Չափազանցրած չեմ լինի, եթե ասեմ, որ Էդոյանն ինձ համար հայկական Բորխեսն է, որ իր մեջ է կլանել ամբողջ համաշխարհային գրականությունն ու փիլիսոփայությունը և մաս-մաս դուրս է թողնում իր հոգուց` սեփական մտքերի ձև տալով ու շունչ հաղորդելով: Իր տողերը կարդալիս չեմ կարող չտեսնել էն բոլոր երևույթները, գրողներին, թեմաները, որոնց ինքն անդրադառնում էր իր դասախոսությունների ժամանակ, ու որոնք մեզ` ուսանողներիս համար մի ամբողջական տիեզերք էին:
Նա իր ոտնահետքերը թողնում էր բառերի մեջ, գրքերի էջերում: Եվ դրա համար նրան չէին տեսնում:
Հ. Էդոյան
Հենրիկ Էդոյանն ինձ համար գրականագիտական ամբողջություն է: Դժվար է առանձնացնել իր պոետական մասը ու գրել կամ մտածել միայն այդ մասին: Էդոյան մտածողն ինձ համար համապարփակ է, կոսմիկ ու անախրոնիկ տարածական, ինչպես՝ իր գրական մտքի ընթացքը: Նրա պոեզիան ես դիտարկում եմ էդոյանական ամբողջականությամբ՝ իր դասախոսություններով, հին արեւելյան պոեզիայի թարգմանություններով, պոեզիայի երկակի տեսողությամբ եւլն: Հ. Էդոյանը, լինելով մեր ժամանակակիցը, էնքան ճիշտ տեղերի ա կպնում՝ միլիմետրերի ճշգրտթյամբ ու էնքան կարեւոր ա կարդալ իրեն ու հասկանալ ու զգալ քո ապրվող կյանքը էս խառըխշտի մեր իրականությունում:
Էս պոեզիայի ժողովածուն կարդացել եմ շատ դանդաղ՝ ամեն մեկը մի քանի անգամ վերընթերցելով: Հետո մի քանի օրից հետ եմ վերադարձել շատ հավանած բանաստեղծություններին, նորից ու նորից կարդացել, զգացել: Պոեզիա կարդալն օգտակար ա, առողջարար: Պոեզիան կարեւոր ա: Պոեզիան անում է այն, ինչին կարող հասնել արձակը: