ภาม คนรับจ้างตาย เล่ม 2 นักสะสมด้ายกรรม

by วาฬน้ำเงิน

เมื่อศพที่ไร้ซึ่ง ‘อวัยวะภายใน’ ถูกค้นพบในเวลาไล่เลี่ยกัน

เกี่ยวโยงสู่บุคคลลึกลับผู้ครอบครอง ‘หนังสือไร้นามสีน้ำตาล’

‘ภาม พรหมพิริยะ’ จึงตัดสินใจออกตามหาเบาะแสด้วยตนเอง

เช่นเดียวกับ ‘ปรีชญา’ ผู้กองสาวขาลุยที่กำลังสืบค้นเงื่อนงำของคดี

แล้วโชคชะตาก็นำพาให้พวกเขากลับมาพบกันอีกครั้ง

พร้อมความลับของห้องเย็นซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

และเสียงกรีดร้องจากเหยื่อของธุรกิจมืดผู้ไม่มีวันรอดกลับ

แต่ใครกันที่เป็นผู้โยงใยอยู่เบื้องหลังความตายอันแสนสยอง

หรือ ‘นักสะสมด้ายกรรม’ จะมีส่วนในปริศนาฆาตครั้งนี้

Reviews

[Pollarin · Rating 5 out of 5]

ปังๆ ไปเลยจ้าเล่มนี้ เอาไปเลยเก้าเต็มสิบ จากที่ยังลังเลคะแนนอยู่เป็นอันปัดขึ้นทั้งหมดเพราะประโยคปิดเรื่อง เลิศมาก

มา

เปิดเล่มมายัยป้านี่ก็ทำคนโมโหอีกละ จำได้ว่าภาคแรกฉันไม่ได้ไม่ชอบนี่ ทำไมภาคนี้ทำตัวอย่างกับเป็นริต้าสกีตเตอร์ /กลอกตามองบน คิดว่าเป็นตำรวจแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ ไปทำคดีเซ่

แล้วสักพักก็รู้ว่าป้ามี ‘แบ็กดี’ โอ๊ะโอ๋..?

ความหงุดหงิดลดลงไปครึ่งนึงได้ ตำรวจสาวที่ดูเหมือนยุ่งไม่เข้าเรื่องแถม ‘อยู่ไม่เป็น’ แบบนี้ในเมืองไทย....อือ ก็ต้องมีแบ็กดีแบบนี้ล่ะนะ ยิ่งร้ากกกกความยุติธรรมซะขนาดนี้ ก็ดีแล้วแหละที่เป็นลูกหลานคนใหญ่คนโต

แต่ไอ้เรื่องให้ภามตายเพื่อชาตินี่ขอทีเถอะ 🙄

เล่มที่แล้วเนื้อเรื่องงั้นๆ แต่เล่มนี้พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย เริ่มจากตัวละครอย่างคุณหมอโรคจิตก่อน ประทับใจในอดีตจนร้องว้าว ไม่ได้สนับสนุนการกระทำใดๆ ทั้งสิ้น แต่แค่ว้าวกับคุณแม่คนนั้น ความคิดเป็นพิษต่อสังคมมาก แต่เขียนให้มีอดีตแบบนี้ก็ชอบมากเหมือนกัน ว่าแต่หมอฮันนิบาลอีกแล้ว...สักวันฉันคงได้หาหนังสือมาอ่านไม่ก็ไปดูหนังจริงๆ แหละ

คุณเพื่อนรัก...เป็นคนชะตาชีวิตน่าสงสารคนหนึ่ง ดูจากไม่กี่แวบที่โผล่มาก็รู้แล้วว่าเป็นคนดีที่โลกรอมากๆ แย่หน่อยที่ร่างกายไม่แข็งแรง เข้าใจที่รับไม่ได้กับทั้งการกระทำของทั้งพ่อทั้งเพื่อน แต่ก็....ประโยคก่อนจากกันนั่นทำร้ายมากเหมือนกันนะ เฮ้อ

แก๊งมาเฟีย....ยังไม่จบอีก แต่ก็แหละ จบง่ายๆ ก็ดูไม่สมเหตุสมผลไป อุตส่าห์เป็นแก๊งใหญ่นี่นา....ชักสงสัยละว่าแบ็กยัยป้าจะดีพอสู้หรือเปล่า

นายเศรษฐีที่ชื่อติณณ์นั่น....จะเป็นศัตรูในอนาคตของภามไหมนะ จากการที่แย่งนั่นแย่งนี่จนภามคลาดกับหนังสือมาสองรอบแล้ว ชักอยากรู้แล้วว่าจะสะสมด้ายกรรมพวกนั้นไปทำไม

แล้วก็ ชื่อเล่มมันหมายถึงคนนี้แท้ๆ แต่โผล่มาแค่บทสุดท้ายมันคือเรื่องอะไรกัน =_=

ภาม....ใจกระตุกนิดหน่อยตอนบอกพฤกษ์ว่านายไม่ใช่น้องฉัน ฮึก แล้วไหนจะที่ยังมีภูมิวนเวียนอยู่ใกล้ๆ มาตลอดอีก จะเป็นภามคิดไปเองก็ได้ แต่บอกทีว่าท่านศาสดาไม่ได้เล่นลูกไม้อะไร ฮืออออออ

เล่มนี้ดวงโคตรซวย กลายเป็นหนูทดลองที่โดนผ่าเป็นๆ ไปเกือบครึ่งเล่ม แค่นึกภาพตามก็ขนลุกซู่ ถ้าเกิดไม่มีวันหนีออกมาจากที่นั่นได้จริงๆ....อ่า นึกถึงเล่มสองที่ครอสกับการ์เดียน น้องสาวผู้โชคร้ายคนนั้น กับเรื่องนางเงือกกับไข่มุกที่เคยอ่านตอนมอต้น ชะตาชีวิตที่ถูกกักขังแถมทรมาน อยากจะหนีก็หนีไม่ได้ อยากจะตายก็ตายไม่ได้...น่ากลัวที่สุด

ทั้งตัวละครและการดำเนินเรื่องเล่มนี้สนุกมากๆ คะแนนที่จะให้ตอนแรกก็วนอยู่ตรงแปดเก้าอยู่แล้ว แต่ก็อย่างที่บอก...ประโยคสุดท้ายอิมแพคมาก ปัดขึ้นทั้งหมดค่ะ!

เล่มหน้าจะยิ่งใกล้กันยิ่งกว่านี้มั้ย แค่คิดก็อยากอ่านต่อแล้ว รู้สึกว่าตัวเองคิดถูกขึ้นมาอีกครั้งที่มีครบทุกเล่มแล้วถึงค่อยเริ่มอ่าน เฮ้อ

ป.ล. ชื่อนายสมศักดิ์โผล่มากี่ทีก็ฮา ฮาพอๆ กับชื่อผู้หมวดปรีชาและพ่อของเขา555555555 ขัดมู้ดหน้าทิ่มมาก

ป.ล.ล. ที่จริง.....มีภูมิอยู่ข้างๆ แบบนี้ก็ทำให้ใจสงบลงมากเลย ตอนแรกนึกว่าจะแย่กว่านี้ซะอีก ;-;