ภาม คนรับจ้างตาย เล่ม 1 หนังสือไร้นาม

by วาฬน้ำเงิน

เมื่อเกาะอันศิวิไลซ์ถูกม่านหมอกแห่งรัตติกาลบังตา

เปลวเทียนนับร้อยจึงส่องนำทางให้ผู้คนก้าวเข้าสู่ความมืดมิด

‘ภาม พรหมพิริยะ’ ปรากฏตัวขึ้น ณ ผาแห่งความตายอันน่าพิศวง

เพื่อเสาะแสวงหา ‘หนังสือไร้นาม’ ซึ่งตนปรารถนา

ทว่ากงล้อแห่งโชคชะตากลับหมุนให้เขาพบเจอกับเค้าความตาย

จากสองพี่น้องผู้มีเศษเสี้ยวความทรงจำถึง ‘ชายผมแดง’

ปณิธานที่จะหยุดแสวงหาความตายสั่นคลอนอีกครา

หากจำต้องรักษาชีวิตของผู้มีชิ้นส่วนปริศนาสุดท้ายเอาไว้

Reviews

[Pollarin · Rating 4 out of 5]

กลับมาอ่าน....หลังจากห่างหายกันไปนาน

เหตุผลก็ไม่มีอะไรให้พูดมาก...รับไม่ได้กับการตายของคุณน้องชาย5555

ปรากฏตัวด้วยท่าทางน่ารักขนาดนั้น เอ็นดูความพี่ความน้องอยู่ดีๆ ก็หายไปแบบนั้น....บู้มเดียว โบกมือลาทั้งสำนักพิมพ์ไปเลยหกปี5555555555555555

ก็ไม่ได้อยากทำตัวอ่อนไหวกับการตายของตัวละครเพียงคนเดียว แต่ช่วยไม่ได้ที่ตอนนั้นไม่ใช่แค่คนเดียวนี่นา เป็นสองคนต่างหาก...แถมตายไปแบบทิ้งบาดแผลลึกเหมือนกันทั้งคู่ ถ้าให้พูดว่าอีกห้าปี รอให้ครบสิบปีไปเลยถึงจะยอมทำใจกลับมาอ่านได้ก็ไม่เกินไปเลยสักนิด

ติดที่ว่า...พูนิก้าเปิดท่าไม้ตายที่ฉันแพ้ที่สุดพอดี

...เซลล์ =.,=

ตามมาตั้งแต่การินเล่มแรกๆ หมดเงินในงานหนังสือรอบละเป็นหมื่น โตมาขนาดนี้แล้วที่เคยเห็นลดราคามากสุดก็ไม่เคยเกิน 15%

แล้วไอ้โปรหยิบ 20 เล่มในราคา 999.- นี่มันอะไร!! /กระอักเลือด

ถึงจะยังไม่อ่านวันนี้ สักวันก็ต้องอ่านอยู่ดี และร้อยวันพันปีถึงจะลดลงมาขนาดนี้...ก็ได้ ซื้อไว้ก่อนก็ได้

ปรากฏว่าตอนทำความสะอาดเช็ดถู ใส่ปกขุ่นอย่างดี...ก็คิดถึงขึ้นมา U_U

ร้องไห้ในใจไปสามร้อยรอบ ถอนหายใจอีกสี่สิบแปดรอบครึ่ง แล้วก็บังเอิญหยิบเล่มเจ็ดของภาคนี้ขึ้นมาพลิกดูปกหลัง....


!!!!!!??????

แน่นอนว่าน้ำตาหดหายกลับเข้าเบ้า กำลังใจในการอ่านท่วมท้นขึ้นมาทันที ได้ มาสู้กันอีกสักตั้ง กว่าจะไปถึงพาร์ทที่ฉันเฝ้ารอที่สุด จะเสียใจอีกกี่รอบก็มาเลย!


......แล้วก็นอนตายตอนเงาร่างของภูมิโผล่ขึ้นมา Y__Y

บ้าไปแล้ว เอาจุดอ่อนของฉันมาขยี้ด้วยการให้โผล่มาทั้งเรื่องนี่มันอะไร อะไร!! อ่านไปก็เบะปากไป จะร้องไห้อยู่แล้ว ฮือออออออออออ เอาภูมิคืนมา!!

.
.
.

สงบสติอารมณ์ได้แบบยากเย็นมากแบบมาก ในที่สุดก็อ่านเล่มนี้จบแบบใช้เวลาไปแค่นิดหน่อย...หมายถึงแบบไม่รวมความเวิ่นเว้อคร่ำครวญนะ5555 มีกลิ่นอายที่น่าคิดถึงเต็มไปหมด ไม่ได้อ่านนิยายพูนิก้ามานานขนาดนี้ รู้สึกเหมือนไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเท่าไหร่เลย ทั้งนิยาย ทั้งตัวฉัน

เนื้อเรื่องก็เป็นหลังจากภาคแรก...ไม่ได้อ่านนานมากก็จริงแต่ฉากจบนั่นติดตรึงมาก ไม่เคยลืม555 แต่ก็ไปพลิกๆ เปิดๆ ดูอีกรอบก่อนมาอ่านแล้วล่ะ เนื้อเรื่องดำเนินต่อมาหลังจากนั้นแค่ครึ่งปี อลินหายไปแบบงงๆ? ส่วนภามก็ตามหาท่านเชียรต่อไป

สองพี่น้องในเรื่อง..น่ารำคาญนิดหน่อย และรำคนน้องมากกว่าหน่อยนึง แต่ก็ยังเข้าใจความรู้สึกได้อยู่ ทั้งคนพี่ทั้งภามเลย ก็...ชีวิตน้องของตัวเองอะ ไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่โตมาด้วยกัน... ไม่ช่วยก็แปลกแล้ว เป็นพี่นี่นา

หงุดหงิดพวกเรื่องความสมเหตุสมผลในเรื่องอีกนิดหน่อย อย่างการที่นักธุรกิจพันล้านจัดงานบนเรือสำราญสุดหรู นั่นน่าจะเป็นการรวมตัวกันของบรรดาเศรษฐีใช่ไหม อะไรคือแอบแฝงตัวเข้าไปง่ายขนาดนี้ แล้วยิ่งตอนทำพิธีเสร็จคนน้องที่อายุแค่สิบห้า เป็นเด็กขี้ก้างคนนึงแต่ทำร้ายผู้ชายตัวโตสุขภาพแข็งแรงดีได้ปางตาย? ถึงจะบอกว่าเพราะแรงแค้นจนฮึดสู้ก็เถอะ... แล้วที่สำคัญคือจะตายอยู่แล้วแท้ๆ มาเพ้อว่าอนาคตเด็กคนนี้จะต้องยิ่งใหญ่นี่มัน...โคตรจะ555555

เอาเถอะ

ที่ชอบที่สุดเลยก็คือการเอาตำนานผานางมุกมาเล่า อย่างที่เคยบอกไปแล้ว..หรืออาจจะยัง เราชอบพวกเรื่องตำนานอะไรแบบนี้มากๆ ยิ่งเป็นเรื่องเล่ายุคโบราณนี่ยิ่งชอบเลย ของชาติไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าเป็นของไทยก็อินกว่าใช่ไหมล่ะ~ เรื่องผานางมุกนี่เหมือนเคยได้ยินมาก่อน..? เป็นละครสักเรื่องที่เคยดู หรือว่ามีตำนานนี้อยู่จริงๆ ?

หนังสือไร้นาม....เจ้าของร้านหนังสือคือใคร แล้วเศรษฐีที่แย่งชิงหนังสือเล่มนี้กับภามล่ะ ใครอีก...เรื่องน่าจะยุ่งเหยิงอีกมาก ปวดหัวรอแล้ว สิบปีที่ผ่านมาขอให้ภามมีคอนเนคชั่นกับคนใหญ่คนโตสักหน่อยเถอะ อยู่เมืองไทยนี่ถ้าตัวคนเดียวมีหวังไม่รอดแหงๆ

ไม่รู้ว่าภาคการ์ตูนกับภาคนิยายจะเอาตรงไหนมาเหมือนกันได้บ้าง อย่างเรื่องของชล...นั่นก็ดัดแปลงไป ถ้างั้นเรื่องของคุณหนูลูกนายกนั่นล่ะ? ถ้าใช่ก็แปลว่าภามเคยช่วยชีวิตลูกสาวเค้าไว้เลยนะ ขอยืมกำลังหน่อยสิ อยากให้เรื่องไปถึงตอนนั้นไวๆ จะแย่

คุณตำรวจหญิงกับอลินคือสองตัวละครที่เราเบะปากใส่หนักมากสมัยยังเด็กกว่านี้ อะแฮ่ม ก็หวงแหละนะ แต่พอตอนที่อลินหายไป....ในใจเรานี่โหวงเหวงไปหมด ไม่บอกสักคำก็หายไป ไม่ใช่เรื่องปกติ ต้องมีอะไรจำเป็นแน่ๆ (แต่ทำไมจะต้องเป็นตอนที่ภามกำลังเสียใจด้วยฮะ!)

ก็เหมือนกับตอนจบภาคของการ์เดียนฯ นั่นแหละ ยัยคนน่ารำราญที่คิดว่าหายๆ ไปซะได้ก็ดี...พอหายไปจริงแล้วไม่ไหวเลย แง เอาคืนมา!

แต่สำหรับคุณตำหนวดหญิงนี่...-_,-

ยังอะ ยังไม่ค่อยปิ๊งอยู่

เจ๊เป็นแค่ผู้กองไม่ใช่เหรอ มายุ่มย่ามอะไรเรื่องเด็กอายุสิบเจ็ดคนนึงนักเนี่ย ไปทำคดีของประชาชนไป๊!

และพูดถึงเรื่องแลกกรรม...อ่า ถ้าเราเป็นคนมุมนอกอย่างนี้ก็ไม่มีอะไรให้พูดมากหรอก แต่ถ้าเราเป็นเจ้ากรรมนายเวร...

เล่มเก่าๆ จำคดีพวกนั้นไม่ค่อยได้แล้ว แต่มีเรื่องนึงที่จำได้ไม่ลืม...คือเรื่องเสาหลักเมือง จำได้ว่าตอนอ่านครั้งแรกร้องไห้เลย สงสารมาก แค้นแทนมากๆ แล้วถึงจะเป็นเรื่องของคนละภพชาติ แต่...ใช้เหตุผลที่ว่าเป็นคนละคนกันก็จะรอดพ้นไปได้แล้วเหรอ?

ก่อนหน้านี้อ่านแบบทีมภามมาตลอด ถึงจะตะขิดตะขวงใจยังไงก็ไม่อะไร แต่พอมาเล่มนี้...ที่เคยคิดไว้ตอนนั้นมันก็ตีกลับมาอีกพอดี ลองคิดดูสิ ทำกับเราไว้ขนาดนั้น จนเราไปผุดไปเกิดไม่ได้ขนาดนั้น แค่บอกว่าเป็นเรื่องเก่าๆ ก็จะรอดพ้นไปได้แล้ว? และแน่นอนว่าภามที่อยากนอนหลับก็ไม่ได้ผิด แต่ความรู้สึกแค้นนั่นมันไม่ใช่แค่อยากฆ่า ‘ใครสักคน’ สักหน่อย แต่ต้องเป็น ‘คนคนนี้’ ต่างหาก

ดังนั้นไอ้ที่ไปรับชะตาชีวิตคนอื่นมาตายแทนเนี่ย...ถ้าเป็นเจ้ากรรมนายเวรก็คงโกรธภามมากแน่ๆ ยิ่งมีอิทธิฤทธ์ข้ามชาติปานนี้ก็ไม่รู้ต้องรวบรวมพลังมานานขนาดไหน มาใช้บู้มเดียวกะชำระแค้น ดันโดนคนอื่นชิงตายแทนไปอีก....น่าทุบจริง

โดยรวม...เพราะว่าเป็นเรื่องในตำนาน เดอะเบสในช่วงชีวิตหนึ่งของเรา ถึงจะห่างหายไปนานแต่กลับมาอ่านก็ยังคาดหวังให้มีความสุขมากๆ ยิ่งๆ ขึ้นไปอยู่ เนื้อเรื่องธรรมดาไม่มีอะไรมาก แต่ความพิเศษนั่นก็ไม่มีอะไรมาแทนได้ ดังนั้นถึงจะไม่มีอะไรแต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบอะไร คะแนนเอาไปกลางๆ 7/10 แล้วกัน ~

ป.ล. ตอนอ่านเล่มจบของภาคที่แล้วเราช็อกหนักสุด ฝ่ายหนึ่งคือภามที่รักมาก อีกฝ่ายคือท่านเชียรที่โคตรหลง แน่นอนว่าถึงจะหน้าสวย ผมยาวแล้วยังสีแดงขนาดไหนมาฆ่าภูมิตายก็ยกโทษให้ไม่ได้ แต่...เห็นแต่ละอาร์ตแต่ละเล่มออกมาแล้วก็แสนจะช้ำใจ ทนเห็นหน้าไม่ได้หรอก....เพราะงั้น การินก็เลยไม่ได้ตามต่อไปด้วย การ์เดียนฯ เล่มจบภาคแรกก็แย่พอกัน แล้วนี่ภูมิยัง...ฮ่า สุดท้ายแล้วก็ผ่านมานานขนาดนี้กว่าจะทำใจอ่านต่อได้สักที เรื่องอื่นๆ ก็ได้เวลาแล้วเหมือนกันสินะ ความรักที่มีให้กับคนในหนังสือของฉันนี่มันย��่งใหญ่จริงๆ ㅠㅠㅠ