρασιτουν με επιδοματα. Κανουν τους καλους φιλελεύθερους πολιτες να απομακρυνονται αηδιασμενοι και αποτελουν τα κατεξοχην εξεγερμενα υποκειμενα της νεοφιλελευθερης κοινωνιας. Κατα μια εννοια ειναι οι ιδανικοι επαναστατες ομως εξαιτιας του τροπου παρεμβασης των μηχανισμων του κρατους και του κεφαλαιου στη ζωη τους και του πως οι ιδιοι οι μηχανισμοι εχουν καταφερει να κατακερματισουν την εργατικη ταξη στο συνολο της, οι ανθρωποι μου εχουν αγνοηθεί. "
" Οι δικοι μου ανθρωποι ξερουν και να φροντιζουν μα και να πολεμουν. Κουβαλουν μεσα τους και σκληρότητα και τρυφερότητα, τους εκμεταλλευονται και τους παραπετανε, τους απορρίπτουν σαν απολιτιστα στουρναρια και σαν κατακαθια που παρασιτουν με επιδοματα. Κανουν τους καλους φιλελεύθερους πολιτες να απομακρυνονται αηδιασμενοι και αποτελουν τα κατεξοχην εξεγερμενα υποκειμενα της νεοφιλελευθερης κοινωνιας. Κατα μια εννοια ειναι οι ιδανικοι επαναστατες ομως εξαιτιας του τροπου παρεμβασης των μηχανισμων του κρατους και του κεφαλαιου στη ζωη τους και του πως οι ιδιοι οι μηχανισμοι εχουν καταφερει να κατακερματισουν την εργατικη ταξη στο συνολο της, οι ανθρωποι μου εχουν αγνοηθεί. "
September 11, 2025
a must.
June 9, 2023
3emezzo
Una scrittura estremamente semplice, un libro denso di esperienze e contraddizioni.
Una scrittura estremamente semplice, un libro denso di esperienze e contraddizioni.
November 20, 2023
Chav è un vademecum per noi tutte e noi tutti. Un manuale di cose che tendiamo a mettere da parte e che invece dovremmo fissare bene in mente, interiorizzare. Assolutamente e profondamente radicale in un modo che quasi fa male, ma che è necessario. Grazie, Hunter, per questi schiaffi.
“È solo quando c'è collettività, e la si rafforza, che possiamo fare qualcosa di più di sopravvivere”
“Se non comprendiamo i nostri ruoli nelle strutture sociali d'oppressione, siamo mal equipaggiati per sfidarle in maniera energica e non riusciremo a smettere di riprodurle”
“È solo quando c'è collettività, e la si rafforza, che possiamo fare qualcosa di più di sopravvivere”
“Se non comprendiamo i nostri ruoli nelle strutture sociali d'oppressione, siamo mal equipaggiati per sfidarle in maniera energica e non riusciremo a smettere di riprodurle”
April 25, 2022
Ο Ντ. Χάντερ πέρασε τα πρώτα 25 χρόνια της ζωής του στο Νότιγχαμ ως ανήλικος σεξεργάτης, ληστής, βαποράκι, χρήστης ναρκωτικών και άστεγος, παιδί πλήρως διαλυμένης οικογένειας που μέχρι τα 23 του δεν ήξερε ουσιαστικά να διαβάζει και να γράφει. Το βιβλίο περιέχει σκληρές περιγραφές της ζωής του λούμπεν υποπρολεταριάτου, όμως και αρκετό δογματισμό στην προσέγγιση των αιτιών. Όπως και να έχει το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον.
August 9, 2022
Extremely immersive, heavy and important. Nobody is exempt from a recommendation.
May 1, 2019
This book is amazing. Very harrowing in some parts which made it difficult to read, but it's ultimately hopeful.
Displaying 1 - 30 of 61 reviews