ภาม คนรับจ้างตาย เล่ม 8 อัตตานิรันดร์

by วาฬน้ำเงิน

"คุณกําลังจะตาย สนใจยกความตายให้ผมไหม?" เมื่อ "ภาม พรหมพิริยะ" เด็กหนุ่มผู้ไม่ตาย กลับหยุดแสวงหาความตาย เพื่อมุ่งสู่ปณิธานนั้น เขาจึงต้องออกตามหา "ชายผมแดงปริศนา" ผู้เป็นจิ๊กซอว์ของเรื่องราวทั้งหมด

"เธอกําลังจะตาย..." คําพูดของภามบ่งบอกถึง ชะตากรรมของปรีชญาที่เริ่มนับถอยหลัง ช่วงเวลาแสนสุขกับน้องชายซึ่งฟื้นคืนต้องหยุดชะงัก เพื่อช่วยเหลือผู้กองสาวคนสําคัญ โดยเค้าลางความตายครั้งนี้เกี่ยวข้องกับคดีนักโทษแหกคุกอุกฉกรรจ์ ที่ไม่ว่าใครจะหลุดมาก็มีสิทธิ์ดับลมหายใจเธอได้ทั้งสิ้น และการตามล่าหาด้ายกรรมได้นําไปสู่ฉากนองเลือดครั้งสุดท้าย ของปริศนา "ชายผมแดง" ที่ภามตามหา ใน... "อัตตานิรันดร์"

Reviews

[Pollarin]

.......ไม่รู้จะพูดอะไรดี

เรื่องมันไปถึงขั้นนี้ได้ยังไงกันนะ?

สรุปแล้วคนที่เข้าใจมาตลอดว่าคือเชียรดันกลายเป็นภามดาร์กไซด์ในมิติคู่ขนาน

นี่เราอ่านไซไฟกันอยู่หรือเปล่าคะ

ก่อนอื่น...เอาเรื่องภามคนนั้นก่อนแล้วกัน

อ่า ชีวิตพังสมกับเป็นเวอร์ชั่นดาร์ก เรื่องเพื่อนเรื่องพ่อแม่ เรื่องไหนก็ไม่เจ็บใจเท่าเรื่องภูมิในชีวิตนั้นอีกแล้ว....

นั่นคือเรื่องที่แย่ที่สุด ที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับเรา ดังนั้นไม่มีความคิดเห็นอื่นใดเรื่องความคิดบิดเบี้ยวนั่นเลยสักนิด

เว้นแต่ว่า

ทันทีที่ก้าวข้ามมิติมาในโลกของภามคนนี้ แล้วทำลายทั้งชีวิตของภามคนนี้ มันเป็นคนละเรื่องกัน

กล้าดียังไงเอาเรื่องของ ‘ภูมิ’ มาเหยียบย่ำแบบนี้!!?

ใช่ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามันคงไม่จบสวยงามอย่างนั้น รู้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วว่านี่ไม่ใช่ภูมิ แต่ตอนที่โลกของภามพังทลายแบบนั้น...ฉันที่ร้องไห้นำไปก่อนหน้านั้นเป็นชาติแล้วก็ยังร้องไห้อยู่ดี

ฉันเคยบอกว่าอะไรนะ เตรียมใจมาหกปีเพื่อวันนี้? 55555555555 อยากจะขำให้ฟันหัก ไม่ตลกเลยจริงๆ

เรื่องชีวิตรักของภามคนนั้นก็น่าสนใจดี คุณฟินิกซ์เจ้าเสน่ห์กับผู้กองสาวแสนสวย แต่ก็นะ ถึงจะชื่อภาม...แต่นั่นไม่ใช่ ‘ภาม’ สักหน่อย โดยเฉพาะเมื่อข้ามเส้นมาหาเรื่องกันถึงที่นี่แล้ว ต่อให้มีความเห็นใจให้แค่ไหนก็โบกมือลาไปเรียบร้อย ลาขาด อยู่คนละฝ่ายแบบไม่มีทางญาติดีกันได้อีกต่อไป

พูดก็พูดเถอะ ที่จริงแล้วไม่ได้ตั้งใจจะให้ ‘ชายผมแดง’ นั่นคือภามจากอีกโลกมาตั้งแต่แรกใช่มั้ย จริงๆ ก็คือเชียรนั่นแหละ แต่พี่วาฬน้ำเงินทะเลาะกับพี่อัยย์ พี่อัยย์เลยไม่ให้ยืมเชียรแล้วล่ะสิ ฮืออออออ เป็นเชียรยังจะดีกว่าเป็นภามเลยโว้ยยยย

ภาม....ภามของฉัน ภามที่ทำให้ฉันยิ้มให้กับความน่ารักแบบเสมอต้นเสมอปลายมาตลอดคนนั้น อันที่จริงแล้วฉันแอบหวังให้สุดท้ายแล้วนี่คือการตายที่แท้จริงจริงๆ ....ทรมานขนาดนั้น ไปอยู่ด้วยกันกับภูมิเถอะ

แต่ก็แน่ล่ะว่าภามเข้มแข็งกว่านั้นมาก...และกลับมาได้อีกครั้ง ไม่แน่ใจว่านี่คือจบภาค...หรือจบบริบูรณ์ ปวดหัวจนขอไม่คิดถึงไปสักพักแล้วกัน

ตอนที่เล่าเรื่องของสองโลกคู่ขนานสลับไปมา เจตนาคือทำให้สับสนสินะ ฉากตกเขาครั้งแรก...ภามที่ตะโกนอย่างมั่นใจว่าต้องการพลังนั่นก็เท่ดีอยู่หรอก แต่ในใจฉัน....ไม่ชอบใจเลยสักนิด

ดังนั้นตอนหลังถึงได้ยิ้มกว้างขนาดนั้น เพราะแบบนี้แหละ นี่แหละคือ ‘ภาม’ คือตัวละครที่ฉันรักจริงๆ ต้องเป็นภามคนนี้เท่านั้น ส่วน ‘เจ้า-ของ-ปลอม’ นั่นน่ะไสหัวไปให้ไกล!

อนาคตยุ่งยากมาก ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกแต่ว่าต้องยุ่งยากมากแน่นอน เล่มนี้ก็ไม่มีคะแนนให้อีกแล้ว นอกจากคำว่าเฟล (กับเนื่อเรื่องที่รู้สึกจริงๆ ว่าดูทะลุโลกไปไกลมาก -_-) ...ก็คือดีใจที่อย่างน้อยภูมิก็ไม่ได้หายไป

ถ้าโลกของภามเงียบลงไปเฉยๆ หลังจากนั้น ไม่มีภูมิวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ฉันคงแย่กว่านี้ แต่นี่ยังอยู่...ต่อให้กลับมาไม่ได้..ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ยังอยู่เท่านั้น แค่อยู่เท่านั้นฉันจะไม่ขออะไรอีกแล้ว



ป.ล. ท่านเชียร...ต้องเฝ้ามองเรื่องนี้อยู่แน่ๆ ไม่รู้สีกว่าเจ้าของปลอมนั่นทำเรื่องล้ำเส้นหรอกเหรอ มาจัดการหน่อยสิ ภามตัวจริงน่ะน่าเอ็นดูกว่าเห็นๆ

ป.ล.ล. หกปีที่แล้ว...ฉันช็อกกับการเสียเบลินดาไป รีบคว้าภามขึ้นมาอ่านเพื่อพบกับเรื่องสะเทือนใจยิ่งกว่า ปีนี้...ฉันเลือกหยิบภามขึ้นมาอ่านก่อนบ้าง แต่เพราะทุกอย่างเป็นแบบนี้อีกแล้ว....อีกสักหกปีค่อยว่ากันใหม่เรื่องการ์เดียนแล้วกัน