ภาม คนรับจ้างตาย เล่ม 6 เพชฌฆาตพิฆาตโกงกรรม

by วาฬน้ำเงิน

"คุณกําลังจะตาย สนใจยกความตายให้ผมไหม?" เมื่อ "ภาม พรหมพิริยะ" เด็กหนุ่มผู้ไม่ตาย กลับหยุดแสวงหาความตาย เพื่อมุ่งสู่ปณิธานนั้น เขาจึงต้องออกตามหา "ชายผมแดงปริศนา" ผู้เป็นจิ๊กซอว์ของเรื่องราวทั้งหมด

ไม่มีใครปลอดภัยอีกต่อไป.. แม้แต่ผู้ไม่มีวันตายอย่าง "ภาม พรหมพิริยะ" เมื่อคนที่ภามและปรีชญาให้ความเคารพตกเป็นเหยื่อสังเวยคดีฆาตกรรมอันอุกอาจ ความเฉยชาของภามที่มีต่อการพบเพื่อจากจึงเริ่มสั่นคลอน..ซ้ำร้ายยิ่งกว่าคือเหยื่อรายก่อนหน้า...และรายต่อ ๆ ไป คือผู้ผ่านการแลกความตายกับหนุ่มหมวกแกะมาแล้วทั้งสิ้น ใครบางคน กําลังเปิดเกมไล่ล่า โดยเป้าสังหารที่แท้จริง...คือเด็กหนุ่มผู้เป็นอมตะ ใน... "เพชฌฆาตพิฆาตโกงกรรม"

Reviews

[Pollarin · Rating 5 out of 5]

คือว่า จะมาโทษว่าภามเป็นคนผิดทุกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องอะนะ ถ้าไม่ได้ภามไม่รู้ตายไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วด้วยซ้ำ

ยัยอลินนี่ก็อีก อะไรกัน ตอนแรกดูยอมรับนิสัยภามได้มากที่สุดแท้ๆ ภาคแรกฉันจำได้แม่นเลยนะว่านอกจากตอนโผล่มาทีแรกที่ฉันหมั่นไส้แล้ว นอกนั้นไม่เคยคิดอะไรไม่ดีกับเธอเลย เชียร์เธอมากกว่ายัยป้าด้วยซ้ำ น้องชายเพิ่งตายไปใจก็ยิ่งปิดลงกว่าเดิม แล้วมันเรื่องบ้าอะไรที่อยู่ๆ ก็มาทิ้งไปแล้วทำมามองด้วยสายตาเย็นชาน่ะหา?
.
.
.
สองอันบนนั้นเขียนไว้ระหว่างอ่าน ส่วนตอนนี้อ่านจบแล้ว....

เฮ้อ

ซวยจริง

ไม่ได้อยู่ทีมหมวดอ้น...แต่เข้าใจ อีกแล้ว... ภามแค่ทำตามที่ตัวเองต้องการ บังเอิญว่าความต้องการของเขามัน ‘พิเศษ’ เกินไป...เกินไปมาก ขนาดทำให้คนอื่นชีวิตพลิกผันได้ในข้ามคืนเดียว

คนผิดที่สุดก็คือไอ้ขี้โกงปลิ้นปล้อนนั่นน่ะแหละ ตายง่ายเกินไปอีกแล้วนะ

เล่มนี้สนุกมาก ให้เต็มสิบเลย5555 เนื้อเรื่องไม่ได้มีส่วนที่เราชอบเป็นพิเศษอย่างตำนานหรืออดีตชาติอย่างเล่มก่อนๆ แต่ความหักมุมตอนท้ายนี่...ปังมาก อย่าบอกนะว่าวางแพลนแบบนี้ไว้ตั้งแต่ตอนแรกที่โผล่มาแล้ว? หึ่ย จะสามารถมากเกินไปแล้ว

พาร์ทอดีตที่เฉลยความจริงทุกอย่างคือปูมาแน่นมาก ประทับใจตรงนี้ที่สุดแล้ว ครอบครัวพังพินาศนั่นเศร้าและน่าแค้นใจมาก แต่เรื่องหลังจากนั้นคือเขียนดีสุด ทั้งการตามเก็บข้อมูลจากภามมาจนถึงตอนนี้ ทั้งแผนการต่างๆ อย่างพิษงู พิษอะไร โคตรจะเตรียมการมาดี ไม่ง่อย ไม่มีรูรั่วเลย อ่านแล้วเลือดลมสูบฉีด

กับเรื่องที่จับภามไปทรมาน อ่า...ภาคนี้ลุยเยอะหน่อยนะ โดนขังรอบสองแล้ว แถมโหดกว่าตอนอยู่กับหมอโรคจิตนั่นขนาดเทียบขั้นไม่ติดเลยด้วยซ้ำ สถานการณ์บีบคั้นกดดันในคุกนั่นคือส่วนนึงเลยที่ดันคะแนนมาจนถึงตอนนี้ ทั้งนี้ทั้งนั้น...ก็เพราะพ่ออลินรอดด้วยแหละ

ไม่ปฏิเสธแล้วกันว่าชอบแฮปปี้เอ็นดิ้ง จะทุกข์ทรมานระหว่างทางแค่ไหนก็ตาม ถ้าสุดท้ายแล้วจบดีมีความสุขฉัน...ส่วนใหญ่ก็ค่อนข้างพอใจนะ ถ้าเป็นเรื่องโหดๆ จริงจังๆ ก็ทำใจก่อนอ่านและรับตอนจบได้แหละ แต่นิสัยเสียอย่างนึงของฉันที่แก้ไม่หายสักที คือถ้ารักตัวละครไหนไปแล้ว เรื่องเสียใจสักนิดเดียวก็ไม่อยากให้มี ดังนั้นตอนที่ภูมิตาย...ฉันถึงต้องใช้เวลาทำใจตั้งหกปีนี่ไง ;—;

เอาเป็นว่าดีแล้วที่พ่อรอด และได้ปรับความเข้าใจกับอลินด้วย (เรียกพี่ภามแล้วใจอ่อนเป็นเต้าหู้เลยอะ ฮือ พาร์ทอดีตน่ารักนี่นา!) ก็อย่างที่เห็นว่าตอนแรกเราเบะปากใส่หนักมาก5555 แต่มาคิดดูอีกที...เออ ก็อายุเท่านี้เองอะ ต่อให้ดูเข้มแข็งหรือเข้าใจขนาดไหนก็ยังวัยรุ่นอยู่เลย เราจะไปคาดหวังอะไรขนาดนั้น ถ้าเป็นเรา...ต่อให้เป็นตอนนี้ก็ไม่อยู่เหมือนกันแหละ ตอนสุดท้ายเข้าใจกันดีก็ดีแล้ว

ปัญหาเดียวเลยนะ

........ตกลงภามต้องมีนางเอกเหรอ?

/กัดปาก

ที่ชงๆ กันมาก่อนหน้านี้ก็แค่เล่นๆ ไม่ใช่หรือไง ทำไมอลินพูดอย่างกับภามเจอคู่ชีวิตแล้วอะไรแบบนั้น...ไม่-เอา!! ไม่ได้!!

เหมือนที่ท่านเชียร—อ๋า คนนั้นแต่งงานไปแล้วนี่นา

เหมือนที่แคปเปอร์...เอ่อ อคิน—นั่นก็มีคนในใจกันแล้วทั้งคู่

แต่ทำไมต้องเป็นภามด้วยเล่าาาาาาา

ไม่เอา ไม่ให้มี จะมีไม่ได้นะ ฮือออออออออออออออ




ป.ล. ท่านเชียรโผล่มาช่วยด้วยล่ะ

ป.ล.ล. อย่างที่บอกว่ากลับมาอ่านเพราะเห็นสปอยล์หลังปกเล่มเจ็ด ก็เลยคาดหวังไว้มากว่าเล่มนี้จะ....อ่า ไม่เหรอ ก็ได้ อีกเล่มเดียวเอง

........อะไรนะ นับเล่มผิด??555555555555

บ้าจริง5555555555