What do you think?
Rate this book
Komisarz Kruk #4
Królowa lalek
Kolejne makabryczne morderstwo w Trójmieście. By rozwikłać sprawę, komisarz Kruk wkracza na coraz bardziej niebezpieczne ścieżki. Towarzyszy mu podkomisarz Paczulski, ale czy w sytuacji zagrożenia życia policjanci będą mogli na siebie liczyć?
Młoda kobieta po kłótni z mężem wychodzi nocą z przyjęcia. Po kilku godzinach zostaje znaleziona martwa przy trójmiejskiej obwodnicy, ze zmasakrowaną połową twarzy. Śledztwo prowadzi dwóch oficerów policji: podkomisarz Damian Paczulski i komisarz Sławomir Kruk. Po szeregu podjętych działań wydaje się, że zagadkę rozwiązano – znaleziono zarówno motyw, jak i sprawcę. Niespodziewanie na jaw zaczynają jednak wychodzić szczegóły, które grono znajomych ofiary oraz przebieg zdarzenia stawiają w nowym świetle. Rozwikłanie sprawy utrudnia fakt, że Kruk i Paczulski toczą ze sobą zimną wojnę. Nie wiedzą, że znajdą się w sytuacji, w której życie jednego będzie zależeć od lojalności drugiego.
Młoda kobieta po kłótni z mężem wychodzi nocą z przyjęcia. Po kilku godzinach zostaje znaleziona martwa przy trójmiejskiej obwodnicy, ze zmasakrowaną połową twarzy. Śledztwo prowadzi dwóch oficerów policji: podkomisarz Damian Paczulski i komisarz Sławomir Kruk. Po szeregu podjętych działań wydaje się, że zagadkę rozwiązano – znaleziono zarówno motyw, jak i sprawcę. Niespodziewanie na jaw zaczynają jednak wychodzić szczegóły, które grono znajomych ofiary oraz przebieg zdarzenia stawiają w nowym świetle. Rozwikłanie sprawy utrudnia fakt, że Kruk i Paczulski toczą ze sobą zimną wojnę. Nie wiedzą, że znajdą się w sytuacji, w której życie jednego będzie zależeć od lojalności drugiego.
448 pages, Paperback
First published July 8, 2020
36 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
August 18, 2024
Niewiarygodne jak autor to robi. Zadebiutował powieścią "Kruk", która była preludium do cyklu. Była rewelacyjna. Jeden z najlepszych kryminałów, które przeczytałam w tym roku. Największą jej konkurencją są kolejne tomy tego samego cyklu. Mimo wysokich ocen czytelników obawiałam się, że autorowi zabraknie pomysłów na kontynuację losów komisarza Sławomira Kruka. "Królowa lalek" jest czwartą częścią cyklu, a moje obawy się nie potwierdziły. Przy tym tomie ostatnie sto stron, gdy rozwiązanie zagadki kryminalnej powoli nabierało kształtów, czytałam dwa razy. Starałam doszukać się jakichś nieścisłości. Przy tak skomplikowanej, wielowątkowej, wielowymiarowej historii wydawało mi się niemożliwe, żeby autor nie popełnił jakiegoś, choćby małego błędu. Nie udało mi się znaleźć...
Byłam nieco zaskoczona, gdyż podejrzewałam, że w tomie znajdę kontynuację losów Koniecznego oraz adwokata Kanta, ale te zostały zamknięte jednym zdaniem. Tym razem Lidia Rudzka, po kłótni z mężem, wyszła z restauracji z jego znajomym Emilem Zasadą, właścicielem agencji konsultingowej, lecz wsiadła do samochodu innego mężczyzny. Rano zostało znalezione jej ciało ze śladami tortur. Kobieta miała zmasakrowaną lewą stronę twarzy, podobnie jak lalka, z którą nie rozstawała się od dzieciństwa. Sprawę z ramienia policji miejskiej otrzymuje Damian Paczuski, ale chce by wojewódzka wsparła śledztwo. Chce Kruka.
"Dzieciństwo bywa ciężkie, za to żyje się nadzieją, potem się dorasta i dalej jest ciężko, a nadzieja gaśnie. Aż nadchodzi dzień, kiedy czujesz, że taki twój los. [...] Lalki, które cię otaczają, nie są już nędzne, mówią do ciebie, nachylają się, odchodzą, tańczą i wracają. Ale to wciąż lalki, przynajmniej w twoich oczach, bo czujesz się pośród nich obco. Ty też nachylasz się, mówisz, tańczysz i pijesz coraz więcej szampana."
To, co uważam za dodatkowy atut powieści, to wplecenie w fabułę różnych problemów natury psychologicznej i zaburzeń psychicznych. Autor ukazał też oblicza przemocy domowej. Tak różne, a tak podobne, niosące podobne spustoszenie w psychice.
Jedynym minusem powieści jest to, że nie mam się do czego przyczepić, przez co cierpi moja kobieca natura...
Byłam nieco zaskoczona, gdyż podejrzewałam, że w tomie znajdę kontynuację losów Koniecznego oraz adwokata Kanta, ale te zostały zamknięte jednym zdaniem. Tym razem Lidia Rudzka, po kłótni z mężem, wyszła z restauracji z jego znajomym Emilem Zasadą, właścicielem agencji konsultingowej, lecz wsiadła do samochodu innego mężczyzny. Rano zostało znalezione jej ciało ze śladami tortur. Kobieta miała zmasakrowaną lewą stronę twarzy, podobnie jak lalka, z którą nie rozstawała się od dzieciństwa. Sprawę z ramienia policji miejskiej otrzymuje Damian Paczuski, ale chce by wojewódzka wsparła śledztwo. Chce Kruka.
"Dzieciństwo bywa ciężkie, za to żyje się nadzieją, potem się dorasta i dalej jest ciężko, a nadzieja gaśnie. Aż nadchodzi dzień, kiedy czujesz, że taki twój los. [...] Lalki, które cię otaczają, nie są już nędzne, mówią do ciebie, nachylają się, odchodzą, tańczą i wracają. Ale to wciąż lalki, przynajmniej w twoich oczach, bo czujesz się pośród nich obco. Ty też nachylasz się, mówisz, tańczysz i pijesz coraz więcej szampana."
To, co uważam za dodatkowy atut powieści, to wplecenie w fabułę różnych problemów natury psychologicznej i zaburzeń psychicznych. Autor ukazał też oblicza przemocy domowej. Tak różne, a tak podobne, niosące podobne spustoszenie w psychice.
Jedynym minusem powieści jest to, że nie mam się do czego przyczepić, przez co cierpi moja kobieca natura...
September 30, 2024
Górski ciągle w formie. Czwarta część trochę mniej mi się podobała niż poprzednie trzy, ale "Kruk" to niezmiennie najlepsza polska seria kryminalna.
September 30, 2020
NOWY CEL POTRZEBNY OD ZARAZ
Niniejszym donoszę, że komisarzowi Krukowi jeszcze się chce (pracować i walczyć o sprawiedliwość), autorowi wciąż się chce (dobrze pisać i wymyślać intrygujące fabuły), a czytelnikowi ciągle się chce (czytać). We wszystkich tych chceniach odczuwam jednak, niestety, tendencję spadkową.
Jeżeli ktoś jeszcze z komisarzem Krukiem nie miał okazji zawrzeć bliższej znajomości podpowiadam, żeby nie zaczynać o tej akurat powieści. Autor nawiązuje w niej i przypomina wątki z poprzedniej części, więc czytelnik który po nieopatrznym przeczytaniu „czwórki” zdecyduje się na część trzecią, będzie miał popsutą zabawę. No chyba, że nie przeszkadzają mu spoilery. Można było tę kwestię inaczej rozwiązać, tak żeby nie za dużo powiedzieć („stary” czytelnik będzie wiedział o co chodzi, „nowemu” wystarczą czytelne sygnały), ale cóż… Nikt nie jest doskonały.
Wątek córki gangstera niepotrzebnie jest aż tak rozbudowany, bo nie ma wpływu na akcję, bez agenta Interpolu też można by się było obejść, ale całość, choć minimalnie przegadana – wciąż do połknięcia. Nie mogę jednak oprzeć się wrażeniu, że autor odczuwa już zmęczenie materiałem. Chyba pora, żeby zacząć zastanawiać się nad nowymi bohaterami, albo przynajmniej staremu dać w życiu jakiś nowy cel. Wypalony do cna bohater – to kiepski bohater.
https://www.czytacz.pl/
Niniejszym donoszę, że komisarzowi Krukowi jeszcze się chce (pracować i walczyć o sprawiedliwość), autorowi wciąż się chce (dobrze pisać i wymyślać intrygujące fabuły), a czytelnikowi ciągle się chce (czytać). We wszystkich tych chceniach odczuwam jednak, niestety, tendencję spadkową.
Jeżeli ktoś jeszcze z komisarzem Krukiem nie miał okazji zawrzeć bliższej znajomości podpowiadam, żeby nie zaczynać o tej akurat powieści. Autor nawiązuje w niej i przypomina wątki z poprzedniej części, więc czytelnik który po nieopatrznym przeczytaniu „czwórki” zdecyduje się na część trzecią, będzie miał popsutą zabawę. No chyba, że nie przeszkadzają mu spoilery. Można było tę kwestię inaczej rozwiązać, tak żeby nie za dużo powiedzieć („stary” czytelnik będzie wiedział o co chodzi, „nowemu” wystarczą czytelne sygnały), ale cóż… Nikt nie jest doskonały.
Wątek córki gangstera niepotrzebnie jest aż tak rozbudowany, bo nie ma wpływu na akcję, bez agenta Interpolu też można by się było obejść, ale całość, choć minimalnie przegadana – wciąż do połknięcia. Nie mogę jednak oprzeć się wrażeniu, że autor odczuwa już zmęczenie materiałem. Chyba pora, żeby zacząć zastanawiać się nad nowymi bohaterami, albo przynajmniej staremu dać w życiu jakiś nowy cel. Wypalony do cna bohater – to kiepski bohater.
https://www.czytacz.pl/
August 12, 2023
Kolejny dobry kryminał w tej serii. Znów bardzo dobrze się czytało i znów nie mam autorowi nic do zarzucenia. Konstrukcja taka sama jak w poprzednich tomach, ale mnie to nie razi, bo Górski świetnie sobie radzi w tym schemacie. Jedynie sama historia w tej części była odrobinę słabsza niż w poprzednich, ale to już kwestia gustu, a nie wina autora. Zakończenie obiecujące - możliwe, że w kolejnym tomie pojawi się nowa postać na pierwszym planie. Dobrze by było, bo nadal żałuje, że świetna postać pani prokurator z pierwszych dwóch części już się nie pojawia.
Bezwzględnie jestem związana już z tymi bohaterami (wspaniale, że autor nie męczy życia osobistego głównego bohatera) i sposobem opowiadania autora.
Bezwzględnie jestem związana już z tymi bohaterami (wspaniale, że autor nie męczy życia osobistego głównego bohatera) i sposobem opowiadania autora.
September 4, 2024
Zachwyt, który powoli przeradzał się w rozczarowanie.
Pierwsze wrażenie jest zwykle najważniejsze. U mnie w olbrzymim stopniu, większym nawet niż mocne wydarzenie inicjujące akcję, wpływa na nie styl narracji i dialogów. Piotr Górski jeszcze bardziej niż w poprzednich trzech Krukach zapowiadał pod tym względem w „Królowej lalek” stan zbliżony do idealnego. Krótkie zdania, każde niosące konkretną treść, zero pustosłowia, ciekawe przeskoki myślowe i sytuacyjne oraz błyskotliwe rozmowy, podczas których komisarz Sławomir Kruk nieraz potrafi wprowadzić interlokutorów w pożądany przez siebie stan, łącznie z osłupieniem bądź nerwowością graniczącą z przerażeniem. A u mnie jako czytelnika wzbudza dla siebie autentyczną sympatię, połączoną z nadzieją, że wreszcie różne klocki zaczną mu się układać, nie tylko w dochodzeniu lecz także w życiu osobistym.
Jednak oczekiwanie na przełom, na jakiś zwrot akcji ciągnie się bez końca. Podobnie jak w poprzednich tomach autor rozwija fabułę metodą, jaką już kiedyś nazwałam mozaikową. Tym razem polega ona na wprowadzaniu coraz to nowych postaci, ale ich powiązania ze zbrodnią będącą przedmiotem śledztwa w niektórych przypadkach polegają jedynie na przeczuciach Kruka, podlegających zresztą dużym wahaniom, a w innych do końca okazują się mylnym tropem. Ofiarą pierwszego zabójstwa pada młoda kobieta, która opuszcza przyjęcie w towarzystwie mężczyzny, do znajomości z którym zachęcał ją osobisty małżonek z powodów znanych tylko jemu, choć jej cel dla niej samej jest ewidentny. Nie pierwszy raz mąż, dużo od niej starszy znany psychiatra, wystąpił w roli rajfura. Ale tego dnia kobieta ostatecznie za towarzysza drogi do domu wybiera sobie innego mężczyznę i to on po odnalezieniu jej zwłok zostałby oskarżony o zabójstwo, gdyby sam wkrótce nie zginął. W ten sposób śledztwo jest już na najlepszej drodze do umorzenia, co postulował kierujący zespołem dochodzeniowym podkomisarz Damian Paczulski, znany dobrze Krukowi damski bokser maltretujący żonę, policyjnego psychologa, co zostało opisane w poprzedniej części serii.
Jednak grono osób, które wzbudzają zainteresowanie Kruka, nie wiedzieć czemu dokooptowanego do grupy Paczulskiego, powiększa się lawinowo. Należą do niego krewni i znajomi królika, niektórzy wprowadzani w egzotycznych okolicznościach i scenerii. Można by więc traktować książkę jako mozaikowy obrazek ilustrujący meandry, kręte ścieżki policyjnego dochodzenia. Problem w tym, że w dużym stopniu jest to droga donikąd lub inaczej, kilka tajemnic związanych z działalnością i życiem osób na celowniku Kruka jest przez niego stopniowo ujawnianych, niektórzy być może trafią do więzienia, a paru innych pomniejszych kilerów traci życie. Ale czy istniał jakiś plan przestępstwa w wykrycie którego angażował się komisarz Kruk i który doprowadził do kilku zabójstw? Kolejny biznesowo-polityczno-gangsterski spisek? Jaki byłby jego cel? Na te i inne pytania odpowiedź jest połowiczna, zaledwie sugerowana i co najgorsze, nie zawsze przekonująca. Być może w realnym życiu tak właśnie bywa, ale w powieści kryminalnej taka oczywista oczywistość jest co najmniej mało satysfakcjonująca.
Pierwsze wrażenie jest zwykle najważniejsze. U mnie w olbrzymim stopniu, większym nawet niż mocne wydarzenie inicjujące akcję, wpływa na nie styl narracji i dialogów. Piotr Górski jeszcze bardziej niż w poprzednich trzech Krukach zapowiadał pod tym względem w „Królowej lalek” stan zbliżony do idealnego. Krótkie zdania, każde niosące konkretną treść, zero pustosłowia, ciekawe przeskoki myślowe i sytuacyjne oraz błyskotliwe rozmowy, podczas których komisarz Sławomir Kruk nieraz potrafi wprowadzić interlokutorów w pożądany przez siebie stan, łącznie z osłupieniem bądź nerwowością graniczącą z przerażeniem. A u mnie jako czytelnika wzbudza dla siebie autentyczną sympatię, połączoną z nadzieją, że wreszcie różne klocki zaczną mu się układać, nie tylko w dochodzeniu lecz także w życiu osobistym.
Jednak oczekiwanie na przełom, na jakiś zwrot akcji ciągnie się bez końca. Podobnie jak w poprzednich tomach autor rozwija fabułę metodą, jaką już kiedyś nazwałam mozaikową. Tym razem polega ona na wprowadzaniu coraz to nowych postaci, ale ich powiązania ze zbrodnią będącą przedmiotem śledztwa w niektórych przypadkach polegają jedynie na przeczuciach Kruka, podlegających zresztą dużym wahaniom, a w innych do końca okazują się mylnym tropem. Ofiarą pierwszego zabójstwa pada młoda kobieta, która opuszcza przyjęcie w towarzystwie mężczyzny, do znajomości z którym zachęcał ją osobisty małżonek z powodów znanych tylko jemu, choć jej cel dla niej samej jest ewidentny. Nie pierwszy raz mąż, dużo od niej starszy znany psychiatra, wystąpił w roli rajfura. Ale tego dnia kobieta ostatecznie za towarzysza drogi do domu wybiera sobie innego mężczyznę i to on po odnalezieniu jej zwłok zostałby oskarżony o zabójstwo, gdyby sam wkrótce nie zginął. W ten sposób śledztwo jest już na najlepszej drodze do umorzenia, co postulował kierujący zespołem dochodzeniowym podkomisarz Damian Paczulski, znany dobrze Krukowi damski bokser maltretujący żonę, policyjnego psychologa, co zostało opisane w poprzedniej części serii.
Jednak grono osób, które wzbudzają zainteresowanie Kruka, nie wiedzieć czemu dokooptowanego do grupy Paczulskiego, powiększa się lawinowo. Należą do niego krewni i znajomi królika, niektórzy wprowadzani w egzotycznych okolicznościach i scenerii. Można by więc traktować książkę jako mozaikowy obrazek ilustrujący meandry, kręte ścieżki policyjnego dochodzenia. Problem w tym, że w dużym stopniu jest to droga donikąd lub inaczej, kilka tajemnic związanych z działalnością i życiem osób na celowniku Kruka jest przez niego stopniowo ujawnianych, niektórzy być może trafią do więzienia, a paru innych pomniejszych kilerów traci życie. Ale czy istniał jakiś plan przestępstwa w wykrycie którego angażował się komisarz Kruk i który doprowadził do kilku zabójstw? Kolejny biznesowo-polityczno-gangsterski spisek? Jaki byłby jego cel? Na te i inne pytania odpowiedź jest połowiczna, zaledwie sugerowana i co najgorsze, nie zawsze przekonująca. Być może w realnym życiu tak właśnie bywa, ale w powieści kryminalnej taka oczywista oczywistość jest co najmniej mało satysfakcjonująca.
November 14, 2020
Dawno skończyłam czytać i szczerze mówiąc nie pamiętam zbyt wiele. Główny bohater znany mi z poprzednich części nadal przeze mnie lubiany. Fabuła jednak niezbyt nowatorska. Mialam odczucie czytając poszczególne fragmenty, że gdzieś to już bylo. Z wszystkich dotychczasowych czesci, ta wydała mi się najslabsza.
October 7, 2020
Dobrze się czytało, ale fabuła moim zdaniem przekombinowana.
October 13, 2022
Poziom zachowany :-)
October 10, 2020
„Królowa Lalek” 3/5⭐️
Całe trójmiasto zostaje poruszone odnalezieniem ciała młodej, pięknej kobiety. Kobiety, jak się okazuje nie tak bardzo zwykłej, a jakże i ważnej. Sprawa wydaje się być rozwiązana już na samym początku. Jednak niepewności w nowym śledztwie, powodują pojawienie się komisarza Kruka, który tym razem musi współpracować z człowiekiem, który tylko czeka na chociażby najmniejsze potknięcie policjanta.
Najbardziej zaintrygował mnie tytuł~ nie oszukujmy się, każdemu widok starych klatek może przysporzyć senne koszmary! Dlatego podoba mi się jak sprytnie i artystycznie, autor wplótł ten symbol do historii.
Akcja ciągnie się powoli, autor zdecydowanie nie spieszył się z przepływem wątków i rozciągał je, jak tylko mógł, pomimo, że rozdziały są niesamowicie krótkie!, ale autor faktycznie, skupił się na bardzo realistycznym przeprowadzeniu śledztwa. Nie znajdziemy tutaj pościgów pełnych hollywoodzkich wybuchów, czy też woźnego - tajnego agenta FBI. Wszystko w tej książkę, dzieje się w swoim czasie, bardzo realistycznym czasie.
Mamy tutaj bardzo, ale to bardzo dużo bohaterów, co było niekiedy dla mnie mylące (ja mam okropną pamięć jeśli chodzi o nazwiska😫) .
Książka jest napisana z perspektywy 3 osobowego narratora- i tu przyznaje dla mnie jest to mały minusik, bo jak kocham czytać kryminały z perspektywy pierwszo osobowej, gdzie wiem co się dzieje w głowie głównego bohatera~ jednak, to perspektywa nie wpłynęła na jakość książki i języka, które są dobre.
Każdy nowy rozdział skrywa nowe tajemnice i przeprowadza nas do świata gangsterki. Przeprowadza i prowadzi nas przez trudne i uwikłane układy, autor rewelacyjnie pokazuje tutaj grę emocjonalną, pokazuje dobrze wartości poszczególnych bohaterów i nie boi się pokazywać nawet tych trudniejszych relacji. Sympatie i wrogości, ambicje zawodowe i solidarność to zostało właśnie w tej książce przedstawione.
Książkę dobrze się czytało, ale jej największym minusem jest ogromna wielko-wątkowość, która potrafi zmylić czytelnika.
Jest to kolejna cześć przygody z komisarzem Krukiem, także zachęcam to sięgnięcia i po te pozycje, jak i wcześniejsze książki Piotra Górskiego. W szczególności polecam pierwszą części🖤
Całe trójmiasto zostaje poruszone odnalezieniem ciała młodej, pięknej kobiety. Kobiety, jak się okazuje nie tak bardzo zwykłej, a jakże i ważnej. Sprawa wydaje się być rozwiązana już na samym początku. Jednak niepewności w nowym śledztwie, powodują pojawienie się komisarza Kruka, który tym razem musi współpracować z człowiekiem, który tylko czeka na chociażby najmniejsze potknięcie policjanta.
Najbardziej zaintrygował mnie tytuł~ nie oszukujmy się, każdemu widok starych klatek może przysporzyć senne koszmary! Dlatego podoba mi się jak sprytnie i artystycznie, autor wplótł ten symbol do historii.
Akcja ciągnie się powoli, autor zdecydowanie nie spieszył się z przepływem wątków i rozciągał je, jak tylko mógł, pomimo, że rozdziały są niesamowicie krótkie!, ale autor faktycznie, skupił się na bardzo realistycznym przeprowadzeniu śledztwa. Nie znajdziemy tutaj pościgów pełnych hollywoodzkich wybuchów, czy też woźnego - tajnego agenta FBI. Wszystko w tej książkę, dzieje się w swoim czasie, bardzo realistycznym czasie.
Mamy tutaj bardzo, ale to bardzo dużo bohaterów, co było niekiedy dla mnie mylące (ja mam okropną pamięć jeśli chodzi o nazwiska😫) .
Książka jest napisana z perspektywy 3 osobowego narratora- i tu przyznaje dla mnie jest to mały minusik, bo jak kocham czytać kryminały z perspektywy pierwszo osobowej, gdzie wiem co się dzieje w głowie głównego bohatera~ jednak, to perspektywa nie wpłynęła na jakość książki i języka, które są dobre.
Każdy nowy rozdział skrywa nowe tajemnice i przeprowadza nas do świata gangsterki. Przeprowadza i prowadzi nas przez trudne i uwikłane układy, autor rewelacyjnie pokazuje tutaj grę emocjonalną, pokazuje dobrze wartości poszczególnych bohaterów i nie boi się pokazywać nawet tych trudniejszych relacji. Sympatie i wrogości, ambicje zawodowe i solidarność to zostało właśnie w tej książce przedstawione.
Książkę dobrze się czytało, ale jej największym minusem jest ogromna wielko-wątkowość, która potrafi zmylić czytelnika.
Jest to kolejna cześć przygody z komisarzem Krukiem, także zachęcam to sięgnięcia i po te pozycje, jak i wcześniejsze książki Piotra Górskiego. W szczególności polecam pierwszą części🖤
September 25, 2024
Detal
Znakomity Pisarz Piotr Górski, Autor powieści kryminalnych o Komisarzu Sławomirze Kruku po raz kolejny dowiózł wagon dobrej fabuły ubrany w okładki z napisem “Królowa Lalek”. Cykl z każdym tomem nie traci na wartości, a następne powieści to nie odcinkowy pomiar zysku z pierwszej książki. To pełnokrwiste kryminały.
Czwarty Tom przygód perypetii naszego Komisarza, będący w niektórych wątkach na zakładkę z poprzednim jest jeszcze lepszy niż poprzedni. Nie pędzi na łeb na szyję, bo dynamika przez rozmiar , rozmach i zasięg intrygi jest dużo mniejsza, mimo to nadal potrafi zachwycić czytelnika przybijając do książki na długie godziny.
Nieustannie warsztat pisarski, język, narracja i wiedza merytoryczna są niezaprzeczalnie na wysokim poziomie, książka jest zadbana w każdym calu. Piotr Górski szanuje czytelnika i dba o ka��dy detal powieści, każdy szczegół fabularny jest tutaj na swoim miejscu. Kunszt tego pisarza to jest wzór niedościgniony. A Kruk? Komisarz Sławomir nadal z narażeniem życia i reputacji, a co za tym idzie własnej policyjnej posady stara się dociec prawdy, która jest bardzo ulotna i dużo bardziej skomplikowana. Oczywiście mamy w powieści morderstwo (warunek sine qua non powieści gatunkowej tego rodzaju), ale też aferę większego rozmiaru.
Powieść czyta się świetnie, i choć trochę mi zajęło jej pokonanie, nadal nie mogę uwierzyć, że ten cykl nie jest tak popularny, jak na to zasługuje.
Znakomity Pisarz Piotr Górski, Autor powieści kryminalnych o Komisarzu Sławomirze Kruku po raz kolejny dowiózł wagon dobrej fabuły ubrany w okładki z napisem “Królowa Lalek”. Cykl z każdym tomem nie traci na wartości, a następne powieści to nie odcinkowy pomiar zysku z pierwszej książki. To pełnokrwiste kryminały.
Czwarty Tom przygód perypetii naszego Komisarza, będący w niektórych wątkach na zakładkę z poprzednim jest jeszcze lepszy niż poprzedni. Nie pędzi na łeb na szyję, bo dynamika przez rozmiar , rozmach i zasięg intrygi jest dużo mniejsza, mimo to nadal potrafi zachwycić czytelnika przybijając do książki na długie godziny.
Nieustannie warsztat pisarski, język, narracja i wiedza merytoryczna są niezaprzeczalnie na wysokim poziomie, książka jest zadbana w każdym calu. Piotr Górski szanuje czytelnika i dba o ka��dy detal powieści, każdy szczegół fabularny jest tutaj na swoim miejscu. Kunszt tego pisarza to jest wzór niedościgniony. A Kruk? Komisarz Sławomir nadal z narażeniem życia i reputacji, a co za tym idzie własnej policyjnej posady stara się dociec prawdy, która jest bardzo ulotna i dużo bardziej skomplikowana. Oczywiście mamy w powieści morderstwo (warunek sine qua non powieści gatunkowej tego rodzaju), ale też aferę większego rozmiaru.
Powieść czyta się świetnie, i choć trochę mi zajęło jej pokonanie, nadal nie mogę uwierzyć, że ten cykl nie jest tak popularny, jak na to zasługuje.
January 3, 2026
Strasznie dużo się działo, zagmatwane to i takie bez ładu i składu.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews