Алекса Алексов потекнува од богато и познато семејство. Тој е единец на мајка и татко кои многу се обидувале, но не можеле да имаат други деца, па можеби токму тоа е причината што е по малку разгален, што сè му е допуштено, што има малку тежок табиет и никој едноставно не може да го одбие за ништо. Така, уште првиот ден кога ја здогледува помладата и преубава Дафина, решава дека таа мора да му стане жена.
Но, како што велат злобните соседи, семето на Алексови тешко фаќа, не вирее. По пет неплодни и страдални години, најпосле им се раѓа првата ќерка. Потоа, им се раѓа и втората. И третата… Алекса е изгорен за син и не го крие тоа, па Дафина е несреќна што не може да му го даде наследникот по кој тој толку копнее. Ова незадоволство дополнително го потпалува лошиот табиет на Алекса, па трите сестри почнуваат да живеат во страв од нивниот избувлив татко, обвинувајќи се себеси што не се тоа што тој најмногу го посакува. И баш кога помислуваат дека среќата конечно ќе им се насмевне, зад аголот чека ново страдање…
Семејна сага на три генерации жени; клопче од тајни, страдања и солзи.
Искрено ми се згади од "тајната". Ми го упропасти впечатокот за книгата кој и онака не беше нешто wow. Не ми се допадна книгава, премногу наликува на шпанска серија.
За разлика од Ќерката на дрвосечачот која беше солидна емотивна приказна, Тајната на Алексови нема ни еден емотивен момент. Целата книга наликува на репортажа во која се редат трагични настани, еден по друг, пренатрупани без потреба. За секој лик се набројуваат трагедии, успеси, датуми како да се реферира некој извештај што, каде, кога се случило. Ни еден лик не е опишан така да може да се соживеете и да верувате во неговата приказна.
Што се однесува до Тајната, воопшто не ми беше изненадување и е јасно што ќе биде уште пред 100тата страна. Завршетокот, а и целата книга за мене нема никаква поента ни порака. Насекаде има многу пофалби за книгата, затоа и ја зедов да ја читам, но ова е објективен коментар.
Иако си ветив дека нема повеќе да читам тажни книги еве ме сета расплакана ја дочитав Тајната на Алексови. За книгата можам да дадам само пофалби, мајсторски напишана го води читателот напред назад низ времето. Оваа е книга за загубата, тагата, наоѓањето утеха на погрешен пат, пливањето низ животот како да е бурно море, упорноста и истрајноста.
Како прво сакам да кажам дека во Македонија има многу што сакаат да читаат книги и тоа е супер! Ама да се ругаат или навредуваат нашите писатели не чини воопшто... срамота за општеството наше... Книгата може нема да биде бестселлер како Лајла Грејс ама има некоја уметничка вредност и почитувајте го тоа ве молам! Браво за Наде... И како за крај... “Don't let the bastards grind you down.”
Толку ја фалеа, толку убави зборови слушав, очекував навистина нешто што ќе ме трогне. Да, судбината на Алексови била тешка, толку несреќи се случиле, ама кај мене тоа не предизвика скоро па никакви чувства, освен сочуство со главните ликови. До стилот ќе да е, ама и до приказната, која ми беше неуверлива, предвидлива, а сепак очекував дека крајот можеби пријатно ќе ме изненади. Тајната која лесно можеше да се предвиди уште на почетокот толку не соодветствува со ликовите и со нивните постапки и пред и после што цело време си велев - Ма нема шанси, сигурно не е толку очигледно. А најмногу ме нервираа описите што секој лик носел од гардероба во скоро секоја прилика. И суеверието што преовладува во добар дел од книгата! И како сите Алексови се натпросечно интелигентни и сите со просек 10,00 завршуваат факултет, па и магистратура. На сите тие несреќи утеха наоѓаат во учењето кое ни малку не го занемаруваат. И да не откривам детали, и овие две ѕвезди (ај две и пол нека бидат) се за одвреме-навреме скоро поетичните описи на природата. И тоа што заради лесната приказна бргу се чита и всушност не е на одмет да се прочита. Едноставно, мене не ми „легна“.
Многу ми е жал за изгубеното време. Стил - почетнички, крајна безидејност (силување во првата книга, силување во втората книга, авторкaтa се чини дека е опседнатa со силувањa), еден куп нелогичности! Би бе замолила когa оценувате книга да бидетe искрени, особено оние со 5 ѕвездички! 5 ѕвездички за ваква книга? Нозете и беа криви како буквата О! За ова ли 5 ѕвездички! Сериозни сте? Или само и го храните егото на авторкaтa? Како и да е, јас завршив со авторкава, кога ќе ми се чита нешто во овој стил, ке читам некој автор кој знае да пишува!
Се мислев меѓу 1 и 2 ама ова е стварно антиталент писателка. Се прашувам дали издавачкиве куќи уопште ги читаат книгите пред да ги објават или да има нешто колку за објавување. Жал ми е, но ова е бетер од турска серија.
Приказната како приказна, беше океј. Емотивен, драматичен материјал, буди чувство на емпатија и сочвство кон ликовите.
Начинот на распоредување на настаните беше во ред. Ништо револуционерно што имаше ретроспективи, кажувано од напред и од назад, целосно во ред... Беше интересно што опфаќаше повеќе периоди, дури и современиот.
НО, самото пишување... беше болно да се чита. Уште на првте 20 страни си реков дека е катастрофа и само продолжи да станува полошо.
Не сакав да престнам да ја читам затоа што по насловот, добив ветување за некоја тајна па сакав да ја откријам. Но ми беше навистина тешко да поминам преку изборот на зборови при раскажувањето.
Да издвојам неколку од работите што ми пречеа најмногу: - употреба на исти епитети за исти работи. Не знам колку пати можеш или треба да ги опишеш истите очи како бадеми. - пречесто повторување на реченици или фрази. При секое спомнување на некои од ликовите, во истата реченица стоеа нивните описи. Постојано и постојано беа потенцирани истите работи, користејќи ги исите зборови за најбанални работи. - премногу описи. Од премногуте описи, на секој детел за секоја работа се нема прилика да се користи сопствената имагинација, да ги пополнуваш празните места на начин кој што ти сакаш. Авторката го има сето тоа сервирано за читателот, па на тој начин се губи шансата за создавање врска помеѓу него и книгата. -недоследности.
Делото дава впечаток како никој да не го препрочитал пред печатење. За жал потрошен потенцијал на нешто што можело да биде фантастично.
Три сестри... Секоја си е приказна сама по себе, но сепак сите три се испреплетени заедно... Мирјанка, Силвана и Ирма. Силве има тајна, која искрено јас ја претпоставив уште на почетокот и испадна дека бев во право. Секој си има свој вкус за читање, но мене приказната ме воодушеви, бидејќи некои нешта што им се случиле на сестрите можат да се случат и во реалниот свет на било која од нас. Толку многу тешки мигови низ кои поминуваат сестрите ама на крајот успеваат да се изборат со сè што им носи судбината.
Во оние моменти кога животот те удира најсилно, како камшик кој ја дере кожата со секој замавнат и нанесен удар, можеш ли да бидеш издржлив, можеш ли да преживееш, можеш ли да застанеш пак на нозе, а знаеш дека болката и тагата ти ги обликувале животот така да мораш, а не сакаш да живееш повеќе. Колку еден човек е издржлив, колку пати можеш да паднеш и пак да се крениш на нозе, колку тагата можеш да ја потискаш длабоко во себе? Ова е една книга која не потсетува дека и во најлошите моменти, човекот продолжува да се бори, како знае и умее. Неде, неколку пати ме натера да заплачам додека ја читав книгата, но бев среќна за тоа дека сите пак се собраа заедно. Сепак е битно едно сем��јство да е цело и какво и да е, треба да е заедно.
Како и многу други можам да кажам едно големо БРАВО....Ја прочитав во еден здив..Се наежив од самата приказна..толку трогателна и преубава приказна....Толку многу ме потресе сто искрено и ме натажи и проронив и по некоја солза...
После Ќерката на дрвосечачот очекував многу повеќе од оваа книга но можам да кажам дека навистина сум разочарана. Екстермното повторување на описите навистина ми го расипа читањето. Јас толку луѓе со сини очи немам видено во Македонија. Сите се витки, манекенки, со долги коси, паметни, натпросечно ителигентни. Завршувањето на домашните обврски е пренагласено и многу од фразите и описите мислам дека се напишани само да се потполни приказната без некаков допринос кон истата. Единствениот момент кој за кратко предизвика некаква емоција во мене беше соочувањето на Мирјанка со татко и после случувањето со Силвана. Добар избор на зборови кои навистина го прикажуваат гневот и разочарувањето кај еден прерано пораснат тинејџер кој конечно наоѓа сила да се спротивстави.
[ Friday, August 7, 2020 22:54 ] Ane: Алекса и Дафина Алексови живеат среќен живот со трите ќерки, но и двајцата имаат желба за син. По трагедијата во која Алекса останува вдовец, животот во куќата целосно се менува. Тој се оддава на алкохолот, а најстарата ќерка Мирјанка ја презема одговорноста за домот и грижата за помалите сестри Силвана и Ирма. Но по една ужасна случка, во една дождлива вечер, едната сестра исчезнува и со себе ја носи Тајната на Алексови, која ќе се открие после неколку децении. Сепак, книгава не беше тоа што очекував. И за разлика од Ќерката на дрвосечачот, оваа ме разочара. Многу работи се нелогични (само колку за пример - во прологот Мирјанка пие кафе со својата блиска сосетка Вера со која 20 години се дружи, и ѝ раскажува за успесите на ќерка ѝ, за случките и новостите во семејството? Се обидува авторката да го оправда тоа со еден заклучок - дека Вера прашањата ги поставува затоа што Мирјанка многу сака да зборува за ќерка си. Но, во средина како нашава, уште во мало градче, каде се одвива дејствието, да не знаете ништо за некого со кого секој ден пиете кафе, се дружите, е тотално нелогично. Исто како што ми беше нелогично Мирјанка и Антон не се познаваат воопшто, а се староседелци во мало место во кое секој знае сè за секого, а Мирјанка е ќерка на најпознатиот трговец со кожи??) Многу работи се беспотребно развлечени и опишувани, што навистина ја обременуваат книгата. Зошто е цело поглавје Злобни озборувања, Вртен камен дури 2 пати? Сето тоа можело лесно да се скоцка во едно или две од поглавјата кои се посветени на ликовите за кои се однесуваат со оглед дека низ цела книга поглавјата се именувани по ликовите). Во едно поглавје е даден детален опис на неколку ликови, што тотално ве збунува и нервира, а друга работа е што нема да запомните ништо од тоа. Приказната (идејата) има потенцијал, но не е добро сработена и имам впечаток дека е избрзано напишана. Ѝ фали малку да се “стегне“, доработи и да биде топ. Тајната, која се открива во последните 10-15 страни од последното поглавје е толку млако фрлена, што не го оправдува насловот. Не дека такво нешто не е возможно, но сепак, не е едноставно и лесно дејствие кое може туку така да ѝ даде на книгата среќна завршница. П.С. време е авторката да го исфрли зборчето „ТА“ при пишување. И во првата книга пречеше неговата честа употреба, ама не очекував и овде да се повтори (та, не е само таа.... та, нема да правиме слава и сл.)
Силвана, Ирма и Мирјанка трите сестри, коишто судбината ќе им ги помеша картите во животот. А, сепак една тајна. Која од нив трите ќе биде мистериозна личност што ја крие таа тајна со години во себе? Дали ќе се откри еднаш тајната на семејството Алексови и ќе може да се вратат на вистински пат како сложно семејство пред нивна разделба.
Прекрасна емотивна приказна за животот на трите сестри, кој е исполнет со тага, среќа, љубов и една мрачна тајна која ги разделува, за на крај повторно истата таа тајна да го обедине семејството Алексови