What do you think?
Rate this book
و هیچ چیز همیشگی نیست
شاید اشتباه کردم که تصمیم گرفتم دوباره سر کار بروم: به نظرم دیگر اینجا نمیتوانم زندگی کنم. به سکوت احتیاج دارم. تمام این هیجانات باعث سرگیجهام میشود. چیزی که برایم لازم است. جایی است آرام، خارج از شهر. یک تبعیدگاه.
- GenresFictionContemporary
87 pages, Paperback
First published August 23, 2006
10 people are currently reading
184 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
February 19, 2025
قطعا همه ی ما قرار نیست توی زندگیمون همه شرایط ممکن رو تجربه بکنیم، یک نفر ازدواج خوبی داره و دیگری توی ازدواجش شکست میخوره، یکی دور دنیارو میگرده و دیگری هیچوقت از شهر محل تولدش خارج نمیشه، یکی فرزندش رو از دست میده و دیگری زودتر از فرزندش از دتیا میده
یکی از هزاران زیبایی که کتاب ها برای من دارند، اینه که این اجازه رو به ما میدن که شرایط مختلف رو تجربه کنیم. نه تجربه به معنای واقعی و فیزیکی، بلکه قدم به قدم با متن کتاب جلو بری و درک کنی که یک شرایط خاص ،مثل از دست دادن فرزند، چه حسی میتونه داشته باشه؛ توی اون دوران آدم چه افکاری داره و چه احساساتی رو تجربه میکنه، و اینه که باعث میشه افراد کتابخوان با کسانی که کتاب نمیخونن تفاوت داشته باشن. امکان تجربه کردن میلیون ها زندگی، بدون اینکه توی واقعیت اتفاق افتاده باشه. و این به نظر من باعث میشه تو یه جورایی سرد و گرم روزگار چشیده محسوب بشی.
این کتاب زیبا و غم انگیز بود. بسیار مختصر و کوتاه، که توی یه روز هم میشه تمومش کرد.
خوندنش برام جالب بود.
یکی از هزاران زیبایی که کتاب ها برای من دارند، اینه که این اجازه رو به ما میدن که شرایط مختلف رو تجربه کنیم. نه تجربه به معنای واقعی و فیزیکی، بلکه قدم به قدم با متن کتاب جلو بری و درک کنی که یک شرایط خاص ،مثل از دست دادن فرزند، چه حسی میتونه داشته باشه؛ توی اون دوران آدم چه افکاری داره و چه احساساتی رو تجربه میکنه، و اینه که باعث میشه افراد کتابخوان با کسانی که کتاب نمیخونن تفاوت داشته باشن. امکان تجربه کردن میلیون ها زندگی، بدون اینکه توی واقعیت اتفاق افتاده باشه. و این به نظر من باعث میشه تو یه جورایی سرد و گرم روزگار چشیده محسوب بشی.
این کتاب زیبا و غم انگیز بود. بسیار مختصر و کوتاه، که توی یه روز هم میشه تمومش کرد.
خوندنش برام جالب بود.
October 4, 2023
«یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی»
از این کتاب لذت بردم، کوتاهه و میشه توی یک نشست خوندش.(من چند صفحه خوندم و اونقدر گرفتار شدم که گذاشتمش زمین و بعد چند روز رفتم سراغشو همرو خوندم.)
(به کتاب های ناشناخته خیلی راحت میتونم امتیاز بالا بدم و راحت تر و بیشترهم میتونم دوستشون داشته باشم و لذت ببرم.)
ترجمه خوبی داشت و مستقیم از فرانسوی ترجمه شده، از اون دسته از کتاباست که راوی خود شخصیتها هستن و راوی عوض میشه.
چند صفحه که میگذره شما متوجه میشید که دلیل غم راوی اول چیه، سعی میکنید با جملات ساده ای که عمق غمش رو نشون میده همزاد پنداری کنید و با تلاشش برای به زندگی برگشتن همراه میشید.
نویسنده تشویش راویان ماجرا رو خوب نشون میده و شکل متفاوتی از سوگ رو بهتون نشون میده و فرآیند گذر و زندگی بعد از حادثه غمانگیزی که براشون اتفاق افتاد رو نشون میده.
کتاب برای منی که روحم سوگواره خیلی درس داشت و فکر میکنم شما هم ازش لذت ببرید.
توی کتاب عنوان میکنه که بدن ما مسئول اتفاقها نیست و ما نباید ناخودآگاه به جسم و روحمون آسیب بزنیم.
جای دیگهای کاملا ملموس اشاره میکنه به اتفاقاتی که همیشه فکر میکردیم برای دیگران هستن و توی زندگی ما اتفاق نمی افتن و ازشون غافلیم و هرچند اگه مقصر نباشیم خودمون رو مقصر میدونیم.
و اینکه سوگ هایی هستن که بدتر از مرگن.
جمله هایی از کتاب:
*دلم میخواست چنگ بزنم، مقاومت کنم، باز زندگی کنم، زندگی.
*میشود کنار فردی دیگر زندگی کرد و هیچ چیز از دردهایش ندانست.
*هیچ وقت نپذیرفتم. هیچ وقت. برای من، او هنوز جایی زنده است.
از این کتاب لذت بردم، کوتاهه و میشه توی یک نشست خوندش.(من چند صفحه خوندم و اونقدر گرفتار شدم که گذاشتمش زمین و بعد چند روز رفتم سراغشو همرو خوندم.)
(به کتاب های ناشناخته خیلی راحت میتونم امتیاز بالا بدم و راحت تر و بیشترهم میتونم دوستشون داشته باشم و لذت ببرم.)
ترجمه خوبی داشت و مستقیم از فرانسوی ترجمه شده، از اون دسته از کتاباست که راوی خود شخصیتها هستن و راوی عوض میشه.
چند صفحه که میگذره شما متوجه میشید که دلیل غم راوی اول چیه، سعی میکنید با جملات ساده ای که عمق غمش رو نشون میده همزاد پنداری کنید و با تلاشش برای به زندگی برگشتن همراه میشید.
نویسنده تشویش راویان ماجرا رو خوب نشون میده و شکل متفاوتی از سوگ رو بهتون نشون میده و فرآیند گذر و زندگی بعد از حادثه غمانگیزی که براشون اتفاق افتاد رو نشون میده.
کتاب برای منی که روحم سوگواره خیلی درس داشت و فکر میکنم شما هم ازش لذت ببرید.
توی کتاب عنوان میکنه که بدن ما مسئول اتفاقها نیست و ما نباید ناخودآگاه به جسم و روحمون آسیب بزنیم.
جای دیگهای کاملا ملموس اشاره میکنه به اتفاقاتی که همیشه فکر میکردیم برای دیگران هستن و توی زندگی ما اتفاق نمی افتن و ازشون غافلیم و هرچند اگه مقصر نباشیم خودمون رو مقصر میدونیم.
و اینکه سوگ هایی هستن که بدتر از مرگن.
جمله هایی از کتاب:
*دلم میخواست چنگ بزنم، مقاومت کنم، باز زندگی کنم، زندگی.
*میشود کنار فردی دیگر زندگی کرد و هیچ چیز از دردهایش ندانست.
*هیچ وقت نپذیرفتم. هیچ وقت. برای من، او هنوز جایی زنده است.
March 23, 2012
Tôi đọc "Không gì là mãi mãi" như một quyển sách ngắn tinh tế viết về những vực thẳm của mỗi người. Nỗi đau mất người yêu thương. Sự cô đơn. Nỗi sợ hãi. Sự chờ đợi vô vọng người đã ra đi không thể trở lại. Giận dữ và thất vọng. Chối bỏ và lãng quên. Cơn bệnh tật. Cái chết.
"Không gì là mãi mãi" còn là câu chuyện của sự trở về. Vincent trở về với người vợ, người duy nhất chia sẻ với anh nỗi đau mất cô con gái trên cõi đời này. Anh đã chối bỏ người vợ một lần khi hai người quyết định xa rời nhau trong tột cùng nỗi đau, và chối bỏ những vọng tưởng còn lại về cô con gái mất tích. Anh chặt đứt những liên hệ với yêu thương, như cách duy nhất để trốn thoát nỗi đau.
Yêu thương khiến người ta đau đớn, nhưng từ bỏ yêu thương để trốn chạy đau đớn sẽ khiến người ta rơi vào một vực thẳm khác của sự thờ ơ.
Cuộc sống của Vincent nhạt nhoà trôi qua. 15 năm trời. Nhìn lại đã già nửa đời người.
Nỗi đau chỉ vượt qua được khi anh trở lại với người vợ trên giường hấp hối. Chỉ khi đối diện với cái chết của vợ, người chồng được hồi sinh trong tận cùng của nỗi đau và tình yêu. Những ký ức yêu thương và đau đớn sống động lại trong anh. Anh không còn sợ hãi chạy trốn, anh trở về với một phần đời đã trốn chạy của mình. Anh sống lại bóng tối để sống lại ánh sáng.
Nỗi đau không phải là để chạy trốn. Chỉ khi trực diện với nỗi đau, người ta mới có thể bước qua nó để lại có niềm vui và hạnh phúc.
Tôi nghĩ về "pool of sorrow, wave of joy" của Beatles, và tôi nghĩ về "the spring of hope and the winter of despair" cuả Charles Dickens.
Đau đớn và yêu thương, tuyệt vọng và vui sướng, khổ đau và hạnh phúc là những mùa đi qua những tích tắc đời ta, phải chấp nhận nó như những mùa đi qua cánh đồng vậy thôi*.
*"And you would accept the seasons of your heart, even as you have always accepted the seasons that pass over your fields." - Kahlil Gibran
"Không gì là mãi mãi" còn là câu chuyện của sự trở về. Vincent trở về với người vợ, người duy nhất chia sẻ với anh nỗi đau mất cô con gái trên cõi đời này. Anh đã chối bỏ người vợ một lần khi hai người quyết định xa rời nhau trong tột cùng nỗi đau, và chối bỏ những vọng tưởng còn lại về cô con gái mất tích. Anh chặt đứt những liên hệ với yêu thương, như cách duy nhất để trốn thoát nỗi đau.
Yêu thương khiến người ta đau đớn, nhưng từ bỏ yêu thương để trốn chạy đau đớn sẽ khiến người ta rơi vào một vực thẳm khác của sự thờ ơ.
Cuộc sống của Vincent nhạt nhoà trôi qua. 15 năm trời. Nhìn lại đã già nửa đời người.
Nỗi đau chỉ vượt qua được khi anh trở lại với người vợ trên giường hấp hối. Chỉ khi đối diện với cái chết của vợ, người chồng được hồi sinh trong tận cùng của nỗi đau và tình yêu. Những ký ức yêu thương và đau đớn sống động lại trong anh. Anh không còn sợ hãi chạy trốn, anh trở về với một phần đời đã trốn chạy của mình. Anh sống lại bóng tối để sống lại ánh sáng.
Nỗi đau không phải là để chạy trốn. Chỉ khi trực diện với nỗi đau, người ta mới có thể bước qua nó để lại có niềm vui và hạnh phúc.
Tôi nghĩ về "pool of sorrow, wave of joy" của Beatles, và tôi nghĩ về "the spring of hope and the winter of despair" cuả Charles Dickens.
Đau đớn và yêu thương, tuyệt vọng và vui sướng, khổ đau và hạnh phúc là những mùa đi qua những tích tắc đời ta, phải chấp nhận nó như những mùa đi qua cánh đồng vậy thôi*.
*"And you would accept the seasons of your heart, even as you have always accepted the seasons that pass over your fields." - Kahlil Gibran
November 13, 2018
Nhân dịp dọn về nhà mới, sắp sách lên kệ, mình bắt gặp cuốn này trong đống sách cũ và lôi ra đọc lại. Cũng đã khá lâu rồi kể từ ngày mình đọc nó lần đầu tiên, và sau đó thì chả nhớ gì nhiều nữa, và chả hiểu tại sao mình lại cho nó 4 sao. Bây giờ đọc lại, thì mình đã hiểu. Đây là một cuốn tiểu thuyết mỏng, ngắn gọn, không có nhiều diễn biến, nhưng cái sức công phá cảm xúc người đọc thì lại to lớn vô cùng...
Điều đầu tiên cuốn hút mình vào câu chuyện trong "Không gì là mãi mãi", đó chính là văn phong đẹp đến nhói lòng đã được tác giả vận dụng hoàn hảo để kể nên câu chuyện của một cặp vợ chồng người Pháp trước tình cảnh đứa con gái của mình (và cũng là đứa con duy nhất mà họ từng có và có thể có) bị mất tích. Laurance Tardieu đã chưng cất không sót một chút nào nỗi đau của những bà mẹ mất con và phản chiếu nỗi đau ấy trong nhân vật Geneviève, trong cái cách cô giày vò đau khổ thông qua những dòng nhật ký riêng tư như một cách giải tỏa cơn thác lũ cảm xúc đang vần vũ bên trong người mình. Và cái cảnh Geneviève ôm bé Camille - bạn thân của con gái cô - rồi tự để bản thân buông lỏng trong khoảnh khắc, tưởng tượng như thể đang ôm Clara dấu yêu, như thể con gái cô không bao giờ mất tích và vẫn còn hiện diện trong cuộc đời cô, đã khiến mình phải khóc...
Nỗi đau ấy, nỗi đau của một người phụ huynh mất con, lẽ ra nên được chia sẻ giữa hai vợ chồng, lẽ ra phải là thứ, cùng với tình yêu luôn hiện diện giữa Vincent và Geneviève, kết nối họ lại với nhau giữa một tình cảnh khốn cùng tuyệt vọng như vậy. Nhưng đáng tiếc thay, mỗi người lại chọn cho mình một cách đau buồn riêng; Geneviève mạnh mẽ hơn chồng mình, cô can đảm từ bỏ cả cuộc đời trước khi con gái mình mất tích để sống một cuộc đời khác, để tự chữa lành cho bản thân mình, dù nỗi đau và niềm mất mát thì vẫn còn đó, dai dẳng về sau. Còn Vincent thì nóng giận hơn, bồng bột hơn, anh phát rồ như một con thú chứng kiến con non của mình bị chết. Và những từ ngữ không nói, những cử chỉ không thực hiện hóa ra có quyền năng khủng khiếp đến mức có thể dần dần xây đắp nên một bức tường vô hình nhưng vĩnh viễn ngăn cách hai con người vốn dĩ đã từng rất yêu nhau... Nhiều người bảo sự kiện con cái chết đi hoặc là sẽ khiến cặp vợ chồng càng gắn bó và kết nối với nhau nhiều hơn, hoặc là sẽ đẩy họ ra xa và khiến họ phải chia tay nhau trong tiếc nuối. Đây, đáng tiếc thay, thuộc vào trường hợp thứ hai...
Mọi chuyện không dừng lại ở đó, khi mười lăm năm sau, Geneviève mắc bệnh nặng và sắp qua đời; cô đã viết thư cầu khẩn Vincent hãy đến bên mình, một lần cuối. Mọi cảm xúc vỡ òa trong lần gặp mặt này của hai vợ chồng cũ, để rồi tất cả những gì còn lại là sự nhận thức về tình yêu, một nhận thức muộn màng nhưng đã đủ để chữa lành cho Vincent sau ngần ấy năm chưa bao giờ nguôi ngoai nỗi đau của một người cha đã mất đứa con duy nhất của mình...
Trong số các tiểu thuyết Pháp đương đại thuộc dạng văn chương "so deep" sâu lắng thế này, có lẽ cuốn này cùng với "Mối tình Paris" và "Chỉ cần có nhau" là có thể chạm đến trái tim của mình nhiều nhất...
Điều đầu tiên cuốn hút mình vào câu chuyện trong "Không gì là mãi mãi", đó chính là văn phong đẹp đến nhói lòng đã được tác giả vận dụng hoàn hảo để kể nên câu chuyện của một cặp vợ chồng người Pháp trước tình cảnh đứa con gái của mình (và cũng là đứa con duy nhất mà họ từng có và có thể có) bị mất tích. Laurance Tardieu đã chưng cất không sót một chút nào nỗi đau của những bà mẹ mất con và phản chiếu nỗi đau ấy trong nhân vật Geneviève, trong cái cách cô giày vò đau khổ thông qua những dòng nhật ký riêng tư như một cách giải tỏa cơn thác lũ cảm xúc đang vần vũ bên trong người mình. Và cái cảnh Geneviève ôm bé Camille - bạn thân của con gái cô - rồi tự để bản thân buông lỏng trong khoảnh khắc, tưởng tượng như thể đang ôm Clara dấu yêu, như thể con gái cô không bao giờ mất tích và vẫn còn hiện diện trong cuộc đời cô, đã khiến mình phải khóc...
Nỗi đau ấy, nỗi đau của một người phụ huynh mất con, lẽ ra nên được chia sẻ giữa hai vợ chồng, lẽ ra phải là thứ, cùng với tình yêu luôn hiện diện giữa Vincent và Geneviève, kết nối họ lại với nhau giữa một tình cảnh khốn cùng tuyệt vọng như vậy. Nhưng đáng tiếc thay, mỗi người lại chọn cho mình một cách đau buồn riêng; Geneviève mạnh mẽ hơn chồng mình, cô can đảm từ bỏ cả cuộc đời trước khi con gái mình mất tích để sống một cuộc đời khác, để tự chữa lành cho bản thân mình, dù nỗi đau và niềm mất mát thì vẫn còn đó, dai dẳng về sau. Còn Vincent thì nóng giận hơn, bồng bột hơn, anh phát rồ như một con thú chứng kiến con non của mình bị chết. Và những từ ngữ không nói, những cử chỉ không thực hiện hóa ra có quyền năng khủng khiếp đến mức có thể dần dần xây đắp nên một bức tường vô hình nhưng vĩnh viễn ngăn cách hai con người vốn dĩ đã từng rất yêu nhau... Nhiều người bảo sự kiện con cái chết đi hoặc là sẽ khiến cặp vợ chồng càng gắn bó và kết nối với nhau nhiều hơn, hoặc là sẽ đẩy họ ra xa và khiến họ phải chia tay nhau trong tiếc nuối. Đây, đáng tiếc thay, thuộc vào trường hợp thứ hai...
Mọi chuyện không dừng lại ở đó, khi mười lăm năm sau, Geneviève mắc bệnh nặng và sắp qua đời; cô đã viết thư cầu khẩn Vincent hãy đến bên mình, một lần cuối. Mọi cảm xúc vỡ òa trong lần gặp mặt này của hai vợ chồng cũ, để rồi tất cả những gì còn lại là sự nhận thức về tình yêu, một nhận thức muộn màng nhưng đã đủ để chữa lành cho Vincent sau ngần ấy năm chưa bao giờ nguôi ngoai nỗi đau của một người cha đã mất đứa con duy nhất của mình...
Trong số các tiểu thuyết Pháp đương đại thuộc dạng văn chương "so deep" sâu lắng thế này, có lẽ cuốn này cùng với "Mối tình Paris" và "Chỉ cần có nhau" là có thể chạm đến trái tim của mình nhiều nhất...
October 2, 2024
باران نوشت:
هیچچیز همیشگی نیست به خصوص چیزهایی که آن را خوشبختی مینامیم، حتی غم، درد و رنج هم همیشگی نیست.
گذر زمان همهچیز را تغییر میدهد، گاه کمرنگ میکند و گاه به دست فراموشی میسپارد.
May 31, 2021
از دست دادن و مرگ چیزهایی هستن که کنار آمدن با آنها سخت است . داستان در مورد زن و شوهری عاشق است که دختر آنها در را مدرسه دزدیده میشود. و داستان از 15 سال بعد از این اتفاق شروع میشود و حال و روز آنها و احساساتشان را روایت میکند. نویسنده بسیار زیبا از نگاه این زن و شوهر به این قضیه نگاه میکند. کنار آمدن با این حادثه بسیار سخت است و هر کسی با روش خودش با آن روبرو میشود .
در جایی مادر کودک میگوید:
اگر دیگر هیچوقت برنگردی، آیا به اندازه کافی به تو عشق ورزیده ام؟ به اندازه کافی برای نگاه کردنت، شنیدنت، تماشای بزرگ شدنت و لذت بردن از تو وقت گذاشته ام ؟ به اندازه کافی نازت کرده ایم و بوسیده ایم. به اندازه کافی خندیده ایم؟
در جایی مادر کودک میگوید:
اگر دیگر هیچوقت برنگردی، آیا به اندازه کافی به تو عشق ورزیده ام؟ به اندازه کافی برای نگاه کردنت، شنیدنت، تماشای بزرگ شدنت و لذت بردن از تو وقت گذاشته ام ؟ به اندازه کافی نازت کرده ایم و بوسیده ایم. به اندازه کافی خندیده ایم؟
November 17, 2020
و هیچ چیز همیشگی نیست
شادی،شعف،شوق،درد،رنج،غم و... هیچکدامشان همیشگی نیستند...
کتاب روایت زن و مردی ست که دخترشان را طی اتفاقی (نمی خواهم ماجرا را لو بدهم چیزی در این باره نمی گویم) از دست دادند. نوع برخورد با حوادث و درد هایشان با هم متفاوت است یکی با درد زندگی می کند دیگری می خواهد درد را نادیده بگیرد و خودش را به خوشی بزند اما در آخر همه چیز تغییر می کند...
شادی،شعف،شوق،درد،رنج،غم و... هیچکدامشان همیشگی نیستند...
کتاب روایت زن و مردی ست که دخترشان را طی اتفاقی (نمی خواهم ماجرا را لو بدهم چیزی در این باره نمی گویم) از دست دادند. نوع برخورد با حوادث و درد هایشان با هم متفاوت است یکی با درد زندگی می کند دیگری می خواهد درد را نادیده بگیرد و خودش را به خوشی بزند اما در آخر همه چیز تغییر می کند...
February 4, 2025
آخ این کتاب چقدر خوب بود… چقدر انسانی بود…
March 21, 2025
اولین کتاب ۱۴۰۴.
کتابی درباره سوگ فرزند و تاثیرات این درد و رنج روی والدین.
باهاش واقعا اشک ریختم. نویسنده خیلی خوب تونست احساسات مادر و پدر رو برامون بیان کنه.
و واقعا زندگی چیز عجیبیه و هرکس به یه نحوی و با درد و رنج منحصر به خودش اون رو تجربه میکنه.
این کتاب به خوبی نشون میده چطور آدمها به یک درد مشترک چقدر متفاوت میتونن ریاکشن نشون بدن.
از متن کتاب:
-نمیدیدمت اما میدانستم کسی که همان رنجی را که من کشیده بودم تجربه کرده، هنوز سرپا است. دستانمان، بدون لمس، در دست هم بود.
-سرپا یا خوابیده باید انتخاب کرد، اما برای من، گزینهها معلوم بود: یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی. زندگیای متفاوت، شاید، اما در هر حال زندگی.
کتابی درباره سوگ فرزند و تاثیرات این درد و رنج روی والدین.
باهاش واقعا اشک ریختم. نویسنده خیلی خوب تونست احساسات مادر و پدر رو برامون بیان کنه.
و واقعا زندگی چیز عجیبیه و هرکس به یه نحوی و با درد و رنج منحصر به خودش اون رو تجربه میکنه.
این کتاب به خوبی نشون میده چطور آدمها به یک درد مشترک چقدر متفاوت میتونن ریاکشن نشون بدن.
از متن کتاب:
-نمیدیدمت اما میدانستم کسی که همان رنجی را که من کشیده بودم تجربه کرده، هنوز سرپا است. دستانمان، بدون لمس، در دست هم بود.
-سرپا یا خوابیده باید انتخاب کرد، اما برای من، گزینهها معلوم بود: یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی. زندگیای متفاوت، شاید، اما در هر حال زندگی.
April 25, 2023
داستان درباره از دست دادن فرزند و دست و پا زدن برای ادامه است. انقدر قلم نویسنده خوب این حس فقدان رو به تصویر کشیده که کاملا حسش میکنی. خیلی اتفاقی این کتاب رو تو قفسه دیدم و خریدم. با اینکه برام خوندنش خیلی سخت بود، اما پشیمون نیستم و چیزی از ارزش محتوایی که داشت کم نمیشه.
کی واقعا میدونه انسانهایی که عزیزترین فردشونو از دست میدن چی میکشن و چطوری کنار میان؟ چطوری بعدش باز زندگی میکنن، با حس تهی و پوچ بودن...
یکجای کتاب نوشته بود که فقط کلمات همهچی رو قابل تحملتر میکرد و باعث میشد که بشه ادامه داد. و همین هم هست همیشه :"))
درنهایت، خیلی دوستش داشتم و امیدوارم شما هم بخونید و از قلم خوبش لذت ببرید.
کی واقعا میدونه انسانهایی که عزیزترین فردشونو از دست میدن چی میکشن و چطوری کنار میان؟ چطوری بعدش باز زندگی میکنن، با حس تهی و پوچ بودن...
یکجای کتاب نوشته بود که فقط کلمات همهچی رو قابل تحملتر میکرد و باعث میشد که بشه ادامه داد. و همین هم هست همیشه :"))
درنهایت، خیلی دوستش داشتم و امیدوارم شما هم بخونید و از قلم خوبش لذت ببرید.
August 10, 2023
Un livre de deuil difficile.
September 7, 2024
به نظرم به اندازهی کافی گره نداشت داستانش که بخواد ذهن مخاطب رو درگیر کنه.
November 2, 2011
Ce magnifique roman s’ouvre sur une lettre (celle présente en quatrième de couverture) : une lettre maladroite, d’une écriture tremblante, qu’on pourrait croire être celle d’un enfant, mais qui est en réalité celle de Geneviève, une femme mourante, à son ex-mari, Vincent, qu’elle n’a plus revu depuis quinze ans. Malgré tout ce temps écoulé, celui-ci n’hésite pas et part immédiatement la retrouver, ainsi que son passé qu’il s’efforçait d’oublier jusque-là. C’est avant tout ce refus des souvenirs qu’on lit dans la première partie du livre, tout au long du trajet en voiture de ce personnage : pour survivre à la disparition de sa fille, il a préféré l’oubli, la fuite. Geneviève, quant à elle, a gardé Clara en elle, échappant à la folie par l’écriture. Dans la seconde partie, c’est à elle que la parole est cédée, par l’intermédiaire de ses cahiers à l’époque du drame : on assiste alors à la lente désagrégation de ce couple et à leur détresse, à leur espoir de plus en plus mince. Enfin, dans la dernière partie, la narration revient à nouveau au présent et à Vincent qui accompagne Geneviève dans ses dernières heures, accomplissant enfin son deuil.
Ce thème tragique et touchant, celui de la perte d’un enfant, a été abordé de manière pudique et délicate par Laurence Tardieu dans ce très beau roman. Elle présente deux réactions possibles à un tel drame, n’en jugeant pas une meilleure qu’une autre (en tout cas, cela ne transparaît pas dans le texte), faisant au contraire preuve d’une grande sensibilité et de compréhension pour chacun des deux personnages. L’humanité qui se dégage de ce livre est servie par un style oralisé, théâtral, qui met en exergue les sentiments et émotions des narrateurs. Cette façon d’écrire et d’user de la ponctuation aurait pu me déplaire, mais j’ai au contraire plusieurs fois eu envie de dire ce texte, de l’entendre, plutôt que de le lire : les intonations que j’y ai placées, les phrases courtes que j’ai lues comme saccadées, etc., tout cela a contribué à m’émouvoir et à me rendre plus réelle la douleur de ces parents.
Je ne regrette vraiment pas d’avoir relu ce roman et le ferai certainement encore à l’avenir : je vous le conseille.
http://minoualu.blogspot.com/2011/11/...
Ce thème tragique et touchant, celui de la perte d’un enfant, a été abordé de manière pudique et délicate par Laurence Tardieu dans ce très beau roman. Elle présente deux réactions possibles à un tel drame, n’en jugeant pas une meilleure qu’une autre (en tout cas, cela ne transparaît pas dans le texte), faisant au contraire preuve d’une grande sensibilité et de compréhension pour chacun des deux personnages. L’humanité qui se dégage de ce livre est servie par un style oralisé, théâtral, qui met en exergue les sentiments et émotions des narrateurs. Cette façon d’écrire et d’user de la ponctuation aurait pu me déplaire, mais j’ai au contraire plusieurs fois eu envie de dire ce texte, de l’entendre, plutôt que de le lire : les intonations que j’y ai placées, les phrases courtes que j’ai lues comme saccadées, etc., tout cela a contribué à m’émouvoir et à me rendre plus réelle la douleur de ces parents.
Je ne regrette vraiment pas d’avoir relu ce roman et le ferai certainement encore à l’avenir : je vous le conseille.
http://minoualu.blogspot.com/2011/11/...
February 15, 2017
Đọc đến hết vì 1 câu khiến mình thấy nhói: "thật đáng sợ, ta có thể chung sống với ai đó mà không hề biết gì về những nỗi đau tột cùng của người đó, chúng ta biết gì về nhau,<...> chúng ta làm gì khi sống bên nhau, lướt qua nhau ư, lạc nhau ư?"
cho đến kết thúc vẫn vậy - "Mình sẽ không nói với cô ấy về Genev, bởi câu chuyện của bọn mình chỉ thuộc về bọn mình mà thôi và vì mình muốn giữ lại trong mình những bước sánh đôi cuối cùng giữa bọn mình, như một kỷ niệm sáng rỡ."
giữ bí mật thiệc cô độc và gây ra sự cô độc mà không ai hay biết tới
chi tiết thích nhất truyện là cuối cùng cô ấy chỉ giữ lại khoảng mười lăm quyển sách- "Chỉ giữ lại cái gì thiết yếu, da thịt của mọi thứ thôi, để gần với cuộc sống nhất. Không làm mình nặng nề thêm..."
cho đến kết thúc vẫn vậy - "Mình sẽ không nói với cô ấy về Genev, bởi câu chuyện của bọn mình chỉ thuộc về bọn mình mà thôi và vì mình muốn giữ lại trong mình những bước sánh đôi cuối cùng giữa bọn mình, như một kỷ niệm sáng rỡ."
giữ bí mật thiệc cô độc và gây ra sự cô độc mà không ai hay biết tới
chi tiết thích nhất truyện là cuối cùng cô ấy chỉ giữ lại khoảng mười lăm quyển sách- "Chỉ giữ lại cái gì thiết yếu, da thịt của mọi thứ thôi, để gần với cuộc sống nhất. Không làm mình nặng nề thêm..."
August 2, 2023
کتابِ خیلی زیبا. :)🫶🏻
جریان آروم، ملیح، و روان.
خیلی دوستش داشتم، و خیلی حس آرومی در من به جا گذاشت..
جریان آروم، ملیح، و روان.
خیلی دوستش داشتم، و خیلی حس آرومی در من به جا گذاشت..
August 9, 2024
یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی
کتاب روایتگر زندگی پدر و مادر عاشقی است که ناگهان فرزندشان را از دست میدهند؛ سوگ ناتمامی که از همان هفتههای آغازینش، شروع به ایجاد حفرهی عمیقی در میان زندگی «ونسان» و «ژنویو» میکند. حفرهای که حتی عشق قدرتمند میان آنها از پس پر کردنش برنمیآید.
📚 از متن کتاب:
«چرا که ما هیچچیز را فراموش نمیکنیم. ما هیچچیز را از یاد نمیبریم، حتی اگر خودمان را مجبور به فراموشی کرده باشیم. گذشته در ما زندگی میکند. تودهای بیشکل و حالت در عمق وجودمان جا خوش میکند، طوری که گمان میکنیم به خواب رفته، اما بیدار میشود.»
این کتابِ کوتاه اما به شدت اثرگذار را میتوان در یک نشست خواند. کتاب مستقیما از متن فرانسوی ترجمه شده است و ترجمهی روان و خوبی دارد.
نویسنده در سه فصل و با دو راوی، با لحنی صمیمانه و آکنده از احساسات انسانی، قصه را روایت میکند. راوی فصل آغازین و پایانی کتاب پدر قصه یعنی ونسان است و در فصل میانی دستنوشتههای ژنویو را میخوانیم که پس از فقدان فرزندش برای فرار از دوزخی که در آن میزید، شروع به نوشتن میکند.
📚 از متن کتاب:
«نمیتوانم از مرزهایش [زندگی حقیر و مصیبتبارم] عبور کنم و خود را در معرض آنچه بیرون اتفاق میافتد قرار دهم. در خودم زندانی شدهام، دیگر دنیای بیرون برایمان وجود ندارد.»
نکتهی قابل توجه در مورد این کتاب این است که دو شخصیت محوری داستان، رویکردهای کاملا متفاوتی را در برابر حادثهی ناگواری که برایشان پیش آمده اتخاذ میکنند. یکی شهر و شلوغیهایش را برای ادامهی زندگی انتخاب میکند و دیگری روستایی خلوت و ساکن را.
مطالعهی این کتاب را حتما توصیه میکنم.
کتاب روایتگر زندگی پدر و مادر عاشقی است که ناگهان فرزندشان را از دست میدهند؛ سوگ ناتمامی که از همان هفتههای آغازینش، شروع به ایجاد حفرهی عمیقی در میان زندگی «ونسان» و «ژنویو» میکند. حفرهای که حتی عشق قدرتمند میان آنها از پس پر کردنش برنمیآید.
📚 از متن کتاب:
«چرا که ما هیچچیز را فراموش نمیکنیم. ما هیچچیز را از یاد نمیبریم، حتی اگر خودمان را مجبور به فراموشی کرده باشیم. گذشته در ما زندگی میکند. تودهای بیشکل و حالت در عمق وجودمان جا خوش میکند، طوری که گمان میکنیم به خواب رفته، اما بیدار میشود.»
این کتابِ کوتاه اما به شدت اثرگذار را میتوان در یک نشست خواند. کتاب مستقیما از متن فرانسوی ترجمه شده است و ترجمهی روان و خوبی دارد.
نویسنده در سه فصل و با دو راوی، با لحنی صمیمانه و آکنده از احساسات انسانی، قصه را روایت میکند. راوی فصل آغازین و پایانی کتاب پدر قصه یعنی ونسان است و در فصل میانی دستنوشتههای ژنویو را میخوانیم که پس از فقدان فرزندش برای فرار از دوزخی که در آن میزید، شروع به نوشتن میکند.
📚 از متن کتاب:
«نمیتوانم از مرزهایش [زندگی حقیر و مصیبتبارم] عبور کنم و خود را در معرض آنچه بیرون اتفاق میافتد قرار دهم. در خودم زندانی شدهام، دیگر دنیای بیرون برایمان وجود ندارد.»
نکتهی قابل توجه در مورد این کتاب این است که دو شخصیت محوری داستان، رویکردهای کاملا متفاوتی را در برابر حادثهی ناگواری که برایشان پیش آمده اتخاذ میکنند. یکی شهر و شلوغیهایش را برای ادامهی زندگی انتخاب میکند و دیگری روستایی خلوت و ساکن را.
مطالعهی این کتاب را حتما توصیه میکنم.
January 24, 2021
Puisque rien ne dure de Laurence Tardieu est vraiment un bon truc, à mon avis. le livre n'est pas trop épais, le récit n'a pas trop d'évènements mais m'attire tellement par plein d'émotions qu'il donne aux lecteurs.
J'ai envie de lire dès la première fois, par hasard j'ai lu une citation du livre.
Un récit mélancolique depuis les premiers pages, Geneviève et Vincent perdent leur fille unique de 5 ans. Un jour, elle a disparu et on ne peut jamais trouver la raison. L'auteur exprime sincèrement la douleur des parents, cela m'attriste.
Face au drame, Geneviève a choisi la solitude, consignant sa souffrance dans des carnets, comme si l'écriture la maintenait en vie; tandis que Vincent a tenté d'oublier. de prendre la fuite.
J'ai la bonne impression pour la mère. Elle choisit l'écriture, comme moi, pour exprimer les choses implicites. L'écriture est une bonne facon pour garder un bon moral, un bon coeur…
Mon avis complet : https://francopoesie.blogspot.com/201...
J'ai envie de lire dès la première fois, par hasard j'ai lu une citation du livre.
Un récit mélancolique depuis les premiers pages, Geneviève et Vincent perdent leur fille unique de 5 ans. Un jour, elle a disparu et on ne peut jamais trouver la raison. L'auteur exprime sincèrement la douleur des parents, cela m'attriste.
Face au drame, Geneviève a choisi la solitude, consignant sa souffrance dans des carnets, comme si l'écriture la maintenait en vie; tandis que Vincent a tenté d'oublier. de prendre la fuite.
J'ai la bonne impression pour la mère. Elle choisit l'écriture, comme moi, pour exprimer les choses implicites. L'écriture est une bonne facon pour garder un bon moral, un bon coeur…
Mon avis complet : https://francopoesie.blogspot.com/201...
June 8, 2023
Đơn giản, trực tiếp và cảm xúc. Nhưng dường như là quá đơn giản và ngắn ngủi để mình kịp cảm thấy ấn tượng nếu coi cuốn sách như một cuốn tiểu thuyết. Tuy nhiên dù "Không gì là mãi mãi" gần như là không có tình tiết nào đáng kể mà chỉ tập trung khai thác một vài lát cắt nội tâm của một cặp vợ chồng đột ngột bị mất đi đứa con duy nhất, những lát cắt đó cũng đủ tinh tế và sâu lắng để kéo người đọc mang theo sự thương cảm đi đến trang cuối. Xét riêng về mặt khắc họa nội tâm, mình nghĩ tác giả (và cả người dịch) đã làm khá tốt.
Mình đã từng nghe nói về việc giữa những cặp vợ chồng xuất hiện vết nứt không thể hàn gắn khi người con - kết tinh của tình yêu giữa họ - vì một lí do nào đó mà mất đi. Mình nghĩ là mình hiểu được tại sao Vincent lại rời xa người vợ Geneviève mà anh từng yêu tha thiết. Bất hạnh là điều chẳng ai mong muốn. Chỉ hi vọng chuyện hi hữu đừng xảy đến với bất kỳ ai...
Mình đã từng nghe nói về việc giữa những cặp vợ chồng xuất hiện vết nứt không thể hàn gắn khi người con - kết tinh của tình yêu giữa họ - vì một lí do nào đó mà mất đi. Mình nghĩ là mình hiểu được tại sao Vincent lại rời xa người vợ Geneviève mà anh từng yêu tha thiết. Bất hạnh là điều chẳng ai mong muốn. Chỉ hi vọng chuyện hi hữu đừng xảy đến với bất kỳ ai...
February 5, 2026
تکههایی از قلبم را لا ��ه لای صفحات این کتاب جا گذاشتم. غم ژنویو و ونسان را در وجودم احساس کردم و در نبودِ کلارا گریستم. قدرت قلم نویسنده، احساسات مدفون در وجودم را بیرون کشید، در قالب کلمات ریخت و به خودم تحویل داد. آنقدر باورپذیر، که حالا این خانوادهٔ سه نفره از ذهنم خارج نمیشود. میخواهم تک تک آنها را در آغوش بگیرم و بهشان بفهمانم که میدانم. دردت را، غمت را، ادامه دادنت را، دلیل انتخابهایت را.
تفاوت انسانها در پذیرش و عبور از رنج، چیزی بود که مدام بهش فکر کردم.
«یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی»
«دیروز اهمیتی ندارد، فردا منادی تولدی دوباره است»
«ارزش یک زندگی به انتخابهایی است که میکنیم»
«چطور زندگی میتواند، در یک حرکت، هم بگیرد و هم بدهد؟»
تفاوت انسانها در پذیرش و عبور از رنج، چیزی بود که مدام بهش فکر کردم.
«یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی»
«دیروز اهمیتی ندارد، فردا منادی تولدی دوباره است»
«ارزش یک زندگی به انتخابهایی است که میکنیم»
«چطور زندگی میتواند، در یک حرکت، هم بگیرد و هم بدهد؟»
December 6, 2024
ارزش زندگی به انتخاب هاییه که میکنیم. بلاخره مجبوریم که انتخاب کنیم که "یا خفته در گور، یا ایستاده در زندگی"
داستان مواجهه انسان ها با سوگ و درد بزرگ و اینکه چقدر واکنش آدم ها به غم، به درد و به زندگی میتونه متفاوت باشه و این تفاوت برخورد چقدر میتونه همه چیز رو عوض کنه.
کتاب خیلی خوشخوانی بود.توی یک خوانش میشه تمومش کرد. آخرش لازم داشتم گریه کنم و مقدماتش رو کتاب کاملاً فراهم کرده بود. و به قول خودش که چقدر خوب که هیچچیز همیشگی نیست...
داستان مواجهه انسان ها با سوگ و درد بزرگ و اینکه چقدر واکنش آدم ها به غم، به درد و به زندگی میتونه متفاوت باشه و این تفاوت برخورد چقدر میتونه همه چیز رو عوض کنه.
کتاب خیلی خوشخوانی بود.توی یک خوانش میشه تمومش کرد. آخرش لازم داشتم گریه کنم و مقدماتش رو کتاب کاملاً فراهم کرده بود. و به قول خودش که چقدر خوب که هیچچیز همیشگی نیست...
February 26, 2020
Je n'ai pas lu la quatrième de couverture avant de débuter ce court roman. Je ne savais donc pas les thèmes abordés. (la perte d'un enfant , le deuil impossible pour les parents).
J'ai été submergée par les émotions.
L'écriture est magnifique. Les mots sont justes et les sentiments bien décrits. C'est un texte vraiment bouleversant !
J'ai été submergée par les émotions.
L'écriture est magnifique. Les mots sont justes et les sentiments bien décrits. C'est un texte vraiment bouleversant !
December 5, 2025
داستان از دست دادنها
در بطن قصه بخشهای تأمل برانگیزی وجود داره که چند موضوع رو دربرمیگیره؛
پذیرش و انطباق در افراد مختلف اما شرایط یکسان چقدر میتونه متفاوت باشه
در مواجهه با غم آدمها چطور انتخاب میکنن و به چه چیزهایی پناه میبرند
در مجموع داستان کوتاهی که شامل بخشهایی از یادداشتهای شخصی و زاویه دید نقش اصلیهای داستان هست
در بطن قصه بخشهای تأمل برانگیزی وجود داره که چند موضوع رو دربرمیگیره؛
پذیرش و انطباق در افراد مختلف اما شرایط یکسان چقدر میتونه متفاوت باشه
در مواجهه با غم آدمها چطور انتخاب میکنن و به چه چیزهایی پناه میبرند
در مجموع داستان کوتاهی که شامل بخشهایی از یادداشتهای شخصی و زاویه دید نقش اصلیهای داستان هست
September 2, 2020
Une histoire sur la perte d'un enfant et les résultats de ça sur la relation de parents Vincent et Geniviève.
L'idée est bonne mais j'ai pas trop aimé le style d'écriture de Laurence Tardieu.
L'idée est bonne mais j'ai pas trop aimé le style d'écriture de Laurence Tardieu.
September 23, 2024
Montre d'une manière si douce comme le deuil peut affecter et changer les gens
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 31, 2024
Le résumé du livre se suffit à lui-même, et le livre est finalement assez court. c'est une belle petite histoire d'amour, des choix de vie, et du temps qui passe.
May 19, 2025
livre intéressant mais qui n’a pas su me transmettre d’émotions percutantes
October 26, 2025
Un vrai bon livre qui a failli me faire verser une larme
April 4, 2012
Comment continuer à vivre après l'impensable, après le plus terrifiant des évenements pour des parents? C'est ce que, au travers du couple de Geneviève et Vincent et de leur terrible histoire, Laurence Tardieu tente de nous relater dans ce petit livre qui se lit d'une traite. L'histoire est dure, nos émotions sont mises à rudes épreuves en la lisant. Le drame le plus abominable pour des parents, une descente aux Enfers... J'ai été très touchée par cette lecture, mais j'ai trouvé que parfois l'auteure accélérait les choses, donnait aux personnages trop peu "d'envergure", là où l'on aurait peut être voulu plus entrer dans leurs pensées, leurs coeurs, comme si elle devait se limiter à ce petit nombre de pages. Pourquoi ne pas nous en dire plus sur leur vie pendant ces 15 ans? Le pire dans ces histoires, et l'auteure l'a par contre très bien exprimé, c'est l'impression constante que l'autre souffre moins que nous, que notre douleur à nous est 100 fois plus vraie et perceptible que chez l'autre. Comment continuer à vivre ensemble lorsque l'un vit dans l'espoir et l'autre dans le doute et la résignation? Et lorsqu'un malheur vient s'ajouter à un autre, la douleur n'est même plus quantifiable. Vincent et Geneviève nous touchent et nous émeuvent grâce à ce que Laurence Tardieu a fait d'eux dans son livre, mais je suis restée avec une sentiment d'inachevé à la fin...
November 25, 2025
[3]
شاید اگر در زمان دیگری میخواندمت، اینقدر برایم عزیز نمیشدی. شاید اگر کلماتم رو در صفحاتت پنهان نمیکردی، خواندنت اینقدر برایم سخت نبود.
تو بهم زخمهای بازی رو که با سه لایه لباس پوشونده بودم نشون دادی و مجبورم کردی بهشون زل بزنم. مجبورم کردی قبول کنم که این زخمها وجود دارند و التیامی در کار نیست پس چشم بستن و پنهان کردنشون فایده نداره.
بهم گفتی آدمهای نزدیکِ نزدیکِ نزدیک زندگیت که هیچوقت قابل به تصور نبودنشان نبودهای، یک روزی تصمیم میگیرند ناگهانی و بدون توضیح از زندگیت غیبشان بزند و همچنان به زندگی عادیشان ادامه دهند و تو تا ماهها مدام بدوی تا از فرط خستگی فرصت فکر کردن به حفرهی عمیق و بزرگ نبودنشان را نداشته باشی و حتی با گوشه چشمت نگاهی نیندازی ولی همچنان توی یک نقطه گیر کنی. انگار که با کشی نامرئی به این نقطه گیر کرده باشی.
بهم نشون دادی که مهم نیست چقدر بگذره، این بار حتی زمان هم چارهساز نیست.
کاش میتونستم بین خطوطت پنهان بشم و برای همهمون اشک بریزم. اشک بریزم و به اگرها و چراها فکر کنم. اشک بریزم و ونسان و ژنویو رو در آغوش بگیرم.
نمیتونم فراموشت کنم. نمیتونم باور کنم ونسان و ژنویویی وجود ندارد. میخواهم روزها و ماهها بهت فکر کنم. اینقدر که باز هم خودم رو از یاد ببرم.
میخواهم باز هم آن سه لایه لباس را تنم کنم و از آِینهها فرار کنم. میخواهم اینقدر خودم رو در کارهای مختلف غرق کنم که دلیل این خفگی رو از یاد ببرم.
با تمام اینها، دوستت دارم. واژه به واژهات را. ممنون که در بهترین/بدترین زمان ممکن خودت رو بهم رسوندی.
شاید اگر در زمان دیگری میخواندمت، اینقدر برایم عزیز نمیشدی. شاید اگر کلماتم رو در صفحاتت پنهان نمیکردی، خواندنت اینقدر برایم سخت نبود.
تو بهم زخمهای بازی رو که با سه لایه لباس پوشونده بودم نشون دادی و مجبورم کردی بهشون زل بزنم. مجبورم کردی قبول کنم که این زخمها وجود دارند و التیامی در کار نیست پس چشم بستن و پنهان کردنشون فایده نداره.
بهم گفتی آدمهای نزدیکِ نزدیکِ نزدیک زندگیت که هیچوقت قابل به تصور نبودنشان نبودهای، یک روزی تصمیم میگیرند ناگهانی و بدون توضیح از زندگیت غیبشان بزند و همچنان به زندگی عادیشان ادامه دهند و تو تا ماهها مدام بدوی تا از فرط خستگی فرصت فکر کردن به حفرهی عمیق و بزرگ نبودنشان را نداشته باشی و حتی با گوشه چشمت نگاهی نیندازی ولی همچنان توی یک نقطه گیر کنی. انگار که با کشی نامرئی به این نقطه گیر کرده باشی.
بهم نشون دادی که مهم نیست چقدر بگذره، این بار حتی زمان هم چارهساز نیست.
کاش میتونستم بین خطوطت پنهان بشم و برای همهمون اشک بریزم. اشک بریزم و به اگرها و چراها فکر کنم. اشک بریزم و ونسان و ژنویو رو در آغوش بگیرم.
نمیتونم فراموشت کنم. نمیتونم باور کنم ونسان و ژنویویی وجود ندارد. میخواهم روزها و ماهها بهت فکر کنم. اینقدر که باز هم خودم رو از یاد ببرم.
میخواهم باز هم آن سه لایه لباس را تنم کنم و از آِینهها فرار کنم. میخواهم اینقدر خودم رو در کارهای مختلف غرق کنم که دلیل این خفگی رو از یاد ببرم.
با تمام اینها، دوستت دارم. واژه به واژهات را. ممنون که در بهترین/بدترین زمان ممکن خودت رو بهم رسوندی.
April 12, 2021
یه کتاب برای یه شب کسل بهاری
داستان زن و مردی با که خوشبختی و عشقشون رو هم زمان با گم شدن تنها دخترشون کلارا گم می کنن . داستان زوجی که رنجشون از صبوری روحشون وسیع تر می شه و برای فرار از رنجشون از همدیگه و ازروزها و خاطرات مشترکشون فرار می کنن.
کتاب جذابیت یا نکته خاصی نداره که بخوام به کسی معرفیش کنه فقط وقتی که می خوندمش یادم افتاد که چقدر از گم شدن می ترسیدم و چقدر وحشتناکه حال پدر و مادرایی که بچه هاشون رو گم می کنن و هرگز تا لحظه مرگ هم خبری ازش بهشون نمی رسه . به نظرم رنج مردن به مراتب راحت تر از رنج گم شدنه .
داستان زن و مردی با که خوشبختی و عشقشون رو هم زمان با گم شدن تنها دخترشون کلارا گم می کنن . داستان زوجی که رنجشون از صبوری روحشون وسیع تر می شه و برای فرار از رنجشون از همدیگه و ازروزها و خاطرات مشترکشون فرار می کنن.
کتاب جذابیت یا نکته خاصی نداره که بخوام به کسی معرفیش کنه فقط وقتی که می خوندمش یادم افتاد که چقدر از گم شدن می ترسیدم و چقدر وحشتناکه حال پدر و مادرایی که بچه هاشون رو گم می کنن و هرگز تا لحظه مرگ هم خبری ازش بهشون نمی رسه . به نظرم رنج مردن به مراتب راحت تر از رنج گم شدنه .
Displaying 1 - 30 of 32 reviews