Popołudnia na Miodowej 2

Na Miodowej #2

by Joanna Szarańska

Urocza uliczka na przedmieściach i chwytająca za serce opowieść o poświęceniu oraz miłości do dziecka.

Klara zawsze obawiała się związków, gdyż nie chciała powtórzyć błędów swoich rodziców, których małżeństwo się rozpadło. Kiedy Tomek skradł jej serce i obiecał nigdy go nie złamać, uwierzyła, że ich miłość wytrzyma każdą próbę. Pięć lat później Tomek odchodzi, a Klara zostaje samotną matką. Wraz z córką Nelą przeprowadzają się na Miodową. W piekarni, której wnętrze wypełnia aromatyczny zapach ciasta i kawy, Klara próbuje pogodzić się ze stratą i zapewnić dziewczynce szczęście. Nela wymaga jednak wiele uwagi. Jest przecież dzieckiem wyjątkowym...

Jak niepowtarzalna atmosfera Miodowej wpłynie na Nelę?
Czy Klara odzyska spokój i rozpocznie nowe życie?
A może Tomek wcale nie odszedł na zawsze?

Genres: Audiobook

400 pages, Paperback

First published July 15, 2020

About the author

Pisarka, żona, mama. Miłośniczka kawy, czekolady i dobrej książki. Autorka dwóch serii komediowych: Kalina w Malinach i Kronika pechowych wypadków oraz bestsellerowych Czterech płatków śniegu i ich kontynuacji – Anioł na śniegu oraz Choinka cała w śniegu.

Najchętniej pisze o świcie, gdy cały dom pogrążony jest we śnie. W swojej twórczości stara się nieść uśmiech i nadzieję. Przez lata związana z Fundacją Miasto Słów oraz Klubem z Kawą nad Książką. Mieszka pod Krakowem wraz z mężem, córeczką oraz gangiem niesfornych czworonogów.

Reviews

[Joanie]

Kolejna odsłona opowieści o mieszkańcach Miodowej skupia się wokół domowego ogniska Klary, Tomka oraz ich córki Neli. Gdy rozwój dziewczynki odbiega od standardowego rytmu rówieśników, zdeterminowana matka postanawia szukać specjalistycznej pomocy i diagnozy, co spotyka się z oporem ze strony ojca dziecka. Wątek spektrum autyzmu staje się tu centralnym motywem, choć warto zauważyć, że literacki obraz terapii bywa nieco bardziej wyidealizowany niż skomplikowana, pełna niuansów rzeczywistość, w której każde dziecko przejawia zupełnie inne, unikalne objawy. Emocjonalną osią lektury jest dla mnie postawa Tomka, która wywołała spore rozczarowanie i irytację, podczas gdy wątek Justyny wyraźnie zaintrygował, a obecność lubianej już wcześniej Małgosi okazała się zbyt skromna. Niezwykle ceiekawe było śledzenie wewnętrznej metamorfozy głównej bohaterki, która z wycofanej kobiety przeistoczyła się w waleczną lwicę stającą w obronie własnego dziecka. Lektura ta wymagała czasu, pozwalając na powolne delektowanie się każdą stroną oraz pełne współczucia wsłuchiwanie się w głos osamotnionej w życiowej walce matki. Klimat ten tak bardzo przypadł mi do gustu, że kolejny tom tej uroczej serii już czeka w wirtualnym koszyku na następne spotkanie z mieszkańcami tej wyjątkowej ulicy...

[olivia]

3,5

[Mrufka80Czyta]

jak to się szybko czyta!
Cudowna historia o sile przyjaźni, sile kobiet. Uwielbiam styl Pani Joanny

[Kasia Tkacz]

"Popołudnia na Miodowej 2" czyli kontynuacja cyklu "Na Miodowej" to także spotkanie z kolejną bohaterką. Komu przysłużą się tytułowe popołudnia spędzane w urokliwej kamienicy na obrzeżach miasta? Kogo w objęcia przygarnie pełna rodzinnych uczuć Basia z piekarni? Tym razem prym wiedzie Klara. Po rozstaniu z mężem (Tomkiem, synem Basi i Ignacego) Klara wraz z pięcioletnią córeczką zmuszona jest zamieszkać pod dachem teściów. To jednak niezwykle ciepli, rodzinni i uczynni ludzie prowadzący od lat piekarnię (a teraz w sumie także cukiernię, barek i kawiarnię). Klara stara się odnaleźć spokój, uspokoić, nieustannie walcząc o dobro Neli. A to dziecko wyjątkowe... Na czym ta jej wyjątkowość oraz inność polega? By nie zdradzić zbyt dużo napomknę tylko o Nelinym autyzmie... "Popołudnia..." to przede wszystkim powieść o kobiecym poświęceniu, o walce o dobro dziecka, a także (jak mówi sama autorka) "o zrozumieniu, tolerancji dla inności, miłości i niewinnym dziecięcym spojrzeniu...". Sporo tu kolejny raz miejsca na ciepłą, aromatyczną herbatę, pitą w biegu kawę, oraz sąsiedzkie pogawędki. Mimochodem przewija się także wątek poprzedniej bohaterki - Małgosi, oraz nieśmiale pojawiającego się u jej boku Leona Brodzkiego, kierownika budowy pobliskiego osiedla.

* Prawda to dziwne pojęcie. Jej wyjawienie jednemu może przynieść ulgę, drugiemu ofiarując wyłącznie cierpienie. Bo prawda nie zawsze jest utkana z jasnych kolorów, czasami przybiera formę mrocznej materii, która wyżera w duszy bolesne, ziejące rany. Czasami prawda pociąga za sobą kłamstwo. Kolejne.

* Rodzicielstwo to coś dla dwojga. Wspólny projekt. Księga do zapisania, w której znajdzie się miejsce dla więcej niż jednego autora.

[Ela]

Ta książka złamała moje matczyne serce, była piękna 💔 To zdecydowanie najlepsza książka jaką przeczytałam w tym roku.

[Aellirenn Czyta]

Wróciłam na Miodową. Dobrze mi tam. Jakoś tak ciepło i rodzinnie...
Szarańska tą serią udowadnia, że potrafi nie tylko w lekkie komedie romantyczne, ale w pełne emocji i ważne dla świata książki obyczajowe również.
Na Miodowej 2 spotykamy się z Klarą i jej córką Nelką. Nelka ma autyzm. Niby wiemy co to jest, bo zaczęło się o tym mówić w mediach, ale czy wiemy jak to wygląda w szarej codzienności? Chociaż nie. Ta codzienność jest kolorowa, czasem nawet bardzo kontrastowa. Autorka podejmuje ważny temat tolerancji. Jakoś słowo „tolerancja” mnie tu gniecie jednak, bo trochę brzmi jak „nie akceptuję, ale toleruję”. Może więc inaczej. Autorka podejmuje ważny temat autyzmu i pokazuje, że świat dziecka autystycznego to również my, a dziecko autystyczne, jak każde inne, jest częścią naszego świata. Ta książka pozwala zrozumieć, nauczyć się, zgłębić ten temat. Jestem pod ogromnym wrażeniem, bo od pierwszej strony czułam, że Szarańska włożyła w tę powieść całą siebie. Mam nieodparte wrażenie, że autorka otworzyła przed nami kawałek swojego świata i zaprosiła nas do niego. I ja jestem jej ogromnie za to wdzięczna.

Prócz ważnych tematów dostajemy bardzo dobrą historię napisaną wybitnie dobrym językiem. Szarańska maluje słowem, buduje nim emocje. To jest po prostu dobre w każdym aspekcie.

Ja ze swojej strony gorąco polecam. To taka książka, którą powinien przeczytać każdy. Ważna, wyjątkowa i prawdziwa. Chusteczki przy czytaniu mogą się przydać - mnie się przydały, a to wybitna rzadkość! A autorce należą się podziękowania za Nelkę. Dziękuję Asiu!

I jeszcze jedno, przeczytajcie posłowie.

[Monia]

Klara, mimo mnóstwa wątpliwości po tym, jak związek jej rodziców się rozpadł, uwierzyła Tomkowi, który obiecywał jej piękne, pełne miłości "na zawsze". Kiedy pięć lat później, mąż postanawia porzucić ją i ich córkę, świat Klary się rozpada. Musi być jednak silna nie dla siebie, ale dla Neli, która wymaga wiele jej uwagi. Przeprowadza się na Miodową, do teściów, którzy - na szczęście - chcą jej pomóc i stara się zrobić wszystko, by zapewnić swojemu dziecku to, co najlepsze.

Ta książka jest wyjątkowa. Wyjątkowa tak, jak jej główna bohaterka - Nela. To właśnie ta mała dziewczynka jest kimś, kto w tej historii jest najważniejszy.

Nie będę wam po raz tysięczny powtarzać, że styl pisania Asi Szarańskiej jest świetny, ale muszę powiedzieć coś innego - to, w jaki sposób opisywane są tu emocje trafia prosto w serce. Wszystko, o czym przeczytałam w tej książce było wzruszające i niosło naukę.

Ta książka nie bez powodu jest niebieska - a przynajmniej tak mi się wydaje. Nela ma autyzm. O tym jest cała ta historia: o życiu matki dziecka, które jest tak wyjątkowe. Jest w tym wszystkim aż do bólu prawdziwa i pozwala zrozumieć rzeczy, o których wiele osób nie ma pojęcia albo nigdy się nad nimi nie zastanawiała. Mam takie poczucie, że to ważna książka. Ważna zarówno dla autorki, jak i czytelników.

Pierwsza część serii o Miodowej mnie zachwyciła i wciąż jestem w niej zakochana, ale to ta książka łamała mi serce i chwilę później sklejała je w całość. Prawda, jaką w niej znalazłam jest tym, co czyni ją naprawdę wyjątkową.

[ObliczaBabyAgi]

Książka ta jest kontynuacją pierwszej części pt. "Poranki na Miodowej1". Muszę na początku zaznaczyć, że nie spodziewałam się takiej historii. Pozycja ta opowiada o miłości, ale nie między mężczyzną a kobietą, bo akurat w tym przypadku nie wszystko się udało, a o miłości matki do dziecka. Tej miłości, która jest tak piękna, a o której tak mało się mówi. Należy jednak pamiętać o tym, iż Klara jest mamą wyjątkowej dziewczynki Neli.♥️♥️♥️
Czytałam książkę i wciągnęłam się w nią bardzo. Autorka wspaniałe poprowadziła fabułę, która była ciekawa i sprawiała, że miałam ochotę na więcej już i teraz. Opisy, które nie były zbyt obszerne, pozwalały przenieść się na Miodową i poczuć jej atmosferę. Stolik, przy którym siedziała zawsze Nela w piekarni.. No cóż też bym takim nie pogardziła. 😉
Sama historia porusza jednak i trudne tematy. Jak wspominałam Nela jest wyjątkowym dzieckiem, a w związku z tym wymyka się ogólnie przyjętym przekonaniom jak powinno zachowywać się dziecko. I znowu Brawa dla autorki, bo ukazała to w taki sposób, iż sama miałam ochotę kilkoma osobami potrząsnąć...
Tak, czytając książkę wyzwalały się ze mnie emocje. Kibicowałam głównej bohaterce, trzymałam za nią kciuki, cieszyłam się razem z nią, gdy spotykała na swojej drodze dobrych ludzi. ❤️
Tak sobie myślę, że ta historia to takie nasze życie. Spodziewałam się jednak innego zakończenia, lecz mimo wszystko było ono dobre ☺️
Polecam dla każdego kto lubi historie skradające cząstkę serca. Przyjemna lektura, którą czyta się szybko, a jednocześnie uczy.

[nietypowa.czytelniczka]

Są takie książki, które otulają czytelnika jak kocyk i takie właśnie są „Popołudnia na Miodowej 2” Joanny Szarańskiej. Trzeba jednak przyznać, że jest to kocyk wyjątkowo szorstki, gryzący, a miejscami łatany i cerowany, ale jednak zapewniający dawkę ciepła i bezpieczeństwa. ❤️

Akcja tej powieści zaczyna się moment przed zakończeniem „Poranków na Miodowej 1”, które zauroczyły mnie wiosną. Bardzo się ucieszyłam, że drugi tom wpadnie w moje ręce tak szybko. ❤️

O czym są „Popołudnia...”? O miłości matki do dziecka, miłości silniejszej od wszelkich przeszkód. Klara, matka autystycznej Neli, właśnie została porzucona przez męża. Tomek miał dość krzyków i dziwnego zachowania córki, nieprzyjemnych spojrzeń sąsiadów - postanawia wyjechać i odciąć się od problemów.

Klara próbuje na nowo ułożyć życie sobie i Neli, co jest nieco łatwiejsze dzięki wsparciu teściów i nowej sąsiadki - dobrze znanej czytelnikom z pierwszego tomu Małgorzaty, która po latach wróciła na Miodową.

„Popołudnia....” to niespieszna, pełna smutku, ale i ciepła oraz nadziei historia. Opowieść o walce matki o szczęście dziecka pomimo wszelkich przeciwności losu. Polecam! Znajomość pierwszego tomu nie jest niezbędna do zrozumienia wątków w tej książce, ale warto nadrobić i „Poranki na Miodowej” jeśli tylko macie taką możliwość. ❤️


„Muszę uczyć moją małą dziewczynkę, że życie nie zawsze biegnie koleinami, które własnoręcznie sobie wyżłobiliśmy. Czasem na drodze pojawia się przeszkoda, której nie sposób przeskoczyć, a wtedy pozostaje zacisnąć zęby i skręcić w bok. I świat się od tego nie zawali”.

[Oliwia Szul]

Trochę lepsza niż pierwszy tom, porusza tematy dość ważne, tylko mam wrażenie, że na tych 400 stronach naprawdę mało się działo. No i czasem łapie mnie lekkie zażenowanie przez stereotypowe zachowania niektórych bohaterów. Ale generalnie seria całkiem przyjemna.

[Foxy88]

Książka o historii innej osoby niż w 1 części. Dla mnie dosyć przewidująca i nie wciągnęła jakoś bardzo

[anita_and_cupoftea]

Drugi tom skupia się na Klarze, jej małżeństwie i Nelci autystycznej córce bohaterki. To tom pełen emocji, walki i córeczkę i miłości do niej, poświęceniu, akceptacji i tolerancji. W całej tej rodzinnej trudnej sytuacji Klara zostaje sama, gdyż jej mąż Tomasz nie udźwignął tego problemu, nie był wsparciem, nieraz czytając miałam ochotę po prostu posłać mu plaskacza i potrząsnąć bo sam zachowywał się jak osoba z problemami. Na szczęście Klara może liczyć na wsparcie teściów i przyjaciółek z Miodowej. To nie tylko powieść o matczynej bezwarunkowej miłości, ale też o wartościach rodzinnych i przyjaźni. Myślę że to najbardziej osobista książka Pani Joasi, pełna emocji, empatii i obaw. Jak zawsze pióro autorki nie zawodzi i czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Książka wciąga od pierwszych stron a bohaterowie choć i są wyjątki zdobywają serca od pierwszych akapitów, a szczególnie mała Nela i jej księżniczki.