What do you think?
Rate this book
Trylogia berlińska #2
Książę
W berlińskiej katedrze zostają odnalezione zwłoki ukrzyżowanego księdza. W niejasnych okolicznościach wybucha pożar na imigranckim osiedlu, a w poszczególnych landach rosną nastroje separatystyczne i odżywa toksyczny nacjonalizm.
Komu są na rękę pozornie nie związane ze sobą sprawy? Bezwzględnemu Księciu, który pragnie przywrócić do życia Imperium Germanum? Działającemu poza demokratyczną kontrolą kontrwywiadowi? A może walczącym o najwyższą władzę członkom rządu?
W meandrach afery będą musieli się odnaleźć znani z Magika prezydent berlińskiej policji Tschapieski, dziennikarka Dagmara Bosch i komisarz Kowalski, a stawką jest nie tylko przyszłość państwa, ale również ich poplątane życie osobiste.
Kontynuując Trylogię berlińską Magdalena Parys brawurowo łączy historię powojennej armii cieni z napięciami pulsującymi w dzisiejszych Niemczech.
Komu są na rękę pozornie nie związane ze sobą sprawy? Bezwzględnemu Księciu, który pragnie przywrócić do życia Imperium Germanum? Działającemu poza demokratyczną kontrolą kontrwywiadowi? A może walczącym o najwyższą władzę członkom rządu?
W meandrach afery będą musieli się odnaleźć znani z Magika prezydent berlińskiej policji Tschapieski, dziennikarka Dagmara Bosch i komisarz Kowalski, a stawką jest nie tylko przyszłość państwa, ale również ich poplątane życie osobiste.
Kontynuując Trylogię berlińską Magdalena Parys brawurowo łączy historię powojennej armii cieni z napięciami pulsującymi w dzisiejszych Niemczech.
360 pages, Hardcover
First published August 18, 2020
About the author
Magdalena Parys
14 books11 followersPoetka, pisarka i tłumaczka, założycielka polsko-niemieckiego czasopisma literackiego „Squaws”. Absolwentka polonistyki i pedagogiki na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
October 7, 2020
To nie jest zła książka. Chodzi za mną ta fraza od kiedy przeczytałem “Księcia” Magdaleny Parys, bo z jednej strony mamy tu do czynienia z bardzo oczywistą historią, z drugiej znaleźć można w “Księciu” naprawdę dobrze napisane i poprowadzone wątki, a do tego uczciwy research, którym autorka nie przygniata czytelnika.
Thriller, jak thriller - ani to złe, ani wybitne. “Książe” jest mocno przerysowaną wersją opowieści bondowskiej, gdzie w państwie demokracji i ładu społecznego powstaje podziemna organizacja, która ma na celu przejęcie władzy, a dzielny agent - tu o numerze 3 - ma do dyspozycji nieograniczone finanse, wspierającą kanclerkę będącą połączeniem bondowskiej M z Angelą Merkel i mądrą partnerkę. Znamy? Znamy. Do tego Parys dodaje momentami komicznych, choć też przerażająco smutnych w swoich losach policjantów, w większości o polskobrzmiących nazwiskach, a ponieważ rzecz dzieje się w Niemczech, to jak nietrudno się domyślić znajdziecie w “Księciu” nazistów, nowych nazistów, skradzione z Polski obrazy, trochę krytycznego spojrzenia na stosunki polsko-niemieckie, ale i niemiecką wizje przewodniczenia Europie.
Znajduję w “Księciu” trochę mielizn i choć rozumiem, że akcja musi się sprawnie posuwać ku mniej lub bardziej szczęśliwemu zakończeniu, to momentami nie rozumiałem dlaczego - ale to wada prawie każdego thrillera i wielu kryminałów - najprostsze rozwiązania są tak trudno dostępne dla bohaterów książki. Bo mamy w tej opowieści pewne wysoko postawione rodzeństwo, którego ojciec był wysoko postawionym funkcjonariuszem systemu nazistowskiego. I nikt o tym nie wie? Trzeba dziennikarskiego śledztwa, by powiązania wyszły na jaw? Skoro te służby takie mądre i dostarczają zdjęcia satelitarne w odpowiednim czasie i miejscu na randomową komórkę… To częsty problem w lekturze tego rodzaju literatury - gdy z jednej strony autorzy konstruują wszystkowiedzące machiny, a z drugiej muszą wprowadzić element ludzkiej niewiedzy i przypadku. Z innych minusów - Parys, dla zwiększenia przejrzystości akcji i podkręcenia tempa rozdziela sceny w książce datami, często bardzo dokładnym podawaniem godziny i minuty, w której dzieje się dana scena. Bardzo szybko ci ludzie u niej niekiedy mówią. Kilka razy kręciłem nosem, ale nie będę marudził przesadnie, bo mnie wciągnęło i znalazłem w “Księciu” kilka rzeczy dla siebie.
A co? Po pierwsze Parys naprawdę ciekawie opowiada alternatywne wizje historii, nawet jakoś bardzo jej nie przekrecając. W ogóle historyczne tło tutaj było podane w ilości idealnej, nic dodać, nic odjąć. Ale to, co mi się najbardziej spodobało to wątki obyczajowo-rodzinne - rodzinne perypetie bohaterów, zwłaszcza historia rozwodzącego się małżeństwa z małą córeczką i popapranego teścia napisana jest bardzo sprawnie, wywołując u czytelnika przejęcie i emocje, których się po sobie nie spodziewał. Parys jest w takich momentach bardzo czuła i jednocześnie nie idzie po prostej - mężczyźni są tu tak samo źli, jak dobrzy, unika autorka powielania historii, które wszyscy znamy. I czytając te fragmenty miałem poczucie, że gdyby Parys kiedyś jednak przestała pisać thrillery, to ja bardzo bym chciał przeczytać powieść obyczajową jej autorstwa, bo zdaje się, że dukt pióra, a raczej stukanie w klawiszki idzie autorce w tych momentach łatwiej.
Parys w “Księciu” udanie analizuje rzeczywistość polityczną, pokazując odradzanie się ruchów neonazistowskich i ich powiązania z polityką, wskazuje na możliwy alternatywny scenariusz, który powoli się dzieje - partie faszystowskie wygrywają najpierw wybory w małych regionach, o silnej potrzebie autonomii, posługując się przy tym hasłami proekologicznymi, bo tak łatwiej przyciągnąć młodych, jak mówi jeden z bohaterów książki. Niezależnie od tych wszystkich wybuchów, pościgów, helikopterów, mordobić i tego, co już widziałem, czytałem i nie robi na mnie najmniejszego wrażenia, “Książe” jest napisany bardzo sprawnie językowo, dialogi są naturalne, akcja przeważnie logiczna i konsekwentna, a obyczajowo-historyczny sztafarz bywa ciekawszy niż sama główna opowieść.
Parys nie wychodzi poza ramy gatunku, trzyma się go dość sztywno i momentami może niepotrzebnie, widać, że poskramia samą siebie, jakby cały czas pamiętając, że w efekcie miał być to thriller, a nie “literatura środka”, bo tak by się to pewnie skończyło gdyby rozbudować wątki obyczajowe z “Księcia”. Cóż - jest to jakaś cena, którą się płaci za wchodzenie w literaturę gatunkową.
Wracając do pierwszego zdania - “to nie jest zła książka” - bo nie jest, a jeśli udało mi się bez większego zgrzytania zębami i wypisywania do znajomych, że zaraz ciepnę tym o ścianę, przeczytać całość w trzy dni, to jest to naprawdę udany thriller. Ale nie obraziłbym się, gdyby Parys nas zaskoczyła i wydała coś artystycznie ambitniejszego.
Ps. Ładnie Agora to wydała.
Thriller, jak thriller - ani to złe, ani wybitne. “Książe” jest mocno przerysowaną wersją opowieści bondowskiej, gdzie w państwie demokracji i ładu społecznego powstaje podziemna organizacja, która ma na celu przejęcie władzy, a dzielny agent - tu o numerze 3 - ma do dyspozycji nieograniczone finanse, wspierającą kanclerkę będącą połączeniem bondowskiej M z Angelą Merkel i mądrą partnerkę. Znamy? Znamy. Do tego Parys dodaje momentami komicznych, choć też przerażająco smutnych w swoich losach policjantów, w większości o polskobrzmiących nazwiskach, a ponieważ rzecz dzieje się w Niemczech, to jak nietrudno się domyślić znajdziecie w “Księciu” nazistów, nowych nazistów, skradzione z Polski obrazy, trochę krytycznego spojrzenia na stosunki polsko-niemieckie, ale i niemiecką wizje przewodniczenia Europie.
Znajduję w “Księciu” trochę mielizn i choć rozumiem, że akcja musi się sprawnie posuwać ku mniej lub bardziej szczęśliwemu zakończeniu, to momentami nie rozumiałem dlaczego - ale to wada prawie każdego thrillera i wielu kryminałów - najprostsze rozwiązania są tak trudno dostępne dla bohaterów książki. Bo mamy w tej opowieści pewne wysoko postawione rodzeństwo, którego ojciec był wysoko postawionym funkcjonariuszem systemu nazistowskiego. I nikt o tym nie wie? Trzeba dziennikarskiego śledztwa, by powiązania wyszły na jaw? Skoro te służby takie mądre i dostarczają zdjęcia satelitarne w odpowiednim czasie i miejscu na randomową komórkę… To częsty problem w lekturze tego rodzaju literatury - gdy z jednej strony autorzy konstruują wszystkowiedzące machiny, a z drugiej muszą wprowadzić element ludzkiej niewiedzy i przypadku. Z innych minusów - Parys, dla zwiększenia przejrzystości akcji i podkręcenia tempa rozdziela sceny w książce datami, często bardzo dokładnym podawaniem godziny i minuty, w której dzieje się dana scena. Bardzo szybko ci ludzie u niej niekiedy mówią. Kilka razy kręciłem nosem, ale nie będę marudził przesadnie, bo mnie wciągnęło i znalazłem w “Księciu” kilka rzeczy dla siebie.
A co? Po pierwsze Parys naprawdę ciekawie opowiada alternatywne wizje historii, nawet jakoś bardzo jej nie przekrecając. W ogóle historyczne tło tutaj było podane w ilości idealnej, nic dodać, nic odjąć. Ale to, co mi się najbardziej spodobało to wątki obyczajowo-rodzinne - rodzinne perypetie bohaterów, zwłaszcza historia rozwodzącego się małżeństwa z małą córeczką i popapranego teścia napisana jest bardzo sprawnie, wywołując u czytelnika przejęcie i emocje, których się po sobie nie spodziewał. Parys jest w takich momentach bardzo czuła i jednocześnie nie idzie po prostej - mężczyźni są tu tak samo źli, jak dobrzy, unika autorka powielania historii, które wszyscy znamy. I czytając te fragmenty miałem poczucie, że gdyby Parys kiedyś jednak przestała pisać thrillery, to ja bardzo bym chciał przeczytać powieść obyczajową jej autorstwa, bo zdaje się, że dukt pióra, a raczej stukanie w klawiszki idzie autorce w tych momentach łatwiej.
Parys w “Księciu” udanie analizuje rzeczywistość polityczną, pokazując odradzanie się ruchów neonazistowskich i ich powiązania z polityką, wskazuje na możliwy alternatywny scenariusz, który powoli się dzieje - partie faszystowskie wygrywają najpierw wybory w małych regionach, o silnej potrzebie autonomii, posługując się przy tym hasłami proekologicznymi, bo tak łatwiej przyciągnąć młodych, jak mówi jeden z bohaterów książki. Niezależnie od tych wszystkich wybuchów, pościgów, helikopterów, mordobić i tego, co już widziałem, czytałem i nie robi na mnie najmniejszego wrażenia, “Książe” jest napisany bardzo sprawnie językowo, dialogi są naturalne, akcja przeważnie logiczna i konsekwentna, a obyczajowo-historyczny sztafarz bywa ciekawszy niż sama główna opowieść.
Parys nie wychodzi poza ramy gatunku, trzyma się go dość sztywno i momentami może niepotrzebnie, widać, że poskramia samą siebie, jakby cały czas pamiętając, że w efekcie miał być to thriller, a nie “literatura środka”, bo tak by się to pewnie skończyło gdyby rozbudować wątki obyczajowe z “Księcia”. Cóż - jest to jakaś cena, którą się płaci za wchodzenie w literaturę gatunkową.
Wracając do pierwszego zdania - “to nie jest zła książka” - bo nie jest, a jeśli udało mi się bez większego zgrzytania zębami i wypisywania do znajomych, że zaraz ciepnę tym o ścianę, przeczytać całość w trzy dni, to jest to naprawdę udany thriller. Ale nie obraziłbym się, gdyby Parys nas zaskoczyła i wydała coś artystycznie ambitniejszego.
Ps. Ładnie Agora to wydała.
April 3, 2026
"Książę" i "Floren", razem z wcześniejszym "Magikiem" tworzą tzw. trylogię berlińską. Łączy je miejsce, czyli współczesny Berlin, który historią sięga jednak wielu lat wstecz oraz tercet bohaterów: dziennikarka Dagmara Bosch, komisarz Kowalski i (były) szef policji Tschapieski.
W "Księciu" intryga kręci się wokół podziemnej neonazistowskiej organizacji i kradzieży dzieł sztuki. Powieść splata wiele wątków, które tylko pozornie nie są ze sobą związane. Podpalenie osiedla imigrantów, śmierć księży, tytułowy Książę, czyli szef paramilitarnej struktury. W tle - jak zwykle - historia. Tym razem jest to wspomnienie o budowaniu po drugiej wojnie światowej armii złożonej z weteranów Wehrmachtu i Waffen-SS. Parys tworzy fikcję, ale z niej wyłania się rzeczywista refleksja o przeszłości, która długim cieniem kładzie się na teraźniejszości, o oficjelach umoczonych w przestępstwa tak, że przekracza to naszą wyobraźnię, o hydrze neonazizmu, która ochoczo podnosi łeb. Najbardziej mnie tu uderzyło to, jak łatwo jest sterować społeczeństwem i manipulować poglądami.
Podziw dla rozmachu i pomysłowości autorki miesza mi się odrobinę ze zmęczeniem lekturą. Intryga rozpisana na tyle wątków i tyle postaci wymaga skupienia, którego czasem nie udało mi się utrzymać i gubiłam się w gąszczu narracji. Może to wynikać z tego, że political fiction to dla mnie gatunek dość trudny. Fani na pewno będą usatysfakcjonowani.
W "Księciu" intryga kręci się wokół podziemnej neonazistowskiej organizacji i kradzieży dzieł sztuki. Powieść splata wiele wątków, które tylko pozornie nie są ze sobą związane. Podpalenie osiedla imigrantów, śmierć księży, tytułowy Książę, czyli szef paramilitarnej struktury. W tle - jak zwykle - historia. Tym razem jest to wspomnienie o budowaniu po drugiej wojnie światowej armii złożonej z weteranów Wehrmachtu i Waffen-SS. Parys tworzy fikcję, ale z niej wyłania się rzeczywista refleksja o przeszłości, która długim cieniem kładzie się na teraźniejszości, o oficjelach umoczonych w przestępstwa tak, że przekracza to naszą wyobraźnię, o hydrze neonazizmu, która ochoczo podnosi łeb. Najbardziej mnie tu uderzyło to, jak łatwo jest sterować społeczeństwem i manipulować poglądami.
Podziw dla rozmachu i pomysłowości autorki miesza mi się odrobinę ze zmęczeniem lekturą. Intryga rozpisana na tyle wątków i tyle postaci wymaga skupienia, którego czasem nie udało mi się utrzymać i gubiłam się w gąszczu narracji. Może to wynikać z tego, że political fiction to dla mnie gatunek dość trudny. Fani na pewno będą usatysfakcjonowani.
October 22, 2020
"Książę" to kontynuacja rewelacyjnego "Magika", drugi tom trylogii berlińskiej.
Tym razem autorkę zainspirował temat odradzania się ruchów neonazistowskich, które w niepokojący sposób rosną w siłę przyciągając młodych bez poczucia bezpieczeństwa we współczesnym świecie.
W ogólnym zagubieniu i bałaganie modne hasła proekologiczne mogą przysłaniać prawdziwy cel i dążenia tworzących się nowych partii politycznych.
Alternatywna wizja historii, kryzys demokracji, nieczyste rozgrywki w świecie polityki oraz świetne wątki obyczajowe, to wszystko co serwuje nam autorka w swojej najnowszej powieści.
A finał to prawdziwy rollercoaster.
Autorka pozostawiła mnie jednak z wieloma pytaniami bez odpowiedzi i mam nadzieję, że nie będę musiała długo czekać na kontynuację i zamknięcie trylogii.
Tym razem autorkę zainspirował temat odradzania się ruchów neonazistowskich, które w niepokojący sposób rosną w siłę przyciągając młodych bez poczucia bezpieczeństwa we współczesnym świecie.
W ogólnym zagubieniu i bałaganie modne hasła proekologiczne mogą przysłaniać prawdziwy cel i dążenia tworzących się nowych partii politycznych.
Alternatywna wizja historii, kryzys demokracji, nieczyste rozgrywki w świecie polityki oraz świetne wątki obyczajowe, to wszystko co serwuje nam autorka w swojej najnowszej powieści.
A finał to prawdziwy rollercoaster.
Autorka pozostawiła mnie jednak z wieloma pytaniami bez odpowiedzi i mam nadzieję, że nie będę musiała długo czekać na kontynuację i zamknięcie trylogii.
October 31, 2020
Historyczno-polityczny thriller Magdaleny Parys jest ciekawy, audiobooka dobrze czyta Mariusz Bonaszewski. Jest to fikcja literacka, ale swą atmosferą bliska odradzającym się nastrojom nazistowsko-faszystowskim. Inspiratorami, przywódcami nacjonalistycznych paramilitarnych i politycznych organizacji są potomkowie rodzin, o których kiedyś mówiono pogrobowcy Trzeciej Rzeszy. Z takiego powieściowego rodu wywodzi się Książę i dwaj jego starsi bracia, z których jeden, minister obrony, przymierza się do objęcia urzędu kanclerza. Żołnierze Księcia, skupieni w organizacjach działających we wschodnich landach, dokonują aktów terroru przeciwko imigrantom i ich obrońcom, ale zamiary przywódcy idą znacznie dalej.
Struktura powieści imituje medialną transmisję z wydarzeń, do których dochodzi głównie w różnych miejscach i urzędach berlińskich, ale także m.in. w Poczdamie i we Wrocławiu. Każdy rozdział wprowadzony jest podaniem miejsca akcji, a podrozdziały doprecyzowują dokładny czas jej przebiegu. Nie jest to jednak typowa transmisja, nie ogranicza się bowiem jedynie do wydarzeń bieżących lecz uwzględnia rownież elementy reportażu, takie jak opis zachowań, przemyśleń, interakcji i wspomnień bohaterów. A jest tych postaci sporo, obok Księcia i jego pomagierów, są ich ofiary, jest pani kanclerz, jej współpracownicy i ministrowie, i na pierwszym planie jest grupa rozpracowująca akty terroru i działania Księcia, policjanci na czele z prezydentem policji berlińskiej Waldemarem Tschapieskim i komisarzem Thomasem Kowalskim, dziennikarka Dagmara Bosch oraz najważniejszy tajny agent Bundesrepubliki Paul Chagall.
Taka kompozycja, zawierająca dodatkowo dużo odniesień do życia prywatnego niektórych postaci, nie sprzyja łatwemu wyodrębnieniu jednolitej linii fabularnej budowanej na stopniowym eskalowaniu napięcia. Ale mnie specyfika warsztatu autorki po prostu się podoba.
Struktura powieści imituje medialną transmisję z wydarzeń, do których dochodzi głównie w różnych miejscach i urzędach berlińskich, ale także m.in. w Poczdamie i we Wrocławiu. Każdy rozdział wprowadzony jest podaniem miejsca akcji, a podrozdziały doprecyzowują dokładny czas jej przebiegu. Nie jest to jednak typowa transmisja, nie ogranicza się bowiem jedynie do wydarzeń bieżących lecz uwzględnia rownież elementy reportażu, takie jak opis zachowań, przemyśleń, interakcji i wspomnień bohaterów. A jest tych postaci sporo, obok Księcia i jego pomagierów, są ich ofiary, jest pani kanclerz, jej współpracownicy i ministrowie, i na pierwszym planie jest grupa rozpracowująca akty terroru i działania Księcia, policjanci na czele z prezydentem policji berlińskiej Waldemarem Tschapieskim i komisarzem Thomasem Kowalskim, dziennikarka Dagmara Bosch oraz najważniejszy tajny agent Bundesrepubliki Paul Chagall.
Taka kompozycja, zawierająca dodatkowo dużo odniesień do życia prywatnego niektórych postaci, nie sprzyja łatwemu wyodrębnieniu jednolitej linii fabularnej budowanej na stopniowym eskalowaniu napięcia. Ale mnie specyfika warsztatu autorki po prostu się podoba.
December 4, 2020
"Magik" pierwsza część trylogii berlińskiej już od kilku lat zerkała na mnie z regału. W końcu przyszła na nią pora i na prawdę nie wiem, dlaczego zwlekałam z jej przeczytaniem aż do premiery "Księcia".
"Książę" to wielowątkowy thriller polityczny z elementami kryminału i sensacji, zaskakujący, pełen zwrotów akcji i doskonale wplecioną historią.
W berlińskiej katedrze zostają odnalezione zwłoki ukrzyżowanego księdza, w dzielnicy imigrantów wybucha pożar, żona znanego polityka zostaje uprowadzona, a w niektórych landach odradza się ruch faszystowski. Te pozornie niezwiązane ze sobą sprawy są komuś na rękę. Komu? Księciu, który pragnie przywrócić do życia Imperium Germanum. Rozwikłaniem tej sprawy, w której stawką jest przyszłość państwa będą musieli zająć się prezydent berlińskiej policji Tschapielski, dziennikarka Bosch oraz komisarz Kowalski.
"Książę" to dobrze skrojone i wymagające political fiction, od którego nie mogłam się oderwać. Wciągający i pełen napięcia thriller, który potrafi zmrozić realizmem i aktualnością. Jest swego rodzaju przestrogą dla naszej cywilizacji. Ogromne wrażenie zrobił na mnie oszczędny w słowach lecz bardzo treściwy styl opowiadania autorki. Tutaj nie ma wodolejstwa, jest za to konkret i fantastycznie sportretowani bohaterowie.
A i śmiało możecie zacząć lekturę trylogii od "Księcia" właśnie.
"Książę" to wielowątkowy thriller polityczny z elementami kryminału i sensacji, zaskakujący, pełen zwrotów akcji i doskonale wplecioną historią.
W berlińskiej katedrze zostają odnalezione zwłoki ukrzyżowanego księdza, w dzielnicy imigrantów wybucha pożar, żona znanego polityka zostaje uprowadzona, a w niektórych landach odradza się ruch faszystowski. Te pozornie niezwiązane ze sobą sprawy są komuś na rękę. Komu? Księciu, który pragnie przywrócić do życia Imperium Germanum. Rozwikłaniem tej sprawy, w której stawką jest przyszłość państwa będą musieli zająć się prezydent berlińskiej policji Tschapielski, dziennikarka Bosch oraz komisarz Kowalski.
"Książę" to dobrze skrojone i wymagające political fiction, od którego nie mogłam się oderwać. Wciągający i pełen napięcia thriller, który potrafi zmrozić realizmem i aktualnością. Jest swego rodzaju przestrogą dla naszej cywilizacji. Ogromne wrażenie zrobił na mnie oszczędny w słowach lecz bardzo treściwy styl opowiadania autorki. Tutaj nie ma wodolejstwa, jest za to konkret i fantastycznie sportretowani bohaterowie.
A i śmiało możecie zacząć lekturę trylogii od "Księcia" właśnie.
March 28, 2026
„Der Prinz“ ist der zweite Teil der Berlin-Trilogie und lässt sich als vielschichtiger Politkrimi einordnen. Der Roman überzeugt vor allem durch interessante Ansätze und Denkmuster, die zum Nachdenken anregen und einen Einblick in komplexe politische Zusammenhänge geben.
Trotz dieser Stärken bleibt die Spannung stellenweise etwas hinter den Erwartungen zurück, was den Lesefluss gelegentlich leicht bremst. Dennoch bietet das Buch insgesamt solide Unterhaltung auf einem anspruchsvolleren Niveau.
Auch ohne den ersten Band zu kennen, lässt sich der Roman gut lesen, da die Handlung verständlich bleibt und eigenständig funktioniert.
Fazit: Ein interessanter Ausflug in die polnische Literatur, der sich besonders für politisch interessierte Leserinnen und Leser lohnt.
Trotz dieser Stärken bleibt die Spannung stellenweise etwas hinter den Erwartungen zurück, was den Lesefluss gelegentlich leicht bremst. Dennoch bietet das Buch insgesamt solide Unterhaltung auf einem anspruchsvolleren Niveau.
Auch ohne den ersten Band zu kennen, lässt sich der Roman gut lesen, da die Handlung verständlich bleibt und eigenständig funktioniert.
Fazit: Ein interessanter Ausflug in die polnische Literatur, der sich besonders für politisch interessierte Leserinnen und Leser lohnt.
December 2, 2020
Bardzo ciekawie opowiedziany wątek historyczno-polityczny, szeroko zarysowany w nawiązaniu do współczesnych Niemiec.
Postacie trochę przerysowane, na wpół komediowe. Szkoda, że wątek relacji osobistych pomiędzy nimi trochę słabiej zarysowany, ale rekompensuje to interesująco opowiedziany wątek historyczny właśnie.
Dla mnie książka lepsza od Magika. Czekam na trzecią część...
Postacie trochę przerysowane, na wpół komediowe. Szkoda, że wątek relacji osobistych pomiędzy nimi trochę słabiej zarysowany, ale rekompensuje to interesująco opowiedziany wątek historyczny właśnie.
Dla mnie książka lepsza od Magika. Czekam na trzecią część...
December 4, 2023
2.5. Męczyłam się nawet na audiobooku
September 4, 2024
Kryminalna opowieść o zbrodniach w Berlinie. Zabójstwa powiązane z ideologią "wielkich niemiec".
November 30, 2020
"(...) Wierzenie w moc wywołuje moc, a moc wywołuje energię. Energia nie jest zależna od wiary, żyje swoim życiem. Tworzy własną siłę i wymyka się spod kontroli wierzących, także tych, którzy ją wytworzyli. To proces, którego nie można powstrzymać (...)."
To moje pierwsze spotkanie z autorką i musze przyznać, że jestem zaintrygowana, ten thriller polityczny z wciągającą intrygą i z ciekawymi bohaterami, czyta się naprawdę dobrze. Napisany w świetnym stylu, bardziej przypomina literaturę piękną, a wszystkie detale i nawiązania historyczne robią wrażenie. "Książę" to druga część Trylogii Berlińskiej, ale z powodzeniem można ją czytać jaką samodzielną powieść, ale ja i tak nadrobię poprzednią część.
To moje pierwsze spotkanie z autorką i musze przyznać, że jestem zaintrygowana, ten thriller polityczny z wciągającą intrygą i z ciekawymi bohaterami, czyta się naprawdę dobrze. Napisany w świetnym stylu, bardziej przypomina literaturę piękną, a wszystkie detale i nawiązania historyczne robią wrażenie. "Książę" to druga część Trylogii Berlińskiej, ale z powodzeniem można ją czytać jaką samodzielną powieść, ale ja i tak nadrobię poprzednią część.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews